Αναλύσεις
Michael Rubin on Middle East Forum: The Next Administration Needs a Kurdistan Policy Review
The Next Administration Needs a Kurdistan Policy Review
American policy is strongest when governed by bipartisan consensus and consistency. For decades, Israel and Saudi Arabia were twin pillars of American policy in the Middle East, while there was widespread consensus to condemn Iran-sponsored terror. Partisanship eroded the consensus regarding relations with all three countries, undermining policy effectiveness. When partisanship dominates foreign policy formulation, success is short-lived as partners and adversaries avoid commitment in anticipation of a new administration and politicians use national security as a political football.
American policy flounders for other reasons. As diplomats rotate every year or two, temporary policies can become ossified reality. Consider Lebanon: Four decades ago, civil war ravaged the country and Iranian-backed militias targeted American diplomats. Embassy security officers dictated strict security regimens that effectively prohibited American officials from traveling freely. Three decades after the civil war’s end, the same security restrictions apply. For diplomats rotating through Beirut, it is now simply the way it has always been, even as Americans and Lebanese both visit Starbucks along Beirut’s famous Corniche or shop in swanky pedestrian malls along what once was the kill zone of the Green Line that divided the city between warring factions.
The State Department and Pentagon also can be slow to recognize partner policy pivots. A quarter-century ago, Turkey was a force of stability in the region. It cooperated actively with Israel to counter terror and extremism, and worked to enhance NATO. Today, the opposite is true; Turkey is a terror sponsor in all but formal designation and undermines NATO’s mission, if not the organization itself. Qatar is another case in point. When U.S. Central Command embraced Qatar in the wake of the September 11, 2001, terror attacks, it was a neutral outpost in the Persian Gulf; today, the Pentagon continues its embrace of Qatar for access to the Al Udeid Air Base even though Qatar has become the enabler for Islamist and radical groups diametrically opposed to the liberal order.
The Strategic Incoherence of U.S. Kurdistan Policy
From the standpoint of what confuses American policy, the Kurds tick all the boxes. First, they span four countries while, too often, compartmentalized American diplomats deal with each component country in isolation. While an assistant secretary coordinates within each bureaucracy and a National Security Council senior director coordinates across bureaucracies, in practice the Kurds seldom reach that level of policy attention and so each bureaucracy—State Department, Pentagon, Department of the Treasury, and Central Intelligence Agency—often pursue their own policies in isolation to dynamics just across the international border. Add into the mix the fact that the United States has often lacked diplomatic relations with one or more of the countries involved, and complications grow even greater.
The legacy of U.S. deference to regional governance exacerbates inconsistency. Consider Iraq: In 1975, Secretary of State Henry Kissinger brokered a deal between Iran and Iraq in which each would cease supporting insurgency in the other. Almost overnight, Iraq’s Kurdish revolution collapsed. As fear of Iran rose following its 1979 Islamic Revolution, Washington sought to reconcile with Baghdad. Both the Reagan White House and State Department cast Iraqi President Saddam Hussein as a moderate and embraced his view that Kurds were terrorists. Such views continued to permeate the bureaucracy. After the September 11, 2001, terror attacks, Congress tweaked the Immigration and Nationality Act to consider terrorism so broadly to slap membership in almost any armed group resisting governments as a “Tier III” terrorist designation. Overnight, the Kurdistan Democratic Party (KDP) and Patriotic Union of Kurdistan (PUK) became terrorist groups, at least for the purposes of U.S. immigration law; it took a decade after the U.S. formally allied with the KDP and PUK to resolve the issue.
U.S. policy toward the Kurdistan Workers Party (PKK) remains incoherent. Abdullah Öcalan founded the PKK in reaction to Turkey’s repression of its Kurdish population. The group waged a violent insurgency and conducted terror inside Turkey; the Turks responded in kind. By the early 1990s, though, Turkish President Turgut Özal was ready to negotiate peace. A fatal heart attack ended that initiative, and Turkish rejectionists gained the upper hand. Through it all, the PKK did not kill Americans and rarely targeted foreigners. Perhaps this is why the United States did not designate the PKK as a terrorist group from its founding through the height of its insurgency. That designation came in 1997 as a sweetener against the backdrop of President Bill Clinton’s efforts to win a lucrative helicopter sale to Turkey. The PKK has abandoned separatism in favor of federalism (much as in Iraq). Today, there is little difference between the PKK, KDP, and PUK to merit different treatment by Washington. While Ankara and its lobbyists in Washington argue the PKK remains a terrorist group, the reality is that much of the violence surrounding Kurds and Turks is unidirectional, from the Turkish military toward the Kurds. Turkey has changed, not only in its antagonism toward the West, but also in its internal motivations. Today, President Recep Tayyip Erdoğan’s hatred of the Kurds has less to do with nationalism and more with PKK rejection of Erdoğan’s Islamism.
Across the four regions of Kurdistan, the PKK and its offshoots are the most popular for a simple reason: KDP and PUK tribalism limit their appeal, and Barzani and Talabani corruption repel ordinary Kurds. The PKK, by contrast, is egalitarian and more transparent. The Öcalan personality cult the U.S. condemns is little different than the Barzani or Talabani personality cults the KDP and PUK promote. When American officials take at face value falsely received wisdom about the PKK, whispered into their ears by Turks or the KDP, the Americans seldom recognize one faction seeks to use Washington to bludgeon its competition.
