Ο πολιτικός αναλυτής Γιάννος Χαραλαμπίδης παρεμβαίνει στο ΣΙΓΜΑ για τις εξελίξεις γύρω από την αεροπορική βάση “Ανδρέας Παπανδρέου” και τη δυνατότητα φιλοξενίας φίλιων δυνάμεων (ΗΠΑ/ΝΑΤΟ/ΕΕ/Ισραήλ). Τι σημαίνει γεωπολιτικά η αναβάθμιση; Μπορεί η Κύπρος να λειτουργήσει ως εναλλακτική του Ιντσιρλίκ;

Παράλληλα σχολιάζει τη συμμετοχή της Λευκωσίας ως παρατηρητή στο νέο “Συμβούλιο Ειρήνης” μετά από πρόσκληση Τραμπ, ξεκαθαρίζοντας ότι «δεν μπορούμε να είμαστε εκτός όταν είναι μέσα η Τουρκία». Στέκεται επίσης στη συζήτηση περί ΟΗΕ, λέγοντας ότι «χωρίς τις ΗΠΑ δεν υπάρχει ΟΗΕ» και ότι οι μεγάλες κρίσεις λύνονται από τους ισχυρούς παίκτες.

Κεντρικό μήνυμα: η βάση μπορεί να γίνει ασπίδα κυριαρχίας, αλλά μόνο υπό ξεκάθαρη στρατηγική. Ο Χαραλαμπίδης προειδοποιεί πως αν η αναβάθμιση “κουμπώσει” σε λύση τύπου διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας με ισότιμη κυριαρχία, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι τεμαχισμός της Κυπριακής Δημοκρατίας και επικίνδυνες ρυθμίσεις ασφάλειας.

▶️ Δείτε όλη την ανάλυση και τα βασικά σημεία για Κυπριακό, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, Τουρκία, ασφάλεια και κυριαρχία.

Γράφει ο υποστράτηγος ΠΒ ε.α. Αθανάσιος Ζέρβας

Η εποχή της νέας αμερικανικής Διοίκησης Τράμπ έχει φέρει και θα φέρει μοιραία τεράστιες αλλαγές για την ανθρωπότητα και τον πλανήτη. Τον Νοέμβριο του 2025 σε ένα κείμενο μόνο 33 σελίδων στη νέα αμερικανική στρατηγική ασφαλείας απεικονίζεται συνολικά η εν λόγω αλλαγή φιλοσοφίας και σκέψης με σαφή, κατανοητό και περιεκτικό τρόπο. Χαρακτηριστικά και αντιπροσωπευτικά διατυπώνονται κυριολεκτικά τα εξής:

Αναζητούνται κυρίαρχες χώρες που να συνεργάζονται για να σταματούν , αντί να διευκολύνουν , αποσταθεροποιητικές μετακινήσεις πληθυσμών και που να έχουν τον απόλυτο έλεγχο στο ποιόν επιτρέπουν και ποιόν δεν επιτρέπουν να εισέλθει. Κάθε χώρα που θεωρεί εαυτή κυρίαρχη έχει το δικαίωμα και το καθήκον να ορίζει το μέλλον της . Στην ιστορία τα κυρίαρχα έθνη απαγόρευαν την ανεξέλεγκτη μετανάστευση και παραχωρούσαν την υπηκοότητα σε αλλοδαπούς που πληρούσαν αυστηρά κριτήρια . Η μαζική μετανάστευση επιβαρύνει εσωτερικούς Π/Υ , αυξάνει τη βία , αποδυναμώνει την κοινωνική συνοχή και υπονομεύει την εθνική ασφάλεια. Η εποχή της μαζικής μετανάστευσης πρέπει να λάβει τέλος. Η ισχύς είναι η καλύτερη αποτροπή των πάντων. Ζητείται η Ευρώπη να παραμείνει ευρωπαϊκή με πολιτιστική αξιοπρέπεια και να ανακτήσει την πολιτισμική της αυτοπεποίθηση και ταυτότητα. Κατηγορεί την ΕΕ για απώλεια της εθνικής συνείδησης και της αυτογνωσίας των λαών . Η αμερικανική διπλωματία πρέπει να υπερασπίζεται τη γνήσια δημοκρατία και όχι την πλασματική, την ελευθερία της έκφρασης, και ιδιαίτερα το χαρακτήρα και την ιστορία των ευρωπαϊκών κρατών/εθνών. Η Αμερική ενθαρρύνει τους πολιτικούς της συμμάχους στην Ευρώπη να προωθήσουν την εν λόγω αναζωογόνηση του πνεύματος και η αυξανόμενη επιρροή των πατριωτικών κομμάτων αποτελεί πράγματι λόγο για μεγάλη αισιοδοξία.

