Αναλύσεις
Γεω-ιστορική προσέγγιση της εξωτερικής στρατηγικής των ΗΠΑ και της Ρωσίας
Θέλει ο Τραμπ τη Ρωσία ως σύμμαχο εναντίον της Κίνας;
Γράφει ο Γεράσιμος Σεριάτος
Το πρόσφατο ενδιαφέρον του προεδρου Τραμπ για την απόκτηση της Γροιλανδίας ακολουθεί το παλαιότερο ενδιαφέρον των ΗΠΑ για τις πολικές περιοχές. Όμως ο Τραμπ δεν δείχνει ενδιαφέρον μόνο για το Βορά αλλά και για την περιοχη νότια των ΗΠΑ δηλαδη τον Κολπο του Μεξικού και τη διώρυγα του Παναμἀ. Οι ιθύνοντες κυκλοι των ΗΠΑ είχαν καταλάβει ότι η χώρα τους πρέπει να αποκτήσει την κυριαρχία σημαντικών γεωγραφικών περιοχών στη Β Αμερική αλλά και να στεγανοποιήσει το Δυτικό Ημισφαίριο από επίδοξους δρώντες εξ Ευρώπης.
Η πρώτη μεγάλη κίνηση έγινε με την αγορά της Λουιζίανα-μιας τεράστιας περιοχής όπου έρεε ο Μισισιπής, από tις εκβολές του στη Νέα Ορλεάνη μέχρι τις πηγές του κοντά στο Καναδά. Η αγορά έγινε από τη Γαλλία το 1803 από τους απεσταλμένους του προεδρου Τζεφερσον –ο οποἰος πάντα είχε στο μάτι τη περιοχή- μετέπειτα πρόεδρο Μονρό και τον Λιβινγκστον, οι οποίοι είχαν εξουσιοδότηση για την αγορά της Νέας Ορλεάνης μόνο. Όμως οι συνομιλίες οδήγησαν στην πρόταση αγοράς όλης της Λουιζιάνα χωρίς την εξουσιοδότηση του Κογκρεσου η οποία όμως εξασφαλίσθει εν τέλει από τον πρόεδρο Τζέφερσον ώστε να δωθεί το αντίτιμο (15 εκ δολάρια) στους Γάλλους.
Όταν λοιπόν το 1823 ο, πριν εικοσι χρόνια, ¨αγοραστής¨της Λουιζιάνα Μονρό διακύρησε ότι οι ΗΠΑ διατηρούν το δικαίωμα επεμβἀσεων στο Δυτικο Ημισφαίριο υπερ των απελευθερωτικών κινημάτων εναντίων των Ευρωπαίων επικυρίαρχων ήθελε τη στεγανοποιήση του χωρου αυτου διότι, ναι μεν οι φὀβοι για επεμβαση του Ναπολεοντως στη Λουιζιάνα ειχαν παρέλθει με την αγορα της περιοχης, όμως οι στάχτες από το κάψιμο του Λευκοὐ Οίκου από τους Βρετανούς το 1814 ήταν ακόμα ζεστές. ¨Ετσι λοιπόν ο Μονρό, ως άλλος Τρότσκι, όχι διεθνιστικά, αλλά ημισφαιρικά θα βοηθούσε τα επαναστατικά κινήματα στο Δ. Ημισφαιριο, θα αντιστεκόταν σε ἐξωθεν παρεμβάσεις εκεί και, ως αντάλλαγμα, δεν θα επέμβαινε στα ευρωπαϊκά πράγματα. Η σημασία αυτής της περιοχής ως μαλακό υπογάστριο των ΗΠΑ η οποία ελέγχει τον Κόλπο του Μεξικού αλλά και όλη την ενδοχώρα εξηγεί και γιατί δεν επρόκειτο σαράντα χρόνια μετά οι Βόρειες Πολιτείες να αφήσουν τις Νότιες να ανεξαρτητοποιηθούν. Απώλεια των περιοχών θα σήμαινε τεράστια απώλεια εύφορων εδαφών και εμπορικών διαύλων και περιορισμό στην ακτή του Ατλαντικού, δηλαδή γεωστρατηγική ηττα για την Ομοσπονδία.
