Γράφει ο Ταμέρ Τσιλινγκίρ, Pontos Gerçek

Γνωρίζουμε τι ζητήθηκε από εμάς.

Να σιωπήσουμε.

Να ξεχάσουμε.

Να θυμόμαστε, αλλά να μιλάμε χαμηλόφωνα.

Να μιλάμε, αλλά να μην πηγαίνουμε «πολύ μακριά».

Μας ζήτησαν να πενθούμε, αλλά να μη διεκδικούμε.

Να αφηγούμαστε τα βάσανά μας, αλλά να μη βγάζουμε συμπεράσματα.

Να τιμούμε τους νεκρούς μας, αλλά να ξεχνάμε τα δικαιώματά μας.

Και για πολλά χρόνια αποδεχθήκαμε ένα μέρος αυτών των επιταγών.

Σήμερα όμως οφείλουμε να αναρωτηθούμε:

Πού πηγαίνουμε;

Πού οδηγείται ένας λαός όταν παραιτείται από την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του;

Πού οδηγείται ένας λαός όταν αρχίζει να διαμορφώνει τα αιτήματά του σύμφωνα με όσα μπορούν να ανεχθούν οι αρνητές της ιστορίας του;

Πού οδηγείται ένας λαός όταν προσαρμόζει τη μνήμη του στις ευαισθησίες των άλλων;

Εμείς είμαστε Πόντιοι.

Δεν είμαστε μόνο οι κληρονόμοι των απωλειών μας.

Είμαστε και οι κληρονόμοι ενός αγώνα για δικαιοσύνη που έμεινε ανολοκλήρωτος.

Γι’ αυτό τα όρια του αγώνα μας δεν μπορούν να τα καθορίζουν όσοι εχθρεύονται τη μνήμη μας.

Τα όρια της αλήθειας δεν μπορεί να τα καθορίζει η άρνηση.

Τα όρια της μνήμης δεν μπορεί να τα καθορίζει ο φόβος.

Συνεχώς μας λένε να είμαστε «ρεαλιστές».

Και εμείς απαντούμε:

Τι είναι ο ρεαλισμός;

Να παραιτούμαστε από τα δικαιώματά μας;

Να μικραίνουμε τις διεκδικήσεις μας;

Να λογοκρίνουμε μόνοι μας τον εαυτό μας;

Κανένας λαός στην ιστορία δεν κατέκτησε την ελευθερία του χάρη στον «ρεαλισμό».

Κανένας λαός δεν κέρδισε αξιοπρέπεια μέσα από τη σιωπή.

Κανένας λαός δεν πλησίασε τη δικαιοσύνη παραιτούμενος από τα δικαιώματά του.

Σήμερα ορισμένοι λένε ότι αρκεί μια συγγνώμη.

Όχι.

Μια συγγνώμη έχει αξία.

Αλλά η μνήμη ενός λαού είναι μεγαλύτερη από μια συγγνώμη.

Η αξιοπρέπεια ενός λαού είναι μεγαλύτερη από μια συγγνώμη.

Τα δικαιώματα ενός λαού είναι μεγαλύτερα από μια συγγνώμη.

Δεν μπορούμε να ορίζουμε τα αιτήματά μας με βάση όσα είναι πρόθυμοι να αποδεχθούν οι άλλοι.

Οφείλουμε να τα ορίζουμε με βάση όσα απαιτεί η αλήθεια.

Σήμερα κάποιοι μας λένε ότι δεν πρέπει να αμφισβητούμε ορισμένα σύμβολα.

Και εμείς ρωτάμε:

Γιατί;

Γιατί θεωρείται ακόμη ταμπού να αμφισβητείται η ύπαρξη του μουσείου στο σπίτι όπου γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη;

Γιατί αναμένεται από εμάς να σιωπούμε μπροστά σε ένα από τα ισχυρότερα σύμβολα μιας ιστορικής περιόδου που στη συλλογική μνήμη των Ποντίων συνδέεται με τον διωγμό, την εξορία και την καταστροφή;

Τι ακριβώς αναμένεται από εμάς;

Να θυμόμαστε τα βάσανά μας αλλά να μην αγγίζουμε τις ιστορικές αφηγήσεις που τα γέννησαν;

Να τιμούμε τους νεκρούς μας αλλά να μην αμφισβητούμε τα σύμβολα που πληγώνουν τη μνήμη μας;

Όχι.