Συν επαγωγικά , η κυρίαρχη μονάδα στις διεθνείς σχέσεις ήταν και θα είναι το έθνος – κράτος, σε άμεση αντιδιαστολή με τις ελληνικές πολιτικές του τύπου μισά – μισά με τη Τουρκία και τα περί συνεκμετάλλευσης στο Αιγαίο. Οι ΗΠΑ στις διεθνείς σχέσεις πρώτα θα βάζουν τα συμφέροντά τους και μετά θα ενθαρρύνουν και τα άλλα κράτη να κάνουν το ίδιο με αυτές, που σημαίνει ότι σέβονται τα λιοντάρια και όχι τα μαδημένα κοτόπουλα.

Γεωπολιτικά πρωταρχικός σκοπός των ΗΠΑ είναι να αποκαταστήσουν τις σχέσεις με τη Ρωσία και να τη φέρουν πιο κοντά στη Ευρώπη . Υπ αριθμ 1 απειλή για την Ευρώπη δεν είναι η Ρωσία αλλά η λαθρομετανάστευση και η ΄΄εσωτερική απειλή ΄΄ για την οποία οφείλει να προετοιμαστεί, αλλιώς κινδυνεύει να εξαλειφθεί πολιτιστικά. Η Άμυνα της Ευρώπης πρέπει να γίνει δική της υπόθεση , δεδομένης φυσικά της θεμελιώδους διμερής συμφωνίας ΕΕ – ΗΠΑ ύψους 1, 3 τρις που αφορά 700 δις για εισαγωγή σχιστολιθικού αερίου μεσω LNG carriers από τις ΗΠΑ και 600 δις περίπου για το πρόγραμμα επανεξοπλισμού της Ευρώπης (Rearm Europe) με αμερικανικά οπλικά συστήματα.

Η Ρωσία, η οποία δε λογίζεται πλέον ως απειλή για τη παγκόσμια τάξη και ως εχθρός (όπως έχει επισημανθεί και παλιότερα εδώ), η οπτική της Κίνας ως υπερδύναμη και όχι ως αναδυόμενη , η σπουδαιότητα της Ινδίας ως ιδιαίτερου γεωπολιτικού παράγοντα για τις ΗΠΑ και της Μέσης Ανατολής όχι ως καθοριστικού παράγοντα για την αμερικανική εξωτερική πολιτική , μας οδηγούν στο συμπέρασμα για την αναδιοργάνωση του παλαιού κόσμου σε 3 ζώνες επιρροής. ΗΠΑ – Ρωσία – Κίνα. Το Διεθνές Δίκαιο(ΔΔ) αναπροσαρμόζεται και επιστρέφει στη προ ψυχροπολεμική του μορφή όπου παρέχει πλήρη ελευθερία στα κράτη να πράττουν ότι τους επιτρέπει η ισχύς τους εντός των ορίων που αυτά έχουν θέσει για τον εαυτό τους, έναντι των μέχρι σήμερα κανόνων οι οποίοι υπαγόρευαν το ΔΔ. Η ΕΕ μετά την υπογραφή της συμφωνίας Mercosun και ειδικά την αποχώρηση πολλών κρατών /μελών από αυτήν, τείνει να εξαφανιστεί ενώ πολλοί οργανισμοί όπως η Διακλαδική Εκστρατευτική Δύναμη (JEF) υπό την Βρετανία μια μορφή ΄΄μινι ΝΑΤΟ΄΄ , η Συμμαχία του Ανατολικού Μετώπου’’, η ΄΄πρωτοβουλία των 3 θαλασσών ΄΄τείνουν να αναδυθούν.

