Ακολουθήστε μας

Αναλύσεις

Το “πείραμα Τραμπ” και η παγκόσμια αναδιαμόρφωση!

Το βασικό ερώτημα μετά την εκλογή Τραμπ είναι τι κάνει έναν άνθρωπο της αμερικανικής ολιγαρχίας να αμφισβητεί τις επιλογές της, όπως εκφράζονται, από το κατεστημένο της.

Δημοσιεύτηκε στις

Το “Πείραμα Τραμπ” πρέπει να απαντήσει στο ερώτημα πως μπορεί να επιτευχθεί η επιστροφή στο εθνικό κράτος με παράλληλη ομαλή και αποτελεσματική λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας;

Πού οδηγείται ο κόσμος αν και άλλες χώρες ακολουθήσουν μια πολιτική δασμών, όπως οι ΗΠΑ του Τραμπ; Πώς συμβιβάζεται το MAGA (Make America Great Again) χωρίς την παγκόσμια παρουσία και ηγεμονία των ΗΠΑ;

Γράφει ο Παντελής Σαββίδης
Δεν ήμουν από τους υποστηρικτές του Τράμπ, αλλά παρακολουθούσα το φαινόμενο του τραμπισμού.  Όμως, και το αλαζονικό στυλ των Δημοκρατικών μου προκαλούσε αρνητική αντίδραση. Είναι αυτό που στην Ελλάδα εκδηλώθηκε από τα ΜΜΕ της Αθήνας, τα οποία έχουν προκαλέσει βαθιά δυσφορία στην κοινή γνώμη, ακόμη, και σ’ αυτήν που, γενικά, πολιτικά και ιδεολογικά συμπλέει μαζί τους.

Το βασικό ερώτημα μετά την εκλογή Τραμπ είναι τι κάνει έναν άνθρωπο της αμερικανικής ολιγαρχίας να αμφισβητεί τις επιλογές της, όπως εκφράζονται, από το κατεστημένο της.

Με δύο λόγια οι επιλογές αυτές ήταν –και φαντάζομαι πως συνεχίζουν να είναι– η κυριαρχία των ΗΠΑ ως παγκόσμιας δύναμης, η σταδιακή εξασθένιση συνόρων, η διαμόρφωση μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης, στην οποία θα κυριαρχεί το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Είναι αυτή η παγκόσμια διακυβέρνηση που ενθουσίασε τον Έλληνα πρωθυπουργό, ο οποίος έκανε και τις σχετικές δηλώσεις.

Υπάρχουν τρία σημαντικά διεθνή γεγονότα στα οποία ο κ. Μητσοτάκης “βγήκε μπροστά”. Αχρείαστα θα έλεγα. Κανείς δεν του το ζητούσε αλλά, ίσως, η ενέργειά του είχε κάποια προσωπική ιδιοτέλεια. Γιατί εθνικά ήταν επικίνδυνη. Το ένα είναι η περίπτωση της Ουκρανίας, για την οποία ορθώς καταδίκασε την ρωσική εισβολή.

Η Ευρώπη στον αστερισμό του Τραμπ

Η Ελλάδα είναι μέρος της Δύσης, ανήκει στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ και δεν υπήρχε λόγος να έρθει σε αντίθεση με τις επιλογές των θεσμών αυτών – ούτε θα μπορούσε, άλλωστε. Δεν υπήρχε λόγος και για κάτι άλλο, επιπροσθέτως. Αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα στην Κύπρο. Το ακατανόητο στην περίπτωση Μητσοτάκη ήταν οι δηλώσεις του ότι βρίσκεται σε πόλεμο με τη Ρωσία και άλλα φαιδρά παρόμοια. Αν δεν τα κάνει από προσωπική σκοπιμότητα, είναι, επικίνδυνα, αφελής.

Το ίδιο αποκαλυπτικές των προθέσεών του ήταν οι δηλώσεις του περί τυραννίας της πλειοψηφίας ή της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Δήλωνε πίστη και προσήλωση στη μία από τις δύο παγκόσμιες τάσεις (αυτής των Δημοκρατικών των ΗΠΑ), παραβλέποντας ότι οι δηλώσεις του ως πρωθυπουργού δεσμεύουν την χώρα.

Η διεθνής κοινότητα δεν είναι το ελληνικό ανέκδοτο, έχεις θεσμούς που λειτουργούν και συμβολισμούς που στέλνουν μηνύματα. Και αγωνιά, τώρα, πάλι με σχετικά υπερβολικές δηλώσεις να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Από εδώ και πέρα παίζεται το μέλλον της χώρας, όχι του κ. Μητσοτάκη. Και η τρίτη περίπτωση είναι η μεσανατολική πολιτική του, την οποία αυτήν την στιγμή θα αποφύγω να σχολιάσω.

Κεντρικό πρόσωπο στην ευρωπαϊκή σκηνή θα είναι, πλέον, ο Όρμπαν. Με τακτικό τρόπο οι ευρωπαϊκές ισορροπίες θα αλλάξουν, η Γερμανία αναζητά νέα πολιτική ταυτότητα και καθώς ηγεμονεύει στην Ευρώπη θα πρέπει να καθορίσει, σε συνεργασία με την Γαλλία, το μέλλον της αναγκαστικής μερικής αυτονόμησής της και της πολιτειακής μορφής που θα λάβει.

Θα εξακολουθήσει η ΕΕ να είναι μια χαλαρή οντότητα κρατών που πουλούν τα εμπορεύματά τους, ή θα αποκτήσει μια συνεκτική ομοσπονδιακή μορφή; Από την Ευρώπη λείπει εκτός από την πολιτική ηγεσία που θα μπορούσε να εφαρμόσει τις αναγκαστικές αλλαγές και η διανόηση που θα πρότεινε το είδος αυτών των αλλαγών. Τα διάφορα think tank είναι απλώς μαγαζάκια επιβίωσης.