Μετά το τέλος του Εμφυλίου και ενώ ακόμα οι κάνες των κανονιών δεν είχαν ακόμα κρυώσει, οι ΗΠΑ προέβησαν σε μία ακόμα αγορά, αυτή της Αλάσκα και ενώ καλά καλά δεν είχαν ελέγξει πλήρως την ενδοχώρα τους. Η αγορά αυτή ἐγινε διότι η Αλάσκα είχε σημαντικές πρώτες ύλες, εμπόριο, αλλά και έλεγχο του Β. Ειρηνικού, πράγματα που είχαν πέσει τότε στην προσοχή του διορατικού Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών Σούαρντ. Οι Ρώσοι, όπως και οι Αμερικανοί, δεν ήθελαν αυτή η περιοχή να πέσει στον έλεγχο των Ἀγγλων οι οποίοι παραμόνευαν στο Καναδά. Αγορά της Αλάσκα σήμαινε, εκτός των παραπάνω, και προσπάθεια κύκλωσης του αγγλικού Καναδά ο οποίος θα περυκυκλώνοταν τελείως εάν η παραληλη με την Αλάσκα προσπάθεια αγοράς της Γροιλανδιας απο τη Δανία το 1867 είχε αποτελέσμα.
Εν συνεχεία, οι ΗΠΑ φρόντισαν να ελέγξουν ακόμα περισσότερο τις νότιες θάλασσές τους με τη εκδίωξη μέσου πολέμου των Ισπανών από τη Κούβα και το Πόρτο Ρίκο το 1898. Το 1904 η ΗΠΑ ανέλαβαν την περάτωση της Διώρυγα του Παναμά όπου άνηκε σε ἐδαφος της Κολομβίας η οποία ὀμως έφερνε αντιρρήσεις. Το αποτέλεσμα ήταν η ανεξαρτητοποίηση της περιοχής και δημιουργία του κράτους του Παναμἀ και η Διώρυγα να παραμείνει σε πλήρη αμερικανικό έλεγχο μέχρι το 1977. Η εξαγορά των Δανικών Δυτικών Ινδιών το 1917 εγινε ακριβώς για τον περαιτέρω έλεγχο της Καραϊβικής-Παναμά.
Μια λοιπόν αύξηση της ήδη υπαρχούσης (ΝΑΤΟ) παρουσίας ή ελέγχου των ΗΠΑ στην Γροιλανδία θα συμπληρώσει την παρουσία τους στην Αλάσκα και, όπως προελέγθει, με πλήρη περικύκλωση του Καναδά (και άρα φερνοντάς τον πιο κοντά σε μια βορειοαμερικανική “ἑνωση” ισως κατα το παράδειγμα των ομαδικών αθλημάτων) αλλά και με μεγαλύτερο εύρος ανταγωνισμού με τη Ρωσία. Ας κοιταξούμε όμως λιγο και την περίπτωση της Ρωσίας. Θα δούμε ότι ό,τι είναι ο Κόλπος του Μεξικού και η Λουιζιάνα για τις ΗΠΑ είναι η Ουκρανία για τη Ρωσία. Εύφορη ποτάμια έκταση με μεγάλο οικονομικό και γεωπολιτικό ειδικο βάρος. Οπως οι ΗΠΑ είχαν το φόβο των Γάλλων, Μεξικάνων και, με τη κρίση των Πυραύλων το 1962, των Ρώσων μέσω Κούβας, έτσι και οι Ρώσοι έχουν δεχθεί από την Ουκρανία εισβολές και επεμβάσεις όπως την σουηδική και την μάχη στη Πολταβα το 1709, τον Κριμαΐκο Πολεμο 1853, την Ουκρανική εκστρατεία 1919 αλλά και τις νότιες στρατιές του Χιτλερ για την κατάληψη της Ουκρανίας και μέσω αυτής τα πετρέλαια του Μπακού. Ανεξάρτητη Ουκρανία ως υποχείριο άλλων δυνάμεων είναι το ίδιο με ανεξάρτητες Νότιες Πολιτείες το 1861 και εντεὐθεν. Η διαφορά είναι στο χρόνο αντίδρασης. Η Ομοσπονδία αντέδρασε αμέσως στην αποσχιστική κίνηση της Συνομοσπονδιας, ενώ η Ρωσική Ομοσπονδία, λόγο αδυναμίας, το έπραξε τριάντα χρόνια μετα.