Καμία συλλογική μνήμη δεν μπορεί να επιβιώσει έτσι.

Η μνήμη δεν είναι μόνο η τιμή προς τα θύματα.

Είναι και η ελεύθερη συζήτηση για τα πρόσωπα, τα γεγονότα και τα σύμβολα που διαμόρφωσαν την ιστορία.

Μας ζητούν να πενθούμε τους νεκρούς μας, αλλά όχι να αμφισβητούμε τις αφηγήσεις που τους οδήγησαν στον θάνατο.

Μας ζητούν να τους τιμούμε, αλλά όχι να αντιμετωπίζουμε τις αφηγήσεις που τους παρουσιάζουν ως ενόχους.

Μας ζητούν να σεβόμαστε τη μνήμη μας, αλλά να δείχνουμε σεβασμό και στα σύμβολα που την πληγώνουν.

Γιατί οι ιστορικές μορφές και οι αφηγήσεις που τραυμάτισαν τη μνήμη μας να μένουν υπεράνω κριτικής;

Γιατί οι αφηγήσεις των άλλων να θεωρούνται ιερές, ενώ η δική μας μνήμη να βρίσκεται συνεχώς σε θέση απολογίας;

Δεν θέλουμε να ξεχάσουμε.

Δεν θέλουμε να σωπάσουμε.

Δεν θέλουμε να μικρύνουμε.

Δεν βρισκόμαστε εδώ μόνο για να θυμόμαστε το παρελθόν.

Βρισκόμαστε εδώ για να υπερασπιστούμε την αλήθεια που γεννήθηκε μέσα από αυτό.

Διότι ο Πόντος δεν είναι φολκλόρ.

Ο Πόντος δεν είναι ένα μουσικό αρχείο.

Ο Πόντος δεν είναι μια ετήσια τελετή μνήμης.

Ο Πόντος είναι η μνήμη ενός λαού.

Ο Πόντος είναι η αξιοπρέπεια ενός λαού.

Ο Πόντος είναι ένας λογαριασμός της ιστορίας που παραμένει ανοιχτός.

Γι’ αυτό το κάλεσμά μας δεν είναι κάλεσμα σε πένθος.

Είναι κάλεσμα σε ανάταση.

Δεν είναι κάλεσμα στη σιωπή.

Είναι κάλεσμα να πάρουμε ξανά τον λόγο.

Δεν είναι κάλεσμα στη συρρίκνωση.

Είναι κάλεσμα να είμαστε ο εαυτός μας.

Ας θυμηθούμε ποιοι είμαστε.

Ας θυμηθούμε τι χάσαμε.

Και πάνω απ’ όλα, ας θυμηθούμε τι δεν είμαστε διατεθειμένοι να χάσουμε.

Στρέψτε το βλέμμα σας όχι προς τον φόβο, αλλά προς τον Πόντο.

Όχι προς τα όρια που χαράσσει η άρνηση, αλλά προς την αλήθεια.

Όχι προς την κόπωση, αλλά προς τη μνήμη.

Στρέψτε το βλέμμα σας προς τον Πόντο.

Μας λένε συχνά να ξεχάσουμε το παρελθόν.

Πώς όμως να ξεχάσουμε;

Πώς να ξεχάσουμε όταν οι νεκροί μας δεν τυγχάνουν ούτε στοιχειώδους σεβασμού;

Πώς να ξεχάσουμε όταν το πένθος μας δεν αναγνωρίζεται;

Διότι η άρνηση δεν είναι απλώς η απόρριψη των γεγονότων.

Η άρνηση μετατρέπει συχνά το θύμα σε κατηγορούμενο.

Υπονοεί ότι όσοι εκτοπίστηκαν ίσως άξιζαν την εξορία τους.

Υπονοεί ότι όσοι σκοτώθηκαν ήταν εξαρχής ένοχοι.

Η άρνηση αρνείται ακόμη και στους νεκρούς το δικαίωμα της αθωότητας.

Απέναντι στην άρνηση,

στρέψτε το βλέμμα σας προς τον Πόντο.