Ο πόλος Όρμπαν στην Ευρώπη, δεν φαίνεται να είναι ευνοϊκός για την Ελλάδα. Αντιθέτως, έχει καλές σχέσεις και με την Τουρκία και με τα Σκόπια. Ο κ. Μητσοτάκης ενέταξε τον εαυτό του στο άλλο στρατόπεδο. Η Τουρκία έχει ενοχλήσει γενικώς τις ΗΠΑ. Και στη Μέση Ανατολή κυριαρχεί ο Νετανιάχου.

Αλλάζει σελίδα η Μέση Ανατολή

Το μόνο στήριγμα Μητσοτάκη, αν ανταποκριθεί, θα είναι ο Νετανιάχου, όχι το Ισραήλ. Το Ισραήλ χωρίς τον Νετανιάχου θα είναι ένα άλλο Ισραήλ. Δεν είναι ούτε δεδομένη, ούτε προβλέψιμη η συμπεριφορά του. Η πολιτική Νετανιάχου δεν φαίνεται να εκφράζει το σύνολο του βαθέος ισραηλινού κράτους.

Το κρίσιμο ζήτημα με το Ισραήλ είναι αν θα σταματήσει εδώ που έφθασε σήμερα, εξασθενώντας την Χαμάς και την Χεζμπολάχ και αποδυναμώνοντας το Ιράν, ή θα προχωρήσει υλοποιώντας το σχέδιο δημιουργίας κουρδικού κράτους. Και αν επιλέξει τους Κούρδους μέχρι που θα φθάσει – φυσικά με την υποστήριξη των ΗΠΑ. Θα περιλάβει και τουρκικά εδάφη; Οι δηλώσεις ανησυχίας του Ερντογάν για τις προθέσεις του Ισραήλ να χτυπήσει και τουρκικά εδάφη δεν πρέπει να περάσουν απαρατήρητες.

Το ανησυχητικό σε μια τέτοια περίπτωση με δεδομένες τις αδυναμίες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και την αδρανοποίηση της διπλωματίας είναι αν σε περίπτωση απώλειας εδαφών στα νοτιοανατολικά της η Τουρκία ζητήσει ανταλλάγματα στην Ανατολική Μεσόγειο και τα ανταλλάγματα αυτά αν θα δοθούν από την Ελλάδα.

Και εδώ έρχεται το θέμα της ελληνοτουρκικής σύγκλισης, αυτής που συζητείται και που η κατάληξή της είναι άδηλη. Εδώ τίθεται και το θέμα του μέλλοντος της Κύπρου. Ο κ. Μητσοτάκης δεν έχει καμιά διάθεση να ασχοληθεί με το Κυπριακό. Η Αθήνα, παρά τις κατά καιρούς δηλώσεις, το θεωρεί βάρος και το ενδεχόμενο διχοτόμησης δεν πρέπει να αποκλειστεί. Εκτός κι αν άλλα προβλέπουν τα νέα σχέδια. Νέα, μετά την αναγνώριση του ρόλου που έπαιξε το νησί στην τρέχουσα μεσανατολική κρίση. Αρκετά από όσα συνέβησαν θα ήταν διαφορετικά αν η Κύπρος δεν προσεφέρετο να βοηθήσει.

Παραλληλίστε την περίπτωση με την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ και την άρνηση της Τουρκίας να δώσει την άδεια αμερικανικής επιχείρησης από τα τουρκοϊρακινά σύνορα. Πολλά θα ήταν ευκολότερα για τους Αμερικανούς. Πάντως, αν υπάρξουν εξελίξεις στο θέμα των Κούρδων και περιλάβουν την Τουρκία, θα πρόκειται για ιστορικών διαστάσεων μεταβολή. Όπως είναι δομημένη η Τουρκία δεν μπορεί να αντέξει ούτε στρατιωτική ήττα ούτε, πολύ περισσότερο, απώλεια εδαφών. Θα πάμε αλλού τότε.

Για να επανέλθουμε στο θέμα που θέσαμε στην αρχή για τον Τραμπ, τι κάνει έναν άνθρωπο της αμερικανικής ολιγαρχίας να αμφισβητεί τις επιλογές της, όπως εκφράζονται, από το κατεστημένο της; Αν εκείνο που τον ωθεί σ’ αυτήν την επιλογή δεν είναι μόνο η φιλοδοξία του να κυβερνήσει, αλλά είναι και η διαφορετική πολιτική αντίληψη που έχει για την χώρα του και τον παγκόσμιο ρόλο της.

Οι διεθνείς αναλυτές του αποδίδουν τάσεις εσωστρέφειας, προφανώς, ορμώμενοι από τις δηλώσεις του και την πολιτική δασμών που θα ακολουθήσει, αλλά οι κινήσεις του με τους ανθρώπους που τον εκφράζουν κατά τόπους είναι μια προετοιμασία για αναδιαμόρφωση του παγκόσμιου σκηνικού. Και παγκόσμια αναδιαμόρφωση με πολιτική “Οίκαδε” δεν γίνεται.

Η ώρα της ενοποίησης

Το “Πείραμα Τραμπ” πρέπει να απαντήσει στο ερώτημα πως μπορεί να επιτευχθεί η επιστροφή στο εθνικό κράτος με παράλληλη ομαλή και αποτελεσματική λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας; Πού οδηγείται ο κόσμος αν και άλλες χώρες ακολουθήσουν μια πολιτική δασμών, όπως οι ΗΠΑ του Τραμπ; Πώς συμβιβάζεται το MAGA (Make America Great Again) χωρίς την παγκόσμια παρουσία και ηγεμονία των ΗΠΑ;

Σε ό,τι αφορά την Ευρώπη εξωθείται σε μια αναγκαστική ημιαυτονομία και απάντηση στο βασικό ερώτημα: ποια Ευρώπη θέλουμε; Η Ευρώπη της χαλαρής διεύρυνσης –επιλογή που υιοθετήθηκε ως σήμερα– προϋπέθετε φθηνή ενέργεια από τη Ρωσία, αμυντική κάλυψη από το ΝΑΤΟ (τους Αμερικανούς, βασικά) και ενιαία αγορά.