Turkey, too, uses the United States for its own purposes. The U.S. Department of the Treasury designates senior PKK leaders as drug lords, based solely on intelligence provided by Turkey, yet ignores growing evidence documented in the Kurdistan Victims Fund lawsuit that KDP leaders engage far more directly in illicit drug smuggling. In effect, Washington now slams the door on effective partners while working with others who indirectly kill American kids in exchange for cartel cash.
U.S. incoherence continues. The U.S. military partners with all three Kurdish Peshmerga: two Kurdish tribal parties in Iraq and the PKK offshoot Syrian Democratic Forces in northeastern Syria. In each case, the goal of U.S. collaboration is to constrain the Islamic State. In Syria, this partnership is especially important because the Syrian Democratic Forces control the prison that holds the defeated Islamic State fighters. While Turkey was perhaps the top state sponsor of the Islamic State, leading a U.S.-Syrian Kurdish alliance to defeat the group, the State Department continues to define Turkey as a critical ally and the PKK as terrorists. Policy confusion increases as the U.S. allows Turkey to bomb the same PKK affiliates inside Iraq as it allies with them in Syria.
U.S. commitment to the Kurds is also unclear. U.S. officials reinforce partnership with Iraqi Kurds as Washington also maintains a positive relationship with Baghdad, while both the Trump and Biden administrations signaled a desire to withdrawal U.S. forces from Syrian Kurdistan.
The Need for a Policy Review
Such incoherence confuses partners and encourages adversaries. Kurds who see the United States as a superpower but do not realize the sausage making at the heart of policy interpret the strategic confusion with cynicism and hedge their own commitments to Washington based on what they perceive as American insincerity and untrustworthiness.
As the Kurds become central to U.S. strategic interests, it behooves Washington to set a deliberate, proactive strategy.
The next national security advisor might convene a multidepartment review to reconsider decades of received wisdom. Turkey’s turn has highlighted the flaws, gaps, and cynicism of its intelligence. The Central Intelligence Agency today would not take Turkish intelligence at face value, but it has not reassessed the information that an equally cynical Ankara provided when Washington was a closer ally. When it comes to PKK terror and alleged criminality by PKK leaders, it is time to take a fresh look and, when necessary, offer an apology to the victims of Turkish defamation. Simultaneously, the CIA should reassess information gleaned from its partnership with both the KDP and PUK, because inconsistency and a desire to use the United States in their own tribal disputes pollute the partnership.
The State Department also should determine whether it favors tribal parties over ideological or nationalist ones. This need not mean abandoning the KDP or PUK but, rather, working to professionalize party structure or, alternately, support parties like the Nationalist Stance Movement or New Generation. Put another way, the State Department and CIA should determine outright whether their goal is a democratic Kurdistan or a patchwork of family fiefdoms.
Militarily, the Pentagon should assess honestly the effectiveness and role of the Peshmerga. The United States has sought to unify Iraqi Kurdish militias for more than two decades without success. While Kurdish lobbyists praise the Peshmerga as defense against terrorists, the peshmerga’s recent record is less clear. Poor leadership and KDP Peshmerga cowardice allowed the Islamic State to seize Sinjar after the KDP fled their posts in their middle of the night. The KDP, meanwhile, spent more effort on public relations firms singing their own praises than on actually fighting the Islamic State: Whether Tikrit, Baiji, Kirkuk, Fallujah, or Mosul, it was the Hashd al-Shaabi and PKK-affiliated Peshmerga that defeated the Islamic State, not Barzani’s militia. Absent a conclusion that continuing subsidies to tribal militias work, could there be another model? Is it time to rebuild a Kurdish Peshmerga from scratch, recruiting men directly while excluding political and tribal hacks whose personal interests run counter to broader Kurdish defense?
Finally, the National Security Council must determine across departments how it will integrate Kurdish policy across their countries of residence. In Turkey and Iran, the United States opposes federalism while it does not in Iraq and remains agnostic in Syria. The next White House should determine whether that posture should change.
Once U.S. policy has a broad structure, both Democratic and Republican foreign policy leaders might map out future U.S. support. If the United States, for example, decides to support Iraqi Kurdistan and the Autonomous Administration of North and East Syria, how will it enable each region to defend itself against Turkish bombardment? Should the United States, for example, provide the Syrian Democratic Council or Iraqi Kurdish Peshmerga with drone-jamming and anti-aircraft missiles? If the United States delists the PKK from its terror lists, should it support the opening of a PKK office in Washington and welcome PKK leaders at the same level as their KDP and PUK counterparts?
The questions might cause consternation in some capitals and outrage in Washington think tanks. This is natural. Government and individuals benefit from the status quo and loath change. Dysfunctional status quo, however, is not a U.S. interest and that must trump the feelings of U.S. defense attaches who took Turkish wives or former ambassadors who derive lucrative consulting gigs. Kurds deserve more and U.S. strategy requires it.
