Ακολουθήστε μας

Αναλύσεις

Ο Ούγγρος Όρμπαν, το απειλούμενο πολεμοκάπηλο μονοπώλιο των Βρυξελλών και η κυριολεκτικά πουλημένη Ουκρανία

Δημοσιεύτηκε στις

Το τρίγωνο Όρμπαν-Ζελένσκι-Πούτιν που τρομοκράτησε την διεφθαρμένη ηγεσία της ΕΕ και ενδέχεται να εξελιχθεί σε τετράγωνο με την προσθήκη του Τραμπ – Γιατί αυτή η «πουλημένη Ουκρανία» είναι και έγινε τόσο πολύτιμη για τους Δυτικούς ευρω-αμερικανούς που με κανέναν τρόπο δεν μπορούν να αποδεχτούν μια ήττα στον πόλεμο η οποία ενδεχομένως να τους στερήσει ανυπολόγιστα κέρδη – Το «ουκρανικό πάπλωμα» είναι ένα απέραντο «φιλέτο» ανεκτίμητης αξίας όχι μόνο στην επιφάνεια του (γεωργία/καλλιέργειες) αλλά και στο υπέδαφος (σπάνιες γαίες/ορυκτά).

Ως γνωστόν, από 1η Ιουλίου 2024 έχει αρχίσει το ουγγρικό εξάμηνο Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ήδη την επόμενη, 2 Ιουλίου, ο Ούγγρος Πρωθυπουργός επισκέφθηκε, σίγουρα μετά από προηγούμενη συνεννόηση, το Κίεβο για να συνομιλήσει με τον Ζελένσκι και τέσσερις μέρες μετά, στις 6 Ιουλίου, βρέθηκε στη Μόσχα σε συνάντηση με τον Πούτιν.

O αμέσως επόμενος συνομιλητής του ήταν ο Κινέζος Πρόεδρος Σι Τζινπινγκ. Επ’ αυτού μάλιστα, μερικές μέρες μετά, στο περιθώριο της Συνόδου ΝΑΤΟ στην Ουάσιγκτον, ο Ούγγρος ΥΠΕΞ Πέτερ Σιγιάρτο εξέφρασε με μεγάλη αμεσότητα και σαφήνεια την ουγγρική πολιτική γραμμή: «Η Ουγγαρία δεν επιθυμεί και δεν υποστηρίζει το να μετατραπεί το ΝΑΤΟ σε μια αντικινέζικη συμμαχία».

Μία δήλωση που προέκυψε αμέσως μετά που οι νατοϊκοί ιθύνοντες, με προεξάρχοντες τους Αμερικανούς, αναφέρθηκαν σε μια προσεχή «επέκταση» του ΝΑΤΟ και στην νότιο-ανατολική Ασία, ανοίγοντας μέτωπο σύγκρουσης με τη Κίνα.

Όσο για τον Όρμπαν, συμπλήρωσε το πρώτο σκέλος των συναντήσεων του συνομιλώντας με το Τραμπ. Προηγουμένως όμως, σε μια αποκλειστική συνέντευξη στη Welt και στον Paul Ronzheimer, ο ίδιος είχε εξάρει τον ρόλο που στο έργο του παίζει ο Τραμπ, μάλλον εννοώντας όταν θα γίνει πρόεδρος την ΗΠΑ. Τόνισε ειδικά: «Η Κίνα διαθέτει ένα σχέδιο ειρήνης. Οι ΗΠΑ εκφράζουν μια πολεμική πολιτική. Και η Ευρώπη, απλά αντιγράφει την αμερικανική θέση».

Επίσης άσκησε ιδιαίτερη κριτική για την ανοησία των Δυτικών να διασπέρνουν άνοες ιδέες όπως ότι η Ρωσία δήθεν θα επιτεθεί σε μια χώρα μέλος του ΝΑΤΟ: «κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί να δηλώσει ότι η Ρωσία σχεδιάζει να επιτεθεί στο ΝΑΤΟ» και όποιος προβάλλει αυτό το fake news δεν μπορεί να μη γνωρίζει τον βαθύ ορθολογισμό των ρωσικών ενεργειών εννοώντας πως είναι αυτός ο ορθολογισμός που αποκλείει μια ρωσική επίθεση σε ένα ΝΑΤΟ που είναι «μακράν η πιο ισχυρή στρατιωτική κοινότητα».

Αυτές οι πρωτοβουλίες του Όρμπαν, είχαν τεράστια απήχηση. Ο Αμερικανός πρέσβης στη Βουδαπέστη David Pressman εξέφρασε την ικανοποίηση των ΗΠΑ δηλώνοντας πως η επίσκεψη ήταν ένα «καλό σημάδι» και «δείγμα προόδου».

Απ’ την άλλη μεριά, η συνάντηση του Όρμπαν με τον Ουκρανό Πρόεδρο θορύβησε σφόδρα την νομενκλατούρα τω Βρυξελλών που ένοιωσε «θιγμένη» γιατί ο Ούγγρος premier «δεν ζήτησε την άδεια της», σαν να είναι κάποιο σχολιαρόπαιδο που ζητά την άδεια για να πάει στο WC!

Αμέσως μετά εκείνη με τον Πούτιν, εξαγρίωσε ούτε λίγο ούτε πολύ περίπου είκοσι κοινοτικούς ηγέτες, πιστά υπάκουα υποταγμένα τσιράκια των χρυσοκάνθαρων της Επιτροπής, που εξέφρασαν την «οργή» τους για το «θράσος» του Ούγγρου(!) να παραβεί τους ευρω-αμερικανικούς κανόνες για τον πόλεμο στην Ουκρανία και την συνδρομή στους Ουκρανούς.

Και ασφαλώς δεν μπορούμε να μην εξάρουμε το γεγονός ότι, οι καλομαθημένοι αυτοί χρυσοκάνθαροι των Βρυξελλών στην αδράνεια υπέρ της ειρήνης και στα yes sir των κοινοτικών εταίρων, πολύ δυσάρεστα εξεπλάγησαν με την άμεση κινητικότητα του Μαγιάρου Προέδρου, επιπλέον ούτε καν με τις «ευλογίες» της «συγκατάθεσή» τους όπως έκαναν ως τώρα οι διάφοροι ευρωπαίοι ηγέτες ντροπιάζοντας τις χώρες τους και την εθνική ανεξαρτησία τους.

Και ποιος ξέρει πόσο τους «εκνεύρισε» ακούγοντας τον Όρμπαν να λέει δημόσια και απαξιωτικά: «Δεν μπορείς να κάνει ειρήνη από μια άνετη πολυθρόνα στις Βρυξέλλες»!

Η αλήθεια όμως είναι μάλλον άλλη. Οι γραφειοκράτες του σώνει και καλά πολέμου των Βρυξελλών δεν ένοιωσαν τόσο «θιγμένοι» από την ενέργεια «χωρίς την άδεια τους» του Ούγγρου, όσο φοβήθηκαν μήπως «ξεπεραστούν» από κάποιον που τους χαλάει τα σχέδια, ειρηνοποιό επιπλέον, σαν τον «παρακατιανό φιλορώσο» Όρμπαν, χάσουν την πρωτοκαθεδρία στη σχέση συνομιλιών που έχουν με τον Ουκρανό Πρόεδρο-«παιδί τους» τους και διεθνώς ξεμπροστιαστούν με την αποκάλυψη των πολεμικών και οικονομικών τους τερτιπιών με την Ουκρανία.