Η Ευρώπη, πλέον, πρέπει να σταθεί μόνη της αμυντικά, με πιο προωθημένη και συγκροτημένη εξωτερική πολιτική και με περαιτέρω ενίσχυση της οικονομικής εξάρτησης των χωρών μελών της. Διαφορετικά δεν μπορεί να αποκτήσει ούτε γεωπολιτικό εκτόπισμα, για το οποίο μίλησε και ο κ. Μητσοτάκης, ούτε να διατηρήσει το σημερινό επίπεδο ζωής των πολιτών της.

Μια τέτοια Ευρώπη είναι η Ομοσπονδιακή Ευρώπη. Η οποία θα δώσει την ευκαιρία και στις περιφέρειες των κρατών-μελών της να ανασάνουν από την συγκεντρωτική εξάρτηση των πρωτευουσών τους. Είτε με τον Τράμπ, είτε με την Χάρις ο κόσμος θα άλλαζε. Το θέμα είναι πως θα περάσουμε σε αυτήν την αλλαγή με το μικρότερο δυνατό κόστος σε ανθρώπινες απώλειες και τραγωδίες.

ΠΗΓΗ: slpress.gr

Σχετικά θέματα
Profile Picture

Ο Παντελής Σαββίδης είναι Έλληνας δημοσιογράφος με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Γεννήθηκε το 1954 στην Αξιούπολη Κιλκίς. Σπούδασε μαθηματικά, ωστόσο τον κέρδισε η Δημοσιογραφία. Διετέλεσε διευθυντής της εφημερίδας Μακεδονία, έμελλε όμως να αφήσει το δημοσιογραφικό του αποτύπωμα μέσα από την τηλεόραση και την ΕΡΤ3, όπου παρουσίαζε την εβδομαδιαία εκπομπή «Ανιχνεύσεις». Η εκπομπή ασχολείται με ζητήματα των Βαλκανίων, ευρωπαϊκών πολιτικών ζητημάτων και διεθνών σχέσεων. Έχει βραβευτεί με το Βραβείο Μπότση για την άρτια ενημέρωση των πολιτών της Βορείου Ελλάδας σε ότι αφορά το εγχώριο πολιτικό και βαλκανικό γίγνεσθαι Τα τελευταία χρόνια οι «Ανιχνεύσεις» συνεχίζουν δυναμικά την παρουσία τους μέσα από το youtube (Pantelis Savvidis), όπου την ακολουθούν πιστά δεκάδες χιλιάδες ακόλουθοι.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Κυριακού: Οι διωγμοί των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου

νατομία του εθνικού θέματος της Βορείου Ηπείρου.

Δημοσιεύτηκε

3 λεπτά πριν

στις

30 Νοεμβρίου 2025

από τον

Κώστας Κυριακού: Ανατομία του εθνικού θέματος της Βορείου Ηπείρου.

Κέντρο Ερεύνης Μελετών και Επιμόρφωσης «Ευγένιος Τζιμογιάννης» σε συνεργασία με τον Σύλλογο Βορειοηπειρωτών Πρέβεζας, τον Πολιτιστικό Σύλλογο Βορειοηπειρωτών Θεσπρωτίας και τον Σύλλογο Φίλων της Ιστορίας «Ο Χορός του Ζαλόγγου»

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Επόμενη στάση – Ευρώπη

Υπό αυτό το πρίσμα, η προσπάθεια τους να φέρουν την Ευρώπη σε μια αυτοκτονική αντιπαράθεση με τη Ρωσία μέχρι το 2027 (οι νέες προβλέψεις Μέρτς καθώς οι ταγοί του βλέπουν ότι δεν θα ελέγχουν πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις το 2030 που ήταν ο αρχικός τους στόχος) στοχεύει σε αυτό ακριβώς: στη διάλυση της Ευρώπης…

Δημοσιεύτηκε

1 ώρα πριν

στις

30 Νοεμβρίου 2025

από τον

Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας

Εν μέσω του Β’ΠΠ η Γερμανία οργάνωσε ένα σχολείο ελευθέρων σκοπευτών για να εκπαιδεύσει νεοσύλλεκτους αλλά και βετεράνους σε αυτήν την ειδικότητα. Όταν ένας βετεράνος εκπαιδευόμενος εκδήλωσε την τεκμηριωμένη διαφωνία του με μια τακτική που διδασκόταν, ο εκπαιδευτής του, είπε στους εκπαιδευόμενους να αγνοήσουν ότι τους είχε μόλις διδάξει γι αυτή την τακτική και να την αποφύγουν ως άκρως επικίνδυνη.

Πρόσφατα σε μια εκπαίδευση ενός τάγματος νεοσύλλεκτων Ουκρανών -αλλά με βετεράνους αξιωματικούς- στην Πολωνία, οι ευρωπαίοι εκπαιδευτές επέμεναν σε τακτικές που είχαν ήδη αποδειχθεί καταστροφικές από το πρώτο έτος του πολέμου και όταν οι ουκρανοί «εκπαιδευόμενοι» τους κατατρόπωναν στις ασκήσεις με τη χρήση drones, τους ζητήθηκε να σταματήσουν να τα χρησιμοποιούν για να ολοκληρώσουν την άσκηση σύμφωνα με τις απαρχαιωμένες τακτικές.