Αναλύσεις
Κατασκοπευτικό θρίλερ στην Ινδία: Συνέλαβαν γυναίκα για διαρροή στρατιωτικών μυστικών στην πακιστανική ISI – Εμπλέκονται δύο στρατιωτικοί στα σύνορα με την Κίνα
Σοβαρή υπόθεση κατασκοπείας ερευνούν οι ινδικές αρχές στην πολιτεία Παντζάμπ. Μία γυναίκα συνελήφθη ως ύποπτη για τη διαβίβαση απόρρητων στρατιωτικών πληροφοριών στις πακιστανικές υπηρεσίες πληροφοριών, ενώ στη δικογραφία κατονομάζονται δύο εν ενεργεία στρατιωτικοί που υπηρετούν στα σινοϊνδικά σύνορα.
Σοβαρές διαστάσεις λαμβάνει υπόθεση φερόμενης κατασκοπείας υπέρ του Πακιστάν στην Ινδία, καθώς η υπηρεσία αντικατασκοπείας της αστυνομίας του Παντζάμπ προχώρησε στη σύλληψη γυναίκας, η οποία κατηγορείται ότι λειτουργούσε ως ενδιάμεσος για τη μεταφορά ευαίσθητων στρατιωτικών πληροφοριών στην πακιστανική υπηρεσία πληροφοριών Inter-Services Intelligence (ISI).
Η υπόθεση αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα επειδή στην αστυνομική δικογραφία κατονομάζονται ως συγκατηγορούμενοι δύο εν ενεργεία στρατιωτικοί του Ινδικού Στρατού, οι οποίοι υπηρετούν σε περιοχές κατά μήκος των συνόρων Ινδίας–Κίνας.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της ινδικής εφημερίδας The Tribune, το Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2026, οι αρχές διερευνούν εάν οι εμπλεκόμενοι είχαν δημιουργήσει δίκτυο συλλογής και διαβίβασης στρατιωτικών πληροφοριών προς το Πακιστάν. Η έρευνα βρίσκεται σε εξέλιξη και οι κατηγορίες δεν έχουν ακόμη αποδειχθεί.
Ποια είναι η συλληφθείσα – Υποψίες για πλαστά έγγραφα
Η γυναίκα που συνελήφθη ταυτοποιήθηκε ως Γκουρνούρ Σίντου (Gurnoor Sidhu), κάτοικος της περιοχής Χαρίντρα Ναγκάρ στο Φαριντκότ της πολιτείας Παντζάμπ.
Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές, οι ερευνητές εξετάζουν το ενδεχόμενο η Σίντου να χρησιμοποίησε πλαστά έγγραφα ταυτότητας για να εγκατασταθεί στο Φαριντκότ, ενώ φέρεται να κατάγεται από την περιοχή Φεροζεπούρ, κοντά στα σύνορα με το Πακιστάν.
Η σύλληψή της πραγματοποιήθηκε έπειτα από πληροφορίες που περιήλθαν στις υπηρεσίες ασφαλείας και οδήγησαν σε αστυνομική επιχείρηση.
Η γυναίκα τέθηκε υπό αστυνομική κράτηση για ανάκριση, προκειμένου να εξακριβωθούν οι δραστηριότητές της, οι πιθανές επαφές της με πακιστανικούς μηχανισμούς πληροφοριών και το ενδεχόμενο ύπαρξης ευρύτερου δικτύου.
Δύο στρατιωτικοί στα σύνορα Ινδίας–Κίνας στη δικογραφία
Το σημαντικότερο στοιχείο της υπόθεσης είναι η φερόμενη συμμετοχή δύο εν ενεργεία στελεχών του Ινδικού Στρατού.
Πρόκειται για τον Ντιλπρίτ Σινγκ (Dilpreet Singh), από το χωριό Κουχράνα της περιφέρειας Μόγκα, και τον Ρατζμπίρ Σινγκ (Rajbir Singh), από το χωριό Ρασουλπούρ της περιφέρειας Ταρν Ταράν.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που επικαλείται η The Tribune, αμφότεροι υπηρετούν σε στρατιωτικές θέσεις κατά μήκος της μεθορίου Ινδίας–Κίνας.
Οι αστυνομικές αρχές υποψιάζονται ότι οι δύο στρατιωτικοί ενδέχεται να αξιοποίησαν την υπηρεσιακή τους θέση για να αποκτήσουν πρόσβαση σε ευαίσθητες πληροφορίες σχετικά με στρατιωτικούς τομείς, εγκαταστάσεις, στρατόπεδα και επιχειρησιακές διατάξεις.
Οι πληροφορίες φέρονται να διαβιβάζονταν στη Σίντου, η οποία, σύμφωνα με τις ίδιες υποψίες, αναλάμβανε να τις προωθήσει σε πρόσωπα που λειτουργούσαν ως σύνδεσμοι της πακιστανικής ISI και των πακιστανικών ενόπλων δυνάμεων.
Μέχρι στιγμής δεν έχει δημοσιοποιηθεί ανεξάρτητη επιβεβαίωση ότι πράγματι διέρρευσαν συγκεκριμένα στρατιωτικά έγγραφα ή επιχειρησιακά σχέδια.
Κινητά τηλέφωνα, tablet και κρυπτογραφημένη επικοινωνία
Η έρευνα επικεντρώνεται επίσης στα μέσα επικοινωνίας που φέρεται να χρησιμοποιούσε το ύποπτο δίκτυο.
Σύμφωνα με τις αστυνομικές πληροφορίες, η διαβίβαση δεδομένων ενδέχεται να πραγματοποιούνταν μέσω κινητών τηλεφώνων, ηλεκτρονικής ταμπλέτας και διαδικτυακών εφαρμογών που επιτρέπουν κρυπτογραφημένη επικοινωνία.