Γιατί, όπως γνωρίζουμε, ο Όρμπαν εκτός από προνομιακός συνομιλητής του Πούτιν, είναι και ένθερμος θαυμαστής του Τραμπ ο οποίος εκφράστηκε με κολακευτικά λόγια γι’ αυτόν σε πλείστες ευκαιρίες.

Εδώ λοιπόν βρίσκεται όλο το «ζουμί» της υπόθεσης του «τριγώνου» Όρμπαν-Ζελένσκι-Πούτιν που μάλλον τρομοκράτησε την διεφθαρμένη ηγεσία της ΕΕ, έστω και στις τελευταίες της «εξάψεις» πριν παραδώσει τις πλούσιες «καρέκλες» της στους νέους επόμενους οι οποίοι ωστόσο δεν φαίνονται να είναι και τόσο διαφορετικοί, αν έχουμε υπόψη μας ότι η «αρχηγός» τους είναι εκείνη η ίδια που κατηγορείται για ουκ ολίγες ατασθαλίες ποινικού δικαίου με το θέμα των εμβολίων του Covid-19, των «συμφωνιών» με το CEO Pfizer Μπουρλά και άλλα τίνα «αγαθά».

Ένα τρίγωνο όμως που σε μερικούς μήνες ενδέχεται να γίνει «τετράγωνο» με την προσθήκη του Τραμπ. Διόλου απίθανο επίσης να αντικατασταθεί ο Ζελένσκι, ήδη αρκετά «καμένο χαρτί», με άλλον Ουκρανό «καλύτερο» συνομιλητή!

Βέβαια, έχει συμβεί και κάτι άλλο, παράξενο και παράδοξο, σχετιζόμενο με την επίσκεψη του Όρμπαν στο Κίεβο και μετά στη Μόσχα. Θύμωσαν οι Κοινοτικοί εξουσιαστές με τον Όρμπαν και τον κατηγόρησαν για πλείστα κακά. Κατανοητό.

Αλλά γιατί όμως δεν είπαν τίποτα για τον Ζελένσκι που δέχτηκε να τον δεχθεί;! Γιατί δεν κατηγόρησαν ευθέως και τον Ζελένσκι που κάθισε να συνομιλήσει με ένα «πουτινιακό» εχθρό τους;! Γιατί δεν κατηγόρησαν και τον Ζελένσκι που, κατά κάποιο τρόπο, πρόδωσε τους πάτρωνες του και ενέδωσε στη πρόταση συνάντησης με τον Όρμπαν;!

Σιωπή ιχθύος! Αλλά ως συνήθως, οι «δικοί» μας είναι πάντα «καλοί», έστω κι αν είναι κάποτε σκανδαλιάρικοι και μας στεναχωρούν. Δεν «δείχνουμε» στον κόσμο ότι μας ενοχλούν! Αλίμονο.

Ο «άλλος» όμως, ε ναι, μας ενοχλεί σφόδρα, ο άθλιος, και ακόμη πολύ περισσότερο αν σκεφτούμε πως – και γνωρίζοντας τις «τάσεις» του Τραμπ – σε λίγους μήνες αυτός ο «άλλος» ο Όρμπαν μπορεί να είναι – να γίνει – προνομιακός συνομιλητής και του Αμερικανού Προέδρου και τότε… χαιρέτα μου τον πλάτανο για τους μικρούς Κοινοτικούς!

Η Πρόεδρος της περίφημης «Κομισιόν», οι «κομισάριοι-‘υπουργοί’» τη και οι διάφοροι Μακρόν, Σολτς, Μελόνι, Σάντσεζ, Στάρμερ θα μπορούν να πάνε περίπατο και έτσι όλες οι entrées τους στην Ουκρανία να πάνε χαμένες, όπως και όλα τα πολεμικά τους κέρδη, ως και η ανόητη υστεροφημία τους, όταν θα «σφίξουν τα λουριά» και όλοι αυτοί θα βρεθούν «έκθετοι» και το «τετράγωνο» θα θέσει τέρμα στο μακελειό που πριν από δυόμιση χρόνια ανόητα δρομολόγησαν ο ελλιπής Μπάιντεν με τα κοινοτικά «κολλητήρια» του, ίσως όχι τόσο και μάλλον όχι μόνο «για να μπουν στο μάτι» της Ρωσίας, όσο προπαντός για να «βουτήξουν» τα απέραντα πλούτη της Ουκρανίας, η πλουσιότερα χώρα της Ευρώπης, όπως θα δούμε στη συνέχεια τώρα!

Μη ξεχνάμε πως, αμέσως μετά την ανατροπή του Γιανούκοβιτς το 2014, άρχισαν να πλημμυρίζουν την Ουκρανία δεκάδες ξένοι «επενδυτές» και αγροτικές επιχειρήσεις από την ΕΕ και τις ΗΠΑ (ας είναι καλά ο γιος Μπάιντεν) προσπαθώντας να καταλάβουν όσο περισσότερο χώρο μπορούσαν στον ουκρανικό γεωργικό τομέα.

Βέβαια όλα αυτά δεν έγιναν ex abrupto, εκ του τίποτα. Χρονικά, σε πολύ σύντομο διάστημα, προηγήθηκαν τα άφθονα δάνεια που εισέρρευσαν από την ΕΕ με κύριους και υποχρεωτικούς όρους μια πλειάδα «ρυθμίσεων» του αγροτικού ουκρανικού κόσμου οι συνέπειες των οποίων δεν μπορούσαν να είναι παρά η γενική απορρύθμιση όλων των γεωργικών προγενέστερων καταστάσεων και ιδιοτήτων.

Με αυτόν τον τρόπο άρχισε με καταιγιστικούς ρυθμούς και η εκποίηση όλο και πιο εκτεταμένων αγροτικών ουκρανικών εκτάσεων σε ξένες εταιρείες δημιουργώντας μια ανεξέλεγκτη συγκέντρωση αγροτικής γης στη κυριαρχία δυτικών πολυεθνικών, κάτι που συρρίκνωσε τα μέγιστα το εύρος της ιδιωτικής προσωπικής ιδιοκτησίας έως την σχεδόν πλήρη εκμηδένιση της μη μπορώντας αυτή να αντικρούσει τα νομικά και θεσμικά εργαλεία που βάλθηκαν σε ισχύ με το πρόσχημα της ύπαρξης μιας παγκόσμιας διατροφικής επισφάλειας και επομένως δήθεν την ανάγκη ο αγροτικός τομέας να πάψει να βρίσκεται αντι-οικονομικά στα χέρια των μικρών αγροτών και να πρέπει να διαχειριστεί οργανικά από μεγάλες έμπειρες οργανώσεις για την διασφάλιση της ευημερίας, την εξέλιξη και έλεγχο του συνόλου των γεωργικών απαραιτήτων πόρων.

Έτσι οι ξένες εταιρείες, ειδικά αμερικανικές, αλλά και αρκετά λιγότερο ευρωπαϊκές, σήμερα έχουν υπό την κατοχή τους πάνω από 3½ εκατομμύρια εκτάρια ουκρανικής γης, μια γη η οποία αποτελεί το 1/3 του συνόλου των γεωργικών γαιών της Ευρώπης!