Συμμαχία Πούτιν-Σι για αντιμετώπιση της «Τραμπικής» Ηγεμονίας
Οι Ρώσοι έχουν μεγάλη και ισχυρά παρουσία στο Αρκτικό Ωκεανό. Σημαντικό λόγο αυτό είναι ότι τα ρωσικά λιμάνια στη Βαλτική, Εύξεινο Πόντο και Ειρηνικό είναι γεωγραφικώς απομονωμένα και ευάλωτα από έξωθεν παρεμβάσεις εν σχέσει με το Μούρμανσκ και Αρχάγγελο. Επίσης κατά τον Ψυχρό Πόλεμο με τους διηπειρωτικούς πυραύλους να εκτοξεύονται περνώντας πάνω από το Πολικό Κύκλο για να πλήξουν τις ΗΠΑ έκανε την περιοχή σημαντικότερη από ότι θα φανταζόταν κάποιος. Το λιώσιμο των πάγων μετατρεπει τον Αρκτικό Ωκεανό σε μια άλλη Μεσόγειο με Βερίγγειο Πορθμό αντι Γιβραλτάρ και με Στενά της Δανίας και Γροιλανδίας αντί για Αραβική και Σιναΐτικη χερσόνησο. Όπως παλαιότερα η πλεύση μέσω Μεσογείου κρίθηκε πιο συμφέρουσα του περίπλου της Αφρικής έτσι και η διαδρομή μέσω αρκτικού κύκλου θα κριθεί πιο συμφέρουσα της Μεσογείου.
Γίνεται κατανοητό, λοιπόν, ότι στον Αρκτικό οι δυο πυρηνικές υπερδυνάμεις υποχρεώθησαν προ πολλου να εχουν παρουσία ως μέρος της γεωστρατηγικής τους. Η Ρωσία έχει τη μεγαλύτερη παρουσία λόγω ακτογραμμής αλλά και αρκτικής τεχνολογίας και μικρότερη οι ΗΠΑ οι οποίες όμως συνεπικουρούνται από τον Καναδά, την Ισλανδία ,την Νορβηγία και την Δανία, όλες χώρες μέλη του ΝΑΤΟ. Ἀρα παρατηρούμε ένα βορειοπολυπολικό σύστημα. Το σύστημα αυτό όμως χαρακτηρίζεται έτσι στο αριθμητή διότι στο παρανομαστή δυο είναι, εδώ και δεκαετιες, οι μέγαλοι δρωντες προς το παρόν μεχρι δηλαδή να αλλάξει και ο παρονομαστής κάτι διόλου απίθανο όπως θα δούμε.
Το ερώτημα που γεννάται τώρα είναι εάν η περαιτέρω μεγέθυνση της επιρροής των ΗΠΑ στη Γροιλανδία –επέκταση προς βορά του ‘τελικού ορίου΄- θα διαταράξει την ισορροπία αυτού του συστήματος όπως εν τέλει συνέβει με τη επέκταση του ΝΑΤΟ/ΗΠΑ στην Α. Ευρώπη και ιδιαίτερα με την πρὀθεση να συμπεριλάβει και την Ουκρανία. Είναι βέβαιο ότι μια τέτοια κίνηση από τις ΗΠΑ δεν θα κάνει τη Ρωσία να αισθάνεται πιο ασφαλή ακόμα και εάν το αντάλλαγμα είναι μια ευνοϊκή για τη Ρωσία διευθέτηση του ουκρανικού. Όπως οι Βόρειοι έκαναν τέσσερα χρόνια να καταβάλουν τους Νότιους στον πρώτο βιομηχανικό πὀλεμο το 1861 έτσι και οι Ρώσοι θα κάνουν κάτι αντίστοιχο, εαν χρειαστεί, στον πρώτο μεταβιομηχανικό πόλεμο και δεν θα ανταλλαξουν το Αρκτικό για την Ουκρανία ή το αντίθετο. Οι Ρώσοι έχουν υπομονή όπως ενδείκνυται σε κάθε μεγάλη δύναμη και γνωρίζουν ότι ο Τραμπ έχει το πολύ τέσσερα χρόνια ακόμα. Ο Πούτιν, έχει δει διάφορους Αμερικανούς προέδρους να μπαινοβγαίνουν στο Λευκό Οίκο και ο Τραμπ είναι ένας ακόμα.