Οι αρχές επιχειρούν να ανασυνθέσουν τις πιθανές διαδρομές μεταφοράς των πληροφοριών, να εντοπίσουν τους τελικούς παραλήπτες τους και να εξακριβώσουν αν υπήρχαν πρόσθετοι συνεργοί.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το κατά πόσον οι ερευνητές θα μπορέσουν να διαπιστώσουν την πραγματική έκταση οποιασδήποτε διαρροής, καθώς και το επίπεδο διαβάθμισης των πληροφοριών που φέρεται να συγκεντρώθηκαν.
Εφαρμόστηκε ο νόμος περί κρατικών απορρήτων
Σε βάρος των τριών προσώπων σχηματίστηκε δικογραφία με βάση τα άρθρα 3 και 4 του Official Secrets Act του 1923, του ινδικού νόμου που αφορά, μεταξύ άλλων, αδικήματα σχετικά με την κατασκοπεία και την προστασία κρατικών απορρήτων.
Η υπόθεση καταχωρίστηκε στις αρμόδιες υπηρεσίες του State Special Operations Cell (SSOC).
Οι αρχές εξετάζουν εάν οι ενέργειες των υπόπτων συνιστούσαν οργανωμένη δραστηριότητα υπέρ ξένων υπηρεσιών πληροφοριών και εάν προκλήθηκε πραγματική βλάβη στα εθνικά συμφέροντα ασφαλείας της Ινδίας.
Παράλληλη έρευνα έχει ξεκινήσει στο Φαριντκότ, προκειμένου να εξακριβωθεί εάν ενδέχεται να έχουν διαρρεύσει πληροφορίες που αφορούν την τοπική στρατιωτική εγκατάσταση.
Η στρατηγική σημασία των συνόρων με την Κίνα
Η αναφορά σε στρατιωτικούς που υπηρετούν στη μεθόριο με την Κίνα προσδίδει στην υπόθεση ευρύτερη γεωπολιτική σημασία.
Η Ινδία αντιμετωπίζει δύο βασικές προκλήσεις εθνικής ασφαλείας: τη μακροχρόνια αντιπαράθεση με το Πακιστάν και τις συνοριακές διαφορές με την Κίνα, κατά μήκος της λεγόμενης Γραμμής Πραγματικού Ελέγχου (Line of Actual Control – LAC).
Οι σχέσεις Πεκίνου–Ισλαμαμπάντ χαρακτηρίζονται από στενή στρατηγική και αμυντική συνεργασία, γεγονός που καθιστά ιδιαίτερα ευαίσθητο οποιοδήποτε ενδεχόμενο διαρροής πληροφοριών για την ινδική στρατιωτική παρουσία στα σινοϊνδικά σύνορα.
Ωστόσο, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η συγκεκριμένη υπόθεση αφορά, σύμφωνα με τις μέχρι τώρα αστυνομικές πληροφορίες, φερόμενη συνεργασία με πακιστανικούς μηχανισμούς.
Δεν υπάρχουν δημοσιοποιημένα στοιχεία που να αποδεικνύουν εμπλοκή κινεζικών υπηρεσιών πληροφοριών ή διαβίβαση των δεδομένων προς το Πεκίνο.
Η γεωπολιτική διάσταση προκύπτει από τη θέση των στρατιωτικών που κατονομάζονται και από τη στρατηγική σχέση Κίνας–Πακιστάν, όχι από αποδεδειγμένη κινεζική συμμετοχή στην υπόθεση.
Στο μικροσκόπιο οι πακιστανικές υπηρεσίες πληροφοριών
Η πακιστανική ISI αποτελεί μία από τις σημαντικότερες υπηρεσίες πληροφοριών της Νότιας Ασίας και διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στην εθνική ασφάλεια και στην περιφερειακή στρατηγική του Πακιστάν.
Η υπηρεσία έχει βρεθεί επανειλημμένα στο επίκεντρο ινδικών καταγγελιών για κατασκοπεία, υποστήριξη παράνομων δικτύων και προσπάθειες διείσδυσης σε κρίσιμες κρατικές δομές.
Στην προκειμένη περίπτωση, οι ινδικές αρχές υποστηρίζουν ότι οι ύποπτοι ενδέχεται να είχαν δημιουργήσει έναν μηχανισμό στον οποίο στρατιωτικοί με πρόσβαση σε πληροφορίες τις παρέδιδαν σε πολιτικό πρόσωπο, το οποίο φέρεται να διατηρούσε την επικοινωνία με την πακιστανική πλευρά.
Η υπόθεση εξετάζεται ως πιθανό περιστατικό εκμετάλλευσης ανθρώπινων πηγών πληροφοριών, γνωστό στον χώρο των υπηρεσιών ως HUMINT.
Αν επιβεβαιωθούν οι κατηγορίες, θα ανακύψουν σοβαρά ερωτήματα για την προστασία στρατιωτικών πληροφοριών, τις διαδικασίες εσωτερικής ασφάλειας και την αποτελεσματικότητα των μηχανισμών αντικατασκοπείας.