Γράφει ο Κώστας Μαυρίδης, Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ-S&D

Ο Θουκυδίδης απέδωσε τόσο αριστοτεχνικά τον διάλογο της σύγκρουσης μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων στην αρχαιότητα, καθιστώντας τον εσαεί κτήμα της ανθρώπινης νόησης και αιώνιο δίδαγμα γεωπολιτικής σκέψης: «Ο δυνατός προχωρεί μέχρι εκεί που του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί μέχρι εκεί που του επιβάλλει η αδυναμία του». Ένα ιστορικό γεγονός μετατρέπεται σε διαχρονική σχέση ισχύος και δικαίου που θα μπορούσε να γραφτεί για την εποχή μας, με πρώτο δίδαγμα ότι το δίκαιο χωρίς ισχύ δεν αρκεί στις διεθνείς σχέσεις. Άλλο τόσο σημαντικό μάθημα αφήνει ο Θουκυδίδης ως προειδοποίηση: Η ισχύς χωρίς ηθικό μέτρο οδηγεί στην αυτοκαταστροφή. Η ύβρις της Αθήνας, χρησιμοποιώντας την ισχύ της αποστασιοποιημένη από το δίκαιο, μετατρέπεται σε αλαζονεία που οδηγεί στην πτώση. Στον διαχρονικό κόσμο του ορθολογισμού, το δίκαιο δεν σώζει τους αδύναμους αλλά διδάσκει: ο αδύναμος δεν οφείλει να υποταγεί αλλά να δράσει για αύξηση ισχύος εσωτερικά και συλλογικά μέσω συμμαχιών. Στις διεθνείς σχέσεις, η προσδοκία δεν στηρίζεται στην ευχή, ούτε στην πατριδοκάπηλη ρητορική αλλά στην ορθολογική στρατηγική.

Είναι τόσα πολλά που τεκμηριώνουν τον σύγχρονο τουρκικό επεκτατισμό με κλιμακούμενες διεκδικήσεις με πλέον πρόσφατη την νεο-οθωμανική θεσμική εισβολή στο Αιγαίο και στην Αν. Μεσόγειο μέσω της «Γαλάζιας Φαντασίωσης», η οποία διδάσκεται ήδη στα σχολεία εντός Τουρκίας, διαμορφώνοντας γενιές που θεωρούν ότι ως Ελληνισμός είμαστε παρείσακτοι στην περιοχή μας. Εκείνο που ορθολογικά απέτρεψε ως σήμερα την τουρκική επέλαση είναι η ετοιμότητα κι αποφασιστικότητα των εθνικών ενόπλων δυνάμεων. Η Τουρκία είχε αφορμές και θα έφτιαχνε άλλες τόσες αν εξασφάλιζε την βεβαιότητα μιας στρατιωτικής επικράτησης. Την αποτρέπουν οι απροσδιόριστες συνέπειες που θα ακολουθήσουν εντός Τουρκίας από μια στρατιωτική αποτυχία, αλλά καραδοκεί να προχωρήσει όταν θα είμαστε ανίσχυροι.

Απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό, διαδοχικές Κυβερνήσεις στην Αθήνα ακολούθησαν την πολιτική του κατευνασμού κι ειδικά τα τελευταία τρία χρόνια με καθομολογούμενη Κυβερνητική πολιτική «για επαναπροσδιορισμό της σχέσης μας με την Τουρκία». Έτσι είχαμε:

α) Διακήρυξη Φιλίας Ελλάδας-Τουρκίας

β) Μετάθεση των τουρκικών παρανομιών από το πλαίσιο ΕΕ-Τουρκία στο πλαίσιο Ελλάδας-Τουρκίας και

γ) η Αθήνα έγινε προωθητής της Τουρκίας στον ΟΗΕ.

Δεν θα ασχοληθούμε με το παρελθόν και τι έπρεπε να γίνει αλλά μένουμε στο παρόν. Η υφιστάμενη στάση δεν αντιμετωπίζει τον τουρκικό επεκτατισμό, αλλά τον τροφοδοτεί. Εγκαταλείποντας την Κύπρο μετά το 1974 και υποχωρώντας έκτοτε σε καθοριστικές φάσεις, έχουμε σήμερα την Τουρκία να μας θεωρεί παρείσακτους και δεδομένη την επόμενη υποχώρησή μας.