Αν οι ναζί δεν κατάφεραν να νικήσουν τη Ρωσία παρόλες τις προηγμένες τακτικές τους, οι άκαπνοι και υποεξοπλισμένοι Ευρωπαίοι δεν έχουν καμία ελπίδα να αποφύγουν την πανωλεθρία αν δεν ξεκινήσουν μια σοβαρή στρατικοποίηση της κοινωνίας τους και δεν ξεκινήσουν να παράγουν οι ίδιοι μαζικά πολεμικό υλικό πέρα από το ελάχιστο που μπορεί να προσφέρει η ήδη πιεσμένη αμερικανική πολεμική βιομηχανία.

Η Ευρώπη όμως δεν προτάσσει κάποιο φερέγγυο πρόσωπο στις πολεμικές της βιομηχανίες ώστε αυτές να επενδύσουν σε υποδομές και προσωπικό που θα μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες ενός γενικευμένου πολέμου με τη Ρωσία όπως συνεχώς προειδοποιούν οι φαιδρές μαριονέτες της παγκοσμιοποίησης. Υποφέρει οικονομικά, οι φιλοπόλεμες κυβερνήσεις είναι ήδη σε αποδρομή και οι επερχόμενες πολιτικές εναλλακτικές δεν σκοπεύουν να θυσιάσουν τις χώρες τους σε μια απέλπιδα προσπάθεια αποδυνάμωσης της Ρωσίας σύμφωνα με την αλλοπρόσαλλη παγκοσμιοποιητική ατζέντα της διπλής ανάσχεσης.

Είναι όμως τελικά τόσο αλλοπρόσαλλη; Όταν κάποιος αναλύει τις προθέσεις ενός ψυχοπαθούς βρίσκεται απέναντι σε ένα τεράστιο λογικό χάσμα επειδή δεν μπορεί να αναλογιστεί τον κόσμο μέσα από την οπτική ενός πλάσματος που δεν έχει καμία ηθική αναστολή και τα πάντα αντιμετωπίζονται χρησιμοθηρικά σε βαθμό πλήρους αντικειμενοποιήσεως ακόμα και της ίδιας της ανθρωπότητας και της ζωής επάνω στον πλανήτη. Αν και ο ίδιος δεν διαθέτει ικανά ψυχοπαθητικά χαρακτηριστικά, ο μόνος τρόπος είναι να αναλύσει την κατάσταση φαινομενολογικά.

Υπό αυτό το πρίσμα, η προσπάθεια τους να φέρουν την Ευρώπη σε μια αυτοκτονική αντιπαράθεση με τη Ρωσία μέχρι το 2027 (οι νέες προβλέψεις Μέρτς καθώς οι ταγοί του βλέπουν ότι δεν θα ελέγχουν πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις το 2030 που ήταν ο αρχικός τους στόχος) στοχεύει σε αυτό ακριβώς: στη διάλυση της Ευρώπης…

Τι θα κερδίσουν όμως με αυτό; Δύο πράγματα έρχονται στο μυαλό μας αν το αναλύσουμε πάλι φαινομενολογικά:

  1. Θα παραδώσουν καμένη γη στους επερχόμενους εθνοκεντρικούς ηγέτες ώστε αυτοί να χάσουν κάποια χρόνια για να επανατάξουν τις χώρες τους και μέσα σε αυτόν το χρόνο να μην μπορούν να αντιμετωπίσουν δυναμικά την παγκοσμιοποίηση και τις ατζέντες της.
  2. Θα επωφεληθούν από την οικονομική κατάρρευση για να αρπάξουν οτιδήποτε αξίζει από κινητό και ακίνητο πλούτο από τη γηραιά ήπειρο σε εξευτελιστικές τιμές και θα απορροφήσουν λαίμαργα τα λαμπρότερα μυαλά της Ευρώπης και το εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό σε άλλες περιοχές όπου ακόμα ελέγχουν.

Το πείραμα πέτυχε κατά μεγάλο ποσοστό στην Ελλάδα και τώρα είναι έτοιμοι να το εφαρμόσουν και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Le Figaro : Η Αμερικανική Δημοκρατία λειτουργεί μια χαρά. Kοιτάξτε καλύτερα τα χάλια σας στην Ευρώπη

Ο Αμερικανός ιστορικός, καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα, Walter Russell Mead, αντικρούει την ιδέα ότι η Αμερική παρεκκλίνει από την πορεία της δημοκρατίας, υποστηρίζοντας ότι «ο Τραμπ δοκιμάζει μεν όρια του συστήματος», αλλά τα check and balances «αντέχουν».