Στη πρόσφατη σύνοδο του Παγκόσμιου Οικονομικού φόρουμ (WEF) στο Νταβός, αποσαφηνίστηκε τόσο από τον πρόεδρο Τραμπ όσο και τον γ.γ Εμπορίου των ΗΠΑ ότι η παγκοσμιοποίηση έχει αποτύχει τόσο στις ΗΠΑ όσο και στη Δύση. Η κυριαρχία είναι τα σύνορα κάθε έθνους , το οποίο δεν πρέπει να εξάγει τα ζωτικά αγαθά του που είναι θεμελιώδη για τη κυριαρχία του , καθότι δεν πρέπει να εξαρτάται από άλλο έθνος για αυτά. Τρόπος σκέψης εντελώς διαφορετικός από τον υφιστάμενο ευρωπαϊκό περί κλιματικής αλλαγής που επενδύει ενεργειακά σε ήλιο και άνεμο και στοχεύει στο μηδενικό δίκτυο για το 2030 (zero net 20300), χωρίς να είναι ικανό να παράγει μπαταρίες αλλά να εισάγει και να εξαρτάται από τη Κίνα. Πολιτική που απορρίπτεται στη νέα στρατηγική ασφαλείας και σημαίνει ότι όποιος τη συνεχίσει δεν πρόκειται να γίνει φίλος των ΗΠΑ.

Οι δυο παγκόσμιες πολιτικές τάσεις, δηλαδή της δεξιάς τάξης των πραγμάτων από τη μία που εκπροσωπείται σήμερα από τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και τους συμμάχους της και η διεθνιστική τάξη από την άλλη, δεν κατάφεραν να προωθήσουν το διάλογο στο Νταβός. Διεθνιστική που εκπροσωπείται από ότι έχει απομείνει από την ΕΕ και έχει υπό την επιρροή της τους διεθνείς οργανισμούς. Κοινός μόνος στόχος η παγκόσμια ψηφιακή εποχή ελέγχου των πολιτών και η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΑΙ) . Διαφορά η αύξηση του πληθυσμού που θέλουν οι δεξιοί, σε αντίθεση με τη μείωση που πάση θυσία θέλουν οι διεθνιστές.

Σε κάθε περίπτωση προτάσσεται το εθνικό συμφέρον έναντι του εθνομηδενισμού και του κάθε διεθνοιδεολογικού αφηγήματος. Κατά γενική ομολογία έχουμε απομάκρυνση από τον φιλελεύθερο διεθνισμό που παρουσιάζεται ως δημοκρατία – αδελφότητα – ισότητα – δικαιωματισμό αλλά ουσιαστικά είναι ένας αφανής απολυταρχισμός μιας διεθνιστικής ελίτ.

Ενθαρρύνεται η κυριαρχία και η αυτονομία των επιμέρους κρατών όπου η ισχύς είναι το ζητούμενο . Πολιτική – Οικονομική – στρατιωτική – Τεχνολογική ισχύς που ουσιαστικά συνιστούν και τους πυλώνες ενός έθνους.

Στα Ε-Τ , σύμφωνα με τα αμερικανικά ΜΜΕ στο Midle East Forum της 2-2-26 , η Τουρκία επιδιώκει μια ευρύτερη αναθεωρητική ατζέντα με αμφισβήτηση της κυριαρχίας , παγίωση γκρίζων ζωνών και αναδιοργάνωση της ισχύος σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει τις διαπραγματεύσεις ως νομικό ζήτημα και όχι με το πάγιο μέτρο της ισχύος, ενώ η Τουρκία τις εντάσσει σε ένα στρατηγικό ανταγωνισμό , χρησιμοποιώντας το διάλογο και την ισχύ για προσχωρήσεις σε πολλαπλά μέτωπα. Παράλληλα η αναγκαιότητα διαλόγου και η διατήρηση της σταθερότητας στη περιοχή με την Τουρκία που επιδιώκει συνεχώς η νέα πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα, αλλά και η διακοπή της συνέντευξης τύπου του προέδρου Τράμπ στο Λευκό Οίκο γιατί τον ΄΄κάλεσε ο Ερντογάν’’ , δεν είναι καλά σημάδια για την επίλυση των Ε-Τ διαφορών στο Αιγαίο. Σημάδια η έκβαση των οποίων διαφαίνεται τόσο από την σχετική μαχητική ισχύ των εμπλεκομένων κρατών όσο και από τη προσωπικότητα και στιβαρότητα των εμπλεκομένων ηγετών. Δυσαναλογία που ενισχύεται και από τη συμμετοχή της Τουρκίας στο Συμβούλιο Ειρήνης του Τράμπ, αφού η χώρα μας απέχει, ακολουθώντας το μονοπάτι που χάραξαν οι χώρες της Ε.Ε. Τυχόν επικοινωνιακοί και μηντιακοί διθύραμβοι των πρόσφατων Ε-Τ συναντήσεων σε επίπεδο Π/Θ, θα πρέπει να συνοδεύονται από πρακτικά αποτελέσματα σε θέματα εθνικών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, διαφορετικά πρόκειται για εξαπάτηση. Επιπρόσθετα κινήσεις από αμερικανικής πλευράς όπως η άμεση διακοπή του USAID, όπου με τα 5οο εκ. μείζονος μέρους αυτού μέσω ελληνικών ιδρυμάτων χρηματοδοτούνταν ή εξαγοράζονταν ΜΜΕ – πολιτικοί για την προώθηση πολιτικών όπως η woke ατζέντα, η λαθρομετανάστευση κ.α, δείχνουν την πλήρης στροφή πολιτικής και αντιπαράθεσης με την εδώ πολιτική, καθώς επίσης και της προτίμησης της νέας αμερικανικής διοίκησης σε συντηρητικούς/αυταρχικούς και όχι σε νεοπροοδευτικούς πολιτικούς.

Συμπερασματικά και αισιόδοξα, επανέρχεται στο πολιτικό προσκήνιο το έθνος/ κράτος για να αναστείλει τη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και να αναστήσει παγωμένες ιδέες και προσωπικότητες που ανέδειξαν τον Ελληνισμό και τον Χριστιανισμό ως θεμελιώδη στοιχεία του δυτικού πολιτισμού.

Στην εκπομπή «Ανιχνεύσεις» της διαδικτυακής τηλεόρασης Anixneuseis Web TV, ο δημοσιογράφος Παντελής Σαββίδης φιλοξένησε τον πρέσβη ε.τ. Γεώργιος Αηφαντής, σε μια συζήτηση με βαριά γεωπολιτική ατζέντα και αιχμηρές εκτιμήσεις.

Στο επίκεντρο βρέθηκε η επίσκεψη του πρωθυπουργού Κυριάκος Μητσοτάκης στην Άγκυρα και η συνάντησή του με τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, μέσα σε ένα περιβάλλον περιφερειακής αποσταθεροποίησης.

Ο πρέσβης υποστήριξε ότι τα ελληνοτουρκικά δεν μπορούν να αποσυνδεθούν από τις ευρύτερες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, με αιχμή το ενδεχόμενο κλιμάκωσης στο Ιράν. Κατά την εκτίμησή του, ενδεχόμενη αμερικανική στρατιωτική εμπλοκή θα σηματοδοτήσει πολυετή αναταραχή, με στόχο τον κατακερματισμό του Ιράν και ανατροπή των υφιστάμενων ισορροπιών.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η Άγκυρα προσβλέπει σε γεωπολιτική αναβάθμιση λόγω της κρίσης, επιδιώκοντας να κεφαλαιοποιήσει τον ρόλο της χωρίς να χρειαστεί στρατιωτική σύγκρουση στο Αιγαίο. Οι εξελίξεις στο Ιράν, όπως τόνισε, ενδέχεται να φέρουν πιο κοντά την Τουρκία με την Ουάσιγκτον, με πιθανές έμμεσες επιπτώσεις για την Ελλάδα.

Παράλληλα, στη συζήτηση τέθηκαν:

• Η αναβάθμιση του τουρκικού ρόλου στην Αφρική.

• Οι αμερικανοτουρκικές ισορροπίες.

• Το ενδεχόμενο γεωπολιτικής «ρύθμισης» του Αιγαίου ερήμην της Αθήνας.

• Η ανάγκη ανασύνθεσης του εσωτερικού πολιτικού σκηνικού στην Ελλάδα.

Η εκπομπή ανέδειξε και τον παράγοντα κοινωνικής αντίδρασης, με τον πρέσβη να εκτιμά ότι ενδέχεται να αναδυθούν νέες πολιτικές δυνάμεις, ικανές να εκφράσουν ένα ρεύμα αμφισβήτησης του υφιστάμενου συστήματος.

Η συζήτηση κατέληξε σε ένα κεντρικό ερώτημα:
Πώς μπορεί η Ελλάδα να κινηθεί ενεργητικά σε μια εποχή ραγδαίων ανακατατάξεων, αντί να παρακολουθεί παθητικά τις εξελίξεις;