Ο ορθολογισμός είναι ο μεγάλος ηττημένος από την στάση κατευνασμού κι ειδικά τα τελευταία χρόνια με ευνοϊκές συνθήκες για τα εθνικά δίκαια. Η φράση «πάταξον μέν, ἄκουσον δέ» (χτύπα με, αλλά άκουσέ με) ειπώθηκε από τον ιστορικά δικαιωμένο Θεμιστοκλή προ της ναυμαχίας στην Σαλαμίνα (480 π.Χ.) με τον περσικό στόλο. Έκτοτε, δηλώνει τη σημασία της υπομονής να ακούσεις κάποιον πριν αντιδράσεις δεδομένου ότι οι στιγμές αφορούν ένα καθοριστικό διακύβευμα: την μοίρα του Ελληνισμού.

Καταληκτικά, επιμένουμε σθεναρά και νηφάλια ότι η στάση της Αθήνας δεν διασφαλίζει την ειρήνη αλλά οδηγεί τον Ελληνισμό σε συρρίκνωση εν μέσω πρωτόγνωρα ευνοϊκών συνθηκών.

Μετά από δεκαετίες προσπαθειών της παγκοσμιοποίησης, της νέας εποχής, του προοδευτισμού και των φεμινιστικών κινημάτων, σήμερα ζούμε στην ανάποδη εποχή. Αυτήν της πλήρους εξομοίωσης της γυναίκας με τον άνδρα.

Στα πάντα: στα επαγγέλματα, στις φιλοδοξίες – κενοδοξίες, στην εργασία πάνω από την οικογένεια, στο ντύσιμο, στη συμπεριφορά και στη μαγκιά, στις βωμολοχίες, στις δουλειές του σπιτιού, στην ανατροφή των παιδιών, …. στις γέννες. Στην child–free εποχή μας, αφού οι άνδρες δεν γεννούν, δεν γεννούν ούτε οι γυναίκες. Και αν έρθει ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη τότε προχωράμε στην έκτρωση. Είναι σήμερα απαράδεκτο να θεωρούνται οι γυναίκες μηχανές αναπαραγωγής.

Όλα βαίνουν καλά και όμορφα και ωραία στην αγγελικά πλασμένη εποχή μας. Τα πάντα μοιρασμένα, αφού δεν υπάρχει καμία διαφορά, δεν υπάρχουν ανδρικές και γυναικείες δουλειές και αρμοδιότητες και όλοι είναι ευτυχισμένοι. Όταν δε τα ζευγάρια θέλουν παιδιά τότε αυτά ας έρθουν μετά τα 35 και κανένα πρόβλημα. Και εμφανίζονται οι γυναίκες στο ΤΙΚ ΤΟΚ περήφανες που έκαναν τα μωρά τους στα 40+. Αρκεί να υπάρχει αγάπη, τίποτε άλλο δεν χρειάζεται.

Και μετά τι γίνεται;

• Εμφανίζονται προβλήματα υπογονιμότητας και τρέχουν τα ζευγάρια στις πανάκριβες και ψυχοφθόρες εξωσωματικές.

• Τα ζευγάρια μένουν στο 1 ή το μέγιστο στα 2 παιδιά, δυστυχώς δεν γίνεται παραπάνω.

• Οι δυσκολίες ανατροφής είναι τεράστιες. Η αγάπη .. δεν αρκεί. Χρειάζεται σωματική αντοχή, κουράγιο, αντοχή στην αϋπνία και κυρίως υπομονή. Αυτά όμως δεν υπάρχουν στα 40+ στον απαιτούμενο βαθμό.

• Το 1 ή τα 2 παιδιά αφήνονται παρατημένα στο διαδίκτυο, διότι οι γονείς είναι μεγάλοι, στις προηγούμενες γενιές θα ήταν παππούδες σε τέτοια ηλικία. Και μετά τα παιδιά πάνε στο σχολείο και εμφανίζουν συγκρουσιακές συμπεριφορές που διαλύουν την πειθαρχία και απογοητεύουν τους καθηγητές.

• Όταν οι γυναίκες γίνονται άνδρες, τότε οι άνδρες γίνονται γυναίκες. Και μετά βγαίνουν οι σύγχρονες γυναίκες και λένε ότι δεν υπάρχουν πλέον άνδρες. Δίκιο έχουν, αλλά επειδή αυτές έχουν αναλάβει τους ρόλους και τα καθήκοντά τους.