Ανοιχτά τα κρίσιμα ερωτήματα
Η εξέλιξη της έρευνας αναμένεται να επικεντρωθεί στη φύση των φερόμενων διαρροών, στην ταυτότητα των πιθανών παραληπτών και στο ενδεχόμενο εμπλοκής περισσότερων προσώπων.
Παραμένει άγνωστο εάν οι πληροφορίες που φέρονται να συγκεντρώθηκαν αφορούσαν πραγματικά απόρρητα επιχειρησιακά δεδομένα ή πληροφορίες χαμηλότερης διαβάθμισης.
Επίσης, δεν έχει προσδιοριστεί εάν το φερόμενο δίκτυο είχε προκαλέσει συγκεκριμένη ζημιά στη στρατιωτική ασφάλεια της Ινδίας.
Πρόκειται για μια υπόθεση που βρίσκεται ακόμη στο στάδιο της διερεύνησης. Η καταχώριση ονομάτων στη δικογραφία δεν ισοδυναμεί με δικαστική διαπίστωση ενοχής.
Η πιθανότητα, πάντως, να έχουν διαρρεύσει πληροφορίες από στρατιωτικές μονάδες της σινοϊνδικής μεθορίου προς πακιστανικούς μηχανισμούς πληροφοριών εξηγεί γιατί η υπόθεση αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερη σοβαρότητα από τις ινδικές υπηρεσίες ασφαλείας.
Αναλύσεις
Η Κίνα βρίσκει δρόμο που παρακάμπτει το Πακιστάν – Ο διάδρομος Ουαχάν αλλάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες
Μία νέα οδική αρτηρία μήκους 121 χιλιομέτρων στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για απευθείας χερσαία σύνδεση με την Κίνα, χωρίς διέλευση από το Πακιστάν. Η ολοκλήρωση του δρόμου στον ιστορικό διάδρομο Ουαχάν αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς το Πεκίνο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ασφαλείας με τις επενδύσεις του στο Πακιστάν, ενώ η Καμπούλ επιδιώκει να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ.
Μία σημαντική εξέλιξη στις χερσαίες μεταφορές και στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Κεντρικής Ασίας καταγράφεται στο Αφγανιστάν, με την ολοκλήρωση νέου δρόμου στον στρατηγικής σημασίας διάδρομο Ουαχάν.
Σύμφωνα με ανάλυση του Imran Khurshid που δημοσιεύθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026 στο Asia Times, οι αφγανικές αρχές εγκαινίασαν οδική διαδρομή 121 χιλιομέτρων, η οποία εκτείνεται από την περιοχή Μπρογκίλ έως τα σύνορα με την Κίνα, στην επαρχία Μπανταχσάν.
Το έργο κόστισε περίπου 365 εκατομμύρια αφγάνι, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 5,5 εκατομμύρια δολάρια.
Κατά τις αφγανικές ανακοινώσεις, κατασκευάστηκε από ντόπιους μηχανικούς και εργαζομένους, χωρίς τη συμμετοχή ξένων τεχνικών συμβούλων.
Η νέα διαδρομή φθάνει στα σινοαφγανικά σύνορα. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι λειτουργεί ήδη πλήρης διεθνής εμπορευματικός διάδρομος, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί τεχνικοί και συνοριακοί περιορισμοί.
Γιατί ο διάδρομος Ουαχάν έχει στρατηγική σημασία
Ο διάδρομος Ουαχάν αποτελεί μια στενή λωρίδα αφγανικού εδάφους ανάμεσα στο Τατζικιστάν, το Πακιστάν και την Κίνα.
Η γεωγραφική του διαμόρφωση συνδέεται με τον ανταγωνισμό της Βρετανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τον 19ο αιώνα.
Η περιοχή διατηρήθηκε ως ζώνη διαχωρισμού των δύο αυτοκρατορικών σφαιρών επιρροής, αποτελώντας ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεωγραφικά κατάλοιπα του λεγόμενου «Μεγάλου Παιχνιδιού».
Σήμερα, η ίδια περιοχή αποκτά νέα σημασία, αυτή τη φορά λόγω της προσπάθειας σύνδεσης της Κίνας με το Αφγανιστάν και ευρύτερα με την Κεντρική Ασία.
Ο δρόμος ανοίγει τη δυνατότητα δημιουργίας μιας εναλλακτικής οδού μεταφορών, περιορίζοντας δυνητικά την ανάγκη διέλευσης από το πακιστανικό έδαφος.
Το πρόβλημα της Κίνας με τον οικονομικό διάδρομο CPEC
Το ενδιαφέρον της εξέλιξης εντοπίζεται κυρίως στην προσπάθεια του Πεκίνου να περιορίσει την εξάρτησή του από ευάλωτες υποδομές.
Ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν, γνωστός ως CPEC, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road.
Μέσω του συγκεκριμένου σχεδίου, η Κίνα επιχειρεί να ενισχύσει τις εμπορικές και ενεργειακές συνδέσεις της με τη Νότια Ασία και την Αραβική Θάλασσα.
Ωστόσο, η υλοποίηση των έργων έχει αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες.
Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, οργανώσεις αυτονομιστών έχουν πραγματοποιήσει επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον κινεζικών συμφερόντων, εγκαταστάσεων και εργαζομένων.
Οι επιθέσεις αυτές έχουν επιβαρύνει την ασφάλεια των υποδομών και έχουν αυξήσει το κόστος προστασίας των κινεζικών επενδύσεων.