Δημοσιεύτηκε

2 ώρες πριν

στις

30 Νοεμβρίου 2025

από τον

Ο Αμερικανός ιστορικός, καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα, Walter Russell Mead, αντικρούει την ιδέα ότι η Αμερική παρεκκλίνει από την πορεία της δημοκρατίας, υποστηρίζοντας ότι «ο Τραμπ δοκιμάζει μεν όρια του συστήματος», αλλά τα check and balances «αντέχουν».
Le Figaro : Ένα χρόνο μετά την εκλογή του Τραμπ για δεύτερη θητεία, οι αντίπαλοί του ισχυρίζονται ότι η χώρα θα μπορούσε να παρεκκλίνει από την πορεία της δημοκρατίας λόγω του ολοένα και πιο ανεξέλεγκτου αυταρχισμού. Πώς αξιολογείτε αυτόν τον πρώτο χρόνο της δεύτερης θητείας του Τραμπ;
Ειλικρινά, δεν έχω δει καμία πραγματική αλλαγή στην υγεία της αμερικανικής δημοκρατίας τον τελευταίο χρόνο. Τα μέσα ενημέρωσης συνεχίζουν να μιλούν για τον Τραμπ ως συνήθως με αρνητικό τρόπο χωρίς να ενοχλούνται στο παραμικρό. Αυτό δεν είναι σημάδι μιας αυταρχικής χώρας. Οι Δημοκρατικοί φαίνονται σχεδόν βέβαιοι ότι θα ανακτήσουν τη Βουλή των Αντιπροσώπων στις ενδιάμεσες εκλογές και οι πιθανότητές τους να καταλάβουν τη Γερουσία αυξάνονται.
Στη Νέα Υόρκη, είδαμε την εκλογή του Μαμντάνι, ενός δηλωμένου σοσιαλιστή. Τίποτα από αυτά δεν δίνει την εντύπωση ότι μια χώρα βρίσκεται υπό τον έλεγχο ενός φασιστικού κινήματος. Εν ολίγοις, βρισκόμαστε ακόμα στις Ηνωμένες Πολιτείες που γνωρίζω, με τα προβλήματά τους, τις έντονες διαιρέσεις τους και τις κακές αποφάσεις τόσο από την κυβέρνηση όσο και από τους επικριτές της. Ναι, υπάρχουν υπερβολές και διαφθορά. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχω την εντύπωση ότι γινόμαστε μάρτυρες των τελευταίων στιγμών του αμερικανικού δημοκρατικού πειράματος.
Le Figaro : Το κίνημα Τραμπ φάνηκε σε πολλούς ως μια ταλάντωση εκκρεμούς, που στόχευε, μετά την ριζοσπαστική επανάσταση ταυτότητας της αριστεράς, σε μια απαραίτητη επανεξισορρόπηση προς τα δεξιά. Αλλά αυτό το εκκρεμές τώρα ταλαντεύεται γρήγορα προς την αντίθετη κατεύθυνση, και βλέπουμε μια ισχυρή ριζοσπαστικοποίηση στα δεξιά. Σας ανησυχεί αυτό ;
Eνα εκκρεμές δεν ταλαντεύεται μόνο μία φορά. Tαλαντεύεται συνέχεια. Και αυτό συμβαίνει. Πολλά πράγματα διακυβεύονται στην τρέχουσα πόλωση. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δίνουν πολύ μεγαλύτερη απήχηση σε περιθωριακές φωνές που κάποτε ήταν απομονωμένες, τόσο στα δεξιά όσο και στα αριστερά. Οι κομματικές δομές αποδυναμώνονται. Με το σύστημα των προκριματικών εκλογών, οι Αμερικανοί πολιτικοί δεν μοιάζουν πλέον με πραγματικά μέλη πολιτικών ομάδων, αλλά περισσότερο με επιχειρηματίες, επικεφαλής της δικής τους «επιχείρησης». Ασχολούνται λιγότερο με το τι σκέφτεται ο Πρόεδρος της Βουλής και περισσότερο με τις πεποιθήσεις μιας ριζοσπαστικής μειονότητας ψηφοφόρων. Αλλά αυτό δεν είναι καινούργιο : η Νέα Υόρκη εξέλεξε κομμουνιστές και το Wisconsin εξέλεξε σοσιαλιστές πριν από ογδόντα ή εκατό χρόνια.
Le Figaro : Αλήθεια ;
Απολύτως. Τα τελευταία 150 χρόνια, η Νέα Υόρκη υπήρξε εστία πολιτικού ριζοσπαστισμού που τροφοδοτείται από τη μετανάστευση. Κατά ειρωνικό τρόπο, στο παρελθόν, οι Εβραίοι θεωρούνταν οι πιο ριζοσπαστικοί από αυτές τις αριστερές ομάδες αντιφρονούντων. Σήμερα, μερικές φορές αποτελούν τους κύριους στόχους αυτών των ίδιων κινημάτων. Αλλά το φαινόμενο του ριζοσπαστισμού σε μέρη όπου ένας μεγάλος πληθυσμός πρόσφατων μεταναστών αισθάνεται αποξενωμένος από τις κυρίαρχες αμερικανικές αξίες δεν είναι καινούργιο. Ούτε η προσπάθεια αναχαίτισης της μετανάστευσης είναι. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ουσιαστικά μπλόκαραν τη μετανάστευση από το Ανατολικό Ημισφαίριο (Ασία, Ευρώπη) μεταξύ 1923 και 1968, γεγονός που βοήθησε να δοθεί μια ορισμένη ομοιογένεια στην αμερικανική κουλτούρα. Το 1923, οι ποσοστώσεις μετανάστευσης από την Ευρώπη μειώθηκαν δραστικά, οδηγώντας σε μείωση της ροής των μεταναστών κατά 90%!
Le Figaro : Μας λέτε περίπου ότι η Αμερική βιώνει φευγαλέους λαϊκιστικούς και εθνικιστικούς πυρετούς και ότι δεν υπάρχει τίποτα ιδιαίτερα νέο υπό τον Τραμπ ;
Συνολικά, δεν είναι κάτι ριζικά νέο. Όπως ακριβώς δεν βλέπουμε τίποτα δραστικά διαφορετικό με την επιστροφή του παιχνιδιού των μεγάλων δυνάμεων. Νομίσαμε κάποια στιγμή ότι είχε έρθει «το τέλος της ιστορίας», αλλά δεν ήταν παρά το μάτι του κυκλώνα. Το άλλο μέρος της καταιγίδας καταφτάνει τώρα.
Le Figaro : Το γεγονός ότι είχαμε κυκλώνες στο παρελθόν δεν αναιρεί τον τρέχοντα κίνδυνο, ωστόσο…
Ναι, και νομίζω ότι θα έχουμε τέτοιου είδους κακοκαιρία στο μέλλον. Η περίοδος ηρεμίας που βιώσαμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας ήταν η εξαίρεση. Αφήνουμε πίσω μας την περίοδο εξαίρεσης και επιστρέφουμε στην κανονικότητα.
Le Figaro : Μιλώντας για ρήξεις και συνέχειες, δεν είναι μια από τις βασικές αλλαγές που βιώνουμε με τον Τραμπισμό η εξαφάνιση της αρχής «εκ των πολλών η ενότητα» , αυτής της αίσθησης του κοινού καλού που κατέρρευσε, κυρίως λόγω της αποεθνικοποίησης του τρόπου σκέψης των ελίτ ;
