Η ιστορική άνοδος της Amedspor στη Süper Lig δεν είναι απλώς μια ποδοσφαιρική επιτυχία. Σύμφωνα με την ανάλυση του The National Context, αποτελεί ένα κοινωνικό και πολιτικό γεγονός που μεταφέρει την κουρδική ταυτότητα σε μία από τις πιο ορατές δημόσιες σκηνές της Τουρκίας: το κορυφαίο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της χώρας.

Για πρώτη φορά στην ιστορία της, η ομάδα του Ντιγιαρμπακίρ θα αγωνιστεί στην πρώτη κατηγορία. Η άνοδος δεν ήρθε εύκολα. Στο φινάλε της σεζόν, η Amedspor πέρασε περίοδο κακών αποτελεσμάτων και χρειάστηκε όχι μόνο να πάρει τα δικά της αποτελέσματα, αλλά και να στραβοπατήσει ο βασικός της αντίπαλος, η Istanbul Erokspor. Τελικά, οι υπολογισμοί της τελευταίας αγωνιστικής την έφεραν στη δεύτερη θέση και μαζί στη Süper Lig.

Στο Ντιγιαρμπακίρ και σε μεγάλο μέρος της νοτιοανατολικής Τουρκίας, όμως, η επιτυχία αντιμετωπίστηκε σαν τίτλος. Ο κόσμος βγήκε στις πλατείες, παρακολούθησε τους αγώνες σε γιγαντοοθόνες και πανηγύρισε όχι μόνο την άνοδο μιας ομάδας, αλλά μια στιγμή συλλογικής αναγνώρισης.

Από δημοτική ομάδα σε σύμβολο ταυτότητας

Η Amedspor δεν ξεκίνησε ως πολιτικό σύμβολο. Για δεκαετίες υπήρξε μια επαρχιακή δημοτική ομάδα, περνώντας από διαδοχικές ονομασίες και οργανωτικές μεταβολές, όπως Diyarbakır Belediyespor, Büyükşehir Belediyespor και DİSKİ Spor.

Η μεγάλη τομή ήρθε τον Οκτώβριο του 2014, όταν έκτακτο συνέδριο αποφάσισε τη μετονομασία της σε Amed Sportif Faaliyetler Kulübü. Παράλληλα υιοθετήθηκε νέο έμβλημα, εμπνευσμένο από τον δικέφαλο αετό των αρχαίων τειχών του Ντιγιαρμπακίρ.

Η επιλογή του ονόματος «Amed» δεν ήταν τυχαία. Όπως επισημαίνει η ανάλυση, δεν πρόκειται για επινόηση του PKK ούτε για σύγχρονη κατασκευή του κουρδικού εθνικισμού. Το όνομα συνδέεται με το παλαιότερο ιστορικό στρώμα της πόλης, με τις ονομασίες Amid και Amida, πριν από την Τουρκική Δημοκρατία και πριν από την ανάδυση του σύγχρονου κουρδικού κινήματος.

Στην προνεωτερική χρήση, το Amid αναφερόταν στην ίδια την πόλη, ενώ το Diyarbekir περιέγραφε ευρύτερα την περιοχή και τη διοικητική της γεωγραφία. Η αντίθεση ανάμεσα στο «Amed» ως αίτημα κουρδικής αναγνώρισης και το «Diyarbakır» ως επίσημη κρατική ονομασία σκληραίνει κυρίως κατά τη ρεπουμπλικανική περίοδο, μετά την τουρκοποίηση του ονόματος της πόλης το 1937, τον πόλεμο του PKK, τις μαζικές εκτοπίσεις και την άνοδο της φιλοκουρδικής αυτοδιοίκησης από τη δεκαετία του 1990.

Το ποδόσφαιρο ως δημόσια αρένα του Κουρδικού

Η ανάλυση τονίζει ότι η Amedspor πρέπει να ιδωθεί ως σύγχρονο κουρδικό πολιτικό σύμβολο που στηρίζεται σε ένα παλαιότερο ιστορικό όνομα. Η φιλοκουρδική πολιτική παράδοση, μέσα από διαδοχικά νόμιμα κόμματα και δημοτικές διοικήσεις, μετέτρεψε σταδιακά το «Amed» από ιστορική ονομασία σε δημόσιο αίτημα αναγνώρισης.

Από το 1999, όταν το HADEP κέρδισε τις τοπικές εκλογές στο Ντιγιαρμπακίρ, η πόλη παραμένει κεντρικό σημείο αναφοράς της κουρδικής πολιτικής. Παρά τις περιόδους κρατικής επιτροπείας και τοποθέτησης διορισμένων διαχειριστών, η φιλοκουρδική παράταξη δεν εκτοπίστηκε εκλογικά.

Η σημερινή συνδημαρχία του DEM, που επανήλθε το 2024 έπειτα από οκτώ χρόνια διορισμένης διοίκησης, κινείται στην ίδια γραμμή: δίγλωσσες πινακίδες, δημόσια χρήση της κουρδικής γλώσσας, πολιτιστικές δράσεις και συστηματική χρήση του ονόματος «Amed» αντί του Diyarbakır.

Η μετονομασία της ομάδας το 2014 δεν δημιούργησε αυτή την πολιτική. Της έδωσε, όμως, εθνική πλατφόρμα μέσα από το ποδόσφαιρο.

Η σύγκρουση γύρω από ένα όνομα

Η αντίδραση του τουρκικού κράτους και των θεσμών του ποδοσφαίρου ήρθε γρήγορα. Η Πειθαρχική Επιτροπή της τουρκικής ομοσπονδίας επέβαλε πρόστιμο στην ομάδα επειδή χρησιμοποίησε όνομα διαφορετικό από την καταχωρημένη ταυτότητά της. Η ομοσπονδία ενέκρινε τελικά τη μετονομασία τον Αύγουστο του 2015.

Το 2016, μετά την απομάκρυνση των εκλεγμένων συνδημάρχων και την τοποθέτηση κρατικού επιτρόπου, η δημοτική στήριξη προς την ομάδα φέρεται να συνδέθηκε με την απαίτηση να εγκαταλείψει το όνομα «Amed». Η ομάδα αρνήθηκε.

Το 2021, ο ηγέτης του MHP, Ντεβλέτ Μπαχτσελί, αντέδρασε στη χρήση του όρου «Amed» από πολιτικό της αντιπολίτευσης με τη φράση «δεν θα λες Amed, θα λες Diyarbakır». Η φράση αυτή συμπύκνωσε μια αντιπαράθεση που δεν αφορά μόνο το ποδόσφαιρο, αλλά το δικαίωμα δημόσιας αναγνώρισης μιας ταυτότητας.

Η Süper Lig ως εθνική σκηνή

Η άνοδος στη Süper Lig αλλάζει τα δεδομένα. Η Amedspor δεν θα αγωνίζεται πλέον στα χαμηλότερα επίπεδα του τουρκικού ποδοσφαίρου. Θα παίζει κάθε εβδομάδα μπροστά σε εθνικό τηλεοπτικό κοινό, απέναντι σε ομάδες από την Κωνσταντινούπολη, την Άγκυρα, την Τραπεζούντα, την Προύσα και άλλες μεγάλες πόλεις.

Το όνομα, τα χρώματα, οι φίλαθλοι, τα συνθήματα και η ίδια η παρουσία της ομάδας θα δοκιμάσουν στην πράξη το πώς οι τουρκικοί θεσμοί διαχειρίζονται την κουρδική ορατότητα.

Τα ερωτήματα είναι συγκεκριμένα: θα προστατεύσει η αστυνομία την ομάδα και τους φιλάθλους της ή θα τους αντιμετωπίσει ως πρόβλημα ασφαλείας; Θα τιμωρεί η ομοσπονδία ρατσιστικά ή απειλητικά σύμβολα με τον ίδιο τρόπο που θα το έκανε σε άλλες περιπτώσεις; Θα λένε οι τηλεοπτικοί μεταδότες «Amed» χωρίς δισταγμό; Θα αναλαμβάνουν οι αντίπαλες ομάδες την ευθύνη για όσα συμβαίνουν στα γήπεδά τους;

Μνήμη σύγκρουσης και επικίνδυνοι συμβολισμοί

Η μέχρι τώρα εμπειρία δεν είναι καθησυχαστική. Η ανάλυση υπενθυμίζει τα σοβαρά επεισόδια σε αγώνες της Amedspor, ιδίως με τη Bursaspor, όταν οπαδοί εμφάνισαν πανό που παρέπεμπαν στα λευκά Toros, τα οχήματα που συνδέθηκαν στη δεκαετία του 1990 με εξαφανίσεις και εξωδικαστικές εκτελέσεις στον κουρδικό πόλεμο, καθώς και με μορφές της σκοτεινής παρακρατικής βίας εκείνης της περιόδου.

Αυτά δεν είναι απλή οπαδική αντιπαλότητα. Είναι επίκληση μνήμης αντιεξέγερσης, μια υπενθύμιση της εποχής όπου η κρατική απάντηση στην κουρδική πολιτική δραστηριότητα συνδέθηκε με φυσική εξόντωση και ατιμωρησία.

Η παρουσία της Amedspor στη Süper Lig θα δείξει εάν αυτά τα φαινόμενα θα περιοριστούν ή αν θα αναπαραχθούν σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα.

Πέρα από τα κόμματα

Το The National Context τονίζει ότι η Amedspor δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται απλώς ως προέκταση του κουρδικού πολιτικού κινήματος. Η ομάδα λειτουργεί ως σωματείο με δική της διοίκηση, δικό της συνέδριο και ευρύτερη κοινωνική βάση.

Ο σημερινός πρόεδρος, Ναχίτ Ερέν, είναι πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Ντιγιαρμπακίρ. Γύρω από την ομάδα συγκροτείται ένα ευρύτερο πλέγμα δικηγορικών συλλόγων, εμπορικών επιμελητηρίων, οργανώσεων πολιτών και οπαδικών ομάδων.

Οι οργανωμένοι φίλαθλοι, όπως οι Barikat, Mor Barikat, Direniş και UltrAmed, συνδέουν την παρουσία τους με αντιφασιστική δράση, κοινωνική αλληλεγγύη και ορατότητα των γυναικών. Η απήχησή τους ξεπερνά το Ντιγιαρμπακίρ και αγγίζει Κούρδους σε όλη την Τουρκία και τη διασπορά.

Όταν παίζει η Amedspor, δεν εκπροσωπεί μια πόλη με τη συνηθισμένη έννοια. Εκπροσωπεί έναν χώρο ταυτότητας που μέχρι σήμερα δεν είχε αντίστοιχη θέση στο κορυφαίο τουρκικό ποδοσφαιρικό πεδίο.

Η ειρηνευτική διαδικασία και το νέο τεστ της Τουρκίας

Η άνοδος της Amedspor έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία βρίσκεται σε εξέλιξη νέα ειρηνευτική διαδικασία μεταξύ του τουρκικού κράτους και του PKK.

Δημόσια είναι γνωστό ότι ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ο φυλακισμένος ιδρυτής του PKK στο Ιμραλί από το 1999, έχει καλέσει την οργάνωση να αφοπλιστεί και να αυτοδιαλυθεί. Δομές που συνδέονται με το PKK έχουν δείξει πρόθεση εμπλοκής στη διαδικασία, ενώ η κυβέρνηση Ερντογάν εμφανίζεται συγκρατημένα θετική, χωρίς όμως να έχουν ξεκαθαρίσει οι νομικοί και πολιτικοί όροι μιας πιθανής διευθέτησης.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, η Süper Lig μετατρέπεται σε δημόσιο τεστ. Η Amedspor θα δείξει όχι μόνο πόσο ανεκτικό είναι το τουρκικό ποδόσφαιρο απέναντι στην κουρδική ταυτότητα, αλλά και πόσο πραγματική είναι η διάθεση του τουρκικού κράτους να διαχειριστεί το Κουρδικό πέρα από την ασφάλεια, την απαγόρευση και την επιτήρηση.

Το γήπεδο γίνεται πλέον πολιτική σκηνή. Και η Amedspor, είτε το θέλει είτε όχι, μπαίνει στο κέντρο ενός ζητήματος που ξεπερνά κατά πολύ το ποδόσφαιρο.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Γκόλφης

1. Εισαγωγή: Η Εκπαίδευση ως Εργαστήριο του Ολοκληρωτισμού

Η εργαλειοποίηση της δημόσιας εκπαίδευσης για την καλλιέργεια εθνικού φανατισμού, φυλετικής ανωτερότητας και γεωπολιτικού αναθεωρητισμού αποτελεί διαχρονικό γνώρισμα των ολοκληρωτικών καθεστώτων. Όπως σημείωνε ο Υπουργός Προπαγάνδας του Γ’ Ράιχ, Γιόζεφ Γκέμπελς, η εκπαίδευση οφείλει να εκμηδενίζει την ανεξάρτητη σκέψη πριν αυτή καν γεννηθεί, μετατρέποντας τις σχολικές αίθουσες στο απόλυτο εργαστήριο κατασκευής των μελλοντικών στρατιωτών ενός κράτους.

Η συστηματική σύγκριση ανάμεσα στη μεθοδολογία της Ναζιστικής Γερμανίας (1933–1945) και το τουρκικό κρατικό μοντέλο —τόσο κατά την πρώιμη κεμαλική περίοδο (δεκαετία του 1930) όσο και κατά τη σύγχρονη νεο-οθωμανική της φάση (2024–2026)— αποκαλύπτει μια τρομακτική κοινή συνισταμένη. Δεν πρόκειται για επιφανειακές ομοιότητες, αλλά για μια βαθιά, δομική και μεθοδολογική σύγκριση, όπου η επιστήμη, η ιστορία, η γεωγραφία, ακόμα και η θρησκεία, υποτάσσονται πλήρως στην κρατική προπαγάνδα με σκοπό την ψυχολογική προετοιμασία των μαζών για επεκτατικούς πολέμους.

2. Η Ιστορική Σύνδεση: Ο Ατατούρκ ως «Πρότυπο» του Αδόλφου Χίτλερ

Ένα από τα πιο συμπαγή και αδιαμφισβήτητα ιστορικά γεγονότα, το οποίο τεκμηριώνεται πλήρως από τη σύγχρονη διεθνή ιστοριογραφία (Ihrig, 2014), είναι ότι η ηγεσία του ναζιστικού κόμματος έβλεπε το κεμαλικό κίνημα ως το απόλυτο μοντέλο εθνικής αναγέννησης.

• Το Προσχέδιο του Πραξικοπήματος: Το αποτυχημένο Πραξικόπημα της Μπυραρίας του Χίτλερ στο Μόναχο (1923) σχεδιάστηκε με βάση την «εξέγερση της Άγκυρας». Ο Χίτλερ επεδίωκε να γίνει ο «Γερμανός Ατατούρκ», ο ηγέτης που θα ακύρωνε τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, ακριβώς όπως ο Κεμάλ είχε σχίσει τη Συνθήκη των Σεβρών.
• Η Παραδοχή του Χίτλερ: Σε συνέντευξή του στην τουρκική εφημερίδα Milliyet το 1933, ο Χίτλερ δήλωσε: «Ο Μουσταφά Κεμάλ ήταν το φωτεινό μου αστέρι μέσα στο σκοτάδι της δεκαετίας του 1920, όταν ξεκινούσα τον δικό μου αγώνα για τη Γερμανία». Στις δε ιδιωτικές του συζητήσεις (Table Talks), τόνιζε: «Στο πολιτικό σκηνικό μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ατατούρκ ήταν ο δάσκαλος. Εγώ και ο Μουσολίνι ήμασταν απλώς οι μαθητές του».
• Η Δικαιολόγηση της Γενοκτονίας: Για τους Γερμανούς εθνικιστές και τους μετέπειτα Ναζί, η νέα Τουρκία αποτελούσε κράτος-μοντέλο επειδή είχε καταφέρει να λύσει το «μειονοτικό της πρόβλημα» μέσω ριζοσπαστικών μεθόδων και εθνικής κάθαρσης — εννοώντας τη Γενοκτονία των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Ασσυρίων. Ο ναζιστικός τύπος παρουσίαζε τις σφαγές των χριστιανών στην Ανατολία ως ένα «αναπόφευκτο βιολογικό χειρουργείο» για τη σωτηρία του έθνους, προσφέροντας το ιδεολογικό προσχέδιο (blueprint) για το μετέπειτα Εβραϊκό Ολοκαύτωμα (Ihrig, 2016).

3. Η «Φυλετική» Αναθεώρηση της Ιστορίας και της Αρχαιολογίας

Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα αδυνατούν να αποδεχθούν την ιστορική πραγματικότητα όταν αυτή δεν εξυπηρετεί τα αφηγήματά τους. Ως εκ τούτου, επιστρατεύουν την ψευδοαρχαιολογία για την εφεύρεση ανώτερων φυλετικών καταβολών.

• Η Ναζιστική Πλευρά (Ahnenerbe): Το 1935, ο αρχηγός των SS Χάινριχ Χίμλερ ίδρυσε την Ahnenerbe (Ινστιτούτο Προγονικής Κληρονομιάς). Σκοπός της ήταν η διεξαγωγή παράνομων ανασκαφών (δεκάδες εκ των οποίων έγιναν στην κατεχόμενη Ελλάδα) και η παραποίηση των ευρημάτων, ώστε να διδάσκεται στα παιδιά ότι οι Αρχαίοι Έλληνες, οι Σπαρτιάτες και οι Δωριείς ήταν στην πραγματικότητα «Άριοι» κατακτητές που μετανάστευσαν από τον Βορρά, οικειοποιούμενοι έτσι το κλασικό πνεύμα (Koonz, 2003).
• Η Τουρκική Πλευρά (Türk Tarih Tezi): Στο ίδιο ακριβώς μοτίβο, υπό την προσωπική επίβλεψη του Ατατούρκ, θεσπίστηκε το 1931 η «Τουρκικής Ιστορική Θέση» (Türk Tarih Tezi). Μέσω του Τουρκικού Ιστορικού Οργανισμού (Türk Tarih Kurumu), το κράτος δίδασκε στα σχολεία ότι οι Τούρκοι ήταν μια αρχαία, λευκή «Αλπική φυλή» από την Κεντρική Ασία, η οποία λόγω κλιματικής αλλαγής μετανάστευσε και ίδρυσε όλους τους μεγάλους πολιτισμούς της ανθρωπότητας: τους Σουμέριους, τους Χετταίους, τους Αιγυπτίους και τους Μινωίτες (Maksudyan, 2005).
• Η «Θεωρία της Γλώσσας του Ήλιου»: Συμπληρωματικά, η «Θεωρία της Γλώσσας του Ήλιου» (Güneş Dil Teorisi) υποστήριζε επισήμως στα τουρκικά πανεπιστήμια ότι η τουρκική ήταν η «μητέρα όλων των γλωσσών» παγκοσμίως (Ersanlı, 2002).

4. Το Σύγχρονο «Σβήσιμο» της Ιστορίας και η Καλλιέργεια του «Θύματος»

Στη σύγχρονη εποχή, η Άγκυρα εφαρμόζει μια αντίστοιχη μέθοδο ιστορικής αποκάθαρσης (historical sanitization) και ιδεολογικού επανακαθορισμού στα σχολικά βιβλία:

• Η Εξαφάνιση του Βυζαντίου: Ο όρος «Βυζάντιο» εξοβελίζεται πλήρως από τα τουρκικά σχολικά εγχειρίδια και αντικαθίσταται από τον όρο «Ανατολική Ρώμη». Στόχος είναι η αποδιαμορφοποίηση της περιοχής: αφαιρώντας τη λέξη «Βυζάντιο», η οποία διεθνώς είναι ταυτισμένη με τον μεσαιωνικό ελληνισμό, παρουσιάζουν την περιοχή ως ένα «ουδέτερο» ρωμαϊκό διοικητικό κενό, το οποίο ήρθαν δικαιωματικά να εκτουρκίσουν και να εξισλαμίσουν οι Οθωμανοί.
• Από τις «Σταυροφορίες» στις «Σταυροφορικές Επιθέσεις»: Σε μια προσπάθεια καλλιέργειας του συνδρόμου του «μόνιμου θύματος» (victimhood mentality), ο διεθνής όρος «Σταυροφορίες» αντικαθίσταται από τον όρο «Σταυροφορικές Επιθέσεις». Το κράτος διδάσκει ότι η Δύση και ο Χριστιανισμός επιτίθεντο ανέκαθεν με βάρβαρο τρόπο στο Ισλάμ. Οι Ναζί χρησιμοποιούσαν την ίδια ακριβώς ψυχολογική μέθοδο, πείθοντας τη γερμανική νεολαία ότι η Γερμανία ήταν το μόνιμο «θύμα» των ξένων δυνάμεων και των εβραϊκών συνωμοσιών, δικαιολογώντας έτσι την επιθετικότητά της.

5. Γεωπολιτικός Αναθεωρητισμός: Από το Lebensraum στο «Τουρκεστάν» και τη Mavi Vatan

Η χρήση της Γεωγραφίας ως εργαλείου ψυχολογικής προετοιμασίας για εισβολή αποτελεί τον πιο επικίνδυνο άξονα σύγκλισης, καθώς μετατρέπει τις μονομερείς διεκδικήσεις σε «εθνικό δίκαιο» μέσα στη συνείδηση των ανηλίκων.

• Ναζισμός και «Ζωτικός Χώρος»: Το ναζιστικό καθεστώς εισήγαγε στα σχολεία τη θεωρία του «Ζωτικού Χώρου» (Lebensraum). Οι μαθητές διδάσκονταν μέσω ειδικά διαμορφωμένων χαρτών ότι η Γερμανία «πνιγόταν» στα υφιστάμενα σύνορά της και δικαιούταν βιολογικά και ιστορικά να επεκταθεί ανατολικά.
• Τουρκία και «Γαλάζια Πατρίδα»: Στη σύγχρονη Τουρκία, το Υπουργείο Παιδείας, σε επίσημη συνεργασία με το Υπουργείο Άμυνας, ενέταξε στα σχολικά βιβλία Γεωγραφίας το επεκτατικό δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» (Mavi Vatan), πλαισιωμένο από την «Πατρίδα των Αιθέρων» (Gök Vatan). Μαθητές της 9ης τάξης (ηλικίας 14 ετών) διδάσκονται πλέον με επίσημους χάρτες ότι το μισό Αιγαίο Πέλαγος και η ΑΟΖ της Κύπρου ανήκουν δικαιωματικά στην Τουρκία.Η ψυχολογική προετοιμασία είναι ταυτόσημη με αυτή του Μεσοπολέμου: το παιδί μεγαλώνει με το σύμπλεγμα ότι μια γειτονική χώρα (η Ελλάδα) του στερεί παράνομα τον φυσικό του χώρο και τον πλούτο, καλλιεργώντας το έδαφος για μελλοντική πολεμική σύρραξη.
• Η Κατάργηση της «Κεντρικής Ασίας» υπέρ του «Τουρκεστάν»: Το τουρκικό Υπουργείο Παιδείας αντικατέστησε τον γεωγραφικό όρο «Κεντρική Ασία» με τον όρο «Τουρκεστάν» (Η Γη των Τούρκων). Ο όρος αυτός φέρει βαρύ εθνικιστικό και παντουρκικό (Pan–Turkic) φορτίο. Αυτό θυμίζει άμεσα τη ναζιστική χρήση του όρου Heimat (Πατρίδα) ή Großdeutschland (Μεγάλη Γερμανία) για να περιγραφούν εκτάσεις πέρα από τα επίσημα σύνορα του κράτους, εκεί όπου κατοικούσαν πληθυσμοί με κοινή εθνοτική καταγωγή.

6. Μαθηματικά του Μίσους και η Στρατιωτικοποίηση της Πίστης (Τζιχάντ)

Η ολοκληρωτική κατήχηση ολοκληρώνεται όταν εισχωρεί στα θετικά και θρησκευτικά μαθήματα, εκμηδενίζοντας την ηθική και την ενσυναίσθηση των παιδιών.

• Τα Ναζιστικά Μαθηματικά: Στο Γ’ Ράιχ, ακόμη και η αριθμητική έγινε όπλο. Τα σχολικά βιβλία περιλάμβαναν προβλήματα που ανάγκαζαν τα παιδιά να υπολογίζουν το κόστος συντήρησης των ατόμων με αναπηρία (προετοιμάζοντας το έδαφος για το πρόγραμμα ευθανασίας T4) ή το φορτίο βομβών που μπορεί να ρίξει ένα πολεμικό αεροσκάφος.
• Το Σύγχρονο Τουρκικό «Τζιχάντ»: Στη σημερινή Τουρκία, η ιδεολογική στροφή πήρε θρησκευτικό και μιλιταριστικό χαρακτήρα. Μετά την πλήρη αφαίρεση της Θεωρίας της Εξέλιξης του Δαρβίνου από τα βιβλία Βιολογίας —μια κίνηση που θυμίζει την απόρριψη της «εβραϊκής επιστήμης» από τους Ναζί προς όφελος της ιδεολογικά καθαρής «Γερμανικής Φυσικής»— το κράτος εισήγαγε στα σχολικά εγχειρίδια «Θεμελιωδών Θρησκευτικών Γνώσεων» τη διδασκαλία του «Τζιχάντ» (Ιερός Πόλεμος).

Το Τζιχάντ δεν παρουσιάζεται ως μια εσωτερική πνευματική αναζήτηση, αλλά με καθαρά στρατιωτικούς όρους, συνδέοντας άμεσα την πίστη με το καθήκον του όπλου. Όπως η Ναζιστική Νεολαία (Hitlerjugend) γαλουχούνταν με το ιδανικό του θανάτου για τον Φύρερ, έτσι και τα νέα τουρκικά εγχειρίδια εξυμνούν το «μαρτύριο» (şehitlik) στο πεδίο της μάχης ως την ανώτερη κοινωνική και θρησκευτική αρετή για ένα παιδί.

7. Το Νέο Εκπαιδευτικό Μοντέλο της Τουρκίας και η «Ευθυγράμμιση» (Gleichschaltung)

Αυτές οι αλλαγές έχουν θεσμοθετηθεί πλήρως μέσω του νέου εκπαιδευτικού προγράμματος με τίτλο «Μοντέλο Παιδείας του Αιώνα της Τουρκίας» (Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli).

• Η Κρατική Ευθυγράμμιση (Gleichschaltung): Η πλήρης υποταγή του εκπαιδευτικού συστήματος επετεύχθη μέσω των μαζικών εκκαθαρίσεων χιλιάδων ακαδημαϊκών και δασκάλων και της αντικατάστασής τους με κυβερνητικούς πιστούς. Η πρακτική αυτή ταυτίζεται απόλυτα με τη ναζιστική διαδικασία της Gleichschaltung (Ευθυγράμμισης) του 1933, κατά την οποία το Γ’ Ράιχ εξασφάλισε ότι το εκπαιδευτικό σύστημα θα υπηρετούσε τυφλά και χωρίς εσωτερικές αντιστάσεις το κόμμα.
• Ιδεολογική Κατήχηση: Η πρώτη ημέρα εφαρμογής του προγράμματος συνοδεύτηκε από υποχρεωτικό ομοιόμορφο μάθημα σε όλη την επικράτεια με τίτλο: «Το Πνεύμα της Ανεξαρτησίας και η Αγάπη για την Πατρίδα από την Καλλίπολη στη Γάζα».
• Θρησκευτική Υπερφόρτωση: Βάσει του προγράμματος, οι ώρες θρησκευτικής κατήχησης αυξήθηκαν δραματικά. Ενδεικτικά, οι μαθητές της 9ης τάξης λαμβάνουν 252 ώρες θρησκευτικής εκπαίδευσης ανά ακαδημαϊκό έτος (μαθήματα όπως «Η Ζωή του Προφήτη Μωάμεθ» και «Το Κοράνι»).

8. Επίλογος: Το Φαινόμενο της Ψευδούς Ψευδαίσθησης και το Μέλλον

Ο Γιόζεφ Γκέμπελς είχε διατυπώσει με κυνισμό τη βασική αρχή της προπαγάνδας: «Ένα ψέμα που επαναλαμβάνεται μία φορά παραμένει ψέμα. Ένα ψέμα που επαναλαμβάνεται χίλιες φορές γίνεται αλήθεια». Στη σύγχρονη Γνωστική Επιστήμη, αυτό ονομάζεται «Φαινόμενο της Ψευδούς Ψευδαίσθησης» (Illusion of Truth Effect). Ο ανθρώπινος εγκέφαλος τείνει να ταυτίζει την οικειότητα μιας πληροφορίας με την εγκυρότητά της. Όταν ένα παιδί ακούει καθημερινά, μέσα από την επίσημη κρατική εκπαίδευση, ότι το μισό Αιγαίο του ανήκει και ότι η πίστη του ολοκληρώνεται μέσω του Ιερού Πολέμου, η κριτική σκέψη παρακάμπτεται. Το ψέμα μετατρέπεται σε βιωμένο δεδομένο.

Όπως έχει επισημάνει ο καθηγητής Γεώργιος Μπαμπινιώτης, το πιο επικίνδυνο στοιχείο αυτής της στρατηγικής δεν είναι η προσωρινή διπλωματική ρητορική των πολιτικών, αλλά το γεγονός ότι «γαλουχούνται εκατομμύρια αθώα παιδιά με μια αήθη εθνική προπαγάνδα».

Όταν ένα κράτος αποφασίζει να δηλητηριάσει το μυαλό των επόμενων γενεών με κατασκευασμένους εχθρούς, ψευδείς χάρτες («Γαλάζια Πατρίδα») και θεωρίες θρησκευτικού-στρατιωτικού καθήκοντος («Τζιχάντ»), δεν προετοιμάζει την ειρήνη, αλλά τον επόμενο πόλεμο. Τα σχολικά βιβλία δεν αντικατοπτρίζουν απλώς το παρόν μιας χώρας· προαναγγέλλουν το μέλλον της. Η ιστορία του 20ού αιώνα μάς έδειξε με τον πιο αιματηρό τρόπο πού καταλήγουν αυτά τα σχολικά βιβλία. Το ερώτημα για τη διεθνή κοινότητα στον 21ο αιώνα είναι αν θα επιδείξει την απαραίτητη αντανακλαστική εγρήγορση για να αποτρέψει την επανάληψή της.

Διεθνής Επιστημονική Βιβλιογραφία 

• Ersanlı, B. (2002). The Ottoman Empire in the Historiography of the Kemalist Era: A Theory of Fatal Decline. Middle Eastern Studies, 38(1), 115-130.
• Ihrig, S. (2014). Atatürk in the Nazi Imagination. Harvard University Press.
• Ihrig, S. (2016). Justifying Genocide: Germany and the Armenians from Bismarck to Hitler. Harvard University Press.
• Koonz, C. (2003). The Nazi Conscience. Harvard University Press.
• Maksudyan, N. (2005). An Analysis of Turkish Nationalism: Theses on Turkish History and Language during the Early Republican Period. Middle East Technical University.
• IMPACT-se Report (2021-2024). The Turkish Curriculum: An Analysis of School Textbooks. Institute for Monitoring Peace and Cultural Tolerance in School Education.

*Ο Γκόλφης Κωνσταντίνος δραστηριοποιείται επαγγελματικά στον τομέα της Υγείας, με επίκεντρο την κοινωνική προσφορά και τη στήριξη του συνανθρώπου. Παράλληλα, εδώ και τρεις δεκαετίες, παρακολουθεί και μελετά συστηματικά τα αμυντικά και γεωπολιτικά θέματα της Ανατολικής Μεσογείου. Ξεκίνησε την αρθρογραφία του στο ειδικό περιοδικό “Αμυντικά Θέματα” τον Φεβρουάριο του 1996, ενώ κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας τιμήθηκε με έπαινο από Στρατιωτική Σχολή.

Γράφει ο Γιάννος Χαραλαμπίδης, ΣΗΜΕΡΙΝΗ

Η υπογραφή της SOFA (Status of Force Agreement), μεταξύ Κύπρου και Γαλλίας, που αφορά στη στρατηγική συνεργασία, είναι συναφής με το πρόγραμμα SAFE (Security Action for Europe). Εκείνο που προκύπτει από κυβερνητικές πηγές είναι ότι, από τα 1,181 δις ευρώ, που μπορεί να δανειστεί η Κυπριακή Δημοκρατία από το SAFE για την περίοδο 2026-30 , τα 800 εκ. αφορούν προγράμματα με τη Γαλλία (67,7%).

Τομείς αναβάθμισης

Με άλλα λόγια, αμυντικές βιομηχανίες με έδρα την Κύπρο θα συνεργαστούν με αντίστοιχες γαλλικές για τη συμπαραγωγή οπλικών συστημάτων, που θα καλύπτουν μέρος των αναγκών της Εθνικής Φρουράς. Αυτές οι συνεργασίες αφορούν, μεταξύ άλλων, στη συμπαραγωγή σε:

1. Πυρομαχικά, όπως π.χ. βλήματα πυροβόλων.
2. Αμυντικά και επιθετικά drones, όπως τα περιφερόμενα πυρομαχικά (loitering ammunition), που είναι προγραμματισμένα για την επιλογή στόχων. Πώς ενεργούν; Περιφέρονται για ένα χρονικό διάστημα και μόλις εντοπίσουν τον στόχο πέφτουν πάνω του και τον καταστρέφουν (drone καμικάζι). Συναφής είναι και η συμμετοχή, μέσω του SAFE, για τη συμπαραγωγή με την Ελλάδα της νέας γενιάς drones τύπου «Κένταυρος». Το υφιστάμενο μοντέλο έχει χρησιμοποιηθεί με επιτυχία από τη φρεγάτα «Ψαρά» στην Ερυθρά Θάλασσα και είναι σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου, αφού εξουδετερώνει το επιτιθέμενο drone με παρεμβολή, αποκόπτοντας την επικοινωνία με τον χειριστή. Εντοπίζει τον στόχο περί τα 150 χιλ. και διαθέτει εμβέλεια εξουδετέρωσης περί τα 25 χιλ.
3. Τεθωρακισμένα και άλλα στρατιωτικά οχήματα (δηλαδή συμμετοχή).
4. Συστήματα ραντάρ και δη αεράμυνας και ακτών, καθώς και συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου.
5. Συστήματα καταστροφής ναρκών.

Ασκήσεις, οικονομία, τεχνολογία

Αυτοί είναι μερικοί από τους τομείς συμπαραγωγής με τη Γαλλία, στην οποία μπορούν να συμμετάσχουν και άλλες χώρες. Γίνεται, λοιπόν, αντιληπτό ότι η αμυντική συνεργασία με τη Γαλλία περνά μέσω της ΕΕ. Αφορά εκτός των άλλων: 1. Τη SOFA, δηλαδή τη διενέργεια κοινών ασκήσεων, που ήδη κατά καιρούς διεξάγονται, και τη φιλοξενία των ασκούμενων γαλλικών στρατευμάτων. Αυτό προϋποθέτει υποδομές ή βελτίωση και ενίσχυση υφιστάμενων, όπως π.χ. η ναυτική Βάση στο Μαρί. 2. Το πρόγραμμα SAFE δεν καλύπτει μόνο μέρος των αναγκών της ΕΦ, την οποία αναβαθμίζει και ενισχύει. Ο δανεισμός γίνεται μέσω της ΕΕ, η οποία δανείζεται από τις αγορές μέσω έκδοσης ομολόγων, που λόγω της μεγάλης πιστοληπτικής της ικανότητας και αξιοπιστίας (ΑΑΑ), το επιτόκιο είναι χαμηλό – περί το 2% με 3,5% (δεν είναι σταθερό). Η ΕΕ θα δανειστεί από τις αγορές περί τα 150 δις ευρώ για την κάλυψη των αναγκών του προγράμματος “SAFE”. Το χρονικό δικαίωμα αποπληρωμής φτάνει τα 45 χρόνια. Τα πρώτα 10 χρόνια πληρώνει κάποιος μόνο τόκους επί του δανείου. Μετά τα 10 χρόνια πληρώνει το κεφάλαιο συν τον τόκο επί του μειωμένου, όμως, κάθε φορά κεφαλαίου, εφόσον αρχίζει επί τούτου η αποπληρωμή. Επιβαρύνεται μεν ο προϋπολογισμός, αλλά με τον πιο ήπιο τρόπο, εάν λάβει κάποιος υπόψη πόσο θα ήταν για την Κύπρο το κόστος της αγοράς αντί της συμπαραγωγής και πώς μπορεί σταδιακά να βοηθηθεί η οικονομία και η τεχνολογία από τις όποιες πωλήσεις των εταιρειών, τα κέρδη και το τεχνολογικό και άλλο «know how».

SAFE και αυτοάμυνα

Το πρόγραμμα SAFE είναι εκ των πραγμάτων συνδεδεμένο με την απεξάρτηση της ΕΕ από τις ΗΠΑ και τη μερική έστω αυτόνομη άμυνα, καθώς και με το άρθρο 42, 7 περί της υποστήριξης των κρατών μελών της ΕΕ και της ίδιας σε κράτος μέλος, που τελεί υπό καθεστώς επίθεσης. Το άρθρο 42, 7 παραπέμπει ρητώς στο 51 του Χάρτη του ΟΗΕ για το δικαίωμα της αυτοάμυνας και στο άρθρο 222 της ΣΛΕΕ για την Αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών μελών της. Ενώ η Κυπριακή Δημοκρατία συμμετέχει ως κράτος μέλος στο SAFE, η Τουρκία, παρότι υποψήφια για ένταξη χώρα, μένει επί του παρόντος εκτός. Γιατί; Διότι, σύμφωνα με το άρθρο 16, παράγραφοι 4 και 8 του Κανονισμού SAFE, η συμμετοχή φορέων ή εξαρτημάτων από τρίτες χώρες δεν είναι επιλέξιμη όταν αντιβαίνει στα συμφέροντα ασφάλειας και άμυνας της ΕΕ ή των κρατών μελών της, όπως αυτά καθορίζονται στο πλαίσιο της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας της ΕΕ. Η εν λόγω διάταξη δεν αφορά άμεσα την Τουρκία, αλλά η συμμετοχή εταιρειών της ή αμυντικών προϊόντων στο προγράμματα του SAFE θα πρέπει να αξιολογηθεί υπό το πρίσμα της συμπεριφοράς της χώρας αυτής έναντι κρατών μελών της ΕΕ, ιδίως της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ελλάδας. Συνεπώς, η Τουρκία δεν αποκλείεται αυτομάτως. Όμως, η συμμετοχή της μπορεί να αμφισβητηθεί, και αμφισβητείται, λόγω της κατοχής της Κύπρου, κράτους μέλους της ΕΕ, και του casus belli, που επιβάλλει επί των Αθηνών.

 

 

 

Τα εμπόδια

Πώς η Τουρκία μπορεί νομικά να περάσει τα εμπόδια που προβάλλονται από την Κύπρο, λόγω της κατοχής, και της Ελλάδας επί της οποίας ασκείται casus belli; Η Άγκυρα γλιστρά μέσω του άρθρου 16, παρ. 3 του SAFE, είτε με τη συμμετοχή τουρκικών κεφαλαίων σε ευρωπαϊκές εταιρίες είτε με την εξαγορά ευρωπαϊκών εταιρειών. Εάν μια εταιρεία είναι εγκατεστημένη στην ΕΕ, αλλά ελέγχεται από τρίτη χώρα ή από οντότητα τρίτης χώρας, τότε η συμμετοχή της υπόκειται σε ελέγχους. Έτσι, λοιπόν, το άρθρο 16, παρ. 3, που αφορά σε contractors και subcontractors αναφέρει ότι: Θα πρέπει (αυτά τα νομικά πρόσωπα) να είναι εγκατεστημένα και να έχουν την εκτελεστική τους διοίκηση στην ΕΕ, σε EEA EFTA κράτος ή στην Ουκρανία, και να μην ελέγχονται από τρίτη χώρα ή από οντότητα τρίτης χώρας. Άρα, αν μια εταιρεία είναι εγγεγραμμένη στην Ιταλία, αλλά ελέγχεται από τουρκική εταιρεία ή τουρκικό κεφάλαιο, τότε ενεργοποιείται το δεύτερο κριτήριο. Αυτό του «third-country control».

Η εξαίρεση που επιτρέπει είσοδο «από το παράθυρο»

Το άρθρο 16, παρ. 3 είναι συναφές με το 16, παρ. 4, που τονίζει ότι – κατ’ εξαίρεσιν – μια εταιρεία εγκατεστημένη στην ΕΕ, αλλά ελεγχόμενη από τρίτη χώρα, μπορεί να συμμετάσχει στο SAFE εάν:

1. Έχει περάσει από FDI screening κατά τον Κανονισμό 2019/452, και όπου χρειάζεται έχουν ληφθεί μέτρα μετριασμού,
   ή
2. παρέχει εγγυήσεις που επαληθεύονται από το κράτος μέλος στο οποίο είναι εγκατεστημένη η εταιρεία.

Αυτός που έχει λόγο για τη συμμετοχή μιας τέτοιας εταιρείας στο SAFE είναι π.χ. η Ιταλία, η οποία θα επαληθεύσει τις εγγυήσεις ή θα έχει κάνει τον έλεγχο μέσω του εθνικού της μηχανισμού FDI screening.Τι ελέγχουν οι ιταλικές Αρχές, εάν η εταιρεία έχει έδρα στο έδαφός τους, αλλά ανήκει σε τουρκικά κεφάλαια; Σύμφωνα με το άρθρο 16, παρ. 5, οι εγγυήσεις πρέπει να δείχνουν ότι:

Ο έλεγχος από τρίτη χώρα δεν περιορίζει την ικανότητα της εταιρείας να εκτελέσει την παραγγελία,

η τρίτη χώρα δεν έχει πρόσβαση σε διαβαθμισμένες πληροφορίες,

τα εμπλεκόμενα πρόσωπα έχουν εθνική άδεια ασφαλείας από κράτος μέλος.

Στην πράξη, μια τουρκικά ελεγχόμενη εταιρεία εγκατεστημένη στην Ιταλία μπορεί να εξηγήσει τα εξής: Είμαι ιταλική εταιρεία, λειτουργώ κάτω από το ιταλικό Δίκαιο, έχω περάσει ιταλικό έλεγχο επενδύσεων και η Ιταλία έχει εγκρίνει τις εγγυήσεις. Συνεπώς, μπορώ να συμμετάσχω στο SAFE.

Ο ρόλος της Επιτροπής, η Κύπρος και οι Συνθήκες

Με βάση το άρθρο 16, παρ. 6 του SAFE, η Επιτροπή θα πρέπει να ενημερωθεί και να ελέγξει τα στοιχεία των ελέγχων, που έγιναν από το κράτος εγκατάστασης. Μια τουρκικά ελεγχόμενη εταιρεία στην Ιταλία μπορεί να επιχειρήσει συμμετοχή μέσω της ιταλικής της εγκατάστασης, εφόσον η Ιταλία επαληθεύσει τις απαιτούμενες εγγυήσεις. Αυτό είναι το βασικό «παράθυρο» του SAFE. Η Επιτροπή δεν μπορεί να ασκήσει βέτο, δεν μπορεί να προβάλει τον ισχυρισμό ότι επειδή είναι εταιρεία με έδρα την Ιταλία αλλά τουρκικών κεφαλαίων δεν θα συμμετάσχει. Τι θα είναι δυνατό η Κύπρος να πράξει; Να επικαλεστεί το άρθρο 21 της ΣΕΕ (Συνθήκη ΕΕ), σε συνδυασμό με το άρθρο 16 του SAFE, τονίζοντας ότι η εξωτερική δράση της Ένωσης καθοδηγείται από αρχές, όπως ο σεβασμός του Διεθνούς Δικαίου και του Χάρτη του ΟΗΕ, και ότι η Ένωση επιδιώκει να διαφυλάξει τις αξίες, τα θεμελιώδη συμφέροντα, την ασφάλεια, την ανεξαρτησία και την ακεραιότητά της. Η Τουρκία δεν σέβεται το άρθρο 21 της ΣΕΕ εφόσον κατέχει την Κύπρο, ούτε τις πολιτικές ασφάλειας τής ΕΕ, που το πρόγραμμα SAFE υπηρετεί και υλοποιεί. Ως εκ τούτου, θα ήταν δυνατό να προβληθεί η εξής θέση: Η αμυντική βιομηχανική πολιτική της ΕΕ ουδόλως μπορεί να λειτουργεί αποκομμένα από τις αρχές της εξωτερικής δράσης της Ένωσης και, ως εκ τούτου, πώς μπορεί τρίτη χώρα να συμμετάσχει έστω και εμμέσως στο SAFE όταν κατέχει εδάφη κράτους μέλους της ΕΕ; Άρα, η αξιολόγηση δεν πρέπει να περιοριστεί στην έδρα της εταιρείας, αλλά να εξετάσει αν ο τουρκικός έλεγχος δημιουργεί κίνδυνο για τα συμφέροντα ασφάλειας και άμυνας κράτους μέλους της ΕΕ. Το ζήτημα είναι νομικό μεν αλλά και πολιτικό, καθώς και οικονομικό. Ως εκ τούτου, η Κύπρος θα πρέπει να συνδέσει: 1. Την επιρροή που ασκεί η Τουρκία με τα κεφάλαια που ελέγχουν ή συμμετέχουν σε μια ευρωπαϊκή εταιρεία. 2. Την επιρροή των κεφαλαίων αυτών με τη δράση της Τουρκίας και την κατοχή της Κύπρου, που σημαίνει παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της ΕΕ.

Οι συνδέσεις αυτές αφορούν και στη σχετική απόφασης της Επιτροπής. Υπάρχει ακόμη και δυνατότητα προσφυγής (άρθρο 263 της ΣΛΕΕ) για ακύρωση απόφασης της Επιτροπής επειδή πλήττει τα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία δύναται να ισχυριστεί ότι η πράξη της ΕΕ παραβιάζει το άρθρο 16 SAFE. Τι σημαίνει αυτό; Ότι θα πρέπει να εξετάστηκε σωστά ο έλεγχος ευρωπαϊκής εταιρείας από τρίτη χώρα, π.χ. Τουρκία, στην εξής βάση: Α) Του άρθρου 16, παρ. 4, εάν, δηλαδή, οι εγγυήσεις ήταν ανεπαρκείς. Β) Του άρθρου 16, παρ. 6, αν η Επιτροπή δεν ζήτησε ή δεν αξιολόγησε επαρκώς τα στοιχεία που της κοινοποιήθηκαν. Γ) Του άρθρου 21 της ΣΕΕ, ως ερμηνευτικού πλαισίου για την εξωτερική δράση και την ασφάλεια της ΕΕ.

Ο «κόφτης»…

Εφόσον δεν υπάρχει εξ υπαρχής «κόφτης», δηλαδή διάταξη που να αποκλείει κεφάλαια από χώρες, των οποίων η πολιτική δεν συνάδει με τις αρχές της ΕΕ και του Διεθνούς Δικαίου και κατέχουν εδάφη άλλων χωρών, η κατάσταση γίνεται περίπλοκη. Διότι δεν είναι μόνο το νομικό σκέλος. Είναι και το πολιτικό – οικονομικό. Η Κύπρος θα έρθει σε σύγκρουση με εταίρους τους, των οποίων συμφέροντα θα διακυβεύονται…