Παράλληλα, έχουν διατυπωθεί καταγγελίες για καθυστερήσεις, κακοδιαχείριση και προβλήματα διαφάνειας σε επιμέρους προγράμματα του CPEC.
Η εδαφική διαμάχη με την Ινδία
Μια επιπλέον γεωπολιτική δυσκολία συνδέεται με τη διέλευση του CPEC από το Γκιλγκίτ–Μπαλτιστάν.
Η περιοχή διοικείται από το Πακιστάν, αλλά διεκδικείται από την Ινδία, στο πλαίσιο της ευρύτερης διαμάχης για το Κασμίρ.
Το Νέο Δελχί έχει αντιταχθεί επανειλημμένα σε έργα που διέρχονται από εδάφη τα οποία θεωρεί τμήμα της δικής του επικράτειας.
Αυτό σημαίνει ότι ο οικονομικός διάδρομος Κίνας–Πακιστάν δεν αποτελεί μόνο αναπτυξιακό πρόγραμμα, αλλά συνδέεται με μία από τις πιο ευαίσθητες εδαφικές αντιπαραθέσεις της Ασίας.
Η δημιουργία εναλλακτικών διαδρομών μέσω του Αφγανιστάν θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να προσφέρει στο Πεκίνο μεγαλύτερη ευελιξία.
Δεν υπάρχει, πάντως, ένδειξη ότι ο δρόμος του Ουαχάν μπορεί σήμερα να αντικαταστήσει τις μεγάλες μεταφορικές υποδομές του CPEC.
Η Καμπούλ επιχειρεί να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ
Για την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, το έργο έχει και μία σαφή πολιτική διάσταση.
Το Αφγανιστάν εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από συνοριακές διαβάσεις και μεταφορικούς άξονες που περνούν από το Πακιστάν.
Οι επανειλημμένες εντάσεις ανάμεσα στις δύο χώρες έχουν προκαλέσει κλείσιμο συνοριακών περασμάτων, διακοπές εμπορικών ροών και επιβάρυνση της αφγανικής οικονομίας.
Μια εναλλακτική χερσαία διέξοδος προς την Κίνα θα μπορούσε, εφόσον αναπτυχθεί και καταστεί λειτουργική, να μειώσει τη δυνατότητα του Πακιστάν να χρησιμοποιεί τη γεωγραφική του θέση ως μέσο πίεσης προς την Καμπούλ.
Η αφγανική πλευρά αντιμετωπίζει το έργο ως σημαντική υποδομή οικονομικής και στρατηγικής αυτονομίας.
Η στάση της Κίνας και της Ρωσίας
Παρά την προοπτική άμεσης σύνδεσης, το Πεκίνο δεν έχει εγκαταλείψει τον οικονομικό διάδρομο CPEC ούτε έχει ανακοινώσει ότι ο Ουαχάν θα τον αντικαταστήσει.
Η Κίνα εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικά οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα στο Πακιστάν.
Αντίστοιχα, η Ρωσία ενδιαφέρεται για τη σταθερότητα του Αφγανιστάν και για την ανάπτυξη νέων δικτύων επικοινωνίας στην Κεντρική Ασία.
Η δημιουργία περισσότερων επιλογών διασύνδεσης ενδέχεται να περιορίσει την αποκλειστική σημασία ορισμένων παραδοσιακών μεταφορικών διαδρομών.
Η πραγματική αξία του Ουαχάν θα εξαρτηθεί από τη βελτίωση των οδικών υποδομών, τη λειτουργία συνοριακών και τελωνειακών εγκαταστάσεων, τις καιρικές συνθήκες και τις πολιτικές αποφάσεις της Κίνας.
Το μήνυμα προς το Πακιστάν
Η νέα διαδρομή αναδεικνύει μια σημαντική γεωπολιτική πραγματικότητα: η γεωγραφική θέση ενός κράτους προσφέρει στρατηγικά πλεονεκτήματα, αλλά η αξιοποίησή τους εξαρτάται από την ασφάλεια και την αξιοπιστία των μεταφορικών του δικτύων.
Το Πακιστάν εξακολουθεί να αποτελεί κρίσιμο εταίρο της Κίνας, ιδιαίτερα στο πλαίσιο του CPEC.
Ταυτόχρονα, όμως, η αστάθεια, οι επιθέσεις σε κινεζικά συμφέροντα και οι αντιπαραθέσεις με το Αφγανιστάν δημιουργούν κίνητρα αναζήτησης εναλλακτικών επιλογών.
Ο διάδρομος Ουαχάν δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε μεγάλο εμπορικό πέρασμα. Η κατασκευή του δρόμου, ωστόσο, καταδεικνύει ότι το Αφγανιστάν επιχειρεί να αποκτήσει πρόσθετες διεθνείς συνδέσεις και ότι η αποκλειστική εξάρτηση από το Πακιστάν δεν αποτελεί πλέον τη μοναδική γεωγραφική επιλογή.
Για το Ισλαμαμπάντ, η εξέλιξη αποτελεί μια νέα στρατηγική παράμετρο που θα πρέπει να συνυπολογίσει στις σχέσεις του με το Πεκίνο και την Καμπούλ.