Εδώ φτάνουμε στο σημείο, όμως, που πρέπει να επισημάνουμε ότι τα συστήματα σε συγκεκριμένα σύνολα (Αρκτική Περιοχή) είναι στην ουσία υποσυστήματα της παγκοσμίου κατανομής ισχύος ή, αλλιώς, το εάν υποσύστημα αλληλεεπιδρά με παραπλήσια υποσυστηματα και δεν συμπεριφέρονται εν κενώ. Με άλλα λόγια δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την παρουσία του κινέζικου δράκου. Τώρα όντως βλέπουμε την πιθανότητα για ένα πολυπολικό παρανομαστή. Η Κίνα δεν έχει ακτές στο Αρκτικό Ωκεανό αλλά όπως και η Ελλάδα δεν ἐχει ακτές στον Εύξεινο Πόντο, όμως λόγω άμεσων συμφερόντων της εκεί, είναι μέλος του ομώνυμου Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας, έτσι και η Κίνα θα θελήσει να γίνει μέλος στον Αρκτικό Συμβούλιο ενώ είναι ήδη παρατηρητής.
Πόσο λοιπόν θέλει ο Τραμπ τη Ρωσία ως σύμμαχο εναντίον της Κίνας; και επειδή ως επιχειρηματίας δεν αγοράζει μόνο αλλά και πουλάει θα πουλοὐσε την μιση Γροιλανδία στους Ρώσους εάν του το ζητήσουν οι τελευταίοι ως αντάλλαγμα για μία αντισινική συμμαχία; Ρητορικό το ερώτημα αλλά δεν φαίνεται η πρόθεση για «αγορα» της Γροιλανδίας τελείως θεωρητική αλλά δηλώνει ξεκάθαρα «ισχύ και απόφαση» σε ένα άναρχο περιβαλλον. Οι αγορές περιοχών στις οποίες αναφερθήκαμε παραπάνω δεν κρινονται με βαση την απόσβεση κοστους αλλά και με μη οικονομικα κριτίρια οπως ο ελεγχος περιοχών ως συντελεστήσ άμυνας και περιορισμόυ της γεωπολιτικής εντροπίας. Εν κατακλείδι, ενώ κατά τον Ψυχρό Πόλεμο ο ανταγωνισμός μεταξύ των υπερδυνάμεων γινόταν μέσω αντιπροσώπων, φαίνεται ότι ο σημερινός ανταγωνισμός τείνει να μετατοπιστεί και σε ψυχρές περιοχές και όχι μέσω αντιπροσώπων.
GEOPOLITICO
Κίνα και Πακιστάν ενώνουν στρατιωτικές δυνάμεις – Μεγάλη αντιτρομοκρατική άσκηση με drones και ελεύθερους σκοπευτές, ενώ μαίνονται οι συγκρούσεις στο Μπαλουχιστάν
Το Πεκίνο ανακοίνωσε την πρώτη κοινή εκπαίδευση χερσαίων δυνάμεων Κίνας–Πακιστάν, με επίκεντρο επιχειρήσεις κατά τρομοκρατικών οργανώσεων σε μεγάλο υψόμετρο. Την ίδια ημέρα, οι πακιστανικές αρχές ανακοίνωσαν τον θάνατο δέκα ενόπλων σε επιχείρηση στο Μπαλουχιστάν. Η σύμπτωση των εξελίξεων αναδεικνύει τη σημασία της αντιτρομοκρατίας στη στρατηγική συνεργασία των δύο χωρών.