Μετά το 1991 και το λάθος που έγινε γύρω από το «τέλος της ιστορίας», οι ελίτ έχασαν την αίσθηση του έθνους ως ηθικής κοινότητας. Αλλά αυτό αλλάζει. Όχι λόγω του Τραμπ, ο οποίος ποτέ δεν έδρασε ως ενοποιητική δύναμη, αλλά επειδή θα γίνουμε μάρτυρες της ανασύστασης των εθνών-κρατών, ως κοινοτήτων κοινού πεπρωμένου. Τη δεκαετία του 1990, οι ελίτ ήταν προορισμένες να γίνουν μετα-εθνικές. Η ιδέα ήταν ότι ένας Σριλανκέζος θα συνεργαζόταν με έναν Αιγύπτιο, έναν Ινδό και άλλους, και μαζί θα σχημάτιζαν μια παγκόσμια ελίτ που θα έκανε το σύστημα να λειτουργήσει. Αυτό το όραμα ήταν ιδιαίτερα κεντρικό στον τομέα της τεχνολογίας, τον πιο διεθνοποιημένο και μετα-εθνικό κλάδο. Αλλά σήμερα, αυτός ο τομέας τεχνολογίας έχει γίνει το επίκεντρο του ανταγωνισμού μεταξύ των εθνών.
Η επανεθνικοποίηση της τεχνολογίας βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Στην Alphabet και την Google, τα στελέχη θέλουν οι υπάλληλοί τους να θεωρούν αμαρτία να πουλήσουν τις τεχνολογίες τους στην Κίνα, επειδή η στρατηγική της Κίνας είναι να καταστρέψει διάφορες δυτικές βιομηχανίες – αυτοκινητοβιομηχανία στην Ευρώπη, τεχνολογία στην Αμερική. Ως αποτέλεσμα, ο δυτικός καπιταλισμός ανακαλύπτει ξανά το κράτος. Η σύγκλιση μεταξύ του κράτους και της βιομηχανίας πληροφοριών θα αναπτυχθεί προς όλες τις κατευθύνσεις. Αυτό θα δημιουργήσει σημαντικά προβλήματα για τις πολιτικές ελευθερίες και την ιδιωτικότητα. Αλλά δεν μπορούμε να σταματήσουμε αυτή τη διαδικασία. Επειδή είμαστε λίγο σαν τους Ιάπωνες τη δεκαετία του 1850, όταν έφτασαν τα πλοία του Commodore Perry. Το αν τους άρεσε η δυτική τεχνολογία ή όχι δεν είχε καμία διαφορά : αν δεν μπορούσαν να την κατακτήσουν, θα συντριβούνταν.
Le Figaro : Η ανάλυσή σας για το κράτος και την τεχνολογική ολιγαρχία μας φέρνει πίσω στον Τραμπ. Στην αρχή της θητείας του, όλοι μιλούσαν για «τεχνολογικό Καισαρισμό», στον οποίο η τεχνολογία θα υποτάξει την κυβέρνησή του. Από τότε που ο Τραμπ «έδιωξε» τον Μασκ, η συζήτηση έχει μετατοπιστεί σε έναν «καπιταλισμό από μέσα» που καθοδηγείται από τις επιχειρήσεις, όπου αυτοί οι τεχνολογικοί ολιγάρχες προσκυνούν τον Τραμπ για να επιβιώσουν. Τι να συμπεράνουμε από αυτό;
Βλέπω πολλές ηλίθιες φλυαρίες. Ο Μασκ παραμένει στην κυβέρνηση για τρεις μήνες και ανακοινώνουν «αιώνιο τεχνολογικό Καισαρισμό». Μετά ο Τραμπ και ο Μασκ τσακώνονται και ξαφνικά, «ο τεχνολογικός Καισαρισμός τελείωσε». Αυτές είναι οι αναλύσεις ανθρώπων που εξιτάρονται εύκολα, δεν γνωρίζουν ιστορία, βγάζουν βιαστικά συμπεράσματα με ιλιγγιώδη ταχύτητα και καθοδηγούνται από κλικ. Ο πνευματικός λόγος επιδεινώνεται, όχι επειδή είναι πολύ δεξιός ή πολύ αριστερός, αλλά επειδή είναι επιφανειακός. Το ίδιο ισχύει και για τη δικτατορία που υποτίθεται ότι δημιουργεί ο Τραμπ. Δεν είναι πλέον απλώς ένα σύνδρομο τραμπικής διαταραχής. είναι ένα σύνδρομο πληροφοριακής διαταραχής, στο οποίο οι άνθρωποι εξάγουν βιαστικά, αποκαλυπτικά συμπεράσματα βασισμένα σε περιορισμένη ποσότητα πληροφοριών. Πέρα από τον Τραμπ, επαναλαμβάνω, ο ρόλος της πληροφόρησης θα γίνει βασικός και η σχέση μεταξύ της βιομηχανίας πληροφόρησης και του κράτους κρίσιμη.
Le Figaro : Για να επιστρέψουμε στον Τραμπ, δεν θα έπρεπε να ανησυχούμε για τον βάναυσο τρόπο με τον οποίο δοκιμάζει τα check and balances ; Οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι, ακόμη και εντός του κόμματός του, φοβούνται. Έχει το Υπουργείο Δικαιοσύνης υπό τον έλεγχό του. Οι δημοσιογράφοι της αντιπολίτευσης κακομεταχειρίζονται…
Ο Τραμπ δοκιμάζει τα όρια. Αλλά δεν έχει καταφέρει να εκφοβίσει τον Τύπο. Διαβάζω τους New York Times, την Wall Street Journal. Ξέρω ότι ο Τραμπ προσπάθησε να επηρεάσει τους δημοσιογράφους με τους οποίους μιλάω. Αλλά δεν τα έχει καταφέρει! Αν του επιτρεπόταν, ίσως να ήταν σαν μπουλντόζα. Αλλά η χώρα δεν θα τον αφήσει…
Le Figaro : Απέκλεισε τα καθιερωμένα μέσα ενημέρωσης από την αίθουσα τύπου του Λευκού Οίκου.
Αυτή η αίθουσα τύπου έχει γίνει μια άνευ νοήματος αντι-τελετουργία, ένα κακό θέατρο. Τα ερευνητικά άρθρα εξακολουθούν να υπάρχουν και οι αντιδράσεις του προεδρικού εκπροσώπου έχουν αμελητέο ρόλο. Η στάση της κυβέρνησης είναι προσβλητική, αλλά δεν αποθαρρύνει τους δημοσιογράφους. Επιπλέον, ο Τραμπ αντιμετωπίζει σχίσμα εντός της MAGA. Θα μπορούσε ακόμη και να χάσει την πλειοψηφία του στη Βουλή των Αντιπροσώπων πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές, επειδή ορισμένα μέλη απειλούν να παραιτηθούν σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Καθώς πλησιάζουν οι εκλογές, το σχέδιο ανακατανομής των περιφερειών των υποστηρικτών του Τραμπ έχει επίσης αποτύχει.