• Η γυναίκα διαλύεται και καταρρέει καθώς είναι ταυτόχρονα εργαζόμενη, και μητέρα και σύζυγος και νοικοκυρά. Και εμφανίζονται τα προβλήματα και ο ανταγωνισμός μεταξύ του ζευγαριού και τα διαζύγια στο 42% των γάμων.

Θα σκεφτείτε όμως ότι τα παραπάνω δεν έχουν καμία σημασία. Αυτός είναι ο νέος κόσμος, έτσι μας αρέσει, έτσι θα συνεχίσουμε, έτσι θα συνηθίσουμε τη νέα κανονικότητα.

Δυστυχώς όμως δεν είναι έτσι.

Με δείκτη γονιμότητας στο 1,2 οι γεννήσεις κάθε χρόνο μειώνονται, η διάμεση ηλικία ξεπέρασε τα 47 έτη, οι ηλικιωμένοι είναι σχεδόν διπλάσιοι από τα παιδιά και η αναλογία εργαζομένων/συνταξιούχων αντί να είναι στο 4/1 για ένα υγιές ασφαλιστικό σύστημα, είναι 1,65/1 και το κράτος ξοδεύει 16 δις από τον Π/Υ για τις συντάξεις.

Οι επιπτώσεις του δημογραφικού είναι πλέον παντού ορατές. Στην πρωτογενή παραγωγή, στο εργατικό δυναμικό (για αυτό θέλουν να φέρουν «νόμιμους» μετανάστες), στην παιδεία, στην υγεία, στην άμυνα. Οι βόμβες σκάνε συνεχώς μέχρι την κατάρρευση που δεν είναι μακριά. Κράτος γερόντων δεν αντέχει στον χρόνο.

Τι κάνουμε;

Επαναφέρουμε την ελληνορθόδοξη παιδεία και παράδοση για να κατανοήσουμε την ιερότητα και σπουδαιότητα της οικογένειας και τεκνογονίας. Προστατεύουμε την παραδοσιακή ελληνική οικογένεια, προστατεύουμε το αγέννητο παιδί και ενισχύουμε την πολυτεκνία. Δίνουμε οικονομικά και φορολογικά κίνητρα στα νέα ζευγάρια για να αρχίσουν τη ζωή τους και να κάνουν παιδιά σε νέα και παραγωγική ηλικία και οπωσδήποτε πριν από τα 30 έτη.

Προστατεύουμε πάνω από όλα τις γυναίκες με χορήγηση επιδομάτων, με άδειες μητρότητας, με πλασματικά χρόνια εργασίας, με μειωμένα ωράρια, με βοήθεια στο σπίτι και δικαίωμα σε παιδικούς σταθμούς χωρίς αποκλεισμούς.

Προστατεύουμε τις μητέρες με τη συμπεριφορά μας. Το μοντέλο του ενός εισοδήματος σήμερα είναι οικονομικά ανέφικτο. Αυτό το γνωρίζουμε, η λύση δεν είναι η επιστροφή στο παρελθόν, αλλά η ουσιαστική συντροφικότητα. Δηλαδή, οι άνδρες να αναλαμβάνουμε ενεργά το μερίδιό μας στο σπίτι και στην ανατροφή, ώστε οι γυναίκες να μην διαλύονται προσπαθώντας να τα κάνουν όλα μόνες τους.

Αυτές είναι που στηρίζουν το σπίτι, στέκονται στο προσκεφάλι των παιδιών σε κάθε τους ανάγκη σας φύλακας – άγγελος και φροντίζουν τους συζύγους τους. Η μητρότητα είναι στη φύση τους και ιερή αποστολή. Είμαστε δίπλα τους για να προστατεύσουμε το δικαίωμα της μητρότητας και της πολυτεκνίας.

Κυρίως όμως αλλάζουμε όλοι τον εαυτό μας και τον τρόπο σκέψης μας, γυναίκες και άνδρες. Με εμπιστοσύνη στον Θεό γινόμαστε νέοι και πολύτεκνοι γονείς. Για εμάς, για τα παιδιά μας και κυρίως για την Ελλάδα.

Δημήτριος Καμπισιούλης

Σύμβουλος δημογραφικής πολιτικής προέδρου ΝΙΚΗΣ