Σημαντική εξέλιξη στη στρατιωτική συνεργασία Κίνας και Πακιστάν σηματοδοτεί η ανακοίνωση της κοινής άσκησης «Karakoram 2026», η οποία θα πραγματοποιηθεί στα μέσα και προς τα τέλη Οκτωβρίου στην περιοχή Κορλά, στην Αυτόνομη Περιφέρεια Σιντζιάνγκ των Ουιγούρων, στη βορειοδυτική Κίνα.
Η άσκηση θα επικεντρωθεί στην αντιμετώπιση τρομοκρατικών απειλών σε περιοχές μεγάλου υψομέτρου, με συμμετοχή χερσαίων δυνάμεων των δύο χωρών και χρήση σύγχρονων στρατιωτικών μέσων, συμπεριλαμβανομένων μη επανδρωμένων αεροσκαφών.
Η ανακοίνωση έγινε το Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2026 από τον εκπρόσωπο του κινεζικού υπουργείου Εθνικής Άμυνας, συνταγματάρχη Τσεν Σι (Chen Xi), κατά τη διάρκεια ενημέρωσης για στρατιωτικά ζητήματα.
Την ίδια ημέρα, οι πακιστανικές αρχές ανακοίνωσαν ότι δέκα ένοπλοι σκοτώθηκαν σε επιχείρηση της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας στην επαρχία Μπαλουχιστάν, όπου οι συγκρούσεις μεταξύ κρατικών δυνάμεων και αυτονομιστικών ένοπλων ομάδων παραμένουν ιδιαίτερα έντονες.
Οι δύο εξελίξεις, αν και δεν έχει ανακοινωθεί άμεση επιχειρησιακή σύνδεση μεταξύ τους, αναδεικνύουν το περιβάλλον ασφαλείας μέσα στο οποίο εμβαθύνεται η στρατιωτική συνεργασία Πεκίνου και Ισλαμαμπάντ.
«Karakoram 2026»: Η πρώτη κοινή εκπαίδευση στρατών ξηράς
Σύμφωνα με το κινεζικό υπουργείο Άμυνας, η άσκηση «Karakoram 2026» θα αποτελέσει την πρώτη κοινή εκπαιδευτική δραστηριότητα των στρατών ξηράς των δύο χωρών στο συγκεκριμένο πλαίσιο.
Η διατύπωση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς Κίνα και Πακιστάν διαθέτουν ήδη μακρά ιστορία στρατιωτικής συνεργασίας, ανταλλαγής τεχνογνωσίας και κοινών ασκήσεων.
Η νέα δραστηριότητα προβάλλεται από το Πεκίνο ως ένα ακόμη βήμα στην ανάπτυξη της διαλειτουργικότητας μεταξύ των δύο στρατών.
Το πρόγραμμα προβλέπει εκπαίδευση στη χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών, εντοπισμό στόχων κατά την κίνηση, εκτέλεση βολών και επιχειρήσεις ελεύθερων σκοπευτών μεγάλων αποστάσεων.
Παράλληλα, θα πραγματοποιηθούν ασκήσεις κοινής διοίκησης και συντονισμού στρατιωτικών μονάδων, καθώς και δραστηριότητες με πραγματική συμμετοχή στρατευμάτων στο πεδίο.
Ο Τσεν Σι υποστήριξε ότι η πρωτοβουλία αποσκοπεί στην ενίσχυση της συνεργασίας και στη βελτίωση της ικανότητας των δύο χωρών να αντιμετωπίζουν από κοινού τρομοκρατικές απειλές.
Γιατί το Πεκίνο επιλέγει τη Σιντζιάνγκ
Η διεξαγωγή της άσκησης στη Σιντζιάνγκ παρουσιάζει ιδιαίτερο γεωγραφικό και στρατηγικό ενδιαφέρον.
Η συγκεκριμένη κινεζική περιφέρεια συνορεύει με το Πακιστάν και βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή όπου συναντώνται η Κεντρική Ασία, η Νότια Ασία και οι ορεινοί όγκοι του Καρακορούμ.