Αναλύσεις
Συρία: Μυστικές υπηρεσίες και διπλωματία στο προσκήνιο – Η Τουρκία επιχειρεί να εδραιώσει τον ρόλο της απέναντι στο Ισραήλ
Σημαντική διπλωματική κινητικότητα καταγράφεται στον άξονα Άγκυρας–Δαμασκού, με τον υπουργό Εξωτερικών της Συρίας Ασάαντ αλ Σαϊμπάνι να πραγματοποιεί διαδοχικές επαφές με τον Τούρκο ομόλογό του Χακάν Φιντάν, τον επικεφαλής της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών ΜΙΤ Ιμπραήμ Καλίν και τον Αμερικανό απεσταλμένο Τομ Μπάρακ. Στο επίκεντρο βρίσκονται η ενοποίηση των στρατιωτικών και διοικητικών δομών της Συρίας, η αντιμετώπιση ένοπλων οργανώσεων και η ισραηλινή στρατιωτική παρουσία στον νότο.
Σε μια περίοδο κατά την οποία η Συρία προσπαθεί να σταθεροποιήσει το εσωτερικό της πολιτικό και στρατιωτικό περιβάλλον, η Τουρκία εντείνει τις επαφές της με τη νέα συριακή ηγεσία.
Στις 8 Οκτωβρίου 2026, ο υπουργός Εξωτερικών της Συρίας Ασάαντ αλ Σαϊμπάνι συναντήθηκε στην Άγκυρα με τον υπουργό Εξωτερικών Χακάν Φιντάν και τον διοικητή της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών της Τουρκίας, Ιμπραήμ Καλίν.
Η παρουσία του επικεφαλής της ΜΙΤ στις συνομιλίες επιβεβαιώνει τη σημασία που αποδίδει η Άγκυρα στη διάσταση της ασφάλειας.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που δημοσιοποίησαν τουρκικές πηγές ασφαλείας, οι συζητήσεις αφορούσαν τη συνεργασία των δύο χωρών, τις εξελίξεις στο εσωτερικό της Συρίας και την αντιμετώπιση οργανώσεων που θεωρούνται απειλή για την περιφερειακή σταθερότητα.
Στο επίκεντρο οι κουρδικές δυνάμεις
Ένα από τα βασικά θέματα ήταν η διαδικασία ενσωμάτωσης των στρατιωτικών και πολιτικών δομών της βορειοανατολικής Συρίας στην κεντρική κρατική διοίκηση.
Το ζήτημα συνδέεται με το μέλλον των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), στις οποίες οι κουρδικές δυνάμεις έχουν διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο.
Η Τουρκία αντιμετωπίζει επί χρόνια τις κουρδικές ένοπλες οργανώσεις στη βόρεια Συρία ως σοβαρό πρόβλημα ασφαλείας, λόγω των δεσμών που τους αποδίδει με το PKK.
Για τη Δαμασκό, το ζητούμενο είναι η αποκατάσταση ενιαίας κρατικής διοίκησης και στρατιωτικής διοίκησης σε ολόκληρη τη χώρα.
Η σύγκλιση των δύο πλευρών ως προς την ανάγκη ενοποίησης των δομών δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι έχουν διευθετηθεί όλες οι διαφωνίες για τον τρόπο ενσωμάτωσης των τοπικών δυνάμεων, την πολιτική εκπροσώπηση και τον έλεγχο των περιοχών της βορειοανατολικής Συρίας.
Η ΜΙΤ στον πυρήνα των συνομιλιών
Η συνάντηση Καλίν–Σαϊμπάνι επικεντρώθηκε επίσης στη συνεργασία κατά του Ισλαμικού Κράτους και στην ανταλλαγή πληροφοριών για απειλές ασφαλείας.
Για την Άγκυρα, η δυνατότητα επιρροής στον τρόπο με τον οποίο θα ανασυγκροτηθούν οι συριακοί μηχανισμοί ασφαλείας έχει άμεση στρατηγική αξία.
Η αναδιοργάνωση της Συρίας επηρεάζει τον έλεγχο των συνόρων, την παρουσία ένοπλων ομάδων και τις ισορροπίες ανάμεσα στην κεντρική κυβέρνηση και τις τοπικές δυνάμεις.
Σε αυτό το περιβάλλον, οι τουρκικές υπηρεσίες πληροφοριών μπορούν να λειτουργήσουν ως δίαυλος στενότερου συντονισμού με τη συριακή ηγεσία, εφόσον οι δύο πλευρές προχωρήσουν σε συγκεκριμένες συμφωνίες.
Το Ισραήλ και η νότια Συρία
Παράλληλα με τις επαφές στην Άγκυρα, η Δαμασκός κλιμακώνει τις δημόσιες αντιδράσεις της απέναντι στις ισραηλινές στρατιωτικές ενέργειες στη νότια Συρία.
Σύμφωνα με ανάλυση του Seth Frantzman στο Long War Journal, η συριακή πλευρά κατήγγειλε μέσα στην πρώτη εβδομάδα του Οκτωβρίου την κατασκευή νέας οχυρωμένης γραμμής ασφαλείας από το Ισραήλ σε περιοχή ανατολικά των κατεχόμενων από το Ισραήλ Υψιπέδων του Γκολάν.
Στις 6 Οκτωβρίου, ο εκπρόσωπος της Συρίας στον ΟΗΕ Ιμπραήμ Ολάμπι επέκρινε τις ισραηλινές δραστηριότητες, υποστηρίζοντας ότι παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο.