Ήδη προπολεμικά (πριν από το 2022) η «επιχείρηση ουκρανική γη» είχε αρχίσει και ταυτόχρονα είχε αρχίσει και η «αιτία» του λόγου που βλέπουμε τώρα πόσο πολύ οι Ευρωπαίοι είναι «κολλημένοι» στην Ουκρανία με τον φόβο μήπως τη χάσουν και πέσει στα χέρια των Ρώσων.

Και καταλαβαίνουμε επίσης καλά γιατί αυτή η «πουλημένη Ουκρανία» είναι και έγινε τόσο πολύτιμη για τους Δυτικούς ευρω-αμερικανούς που με κανέναν τρόπο δεν μπορούν να αποδεχτούν μια ήττα στον πόλεμο η οποία ενδεχομένως να τους στερήσει ανυπολόγιστα κέρδη!

Κιόλας πριν από το 2022 μεγάλες αμερικανικές πολυεθνικές είχαν αγοράσει 170.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα καλλιεργήσιμης γης, δηλαδή το 28% του συνόλου των 603.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων της Ουκρανίας.

Σήμερα διόλου απίθανο η μισή Ουκρανική γη να είναι αμερικανική!

Βεβαίως τα χρήματα από όλες αυτές τις τεράστιες πωλήσεις δεν ξέρουμε σε ποιες τσέπες κατέληξαν. Το γεγονός είναι πως η πώληση συνεχίζεται, απ’ ό, τι φαίνεται, ανεξάρτητα από τις εκατόμβες ζωών στα πεδία των μαχών.

Καμία σημασία, αφού εκείνο που ενδιαφέρει τους ξένους Δυτικούς είναι η ιδιοκτησία και εκμετάλλευση τόσης εύφορης καλλιεργήσιμης γης.

Επομένως, ούτε λόγος να γίνεται για ειρήνη, μιας και ο πόλεμος και ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι είναι ό, τι καλύτερο: ο Ζελένσκι πουλά ουκρανική γη και εισπράττει χρήματα και όπλα για να διώξει δήθεν τους Ρώσους, άσχετο κι αν ποιος ξέρει πόσα από τα χρήματα «φουσκώνουν» τσέπες επισήμων και πόσα όπλα πουλιούνται αδρά!

Και ναι, η αλήθεια είναι ότι ο Ζελένσκι θα ήθελε να τους διώξει από την Κριμαία και το Ντονμπάς, όχι όμως για «αισθηματικούς ουκρανικούς λόγους», αλλά πολύ πεζά γιατί αυτές οι δύο μεγάλες περιοχές είναι και οι πιο πλούσιες και παραγωγικές, και όντας υπό ρωσική κατοχή, δεν μπορεί να τις πουλήσει στους ευρω-αμερικανούς για να εισπράξει ένα πακτωλό δολάρια και ευρώ.

Είπαμε: όλη η ιστορία για το πάπλωμα.

Και το «ουκρανικό πάπλωμα» είναι ένα απέραντο «φιλέτο» ανεκτίμητης αξίας όχι μόνο στην επιφάνεια του (γεωργία/καλλιέργειες) αλλά και στο υπέδαφος (σπάνιες γαίες/ορυκτά).

Πού να φύγει κανείς απ’ εκεί! Δε παν να πεθάνουν όλοι οι Ουκρανοί! Αρκεί να μείνει η γη!

Ο Τραμπ, ως τώρα τουλάχιστον, φαίνεται πως είναι ο μόνος που αυτές οι σκέψεις δεν τον απασχολούν, ή τουλάχιστον ως τώρα αυτό έδειξε, και ο μόνος που μπορεί να σταματήσει τη σφαγή.

Όχι μόνο για τη Ρωσία και την Ουκρανία, αλλά και για τις ίδιες τις ΗΠΑ η παύση του πολέμου δεν μπορεί παρά να είναι ό, τι καλύτερο για τα οικονομικά «τεφτέρια» τους που όλο και περισσότερο παραπαίουν.

Μακάρι! Γιατί πολύ φαίνεται πως μερικοί στο ΝΑΤΟ βιάζονται να τα τινάξουν όλα στον αέρα πριν από το προσεχή Νοέμβριο έτσι ώστε ο Τραμπ να βρεθεί σε φοβερή αναμπουμπούλα.

Η ελπίδα είναι κάποιοι άλλοι συνετοί να κατορθώσουν να τους σταματήσουν πριν είναι αργά.

Κρεσέντσιο Σαντζίλιο

Ελληνιστής

…………………………………………………………………………….

Είναι ο άγνωστος Χ, αλλά φυσικό πρόσωπο που βοηθάει στην παραγωγή ειδήσεων στο Geopolitico.gr, αλλά και τη δημιουργία βίντεο στο κανάλι του Σάββα Καλεντερίδη. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ανθρώπινο αλγόριθμο λόγω του όγκου των δεδομένων και πληροφοριών που αφομοιώνει καθημερινώς. Είναι καταδρομέας με ειδικότητα Χειριστή Ασυρμάτων Μέσων.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Και πάλι μόνοι: Η Ελλάδα χρειάζεται εθνική στρατηγική για να επιβιώσει

Το εθνικό κράτος εξακολουθεί να αποτελεί το βασικό πλαίσιο πολιτικής προστασίας και συλλογικής επιβίωσης. Το τελευταίο μέρος καταλήγει στο ελληνικό ζητούμενο: μια μακροπρόθεσμη εθνική στρατηγική, θεσμούς που προστατεύουν τα εθνικά θέματα από την κομματική εκμετάλλευση και σοβαρή προετοιμασία για όλα τα ενδεχόμενα.

Δημοσιεύτηκε

στις

Στο πρώτο μέρος αναδείξαμε τις εσωτερικές βάσεις της εθνικής ισχύος, στο δεύτερο τις αυταπάτες απέναντι στην Τουρκία και στο τρίτο τις αντιφάσεις των οικουμενικών διακηρύξεων και του παγκόσμιου κράτους. Το τελευταίο μέρος συνδέει αυτά τα συμπεράσματα με το μέλλον της Ελλάδας. Το ερώτημα πλέον αφορά τις προϋποθέσεις μιας εθνικής πολιτικής που θα εξασφαλίζει την κυριαρχία της χώρας και θα δίνει περιεχόμενο στο όραμα μιας ισχυρής και δημοκρατικής πατρίδας.

Της Μαγδαληνής Αθανασιάδου

Στον αιώνα, κατά τον οποίο διανύουμε, τον 21ο, στεκόμαστε μπροστά σε μία πολιτική διελκυστίνδα ανάμεσα σε έναν ανέφικτο οικουμενισμό και σε μία υπεράσπιση συλλογικών συμφερόντων που αναπόφευκτα οργανώνεται σε στενότερη τοπική και πληθυσμιακή βάση. Σ’ αυτή τη συγκυρία, το κρατικά οργανωμένο έθνος δεν τείνει να διαλύεται σε υπερεθνικά μορφώματα αλλά βρίσκεται αντιμέτωπο με τον νέο ιστορικό του ρόλο. Στην ιστορική πορεία που διένυσε το έθνος, σταθμοί του οποίου ήταν το αστικό έθνος του 19ου αιώνα και εκδοχές του κομμουνιστικού εθνικισμού του 20ου αιώνα, τώρα καλείται να εξασφαλίσει μία θέση σε μία πυκνή και έντονα ανταγωνιστική παγκόσμια κοινωνία∙ αίτημα που όλο και πιο στενά συναρθρώνεται με το αίτημα της στοιχειώδους διαβίωσης του πληθυσμού.