Η Κίνα αντιμετωπίζει τη σταθερότητα των δυτικών συνόρων της ως ζήτημα εσωτερικής και περιφερειακής ασφάλειας, ενώ το Πακιστάν εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρές απειλές από ένοπλες οργανώσεις.
Η έμφαση της άσκησης σε επιχειρήσεις μεγάλου υψομέτρου δεν είναι τυχαία από επιχειρησιακή άποψη.
Οι ορεινές περιοχές απαιτούν ειδική εκπαίδευση, προσαρμοσμένα μέσα και αποτελεσματικό συντονισμό μεταξύ μονάδων που δρουν σε δύσβατο έδαφος.
Σε αυτό το περιβάλλον, η χρησιμοποίηση drones για επιτήρηση και αναγνώριση, σε συνδυασμό με την εκπαίδευση προσωπικού στον εντοπισμό στόχων και στις βολές ακριβείας, αποτελεί μέρος της σύγχρονης στρατιωτικής πρακτικής.
Δεν έχει ανακοινωθεί ότι η συγκεκριμένη άσκηση προετοιμάζει κάποια πραγματική διασυνοριακή επιχείρηση.
Μπαλουχιστάν: Δέκα νεκροί σε επιχείρηση των πακιστανικών αρχών
Την ώρα που το Πεκίνο ανακοίνωνε τη στρατιωτική εκπαίδευση, το Πακιστάν γνωστοποιούσε μία ακόμη επιχείρηση εναντίον ένοπλων ομάδων στο Μπαλουχιστάν.
Σύμφωνα με το κρατικό Radio Pakistan, δέκα άτομα που οι αρχές χαρακτηρίζουν τρομοκράτες σκοτώθηκαν σε επιχείρηση της Counter Terrorism Department (CTD), στην περιοχή Μπαρκάν της επαρχίας.
Οι πακιστανικές αρχές υποστήριξαν ότι οι νεκροί ανήκαν σε οργανώσεις τις οποίες εντάσσουν στην κατηγορία «Fitna Al-Hindustan».
Πρόκειται για ορολογία που χρησιμοποιούν οι πακιστανικοί κρατικοί μηχανισμοί για να περιγράψουν ένοπλες ομάδες τις οποίες κατηγορούν ότι υποστηρίζονται από την Ινδία.
Οι κατηγορίες περί ινδικής υποστήριξης αποτελούν ισχυρισμούς της πακιστανικής πλευράς και δεν τεκμηριώνονται ανεξάρτητα από τη συγκεκριμένη ανακοίνωση.
Κατά την επιχείρηση, σύμφωνα με την επίσημη ενημέρωση, κατασχέθηκε μεγάλη ποσότητα όπλων και πυρομαχικών.
Επιπλέον, τραυματίστηκαν δύο στελέχη της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας.
Οι πακιστανικές δυνάμεις ασφαλείας υπογράμμισαν ότι θα συνεχίσουν τις επιχειρήσεις τους εναντίον των ένοπλων οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στην επαρχία.
Το Μπαλουχιστάν και τα κινεζικά στρατηγικά συμφέροντα
Το Μπαλουχιστάν αποτελεί μία από τις πλέον ευαίσθητες περιοχές του Πακιστάν.
Η επαρχία διαθέτει σημαντικούς φυσικούς πόρους, εκτεταμένη ακτογραμμή στην Αραβική Θάλασσα και κρίσιμες υποδομές που συνδέονται με τις κινεζικές επενδύσεις.
Ιδιαίτερη στρατηγική σημασία έχει το λιμάνι Γκουαντάρ, το οποίο συνδέεται με τον Οικονομικό Διάδρομο Κίνας–Πακιστάν (China–Pakistan Economic Corridor – CPEC).
Ο διάδρομος αποτελεί βασικό τμήμα της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road και αποσκοπεί στη σύνδεση κινεζικών περιοχών με πακιστανικά λιμάνια, βιομηχανικές ζώνες και μεταφορικές υποδομές.
Ωστόσο, οι κινεζικές επενδύσεις έχουν βρεθεί επανειλημμένα στο στόχαστρο ένοπλων αυτονομιστικών οργανώσεων, οι οποίες αντιτίθενται στην παρουσία του πακιστανικού κράτους και σε συγκεκριμένα αναπτυξιακά έργα.