Το Ισραήλ αντιμετωπίζει τη νότια Συρία μέσα από το πρίσμα της προστασίας των βόρειων συνόρων του και της αποτροπής εγκατάστασης εχθρικών ένοπλων δυνάμεων.
Η διαφορετική αντίληψη της Δαμασκού και του Ισραήλ για την ασφάλεια δημιουργεί μία ακόμη εστία έντασης σε μια χώρα που εξακολουθεί να προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί.
Ο Αμερικανός απεσταλμένος στο διπλωματικό παρασκήνιο
Πριν από τις συναντήσεις στην Άγκυρα, ο Σαϊμπάνι είχε συνομιλίες στην Κωνσταντινούπολη με τον Αμερικανό απεσταλμένο για τη Συρία και το Ιράκ, Τομ Μπάρακ.
Οι επαφές αφορούσαν τις περιφερειακές εξελίξεις, την ασφάλεια και τη σταθεροποίηση της Συρίας.
Η παράλληλη επικοινωνία της συριακής ηγεσίας με τις ΗΠΑ και την Τουρκία δείχνει ότι η Δαμασκός επιδιώκει να εξασφαλίσει διεθνή υποστήριξη για την πολιτική και στρατιωτική της ανασυγκρότηση.
Για την Ουάσιγκτον, το ζήτημα περιλαμβάνει την αποτροπή αναβίωσης του Ισλαμικού Κράτους, την περιφερειακή ασφάλεια και τις ισορροπίες ανάμεσα στους τοπικούς συμμάχους και τις γειτονικές χώρες.
Οι ανταγωνιστικές επιδιώξεις Τουρκίας και Ισραήλ
Οι εξελίξεις αναδεικνύουν τη διαφορετική στρατηγική οπτική Άγκυρας και Ιερουσαλήμ για το μέλλον της Συρίας.
Η Τουρκία ενδιαφέρεται για τη δημιουργία ενός συριακού κρατικού μηχανισμού με τον οποίο θα μπορεί να συνεργάζεται στενά στον τομέα της ασφάλειας και για τον περιορισμό οργανώσεων που θεωρεί εχθρικές.
Το Ισραήλ δίνει προτεραιότητα στην αποτροπή στρατιωτικών απειλών κατά μήκος των βόρειων συνόρων του και στη διατήρηση δυνατότητας άμεσης αντίδρασης.
Δεν προκύπτει από τις συγκεκριμένες συναντήσεις ότι οι δύο χώρες βρίσκονται μπροστά σε άμεση στρατιωτική σύγκρουση. Ωστόσο, οι διαφορετικές επιδιώξεις τους αποτελούν σημαντικό παράγοντα για τη μελλοντική ασφάλεια της Συρίας.
Η διπλωματική κινητικότητα της 8ης Οκτωβρίου υπογραμμίζει ότι το συριακό ζήτημα παραμένει ανοικτό και ότι ο συσχετισμός ισχύος διαμορφώνεται ταυτόχρονα σε τρία επίπεδα: στην εσωτερική πολιτική και στρατιωτική ανασυγκρότηση, στις περιφερειακές παρεμβάσεις και στη διπλωματία των μεγάλων δυνάμεων.
Κατασκοπευτικό θρίλερ στην Ινδία: Συνέλαβαν γυναίκα για διαρροή στρατιωτικών μυστικών στην πακιστανική ISI – Εμπλέκονται δύο στρατιωτικοί στα σύνορα με την Κίνα
Σοβαρή υπόθεση κατασκοπείας ερευνούν οι ινδικές αρχές στην πολιτεία Παντζάμπ. Μία γυναίκα συνελήφθη ως ύποπτη για τη διαβίβαση απόρρητων στρατιωτικών...
Εθνικιστική πρόκληση στα Σκόπια με φόντο τον Ηρακλή! Αλυτρωτικός χάρτης και επίσημη διαμαρτυρία της Ελλάδας
Διπλωματικές διαστάσεις προσλαμβάνει η υπόθεση του πανό που ανάρτησαν οπαδοί της ΜΖΤ Σκοπίων κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης με τον...
Η Κίνα βρίσκει δρόμο που παρακάμπτει το Πακιστάν – Ο διάδρομος Ουαχάν αλλάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες
Μία νέα οδική αρτηρία μήκους 121 χιλιομέτρων στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για απευθείας χερσαία σύνδεση με την Κίνα,...
Σήμερα γιορτάζουν τα Σέρβια της Μακεδονίας!
Μετά τη νίκη στο Σαραντάπορο και στα Στενά Πόρτας, η απελευθέρωσή των Σερβίων στις 10 Οκτωβρίου άνοιξε τον δρόμο για...
Συρία: Μυστικές υπηρεσίες και διπλωματία στο προσκήνιο – Η Τουρκία επιχειρεί να εδραιώσει τον ρόλο της απέναντι στο Ισραήλ
Σημαντική διπλωματική κινητικότητα καταγράφεται στον άξονα Άγκυρας–Δαμασκού, με τον υπουργό Εξωτερικών της Συρίας Ασάαντ αλ Σαϊμπάνι να πραγματοποιεί διαδοχικές επαφές...
-
Αναλύσεις3 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO3 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας