Μπορεί το Μέγαρο Μαξίμου να επιδεικνύει αυτοπεποίθηση και να διατείνεται ότι δεν ανησυχεί από τον Αντώνη Σαμαρά, αλλά οι κινήσεις του το διαψεύδουν.

Λίγες ημέρες πριν την κοινή παρουσία Καραμανλή – Σαμαρά στην Καλαμάτα την περασμένη Κυριακή και Δευτέρα, ο μηχανισμός του Μεγάρου Μαξίμου έκανε ως μη όφειλε εκτεταμένες διαρροές σύμφωνα με τις οποίες ο μεν Καραμανλής θα ήταν σε ήπιους τόνους με τις γνωστές του αναφορές στα εθνικά και τίποτε περισσότερο. Όσο για τον Αντώνη Σαμαρά διέρρεαν ότι το ξανασκέφτηκε και ότι δεν θα κάνει την κίνηση για την δημιουργία νέου κόμματος.

Τελικά έπεσαν όλοι έξω. Ο Κώστας Καραμανλής έπλεξε το εγκώμιο του Αντώνη Σαμαρά και είπε προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι ενίοτε τους πιο έμπειρους τους συμβουλεύεσαι και δεν τους διαγράφεις κυριολεκτικά (εννοώντας τον Σαμαρά) ή μεταφορικά (εννοώντας τον εαυτό του).

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε το “διάγγελμα” του για την αναθεώρηση του Συντάγματος και έδωσε την συνέντευξη στον Αλέξη Παπαχελά την Δευτέρα, για να επισκιάσει το “event” της Καλαμάτας. Ο δε δημοσιογράφος ξέχασε να ρωτήσει.

Αλλαγή σκηνικού

Έχει κάθε λόγο το Μέγαρο Μαξίμου για να φοβάται ένα κόμμα Σαμαρά, όπως άλλωστε και ένα κόμμα υπό τον Αλέξη Τσίπρα ή την Μαρία Καρυστιανού. Και πολύ περισσότερο και από τους τρεις αφού κάτι τέτοιο θα ανατρέψει άρδην το πολιτικό σκηνικό. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρότι αποδυναμωμένος διαθέτει ακόμη την πολιτική κυριαρχία απέναντι στα υπάρχοντα κόμματα και τον Νίκο Ανδρουλάκη και την Ζωή Κωνσταντοπούλου που επέλεξε και σαν αντιπάλους. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα την διατηρήσει εάν στο πολιτικό πεδίο εμφανιστεί ένα κόμμα που συγκεντρώνει την κοινωνική δυσαρέσκεια και δύο πρώην πρωθυπουργοί. Σε κάθε περίπτωση Αντώνης Σαμαράς και Αλέξης Τσίπρας καταρρίπτουν το επιχείρημα ότι είναι ο μόνος που μπορεί να εγγυηθεί την σταθερότητα της χώρας. Και οι δύο πρώην πρωθυπουργοί έχουν κυβερνήσει σε πραγματικά δύσκολες συνθήκες, χρεοκοπίας και κατάρρευσης της χώρας, και έχουν φέρει πολύ καλύτερα αποτελέσματα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Με τον Αντώνη Σαμαρά η δυσκολία είναι μεγαλύτερη για το Μέγαρο Μαξίμου γιατί δεν μπορεί να του καταλογίσει ούτε καν την περιπέτεια του 2015 κλπ. Ως δεξιός και πρώην πρόεδρος απευθύνεται στο 1.300.000 ψηφοφόρους που εγκατέλειψαν τη ΝΔ μεταξύ εκλογών και ευρωεκλογών.

Επιπλέον μιλάει πολιτικά, διαθέτει αφήγημα με αρχή μέση και τέλος και συνολική πρόταση για την επανατοποθέτηση της χώρας και της Δεξιάς παράταξης διεθνώς και στο εσωτερικό, στην νέα συγκυρία που διαμορφώνει το παράδειγμα Τραμπ. Έχει άλλη αξιοπιστία το “ο Μητσοτάκης είναι το χάος” όταν εκστομίζεται από τον πρώην πρωθυπουργό που στήριξε τον Κυριάκο Μητσοτάκη σε όλη του την ανέλιξη. Και φοβάται το Μέγαρο Μαξίμου την συμφωνία του Κώστα Καραμανλή που πέρα από την δική του αποδομητική κριτική, ενισχύει την αξιοπιστία των αιτιάσεων του Αντώνη Σαμαρά.

Ένα κόμμα Σαμαρά θα αποσπάσει ένα έστω μικρό ποσοστό ψηφοφόρων της ΝΔ. Το ίδιο, δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, και ένα κόμμα Καρυστιανού. Έτσι η ΝΔ όχι στο 25% δεν θα φθάσει αλλά είναι αμφίβολο εάν θα κινηθεί πάνω από το 20%. Μόνο που για τον Αντώνη Σαμαρά το ζητούμενο δεν είναι να ρίξει τον Μητσοτάκη (παρότι αυτό διαρρέει ο μηχανισμός του Μαξίμου), τον ενδιαφέρει να προκύψει βιώσιμη λύση για την χώρα την επομένη των εκλογών.

Παρότι σχετικά αποστασιοποιημένος, αυτό αγγίζει και τον Κώστα Καραμανλή. Στην περίπτωση που προχωρήσει, το εγχείρημα θα κριθεί από το εάν δημιουργήσει δυναμική στην ευρύτερη Κεντροδεξιά που θα υπερβεί το σημερινό τέλμα. Είναι ζητούμενο και όχι δεδομένο, αλλά οι πραγματικές προϋποθέσεις υπάρχουν. Όπως αντίστοιχα και στην άλλη πλευρά με τον Αλέξη Τσίπρα.

Μέχρι πού θα φθάσει η συμπόρευση;

Τόσο η κοινή παρουσία όσο και η τοποθέτηση Καραμανλή στην Καλαμάτα επιβεβαίωσαν την συναντίληψη και συμπόρευση των δύο, ακυρώνοντας την προσπάθεια του Μεγάρου Μαξίμου να τους διαχωρίσει. Το ερώτημα βέβαια είναι μέχρι που θα φθάσει η συμπόρευση από την πλευρά του Κώστα Καραμανλή, εάν τελικά ο Αντώνης Σαμαράς ιδρύσει κόμμα. Επ αυτού κανείς δεν μπορεί να μιλήσει με βεβαιότητα, μόνο επισφαλείς εκτιμήσεις μπορούν να γίνουν.

Από την μέχρι τώρα στάση του όμως έχει και εκείνος με τον τρόπο του στείλει το ίδιο μήνυμα ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν ανταποκρίνεται στις σταθερές της ΝΔ και της Δεξιάς παράταξης. Και αυτό έχει βαρύνουσα σημασία για μία κατηγορία ψηφοφόρων που έχει εγκαταλείψει τη ΝΔ και αναζητά αλλού πολιτική στέγη. Εκείνο που μπορεί να συμπεράνει κανείς με σχετική βεβαιότητα είναι ότι ο Κώστας Καραμανλής δεν έχει καμία διάθεση να προσεγγίσει με το Μέγαρο Μαξίμου και ότι δεν θα κάνει δήλωση στήριξης της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Naftemporiki.gr

Γράφει ο Σάι Γκαλ, EurAsian Times

Η Ευρώπη δεν έχασε την ασφάλειά της. Έχασε την πεποίθηση ότι την ελέγχει.

Για δεκαετίες, η συμφωνία ΗΠΑ–Ευρώπης κρατούσε: οι Ηνωμένες Πολιτείες αναλάμβαναν το ρίσκο, η Ευρώπη κρατούσε το ημερολόγιο. Με τον Ντόναλντ Τραμπ, όλα άλλαξαν. Η συμμαχία ασφάλειας θα είχε πλέον κόστος.

Το 2025, η Ουάσιγκτον απέσυρε τη χρηματοδότηση προς την Ουκρανία και «χρέωσε» την Ευρώπη γι’ αυτό.

Τον Ιανουάριο του 2026, ο Τραμπ χλεύασε δημόσια τη Δανία για τη Γροιλανδία. Εκείνον τον μήνα, ο Ευρωπαίος επίτροπος Άμυνας είπε ότι μια αμερικανική κατάληψη της Γροιλανδίας θα τερμάτιζε τη συμμαχία του ΝΑΤΟ. Μέχρι τον Φεβρουάριο, το ΝΑΤΟ ήδη σχεδίαζε αποστολή στην Αρκτική, υπό γαλλική ηγεσία. Έστειλαν ακόμη και το αεροπλανοφόρο Charles de Gaulle στον Βόρειο Ατλαντικό.

Στην Ευρώπη έλειψε η πειθαρχία, όχι οι πόροι. Οι αμυντικές προμήθειες αντιμετωπίστηκαν ως βιομηχανία και όχι ως στρατηγική. Το αντίθετο παράδειγμα είναι το Νέο Δελχί.

Υπό τον πρωθυπουργό Ναρέντρα Μόντι, η αμυντική πολιτική Atmanirbhar (αυτοδυναμία) Bharat της Ινδίας χτίζεται πάνω σε έναν αδιαπραγμάτευτο κανόνα: κανείς άλλος δεν θα πολεμήσει τους πολέμους της Ινδίας.

Αυτή η μία πρόταση κινεί τα πάντα. Η Ινδία επέλεξε να κατασκευάζει, να συντηρεί, να επισκευάζει και να αναβαθμίζει τα βασικά στρατιωτικά της συστήματα — από κινητήρες και ραντάρ έως πυραύλους και μαχητικά αεροσκάφη. Πλέον εξάγει πολλά από αυτά τα συστήματα σε άλλες χώρες.

Οι ξένες συνεργασίες είναι ευπρόσδεκτες, αλλά μόνο όταν εξυπηρετούν καθαρά τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της Ινδίας και ποτέ εις βάρος του στρατηγικού ελέγχου.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ευρώπη είχε σχεδόν όλα όσα χρειαζόταν για να χτίσει ισχυρή αμυντική βιομηχανία: άφθονο χρήμα, προηγμένη τεχνολογία, καλά συνδεδεμένες αλυσίδες εφοδιασμού, καθιερωμένες αεροδιαστημικές και αμυντικές εταιρείες και, το σημαντικότερο, πάνω από επτά δεκαετίες προστασίας κάτω από την αμερικανική ομπρέλα ασφαλείας.

Τον Ιανουάριο του 2026, η ΕΕ και η Ινδία κατέληξαν σε Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου και υπέγραψαν Σύμπραξη Ασφάλειας και Άμυνας: «τμηματοποίηση» μέσω συμβολαίων, ανθεκτικές αλυσίδες εφοδιασμού, συνεργασία αμυντικής βιομηχανίας, θαλάσσια ασφάλεια και τεχνολογία σχεδιασμένη να αντέχει πέρα από εκλογικούς κύκλους.

Η Ινδία κερδίζει πρόσβαση σε αγορές, τεχνολογία και κλίμακα — ενώ κρατά σταθερά τον στρατηγικό έλεγχο, την κρίσιμη παραγωγή και τη λήψη αποφάσεων εντός συνόρων.

Η Ευρώπη επιχειρεί τώρα να θεσμοποιήσει αυτή την πειθαρχία στο εσωτερικό της: το SAFE είναι αναγκαίο, όχι καθοριστικό· το Eurofighter αποδεικνύει ότι η Ευρώπη μπορεί να χτίσει σύνθετα συστήματα σε κλίμακα. Διόρθωσε την εξάρτηση από την Ουάσιγκτον, αλλά μην εισάγεις νέες εστίες βέτο στον σχεδιασμό της ΕΕ: αυτοδυναμία με εκτεθειμένο πλευρό.

Και αυτό το πλευρό είναι η Τουρκία.

Το να ενταχθεί η Άγκυρα σε εμβληματικά ευρωπαϊκά αμυντικά σχήματα, μέσω προμηθειών που επιτρέπει το SAFE ή μέσω βαθύτερης εισόδου σε αλυσίδες εφοδιασμού όπως το «κλαμπ» του Eurofighter Typhoon, δεν είναι πλέον θεωρητικό.

Το SAFE ανοίγει την κοινή προμήθεια σε συμμετέχοντες εκτός ΕΕ, συμπεριλαμβανομένων υποψήφιων χωρών και εταίρων με συμφωνίες ασφάλειας με την ΕΕ, ενώ μπορεί να υπάρξει επιπλέον επιλεξιμότητα μέσω πρόσθετων ρυθμίσεων. Κατάλληλο για την Ουκρανία και έμπιστους εταίρους, απερίσκεπτο χωρίς όρους.

Η Κύπρος ήταν το πρώτο τεστ. Η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο το 1974 και εξακολουθεί να κατέχει το 37% της επικράτειάς της. Η Κύπρος είναι κράτος-μέλος της ΕΕ. Η κατοχή είναι εδαφικό ρήγμα εντός της Ένωσης. Η ΕΕ επέλεξε να το αντιμετωπίσει ως «διαχειρίσιμο» και να διαπραγματεύεται γύρω από αυτό, αντί να το αφήσει να καθορίσει τις σχέσεις με την Άγκυρα.

Αυτή η επιλογή δημιούργησε συνήθειες. Η ΕΕ εξομάλυνε μια άλυτη κατοχή, ενώ βάθαινε κατά περίπτωση τη λειτουργική συνεργασία με την Τουρκία, όπου τη συνέφερε. Παράλληλα, «εξωτερίκευσε» τη διαχείριση κρίσιμων ευαλωτοτήτων, όπως η μετανάστευση.

Η Δήλωση ΕΕ–Τουρκίας του 2016 μετέτρεψε την Άγκυρα σε «θυρωρό» για τον πιο πολιτικά εκρηκτικό τομέα πολιτικής της Ευρώπης. Τούρκοι ηγέτες απείλησαν επανειλημμένα ότι θα «ανοίξουν τις πύλες» και τον Φεβρουάριο του 2020 το έκαναν. Όταν η πίεση «ανατίθεται», το μοχλό πίεσης ακολουθεί.

Η Ευρώπη έμαθε το μάθημα και μετά το κανονικοποίησε· τώρα επιχειρεί να εφαρμόσει την ίδια λογική στις αμυντικές προμήθειες.

Η ενσωμάτωση της Τουρκίας στον ευρωπαϊκό επανεξοπλισμό θα έδινε στην Άγκυρα έναν μελλοντικό μοχλό πάνω στην ευρωπαϊκή ετοιμότητα, ακριβώς τη στιγμή που η Ευρώπη προσπαθεί να μειώσει την εξάρτηση από την Ουάσιγκτον. Η Ελλάδα και η Κύπρος το έχουν πει ανοιχτά.

Η Αθήνα έχει συνδέσει κάθε τουρκική πρόσβαση σε ευρωπαϊκά αμυντικά κονδύλια με την άρση της απειλής casus belli της Άγκυρας. Η Λευκωσία έχει συνδέσει το ζήτημα ευθέως με την κατοχή.

Αυτό είναι διαχείριση ρίσκου. Ένα πλαίσιο αυτοδυναμίας που περιλαμβάνει έναν δρώντα ο οποίος κατέχει έδαφος της ΕΕ και διατηρεί ρητή απειλή κατά κράτους-μέλους υπονομεύει την αυτονομία. Μόλις μπλεχτούν γραμμές παραγωγής, αλυσίδες υποστήριξης και βιομηχανικά συμφέροντα, η ευρωπαϊκή διάθεση να επιβάλει «κόκκινες γραμμές» μειώνεται, ακόμη κι όταν η ασφάλειά της το απαιτεί.

Η υπόθεση Eurofighter δείχνει το κόστος. Η Γερμανία ενέκρινε την παράδοση μαχητικών Typhoon στην Τουρκία, με το Ηνωμένο Βασίλειο να διευκολύνει τη διαδρομή.

Η αιτιολόγηση είναι η βιομηχανική συνέχεια και η συνοχή της συμμαχίας. Η βιομηχανική λογική είναι πραγματική, όπως πραγματικό είναι και το στρατηγικό τίμημα. Όσο περισσότερο η Τουρκία ενσωματώνεται στο προηγμένο ευρωπαϊκό αμυντικό οικοσύστημα, τόσο δυσκολότερο γίνεται να τεθούν όρια στην Ανατολική Μεσόγειο, στην Κύπρο ή σε οποιαδήποτε μελλοντική κρίση δοκιμάσει την ευρωπαϊκή ενότητα.

Η ενσωμάτωση δεν πρέπει να συγχέεται με τη σταθεροποίηση. Η ενσωμάτωση γίνεται πίεση όταν ο ενσωματωμένος δρών διατηρεί πολιτικές που υπονομεύουν την ακεραιότητα του μπλοκ. Το ένστικτο της Ινδίας είναι πιο καθαρό. Συνεργάζεται, αγοράζει και συμπαράγει, αλλά κρατά εσωτερικά σημεία ελέγχου. Κανένας εταίρος δεν γίνεται «μοναδικό σημείο αστοχίας».

Η Ευρώπη αντιμετωπίζει το ίδιο μάθημα ξανά στον Υψηλό Βορρά. Η Γροιλανδία είναι πλέον κεντρική. Βρίσκεται στον άξονα του Βόρειου Ατλαντικού. Η επιμονή του Τραμπ ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να «κατέχουν» τη Γροιλανδία επέβαλε καθαρότητα στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα. Η Κομισιόν επιβεβαίωσε την ανάγκη για πακέτο αρκτικής ασφάλειας και ευρωπαϊκή επενδυτική ώθηση, συμπεριλαμβανομένων παγοθραυστικών. Το ΝΑΤΟ ξεκίνησε αρκτικό σχεδιασμό εν μέσω εντάσεων μεταξύ συμμάχων.

Η Ευρώπη δεν έχασε τη Γροιλανδία. Απέτυχε να δέσει τη Γροιλανδία στη φαντασία της περί ασφάλειας. Μετά την αποχώρηση της Γροιλανδίας από τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες το 1985, η Ευρώπη μείωσε τη σχέση της με τη Γροιλανδία σε αλιεία και συμφωνίες σύνδεσης, αφήνοντας την άμυνα σε μεγάλο βαθμό εκτός.

Στο μεταξύ, η αμερικανική στρατιωτική παρουσία παρέμεινε συνεχής, με τη βάση Pituffik Space Base ενταγμένη σε προειδοποίηση πυραύλων και επιτήρηση του διαστήματος. Άρα η «έκπληξη» της Ευρώπης είναι αυτοπροκλητη.

Η διόρθωση παραμένει δυνατή: μέσω υποδομών που ενισχύουν την ανθεκτικότητα της Γροιλανδίας, δυνατοτήτων διπλής χρήσης που αυξάνουν την επιτήρηση και την απόκριση, ευρωπαϊκής ναυτικής και αεροπορικής παρουσίας αγκυρωμένης με τη Δανία, και προστασίας υποθαλάσσιων καλωδίων και αρκτικών διαδρομών ως ευρωπαϊκών περιουσιακών στοιχείων ασφάλειας. Η νομική βάση υπάρχει. Η πολιτική βούληση υστέρησε.

Η Ινδία προσφέρει ένα παράλληλο ένστικτο. Περιφερειακές γεωγραφίες, ειδικά νησιά και θαλάσσιες προσεγγίσεις, ασφαλίζονται νωρίς μέσω υποδομών, επιτήρησης και πρωτοκόλλων ετοιμότητας. Ο εξαναγκασμός ξεκινά με παρουσία και ασάφεια. Η διαρκής επένδυση αποτρέπει εξωτερικούς δρώντες από το να θέσουν αργότερα τους όρους.

Η πιο αιχμηρή αντίθεση Ευρώπης–Ινδίας αφορά τη διαχείριση των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Ινδία διατηρεί μια βαθιά, επιχειρησιακή και ολοένα πιο βιομηχανική σχέση με την Ουάσιγκτον χωρίς να αναπαράγει την ευρωπαϊκή εξάρτηση. Η συμπαραγωγή και το τοπικό βιομηχανικό αποτύπωμα είναι κεντρικά. Η συνεργασία είναι ευπρόσδεκτη, αλλά η παραγωγή, η υποστήριξη και η επισκευή πρέπει να μπορούν να γίνουν στο εσωτερικό.

Η Ευρώπη πλησιάζει την ίδια κατανόηση. Πρέπει να αποφύγει να μπερδεύει τους έμπιστους εταίρους με τους «βολικούς». Το ανώτατο όριο της εξωτερικής συνιστώσας του SAFE αντανακλά μια πρώτη αναγνώριση ότι ο έλεγχος έχει σημασία. Ωστόσο, η ευρωπαϊκή έκθεση είναι βαθύτερη, μέσω κρίσιμων ορυκτών και ενεργειακών αλυσίδων εφοδιασμού που συνδέονται με Κίνα, Ρωσία και τον Κόλπο. Αυτές οι αλληλεξαρτήσεις διαμορφώνουν την ελευθερία δράσης πολύ πριν μια κρίση γίνει θερμή.

Όταν οι εντάσεις με την Κίνα κλιμακώθηκαν, το Νέο Δελχί κινήθηκε γρήγορα για να μειώσει την κινεζική επιρροή σε ψηφιακούς και επενδυτικούς τομείς. Το αντανακλαστικό μέτρησε. Τα σημεία μόχλευσης αντιμετωπίστηκαν νωρίς.

Το Ισραήλ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα λύνουν το ίδιο πρόβλημα από διαφορετικές αφετηρίες. Το Ισραήλ συνδυάζει βαθιές συνεργασίες με μη διαπραγματεύσιμη εσωτερική ικανότητα εκεί όπου η διακοπή είναι υπαρξιακή. Τα ΗΑΕ συνδυάζουν συμμετοχή σε συνασπισμούς με συστηματική τοπική παραγωγή, αγκυρωμένη σε κοινοπραξίες. Αυτό είναι κρατική τέχνη στις αλυσίδες εφοδιασμού.

Ο χρόνος είναι ο διαχωριστής. Ο Κόλπος κινείται γρήγορα. Τα ΗΑΕ χτίζουν επιλογές πριν κρυσταλλώσει η πίεση. Η Ευρώπη χτίζει αφού επιβληθούν τα κόστη.

Τα συνθήματα δεν κρύβουν πια την έκθεση. Το SAFE είναι αναγκαίο, το Eurofighter αποδεικνύει ικανότητα, και η πειθαρχία αποφασίζει. Η αυτοδυναμία δεν αφορά περισσότερες δαπάνες· αφορά την αφαίρεση μοχλών πίεσης, όχι την ανταλλαγή μιας εξάρτησης με μια άλλη.

Αυτές οι ρυθμίσεις υπάρχουν για να κλείνουν σημεία εισόδου πριν σκληρύνουν σε βέτο — γι’ αυτό η Τουρκία δεν μπορεί να βρίσκεται μέσα σε αυτές: σύμμαχος στη μορφή, εξαναγκαστική στην πράξη, κατέχοντας έδαφος της ΕΕ και κρατώντας ρητή απειλή πάνω από κράτος-μέλος, επειδή εισέρχεται από την «εσωτερική λωρίδα».

Η Ευρώπη ήδη μαθαίνει από την Ινδία, είτε το παραδέχεται είτε όχι, η αυτονομία δεν αποδυναμώνει τις συμμαχίες, είναι αυτό που τις κρατά όρθιες.

Όλα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες, ακόμη και το τραγικό ναυάγιο στην Χίο, συντελούνται ενόψει της συνάντησης Μητσοτάκη-Ερντογάν την επόμενη Τετάρτη στην Άγκυρα.

Στην αρχή η Τουρκία εξέδωσε τη γνωστή NAVTEX με επιδίωξη να δημιουργήσει τετελεσμένα στο Αιγαίο. Νομική ισχύ δεν έχει μια NAVTEX, αλλά πέραν της νομιμότητας υπάρχει και η επιβολή στο πεδίο. Και η Τουρκία είναι διατεθειμένη να επιβάλει τη θέση της ανατολικά του 25ου μεσημβρινού. Καμιά ενέργεια της ελληνικής κυβέρνησης δεν υπήρξε ως σήμερα που να αμφισβητεί, στο πεδίο, τη μεθόδευση της Τουρκίας.

Ακολούθησαν οι παραβιάσεις του εναέριου χώρου, που είχαν ανασταλεί εδώ και αρκετό καιρό.

Και οι εξελίξεις κορυφώθηκαν με την μεθοδευμένη προώθηση μεταναστών προς την Ελλάδα, και το τραγικό συμβάν στο οποίο έχασαν την ζωή τους 15 άνθρωποι. Ορισμένοι αναλυτές συνδέουν και την ανακοίνωση του σκανδάλου κατασκοπείας στην Αθήνα με την προσπάθεια της κυβέρνησης να αλλάξει την ατζέντα της επικαιρότητας που έχει εστιάσει πολύ στο επικείμενο ταξίδι του πρωθυπουργού, με τρόπο αρνητικό.

Τι επιδιώκει η Τουρκία; Να ακυρώσει την συνάντηση ή να δημιουργήσει νέα τετελεσμένα; Αν ήθελε να ακυρώσει την συνάντηση, η Άγκυρα δεν θα δίσταζε να το κάνει με τρόπο αψύ, όπως στη Νέα Υόρκη τον προηγούμενο Σεπτέμβριο. Άρα κάτι άλλο επιδιώκει η Τουρκία. Και προκαλεί την Αθήνα ενώ η γειτονική χώρα έχει ανοικτά στρατιωτικά μέτωπα στη Σομαλία, τη Συρία, τη Λιβύη και αλλού. Ποιος είναι ο προβληματισμός της Αθήνας να αντιμετωπίσει μια αναθεωρητική δύναμη που από την εξαγγελία των θέσεών της περνά στην πράξη;

Δεν διακρίνεται κανείς.

Στο πολιτικό παρασκήνιο οι αναλυτές, στην προσπάθειά τους να εξηγήσουν τη δήλωση Γεραπετρίτη ότι η Ελλάδα θα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα, μιλούν για επέκταση με τη μέθοδο των δακτύλων και αποδίδουν τις εξελίξεις σε κάποιου είδους συμφωνία με την επίκληση και της δήλωσης Φιντάν. Το αν όλα αυτά έχουν βάση, θα φανεί τις επόμενες ημέρες.

Το ενδιαφέρον θα πρέπει να εστιαστεί επίσης στην αποκάλυψη του κατασκοπευτικού σκανδάλου, από το οποίο ό,τι γνωρίζουμε μέχρι στιγμής είναι οι επίσημες κυβερνητικές ανακοινώσεις. Το σκάνδαλο συνδέεται με την Κίνα, και πιθανώς να αποτελέσει την αρχή αμφισβήτησης των ελληνοκινεζικών σχέσεων και της κινεζικής παρουσίας στην Ελλάδα. Δημοσιοποιείται δε –ίσως συγκυριακά– μετά και τη δήλωση του Ρώσου υπουργού εξωτερικών ότι η Ελλάδα ευθύνεται για τη διατάραξη των ελληνορωσικών σχέσεων. Ποια είναι η εικόνα των διεθνών σχέσεων της χώρας; Ένα νέο τείχος του Βερολίνου;

Σε ό,τι αφορά το ναυάγιο, είναι αυτονόητο ότι δεν μπορεί να συμφωνήσει κανείς με το να πνίγονται άνθρωποι στην προσπάθειά τους να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή. ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΣΥΜΒΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΟ.

Στο πολιτικό πεδίο, επισημαίνονται οι ανησυχίες των ευρωπαϊκών κοινωνιών ότι το μεταναστευτικό αποδομεί το σύνολο της ζωής τους. Και σ’ αυτό το θέμα η απάντηση δεν είναι εύκολη. Πιέζονται κοινωνικές δομές, οξύνονται ανισότητες, και όταν η μετανάστευση δεν συνοδεύεται από σχέδιο ένταξης και κατανομής ευθυνών, τροφοδοτείται ο κοινωνικός κατακερματισμός. Η θέση αυτή –που έχει διατυπωθεί και από δημόσιες παρεμβάσεις– δεν αρνείται την ανθρωπιστική διάσταση· ζητά, αντίθετα, ρεαλισμό και ευθύνη.

Εδώ αναδεικνύεται και η μικρόθωρη πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης που συχνά περιορίζεται σε διαχειριστικές λύσεις ανάγκης, μεταθέτοντας το βάρος στα κράτη πρώτης γραμμής, χωρίς ουσιαστικό μηχανισμό αλληλεγγύης, επιστροφών και νόμιμων οδών μετανάστευσης.

Αυτό το κενό πολιτικής αφήνει χώρο τόσο για τραγωδίες όσο και για εργαλειοποίηση ανθρώπων.

Στην περίπτωση της Χίου, οι ελληνικές Αρχές μιλούν για τουρκική μεθόδευση πρόκλησης. Αν ισχύει, τότε βρισκόμαστε μπροστά σε μια κυνική πρακτική όπου ευάλωτοι άνθρωποι μετατρέπονται σε μοχλό πίεσης. Αυτό δεν αναιρεί την ανάγκη διάσωσης και προστασίας· φωτίζει όμως τις ευθύνες όσων σπρώχνουν ανθρώπους στη θάλασσα για γεωπολιτικά οφέλη.

Η ισορροπία είναι λεπτή: ανθρωπισμός αλλά και φύλαξη συνόρων χωρίς απανθρωπιά, διάλογος χωρίς εκπτώσεις. Αν κάτι μας διδάσκει το ναυάγιο της Χίου, είναι ότι χωρίς συνολική ευρωπαϊκή πολιτική και χωρίς σαφή μηνύματα προς όσους εργαλειοποιούν τον ανθρώπινο πόνο, οι τραγωδίες θα επαναλαμβάνονται – και οι κοινωνίες θα διχάζονται.

Η Ευρώπη, αν θέλει, μπορεί να στείλει μηνύματα στην Άγκυρα. Η Τουρκία δεν είναι τόσο παντοδύναμη όσο θέλει να φαίνεται.

pontosnews.gr