Επιθέσεις κατά κινεζικού προσωπικού και συμφερόντων έχουν δημιουργήσει σοβαρά ζητήματα ασφάλειας και έχουν αναγκάσει το Πεκίνο να ζητήσει πρόσθετα μέτρα προστασίας από το Ισλαμαμπάντ.
Η κατάσταση αυτή εξηγεί γιατί η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας αποτελεί σημαντικό τμήμα των διμερών σχέσεων.
Το στρατηγικό υπόβαθρο της συνεργασίας
Η στρατιωτική σχέση Κίνας–Πακιστάν δεν αποτελεί νέα εξέλιξη.
Το Πεκίνο είναι σημαντικός προμηθευτής στρατιωτικού υλικού του Πακιστάν και συνεργάζεται με το Ισλαμαμπάντ στην ανάπτυξη και παραγωγή οπλικών συστημάτων.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το μαχητικό αεροσκάφος JF-17 Thunder, αποτέλεσμα της συνεργασίας της πακιστανικής αεροναυπηγικής βιομηχανίας με κινεζικές εταιρείες.
Η συνεργασία επεκτείνεται επίσης στη ναυτική ισχύ, στα συστήματα αεράμυνας και σε άλλους τομείς της αμυντικής τεχνολογίας.
Η κοινή εκπαίδευση των στρατών ξηράς προσθέτει ένα ακόμη στοιχείο στο ήδη ανεπτυγμένο αυτό πλαίσιο.
Ταυτόχρονα, η στρατηγική προσέγγιση Πεκίνου και Ισλαμαμπάντ επηρεάζεται από τη σχέση αμφότερων με την Ινδία.
Το Πακιστάν παραμένει σε αντιπαράθεση με το Νέο Δελχί για το Κασμίρ, ενώ η Κίνα διατηρεί συνοριακές διαφορές με την Ινδία κατά μήκος της Γραμμής Πραγματικού Ελέγχου.
Η ύπαρξη αυτών των ανταγωνισμών προσδίδει ευρύτερη γεωπολιτική σημασία στην κινεζοπακιστανική συνεργασία, αν και η επίσημη αποστολή της συγκεκριμένης άσκησης είναι η αντιτρομοκρατική εκπαίδευση.
Αντιτρομοκρατία ή βαθύτερη στρατιωτική ενοποίηση;
Η «Karakoram 2026» αναδεικνύει μια σημαντική πτυχή της στρατηγικής συνεργασίας των δύο χωρών.
Η κοινή εκπαίδευση σε πραγματικές επιχειρησιακές συνθήκες επιτρέπει στους στρατούς να δοκιμάζουν τις διαδικασίες συντονισμού, να ανταλλάσσουν εμπειρίες και να βελτιώνουν την επικοινωνία μεταξύ των διοικητικών τους δομών.
Η ένταξη μη επανδρωμένων αεροσκαφών στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα αποτυπώνει τη σημασία που αποκτούν οι νέες τεχνολογίες ακόμη και σε επιχειρήσεις εναντίον μη κρατικών ένοπλων οργανώσεων.
Για το Πακιστάν, η συνεργασία προσφέρει δυνατότητες ανταλλαγής τεχνογνωσίας με έναν ισχυρό στρατιωτικό εταίρο.
Για την Κίνα, η σταθερότητα του Πακιστάν συνδέεται με την προστασία στρατηγικών υποδομών, οικονομικών επενδύσεων και διασυνοριακών δικτύων.
Η ταυτόχρονη ανακοίνωση της άσκησης και της επιχείρησης στο Μπαλουχιστάν αναδεικνύει δύο διαφορετικές όψεις της ίδιας πρόκλησης: την ανάγκη αντιμετώπισης των ένοπλων οργανώσεων και την προσπάθεια ενίσχυσης της στρατιωτικής συνεργασίας για την αντιμετώπιση μελλοντικών απειλών.
Η ευρύτερη γεωπολιτική διάσταση
Η εξέλιξη αποκτά σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία διαμορφώνονται νέες αμυντικές συνεργασίες στη Νότια Ασία και στη Μέση Ανατολή.