Στην πραγματικότητα, βλέπω τα check and balances να λειτουργούν με επιτυχία. Τα δικαστήρια απέρριψαν το κατηγορητήριο του Τζέιμς Κόμεϊ (πρώην διευθυντή του FBI και ορκισμένου εχθρού του Τραμπ). Πιθανότατα θα αποφανθούν κατά του τρόπου με τον οποίο ο πρόεδρος επέβαλε δασμούς. Αυτό δεν μοιάζει καθόλου με τη Γερμανία του 1933. Έχουμε να κάνουμε με έναν εκρηκτικό λαϊκιστή πολιτικό που πυροδοτεί την πολιτική σκηνή σε μια εποχή μεγάλης διχόνοιας και σημαντικών τεχνολογικών αλλαγών. Αλλά μέχρι στιγμής, έχει σημειώσει μικρή επιτυχία στην παράξενη προσπάθειά του να αναδιαμορφώσει το σύστημα.
Le Figaro : Ορισμένες από τις επιλογές του στην εξωτερική πολιτική είναι αινιγματικές. Σίγουρα υπήρξε προσωρινή επιτυχία στη Μέση Ανατολή, αλλά τι γίνεται με τη χαοτική διαδικασία λήψης αποφάσεων σχετικά με τη Ρωσία και την Ουκρανία ;
Μου μιλάτε για τον Τραμπ, αλλά η Ευρώπη θα πρέπει να κοιτάξει καλά τον εαυτό της στον καθρέπτη ! Γιατί αυτό που βλέπω είναι ότι η λαμπρή, διεπόμενη από κώδικες ευρωπαϊκή διπλωματία είναι ο πιο ανίσχυρος παράγοντας σε αυτό το έργο ! Η Μέση Ανατολή και η Ρωσία είναι δύο προβλήματα που κανείς δεν θα λύσει σύντομα. Ακόμα κι αν ο JFK και ο Ρούσβελτ επέστρεφαν από τους τάφους τους, θα είχαμε ακόμα τα ίδια προβλήματα, καθώς και το πυρηνικό πρόγραμμα της Βόρειας Κορέας και την κινεζική πίεση στην Ταϊβάν. Επειδή δεν ξοδεύω τον χρόνο μου φωνάζοντας «Μισώ τον Τραμπ», κάποιοι άνθρωποι νομίζουν ότι τον υποστηρίζω.
Αυτό είναι λάθος ! Αλλά οι αντίπαλοί του δεν βλέπουν τον κόσμο όπως είναι, και ως εκ τούτου δεν βλέπουν τον Τραμπ όπως είναι – με τα ελαττώματά του, αλλά και με κάποιες αρετές. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι, κατά την άποψή του, πολλοί από τους υποτιθέμενους συμμάχους της Αμερικής έχουν γίνει παράσιτα. Η Γερμανία, για παράδειγμα, προστατευμένη από το ΝΑΤΟ και την αμερικανική άμυνα, έχει ξοδέψει πολύ λίγα για την άμυνά της, κάτι που της έχει επιτρέψει να διατηρήσει ένα εξαιρετικό βιοτικό επίπεδο.
Le Figaro : Αυτό αλλάζει…
Μόνο χάρη στον Τραμπ! Για τριάντα χρόνια, ζητήθηκε ευγενικά από τους Ευρωπαίους να επωμιστούν το μερίδιό τους στο βάρος, και αυτοί δεν έκαναν σχεδόν τίποτα ! Επιπλέον, ενώ προστατεύονταν από τη Ρωσία και την Κίνα από την Αμερική, η Ευρώπη σύναψε τεράστιες εμπορικές συμφωνίες με αυτές τις χώρες. Χρειάστηκε μια τεράστια διατλαντική διαμάχη για να συμφωνήσετε να υπερασπιστείτε τα συμφέροντά σας. Δεν είναι αυτό σημάδι ηθικής παρακμής ;
Le Figaro : Ο Τραμπ δείχνει τύφλωση και ηθική παρακμή όταν αρνείται να δει τον κίνδυνο που αντιπροσωπεύει ο Πούτιν όχι μόνο για την Ουκρανία και την Ευρώπη, αλλά και για την Αμερική. Γιατί να προσπαθείς να αναγκάσεις το Κίεβο να συνθηκολογήσει όταν αντιστέκεται ;
Είμαι υπέρ του να κάνει η Δύση περισσότερα για την Ουκρανία και έχω καταστήσει σαφή αυτή τη δέσμευση. Αλλά αυτό που φοβάται ο Τραμπ, αν έρθει να βοηθήσει την Ουκρανία, είναι ότι οι Ευρωπαίοι θα ξανακοιμηθούν. Προσπαθεί να σας πει ότι είναι δικό σας πρόβλημα!
Le Figaro : Δεν υπάρχει, ωστόσο, τεράστια αφέλεια στο να πιστεύουμε ότι το εμπόριο θα υπερισχύσει των πολεμικών στόχων του Πούτιν και της εγκληματικής του φύσης ;
Με ρωτάτε αν ο Τραμπ είναι τόσο ηλίθιος όσο η Άνγκελα Μέρκελ ; Ο Τραμπ πιστεύει ότι η Ρωσία είναι υποτελής της Κίνας. Οι ελπίδες του να την αποσπάσει είναι αφελείς, όπως ακριβώς και αυτές των προκατόχων του. Αλλά το κύριο ερώτημα δεν είναι πού θα χαραχθεί η γραμμή μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας, αλλά αν η Ευρώπη θα αναδυθεί από την κατάσταση της νωθρότητας και της αδυναμίας της.
Le Figaro : Δεν μπορεί να αναδυθεί αν η Ουκρανία θυσιαστεί.
Σε αυτό το σημείο, συμφωνώ. Ακόμα και ο Τσάμπερλεν και ο Νταλαντιέ θα σηκωνόντουσαν σήμερα για να καταδικάσουν την τύφλωση των Αμερικανών και Ευρωπαίων πολιτικών από το 1991. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η γενιά μας έχει δείξει μια απελπιστική ανικανότητα. Γι’ αυτό άνθρωποι σαν τον Τραμπ μπόρεσαν να ανέλθουν στην εξουσία. Καλλιεργήσαμε ανόητες ιδέες ότι το τέλος της ΕΣΣΔ θα σήμαινε το τέλος των ιστορικών προβλημάτων, ότι όλοι θα πήγαιναν για ψώνια. Τα πάντα, από την πολιτική μετανάστευσης μέχρι την εξωτερική πολιτική, έχουν αντιμετωπιστεί ανόητα. Αν ο Τραμπ έχει κάποια αξία, είναι στο ότι δείχνει ότι δεν μπορούμε πλέον να συνεχίσουμε όπως πριν.
Από αυτή την οπτική γωνία, σχεδόν ερμηνεύω τον Τραμπ ως την κρίση του Θεού για τις ανοησίες και τις αποτυχίες του δυτικού κατεστημένου. Αν ισχύει αυτό, και είναι η μάστιγα που μας έστειλε, θα πρέπει να αρχίσουμε να παίρνουμε τα πράγματα ξανά στα σοβαρά για να αλλάξουν τα πράγματα. Πέρα από τον Τραμπ, αυτό που βλέπει ο Πούτιν είναι ότι ούτε οι Αμερικανοί ούτε οι Ευρωπαίοι έχουν τη στρατηγική ή τη βούληση να επιλύσουν τον πόλεμο στην Ουκρανία. Εσείς καθυστερείτε στην άρνηση του Βελγίου να αποδεσμεύσει τα παγωμένα ρωσικά κεφάλαια ! Αν το Παρίσι και το Βερολίνο είχαν ακόμα μια σταγόνα realpolitik στο κεφάλι τους, θα μπορούσε το Βέλγιο να αντισταθεί στην πίεσή τους ; Ο Τραμπ το βλέπει αυτό και δεν θέλει να αναγκαστεί να κάνει τη δουλειά της Ευρώπης.
Le Figaro
28/11/25
Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Αναλύσεις3 λεπτά πριν