Τα σοβαρά πολιτικά ερωτήματα, στα οποία κάθε έθνος καλείται να απαντήσει είναι ο προσδιορισμός των προϋποθέσεων για την άσκηση μακρόπνοης και επιτυχούς εθνικής πολιτικής και ο τρόπος, με τον οποίο είναι δομημένο ένα έθνος ικανό να αντιμετωπίσει, στο πλαίσιο του δυνατού, οποιαδήποτε ενδεχόμενα, ακόμα και απότομες αλλαγές στην πολιτική συγκυρία.

Το έθνος ως βασική μονάδα πολιτικής συνομάδωσης και η συνακόλουθη πολιτική επιβίωσή του ως εγγύηση της φυσικής και πολιτικοοικονομικής επιβίωσης συγκεκριμένων ανθρώπων δεν έχουν καθόλου ξεπεραστεί πρακτικά ούτε σε ευρωπαϊκό ούτε σε διεθνές επίπεδο. Η άποψη ότι οι οικονομικές συγχωνεύσεις και οι διεθνείς τυποποιήσεις του δικαίου και της ηθικής θα μπορούσαν αφεαυτού τους να δημιουργήσουν υπερεθνικές οντότητες είναι ολότελα εσφαλμένη και δεν διαθέτει κανένα πολιτικό ή ιστορικό έρεισμα. Μάλιστα, η ίδια η ιστορική εμπειρία έχει αποδείξει το αντίθετο: η ίδια η πολιτική συμπεριφορά των Μεγάλων Δυνάμεων (ευρωπαϊκών και εξωευρωπαϊκών) μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου αποδεικνύει ότι καθόλου δεν θεωρούν πως η συγχώνευση των οικονομιών θα καταλύσει τα εθνικά οικονομικά και άλλα συμφέροντα ή ότι η μετατόπιση του κέντρου βάρους προς τα ζητήματα της οικονομίας θα εξαλείψει οριστικά τους εθνικούς ανταγωνισμούς [21].

Το έθνος λοιπόν, όχι απλώς δεν έχει ξεπεραστεί αλλά θα κληθεί να ανταποκριθεί στα αιτήματα των νέων καιρών υπό τη μορφή του κυρίαρχου κράτους. Η κρατική οργάνωση αποτελεί, και στο μέλλον θα ενταθεί η λειτουργία του αυτή, το καταφύγιο τόσο των μεγάλων όσο και των μικρών εθνών εν όψει της διαρκούς πολιτικής αβεβαιότητας που θα επιφέρει η επίκληση των αρχών της «οικουμενικής ηθικής» και των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Το έθνος μόνο ως κράτος, δηλαδή ως οργανωμένη κρατική ισχύς μπορεί να επιτελέσει τις παρακάτω τρεις θεμελιώδεις λειτουργίες του:

ως μικρό ή μεγάλο έθνος να αντισταθεί στις ερμηνείες οικουμενικών αρχών, τις οποίες θεωρεί προκάλυμμα για επεκτατικές ορέξεις ξένων ισχυρών εθνών

ως μεγάλο έθνος να αντιμετωπίσει σε περίπτωση ανάγκης ακόμα και το σύνολο της διεθνούς κοινότητας

ως μικρό έθνος να μιλήσει ως ίσος προς ίσον μ’ ένα ισχυρό έθνος εφόσον και τα δύο αποτελούν, το καθένα για τον εαυτό του, ένα κράτος [22]

Καταλήγοντας στα καθ’ ημάς, η Ελλάδα οφείλει να αντιμετωπίσει πρωτίστως το έλλειμα μακροπρόθεσμης εθνικής στρατηγικής, οι βασικές αιτίες του οποίου εντοπίζονται στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος και την εμπλοκή σε ανεδαφικά ιδεολογήματα. Ο πολιτικός κόσμος απέτυχε να θωρακίσει το πολιτικό σύστημα θεσμικά ώστε τα εθνικά θέματα να μην υπόκεινται στην αήθη κομματική εκμετάλλευση και το εθνικό μας κράτος, εξαρχής ακρωτηριασμένο εδαφικά σε σχέση με το σύνολο του έθνους, προσπάθησε να αναπληρώσει την ιστορική, θεσμική και πολιτική του καχεξία με αυτάρεσκους μύθους.

Κάθε ουσιαστική στρατηγική συζήτηση οφείλει να παραμερίσει οποιουδήποτε είδους ιδεολογήματα και να μην υιοθετεί άκριτα συνθήματα∙ για παράδειγμα, να μην ταυτίζει τη «Δύση» με την «τεχνική» και τη «λατρεία της ύλης», στην οποία αντιπαρατίθεται το «πνεύμα» και «η ψυχή» της «ορθόδοξης Ανατολής». Ούτε και θα πρέπει να ταυτίζει τη Δύση με όλες εκείνες τις αξίες, με τις οποίες η ίδια θέλει αυτάρεσκα να ταυτίζεται: τον «ορθολογισμό», τον «διάλογο», τα «ανθρώπινα δικαιώματα». Η Ελλάδα θα όφειλε να παραδειγματιστεί από τον τρόπο με τον οποίο διεξάγονται οι στρατηγικές συζητήσεις στη Γαλλία, την Αγγλία ή τις ΗΠΑ, όπου όλα τα σενάρια του πολέμου, ακόμα και τα πιο απίθανα, τίθενται στο τραπέζι των συζητήσεων και αποτελούν αντικείμενο ενδελεχούς εξέτασης και στάθμισης [23].

Η εποχή μας λοιπόν είναι μία εποχή εθνικής μοναξιάς, κατά την οποία οι ιδεολογικές μάσκες των «φίλων» και «συμμάχων» έχουν πέσει και έχουν αποκαλυφθεί οι πραγματικοί εχθροί πίσω από κίβδηλες «υπερεθνικές» διακηρύξεις. Καθώς κάθε φορά πεθαίνει ΜΙΑ μεμονωμένη ουτοπία και όχι Η Ουτοπία [24], είναι πια ώριμο αίτημα η διατύπωση του δικού μας οράματος για τη σύγχρονη ηθική ουτοπία: μία ισχυρή, κυρίαρχη και δημοκρατική πατρίδα.

Σημειώσεις και παραπομπές

[21] Παναγιώτης Κονδύλης, «Προϋποθέσεις, παράμετροι και ψευδαισθήσεις της ελληνικής εθνικής πολιτικής» στο Πλανητική πολιτική μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, Αθήνα: Θεμέλιο, 2011, σσ. 151 – 179.

[22] Παναγιώτης Κονδύλης, «Τέλος του κυρίαρχου κράτους ή αλλαγή της λειτουργίας του;», στο Πλανητική πολιτική μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, Αθήνα: Θεμέλιο, 2011, σσ. 39 – 48.

[23] Παναγιώτης Κονδύλης, «Ιδεολογίες και ελληνική εθνική στρατηγική», στο Από τον 20ο στον 21ο αιώνα. Τομές στην πλανητική πολιτική περί το 2000, Αθήνα: Θεμέλιο, 2000, σσ. 181 – 187.

[24] Παναγιώτης Κονδύλης, «Τι ήταν ο κομμουνισμός;», στο Πλανητική πολιτική μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, Αθήνα: Θεμέλιο, 2011, σελ. 149.

Βιβλιογραφία

Παναγιώτης Κονδύλης, Από τον 20ο στον 21ο αιώνα. Τομές στην πλανητική πολιτική περί το 2000, Αθήνα: Θεμέλιο, 1998.

Παναγιώτης Κονδύλης, Η παρακμή του Αστικού Πολιτισμού. Από τη μοντέρνα στη μεταμοντέρνα εποχή και από το φιλελευθερισμό στη μαζική δημοκρατία, Αθήνα: Θεμέλιο, 2007.

Παναγιώτης Κονδύλης, Θεωρία του Πολέμου. Πόλεμος και Πολιτική. Πόλεμος, Οικονομία και Κοινωνία. Πόλεμος και Επανάσταση. Ο Θερμός Πόλεμος μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Ελληνοτουρκικός Πόλεμος, Αθήνα: Θεμέλιο, 2004.

Παναγιώτης Κονδύλης, Ισχύς και Απόφαση. Η διαμόρφωση των κοσμοεικόνων και το πρόβλημα των αξιών, Αθήνα: Στιγμή, 2012.

Παναγιώτης Κονδύλης, Πλανητική πολιτική μετά τον ψυχρό πόλεμο, Αθήνα: Θεμέλιο, 2011.

Zygmunt Bauman, Και πάλι μόνοι: Η Ηθική μετά τη βεβαιότητα, Αθήνα: Έρασμος, 1998.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Κίνα και Πακιστάν ενώνουν στρατιωτικές δυνάμεις – Μεγάλη αντιτρομοκρατική άσκηση με drones και ελεύθερους σκοπευτές, ενώ μαίνονται οι συγκρούσεις στο Μπαλουχιστάν

Το Πεκίνο ανακοίνωσε την πρώτη κοινή εκπαίδευση χερσαίων δυνάμεων Κίνας–Πακιστάν, με επίκεντρο επιχειρήσεις κατά τρομοκρατικών οργανώσεων σε μεγάλο υψόμετρο. Την ίδια ημέρα, οι πακιστανικές αρχές ανακοίνωσαν τον θάνατο δέκα ενόπλων σε επιχείρηση στο Μπαλουχιστάν. Η σύμπτωση των εξελίξεων αναδεικνύει τη σημασία της αντιτρομοκρατίας στη στρατηγική συνεργασία των δύο χωρών.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Σημαντική εξέλιξη στη στρατιωτική συνεργασία Κίνας και Πακιστάν σηματοδοτεί η ανακοίνωση της κοινής άσκησης «Karakoram 2026», η οποία θα πραγματοποιηθεί στα μέσα και προς τα τέλη Οκτωβρίου στην περιοχή Κορλά, στην Αυτόνομη Περιφέρεια Σιντζιάνγκ των Ουιγούρων, στη βορειοδυτική Κίνα.

Η άσκηση θα επικεντρωθεί στην αντιμετώπιση τρομοκρατικών απειλών σε περιοχές μεγάλου υψομέτρου, με συμμετοχή χερσαίων δυνάμεων των δύο χωρών και χρήση σύγχρονων στρατιωτικών μέσων, συμπεριλαμβανομένων μη επανδρωμένων αεροσκαφών.

Η ανακοίνωση έγινε το Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2026 από τον εκπρόσωπο του κινεζικού υπουργείου Εθνικής Άμυνας, συνταγματάρχη Τσεν Σι (Chen Xi), κατά τη διάρκεια ενημέρωσης για στρατιωτικά ζητήματα.

Την ίδια ημέρα, οι πακιστανικές αρχές ανακοίνωσαν ότι δέκα ένοπλοι σκοτώθηκαν σε επιχείρηση της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας στην επαρχία Μπαλουχιστάν, όπου οι συγκρούσεις μεταξύ κρατικών δυνάμεων και αυτονομιστικών ένοπλων ομάδων παραμένουν ιδιαίτερα έντονες.

Οι δύο εξελίξεις, αν και δεν έχει ανακοινωθεί άμεση επιχειρησιακή σύνδεση μεταξύ τους, αναδεικνύουν το περιβάλλον ασφαλείας μέσα στο οποίο εμβαθύνεται η στρατιωτική συνεργασία Πεκίνου και Ισλαμαμπάντ.

«Karakoram 2026»: Η πρώτη κοινή εκπαίδευση στρατών ξηράς

Σύμφωνα με το κινεζικό υπουργείο Άμυνας, η άσκηση «Karakoram 2026» θα αποτελέσει την πρώτη κοινή εκπαιδευτική δραστηριότητα των στρατών ξηράς των δύο χωρών στο συγκεκριμένο πλαίσιο.

Η διατύπωση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς Κίνα και Πακιστάν διαθέτουν ήδη μακρά ιστορία στρατιωτικής συνεργασίας, ανταλλαγής τεχνογνωσίας και κοινών ασκήσεων.

Η νέα δραστηριότητα προβάλλεται από το Πεκίνο ως ένα ακόμη βήμα στην ανάπτυξη της διαλειτουργικότητας μεταξύ των δύο στρατών.

Το πρόγραμμα προβλέπει εκπαίδευση στη χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών, εντοπισμό στόχων κατά την κίνηση, εκτέλεση βολών και επιχειρήσεις ελεύθερων σκοπευτών μεγάλων αποστάσεων.

Παράλληλα, θα πραγματοποιηθούν ασκήσεις κοινής διοίκησης και συντονισμού στρατιωτικών μονάδων, καθώς και δραστηριότητες με πραγματική συμμετοχή στρατευμάτων στο πεδίο.

Ο Τσεν Σι υποστήριξε ότι η πρωτοβουλία αποσκοπεί στην ενίσχυση της συνεργασίας και στη βελτίωση της ικανότητας των δύο χωρών να αντιμετωπίζουν από κοινού τρομοκρατικές απειλές.

Γιατί το Πεκίνο επιλέγει τη Σιντζιάνγκ

Η διεξαγωγή της άσκησης στη Σιντζιάνγκ παρουσιάζει ιδιαίτερο γεωγραφικό και στρατηγικό ενδιαφέρον.

Η συγκεκριμένη κινεζική περιφέρεια συνορεύει με το Πακιστάν και βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή όπου συναντώνται η Κεντρική Ασία, η Νότια Ασία και οι ορεινοί όγκοι του Καρακορούμ.

Η Κίνα αντιμετωπίζει τη σταθερότητα των δυτικών συνόρων της ως ζήτημα εσωτερικής και περιφερειακής ασφάλειας, ενώ το Πακιστάν εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρές απειλές από ένοπλες οργανώσεις.

Η έμφαση της άσκησης σε επιχειρήσεις μεγάλου υψομέτρου δεν είναι τυχαία από επιχειρησιακή άποψη.

Οι ορεινές περιοχές απαιτούν ειδική εκπαίδευση, προσαρμοσμένα μέσα και αποτελεσματικό συντονισμό μεταξύ μονάδων που δρουν σε δύσβατο έδαφος.

Σε αυτό το περιβάλλον, η χρησιμοποίηση drones για επιτήρηση και αναγνώριση, σε συνδυασμό με την εκπαίδευση προσωπικού στον εντοπισμό στόχων και στις βολές ακριβείας, αποτελεί μέρος της σύγχρονης στρατιωτικής πρακτικής.

Δεν έχει ανακοινωθεί ότι η συγκεκριμένη άσκηση προετοιμάζει κάποια πραγματική διασυνοριακή επιχείρηση.

Μπαλουχιστάν: Δέκα νεκροί σε επιχείρηση των πακιστανικών αρχών

Την ώρα που το Πεκίνο ανακοίνωνε τη στρατιωτική εκπαίδευση, το Πακιστάν γνωστοποιούσε μία ακόμη επιχείρηση εναντίον ένοπλων ομάδων στο Μπαλουχιστάν.

Σύμφωνα με το κρατικό Radio Pakistan, δέκα άτομα που οι αρχές χαρακτηρίζουν τρομοκράτες σκοτώθηκαν σε επιχείρηση της Counter Terrorism Department (CTD), στην περιοχή Μπαρκάν της επαρχίας.

Οι πακιστανικές αρχές υποστήριξαν ότι οι νεκροί ανήκαν σε οργανώσεις τις οποίες εντάσσουν στην κατηγορία «Fitna Al-Hindustan».

Πρόκειται για ορολογία που χρησιμοποιούν οι πακιστανικοί κρατικοί μηχανισμοί για να περιγράψουν ένοπλες ομάδες τις οποίες κατηγορούν ότι υποστηρίζονται από την Ινδία.

Οι κατηγορίες περί ινδικής υποστήριξης αποτελούν ισχυρισμούς της πακιστανικής πλευράς και δεν τεκμηριώνονται ανεξάρτητα από τη συγκεκριμένη ανακοίνωση.

Κατά την επιχείρηση, σύμφωνα με την επίσημη ενημέρωση, κατασχέθηκε μεγάλη ποσότητα όπλων και πυρομαχικών.

Επιπλέον, τραυματίστηκαν δύο στελέχη της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας.

Οι πακιστανικές δυνάμεις ασφαλείας υπογράμμισαν ότι θα συνεχίσουν τις επιχειρήσεις τους εναντίον των ένοπλων οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στην επαρχία.

Το Μπαλουχιστάν και τα κινεζικά στρατηγικά συμφέροντα

Το Μπαλουχιστάν αποτελεί μία από τις πλέον ευαίσθητες περιοχές του Πακιστάν.

Η επαρχία διαθέτει σημαντικούς φυσικούς πόρους, εκτεταμένη ακτογραμμή στην Αραβική Θάλασσα και κρίσιμες υποδομές που συνδέονται με τις κινεζικές επενδύσεις.

Ιδιαίτερη στρατηγική σημασία έχει το λιμάνι Γκουαντάρ, το οποίο συνδέεται με τον Οικονομικό Διάδρομο Κίνας–Πακιστάν (China–Pakistan Economic Corridor – CPEC).

Ο διάδρομος αποτελεί βασικό τμήμα της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road και αποσκοπεί στη σύνδεση κινεζικών περιοχών με πακιστανικά λιμάνια, βιομηχανικές ζώνες και μεταφορικές υποδομές.

Ωστόσο, οι κινεζικές επενδύσεις έχουν βρεθεί επανειλημμένα στο στόχαστρο ένοπλων αυτονομιστικών οργανώσεων, οι οποίες αντιτίθενται στην παρουσία του πακιστανικού κράτους και σε συγκεκριμένα αναπτυξιακά έργα.

Επιθέσεις κατά κινεζικού προσωπικού και συμφερόντων έχουν δημιουργήσει σοβαρά ζητήματα ασφάλειας και έχουν αναγκάσει το Πεκίνο να ζητήσει πρόσθετα μέτρα προστασίας από το Ισλαμαμπάντ.

Η κατάσταση αυτή εξηγεί γιατί η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας αποτελεί σημαντικό τμήμα των διμερών σχέσεων.

Το στρατηγικό υπόβαθρο της συνεργασίας

Η στρατιωτική σχέση Κίνας–Πακιστάν δεν αποτελεί νέα εξέλιξη.

Το Πεκίνο είναι σημαντικός προμηθευτής στρατιωτικού υλικού του Πακιστάν και συνεργάζεται με το Ισλαμαμπάντ στην ανάπτυξη και παραγωγή οπλικών συστημάτων.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το μαχητικό αεροσκάφος JF-17 Thunder, αποτέλεσμα της συνεργασίας της πακιστανικής αεροναυπηγικής βιομηχανίας με κινεζικές εταιρείες.

Η συνεργασία επεκτείνεται επίσης στη ναυτική ισχύ, στα συστήματα αεράμυνας και σε άλλους τομείς της αμυντικής τεχνολογίας.

Η κοινή εκπαίδευση των στρατών ξηράς προσθέτει ένα ακόμη στοιχείο στο ήδη ανεπτυγμένο αυτό πλαίσιο.

Ταυτόχρονα, η στρατηγική προσέγγιση Πεκίνου και Ισλαμαμπάντ επηρεάζεται από τη σχέση αμφότερων με την Ινδία.

Το Πακιστάν παραμένει σε αντιπαράθεση με το Νέο Δελχί για το Κασμίρ, ενώ η Κίνα διατηρεί συνοριακές διαφορές με την Ινδία κατά μήκος της Γραμμής Πραγματικού Ελέγχου.

Η ύπαρξη αυτών των ανταγωνισμών προσδίδει ευρύτερη γεωπολιτική σημασία στην κινεζοπακιστανική συνεργασία, αν και η επίσημη αποστολή της συγκεκριμένης άσκησης είναι η αντιτρομοκρατική εκπαίδευση.

Αντιτρομοκρατία ή βαθύτερη στρατιωτική ενοποίηση;

Η «Karakoram 2026» αναδεικνύει μια σημαντική πτυχή της στρατηγικής συνεργασίας των δύο χωρών.

Η κοινή εκπαίδευση σε πραγματικές επιχειρησιακές συνθήκες επιτρέπει στους στρατούς να δοκιμάζουν τις διαδικασίες συντονισμού, να ανταλλάσσουν εμπειρίες και να βελτιώνουν την επικοινωνία μεταξύ των διοικητικών τους δομών.

Η ένταξη μη επανδρωμένων αεροσκαφών στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα αποτυπώνει τη σημασία που αποκτούν οι νέες τεχνολογίες ακόμη και σε επιχειρήσεις εναντίον μη κρατικών ένοπλων οργανώσεων.

Για το Πακιστάν, η συνεργασία προσφέρει δυνατότητες ανταλλαγής τεχνογνωσίας με έναν ισχυρό στρατιωτικό εταίρο.

Για την Κίνα, η σταθερότητα του Πακιστάν συνδέεται με την προστασία στρατηγικών υποδομών, οικονομικών επενδύσεων και διασυνοριακών δικτύων.

Η ταυτόχρονη ανακοίνωση της άσκησης και της επιχείρησης στο Μπαλουχιστάν αναδεικνύει δύο διαφορετικές όψεις της ίδιας πρόκλησης: την ανάγκη αντιμετώπισης των ένοπλων οργανώσεων και την προσπάθεια ενίσχυσης της στρατιωτικής συνεργασίας για την αντιμετώπιση μελλοντικών απειλών.

Η ευρύτερη γεωπολιτική διάσταση

Η εξέλιξη αποκτά σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία διαμορφώνονται νέες αμυντικές συνεργασίες στη Νότια Ασία και στη Μέση Ανατολή.

Το Πακιστάν επιδιώκει να διατηρήσει στενές σχέσεις με την Κίνα, ενώ ταυτόχρονα αναπτύσσει αμυντική συνεργασία με την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία.

Από την άλλη πλευρά, η Ινδία διευρύνει τις σχέσεις της με χώρες της Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας.

Η κατάσταση αυτή δεν συνεπάγεται αυτομάτως τη συγκρότηση δύο ενιαίων και αντίπαλων στρατιωτικών συνασπισμών. Υπογραμμίζει, όμως, την αυξανόμενη σημασία των περιφερειακών αμυντικών συμπράξεων.

Η άσκηση «Karakoram 2026» δείχνει ότι η στρατιωτική συνεργασία Κίνας–Πακιστάν αποκτά πρόσθετο επιχειρησιακό περιεχόμενο, ενώ οι συνεχιζόμενες συγκρούσεις στο Μπαλουχιστάν υπενθυμίζουν ότι η προστασία των κινεζικών συμφερόντων και η εσωτερική ασφάλεια του Πακιστάν αποτελούν αλληλένδετες στρατηγικές προκλήσεις.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Παρακμή

Η επιστροφή των οστών του Βούλγαρου τσάρου Σαμουήλ, το ζήτημα των ελληνικών θρησκευτικών κειμηλίων που εξακολουθούν να βρίσκονται στη Βουλγαρία και η πρόσφατη πυρκαγιά στον Έβρο συνθέτουν το σκηνικό μιας αιχμηρής παρέμβασης για τη διαχείριση της εθνικής κληρονομιάς και την προστασία της Θράκης. Η Μαρία Γιαλαμά ασκεί σκληρή κριτική στην ελληνική πολιτεία, θέτοντας παράλληλα το ζήτημα της πολιτιστικής ταυτότητας των Πομάκων και της προστασίας των Αλεβιτών Μπεκτασήδων. Μια παρέμβαση που συνδέει την ιστορική μνήμη με τις σύγχρονες προκλήσεις, αλλά και με αναπάντητα ερωτήματα για τις προτεραιότητες του ελληνικού κράτους.

Δημοσιεύτηκε

στις

Της Μαρίας Γιαλαμά | Ελεύθερη Ώρα

Ο Ελληνικός λαός,στις 3/10/2026, με έκπληξη είδε να υπογράφεται από την Ελληνίδα υπουργό πολιτισμού και τον Βούλγαρο ομόλογό της,τη παρουσία του πρωθυπουργού, συμφωνία παραδόσεως στην γείτονα χώρα, των οστών του Τσάρου Σαμουήλ της Βουλγαρίας. Αυτά ευρέθησαν το 1965 κατά τις ανασκαφές του καθηγητού Ν.Μουτσοπούλου,στην βασιλική του Αγίου Αχιλλείου της μικρής Πρέσπας. Ως <αντάλλαγμα>της προσφοράς του σημαντικού για τον Βουλγαρικό λαό σκελετού του Σαμουήλ,εδόθησαν στην Ελλάδα,48 από τα θρησκευτικά και όχι μόνο κειμήλια,που έκλεψαν οι Βούλγαροι από τέσσερις μονές της Δράμας και των Σερρών. Τα περισσότερα καταγεγραμμένα κλοπιμαία, προήρχοντο από την Ι.Μ Εικοσιφοινίσσης. Συμφώνως με μαρτυρίες,εδώ και αρκετά χρόνια,εζητείτο η επιστροφή των κλοπιμαίων,τόσο από τις Ιερές Μονές,όσο και από τις μητροπόλεις στις οποίες ανήκουν αυτές. Ομολογουμένως,τις τρείς χρονικές περιόδους του Α βαλκανικού πολέμου,του Β και του συμμοριτοπολέμου,οι Βούλγαροι ελεηλάτησαν μονές και εκκλησίες,κατέστρεψαν σχολεία και με ιδιαιτέρα αγριότητα,δολοφονούσαν τους αντιστεκομένους στις βίαιες πρακτικές τους Έλληνες.

Με αυτόν τον βίαιο τρόπο,απέσπασαν πολλά μεγάλης θρησκευτικής και ιστορικής αξίας έργα τέχνης, κειμήλια,μεταφέροντάς τα στην Βουλγαρία. Η συνθήκη του Νεϊγύ του 1919,υποχρέωνε την Βουλγαρία πλήν των άλλων,να επιστρέψει και τα κλοπιμαία. Δυστυχώς όμως οι σημερινοί Ευρωπαίοι εταίροι μας,δεν συνεμορφώθησαν,θεωρώντας την συνθήκη,καταστροφική για την Βουλγαρία. Εφρόντισαν όμως,ενημερωθέντες για την με επιστημονική τεκμηρίωση διαπίστωση, ότι τα ευρεθέντα οστά ανήκαν στον Τσάρο Σαμουήλ, να αιτούνται από το 1970 την απόδοσή τους.. Ο Σαμουήλ,φέρεται να απέθανε μετά την μάχη στο Κλειδί στις 6/10/1014. Οι διαρκείς προσπάθειες του Βασιλείου Β του γνωστού ως Βουλγαροκτόνου,κατέστησαν την Βουλγαρία, μέρος του Βυζαντίου.

Συγχρόνως με το διαρκές αίτημα των Βουλγάρων,υπήρχε και το από Ελληνικής πλευράς αίτημα της επιστροφής των πολλών κλοπιμαίων θρησκευτικών και όχι μόνον θησαυρών.

Η Ελληνική κυβέρνηση,εξέτασε προφανώς το αίτημα των Βουλγάρων και απεφάσισε να τους τα επιστρέψει,έστω και αν κάποιες πληροφορίες θέλουν να τα εζήτησε και η Αρμενία,ισχυριζομένη ότι η μητέρα του ήτο αρμενικής καταγωγής. Το αξιοπερίεργο είναι,όχι ότι εδόθησαν τα οστά στους Βουλγάρους,που γι αυτούς είναι σημαντικότατα,όπως ανέφερε και ο πρώην πρωθυπουργός Α.Σαμαράς,<ότι ο Σαμουήλ για τους Βουλγάρους,είναι κάτι σαν τον Μέγα Αλέξανδρο για τους Έλληνες>,αλλά ότι δεν επεστράφησαν όλοι οι κλεμμένοι Ελληνικοί θησαυροί. Παρελήφθησαν από το Ελληνικό υπουργείο πολιτισμού,μόνο 48 εκ των χιλίων και πλέον καταγεγραμμένων κλοπιμαίων. Προφανώς για άλλη μία φορά,η πατρίδα μας,εβρέθη με ήσσονα διεκδικητική διάθεση να απεμπολεί ουσιαστικώς την κληρονομιά της.

Με δεδομένη την παρακμιακή διαχείριση του διαχρονικού αμυθήτου πλούτου της πολιτιστικής κληρονομιάς και τον τρόπο που τον διαχειρίζεται η νύν κυβέρνηση,οι σκέψεις για την μή διαπραγματευτική προσπάθεια,υπερέχουν.

Κοινώς,εχαρίσθησαν στους απογόνους των <κλεφτών>, αυτά που αιτούντο,χωρίς να παραδώσουν όλα τα κλοπιμαία,ως όφειλαν.

Η παρακμή της χώρας και οι διάφορες εκφάνσεις της

Στις 5/10/2026,στον κεντρικό Έβρο,στα ορεινά του δήμου Σουφλίου και στην περιοχή της Ρούσσας,και των γύρω οικισμών των Πομάκων,ξέσπασε πυρκαγιά που δημοσιογραφικές πληροφορίες την θέλουν να έρχεται από την Βουλγαρία,από την ιδιαιτέρως αραιοκατοικημένη περιοχή της Β.Θράκης .Η φωτιά εξαπλώθηκε σε μεγάλη έκταση και οι Ελληνικές δυνάμεις της πυροσβεστικής δεν κατάφεραν να την ελέγξουν άμεσα,έστω και αν υπήρξε μεγάλη κινητοποίηση. Καθοριστικό ρόλο για την επέκταση της, έπαιξε η ολιγωρία της κινητοποιήσεως των γειτόνων και τα πτωχά κατασβεστικά μέσα που διέθεσαν.

Η φωτιά εξεδηλώθη σε αραιοκατοικημένη περιοχή στην γείτονα,στην δε Ελληνική περιοχή υπήρξε υφέρπουσα,λόγω του ότι και εκεί τα δάση παραμένουν ακαθάριστα από το συγκεντρωθέν σε μεγάλες ποσότητες πούσι,που καίγεται εύκολα,αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει βούληση να καθαρισθεί.

Εντυπωσιάζει ο χρόνος εκδηλώσεως της φωτιάς.

Συμφώνως με την ανακοίνωση του αντιπεριφερειάρχου Έβρου,η ενοικίαση των τριών πυροσβεστικών αεροσκαφών,που εστάθμευαν στον αερολιμένα ΔΗΜΟΚΡΙΤΟ της Αλεξανδρουπόλεως,έληξε την 2α Οκτωβρίου.

Λαμβανομένου υπ΄όψιν,ότι η φωτιά ήτο έρπουσα,υπάρχουν υπόνοιες,για εμπρισμό εκούσιο λαθρομεταναστών.

Η υπόνοια αυτή και μόνον,οδηγεί σε συνθετότερες σκέψεις,δεδομένου ότι,προσφάτως στην Ρούσα,με την πρέπουσα δημοσιότητα,έγινε η εκδήλωση της αναγνωρίσεως ως θρησκευτικής μειονότητος αυτοδιοικουμένης,των Αλεβιτών Μπεκτασήδων,από την πολιτεία ,που το προξενείο της Κομοτηνής με τον σκοτεινό του διαχρονικά ρόλο,δεν το επιθυμούσε καθόλου. Οι κάτοικοι του ορεινού όγκου του Σουφλίου,Πομάκοι στην πλειοψηφία τους με ίδιο γλωσσικό ιδίωμα με ιδιαίτερα πολιτισμικά χαρακτηριστικά και βαθύτατη εθνική συνείδηση επιθυμούσαν για χρόνια την αναγνώριση αυτή.Η ύπαρξη του μοναστηριού- τεκέ του Σείντ Αλή Σουλτάν ,από το 1400 μχ,αποτελεί τον ευκτήριο οίκο τους και εκεί προσεύχονται μαζί άνδρες και γυναίκες. Οι ίδιοι,αν και ανήκοντες στην ευρύτερη μουσουλμανική μειονότητα,τρώνε χοιρινό και πίνουν κρασί ,ούζο και τσίπουρο,ενώ απαγορεύεται η πολυγαμία.

Υπαρχούσης της διαχρονικής ασφυκτικής πιέσεως από το Τουρκικό προξενείο,για έλεγχο των Ελλήνων της θρησκευτικής μουσουλμανικής μειονότητος,καλό είναι να ελέγξει η κυβέρνηση,μήπως η εκδήλωση της φωτιάς στην συγκεκριμένη περιοχή ήτο εσκεμμένη τιμωρητική αντίδραση. Άλλωστε σε μία ευνομουμένη πολιτεία, υπάρχοντος του προκλητικού κλίματος από την Τουρκία και των ευκαιριών που δίδει στους πολίτες της ,μέσω τραπεζικών δανείων,εξαγοράς κτημάτων στον Έβρο,καλό είναι να προλαμβάνονται επιδιώξεις του είδους .

Διαρκές το αίτημα των Πομάκων της Θράκης για διδασκαλία της Ελληνικής και Πομακικής γλώσσης,αντί της Τουρκικής

Στα πλαίσια της επιβαλλομένης εγρηγόρσεως,το αίτημα των Ελλήνων Πομάκων ,να πάψουν να διδάσκονται υποχρεωτικώς την Τουρκική γλώσσα και να διδάσκονται ως Έλληνες μόνον την Ελληνική και την Πομακική,οφείλει να το ασπασθεί η κυβέρνηση.

Άλλως η ρήση του του Ο.Ελύτη: ήλθαν ντυμένοι φίλοι,αμέτρητες φορές οι εχθροί μου,το παμπάλαιο χώμα πατώντας,και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με την φτέρνα τους..

θα επιβεβαιωθεί από ανικάνους να εκτιμήσουν και να κυβερνήσουν τον ευλογημένο αυτό τόπο.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO12 λεπτά πριν

Και πάλι μόνοι: Η Ελλάδα χρειάζεται εθνική στρατηγική για να επιβιώσει

Το εθνικό κράτος εξακολουθεί να αποτελεί το βασικό πλαίσιο πολιτικής προστασίας και συλλογικής επιβίωσης. Το τελευταίο μέρος καταλήγει στο ελληνικό...

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Κίνα και Πακιστάν ενώνουν στρατιωτικές δυνάμεις – Μεγάλη αντιτρομοκρατική άσκηση με drones και ελεύθερους σκοπευτές, ενώ μαίνονται οι συγκρούσεις στο Μπαλουχιστάν

Το Πεκίνο ανακοίνωσε την πρώτη κοινή εκπαίδευση χερσαίων δυνάμεων Κίνας–Πακιστάν, με επίκεντρο επιχειρήσεις κατά τρομοκρατικών οργανώσεων σε μεγάλο υψόμετρο. Την...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Παρακμή

Η επιστροφή των οστών του Βούλγαρου τσάρου Σαμουήλ, το ζήτημα των ελληνικών θρησκευτικών κειμηλίων που εξακολουθούν να βρίσκονται στη Βουλγαρία...

GEOPOLITICO9 ώρες πριν

Η Ελλάδα χρειάζεται Ευρωβουλευτές με εθνική συνείδηση, θεσμική γνώση και κοινοβουλευτική αποτελεσματικότητα

Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να αφήνει ανεκμετάλλευτη καμία θεσμική δυνατότητα υπεράσπισης των συμφερόντων της.

Αναλύσεις10 ώρες πριν

Ελλάδα – Αζερμπαϊτζάν: Πού βρίσκονται τα όρια της οικονομικής διπλωματίας;

Όταν η Αθήνα διευρύνει τη συνεργασία της με το Αζερμπαϊτζάν, ενώ διεθνείς θεσμοί καταγγέλλουν παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η ελληνική κυβέρνηση...

Δημοφιλή