Κυριακού: Οι διωγμοί των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου

νατομία του εθνικού θέματος της Βορείου Ηπείρου.
Διεθνή33 λεπτά πριν

Κόσοβο: Τούρκοι στρατιώτες προετοιμάζονται για δύσκολες αποστολές κατά των Σέρβων;

Τούρκοι στρατιώτες από το Τάγμα Επιχειρησιακών Εφεδρικών Δυνάμεων (ORF), που αποτελεί μέρος της αποστολής KFOR υπό την ηγεσία του ΝΑΤΟ,...
Αναλύσεις1 ώρα πριν

Επόμενη στάση – Ευρώπη

Υπό αυτό το πρίσμα, η προσπάθεια τους να φέρουν την Ευρώπη σε μια αυτοκτονική αντιπαράθεση με τη Ρωσία μέχρι το...
Αναλύσεις2 ώρες πριν

Le Figaro : Η Αμερικανική Δημοκρατία λειτουργεί μια χαρά. Kοιτάξτε καλύτερα τα χάλια σας στην Ευρώπη

Ο Αμερικανός ιστορικός, καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα, Walter Russell Mead, αντικρούει την ιδέα ότι η Αμερική παρεκκλίνει...
Γενικά θέματα2 ώρες πριν

Η… καρότσα της ανάπτυξης

Μια νεροποντή στην Αθήνα ήταν αρκετή για να αναδείξει τις χρόνιες αδυναμίες της χώρας στην αντιμετώπιση ζητημάτων που αφορούν αυτό...

Δημοφιλή