Το Πακιστάν επιδιώκει να διατηρήσει στενές σχέσεις με την Κίνα, ενώ ταυτόχρονα αναπτύσσει αμυντική συνεργασία με την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία.
Από την άλλη πλευρά, η Ινδία διευρύνει τις σχέσεις της με χώρες της Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας.
Η κατάσταση αυτή δεν συνεπάγεται αυτομάτως τη συγκρότηση δύο ενιαίων και αντίπαλων στρατιωτικών συνασπισμών. Υπογραμμίζει, όμως, την αυξανόμενη σημασία των περιφερειακών αμυντικών συμπράξεων.
Η άσκηση «Karakoram 2026» δείχνει ότι η στρατιωτική συνεργασία Κίνας–Πακιστάν αποκτά πρόσθετο επιχειρησιακό περιεχόμενο, ενώ οι συνεχιζόμενες συγκρούσεις στο Μπαλουχιστάν υπενθυμίζουν ότι η προστασία των κινεζικών συμφερόντων και η εσωτερική ασφάλεια του Πακιστάν αποτελούν αλληλένδετες στρατηγικές προκλήσεις.
GEOPOLITICO
Παρακμή
Η επιστροφή των οστών του Βούλγαρου τσάρου Σαμουήλ, το ζήτημα των ελληνικών θρησκευτικών κειμηλίων που εξακολουθούν να βρίσκονται στη Βουλγαρία και η πρόσφατη πυρκαγιά στον Έβρο συνθέτουν το σκηνικό μιας αιχμηρής παρέμβασης για τη διαχείριση της εθνικής κληρονομιάς και την προστασία της Θράκης. Η Μαρία Γιαλαμά ασκεί σκληρή κριτική στην ελληνική πολιτεία, θέτοντας παράλληλα το ζήτημα της πολιτιστικής ταυτότητας των Πομάκων και της προστασίας των Αλεβιτών Μπεκτασήδων. Μια παρέμβαση που συνδέει την ιστορική μνήμη με τις σύγχρονες προκλήσεις, αλλά και με αναπάντητα ερωτήματα για τις προτεραιότητες του ελληνικού κράτους.
Της Μαρίας Γιαλαμά | Ελεύθερη Ώρα
Ο Ελληνικός λαός,στις 3/10/2026, με έκπληξη είδε να υπογράφεται από την Ελληνίδα υπουργό πολιτισμού και τον Βούλγαρο ομόλογό της,τη παρουσία του πρωθυπουργού, συμφωνία παραδόσεως στην γείτονα χώρα, των οστών του Τσάρου Σαμουήλ της Βουλγαρίας. Αυτά ευρέθησαν το 1965 κατά τις ανασκαφές του καθηγητού Ν.Μουτσοπούλου,στην βασιλική του Αγίου Αχιλλείου της μικρής Πρέσπας. Ως <αντάλλαγμα>της προσφοράς του σημαντικού για τον Βουλγαρικό λαό σκελετού του Σαμουήλ,εδόθησαν στην Ελλάδα,48 από τα θρησκευτικά και όχι μόνο κειμήλια,που έκλεψαν οι Βούλγαροι από τέσσερις μονές της Δράμας και των Σερρών. Τα περισσότερα καταγεγραμμένα κλοπιμαία, προήρχοντο από την Ι.Μ Εικοσιφοινίσσης. Συμφώνως με μαρτυρίες,εδώ και αρκετά χρόνια,εζητείτο η επιστροφή των κλοπιμαίων,τόσο από τις Ιερές Μονές,όσο και από τις μητροπόλεις στις οποίες ανήκουν αυτές. Ομολογουμένως,τις τρείς χρονικές περιόδους του Α βαλκανικού πολέμου,του Β και του συμμοριτοπολέμου,οι Βούλγαροι ελεηλάτησαν μονές και εκκλησίες,κατέστρεψαν σχολεία και με ιδιαιτέρα αγριότητα,δολοφονούσαν τους αντιστεκομένους στις βίαιες πρακτικές τους Έλληνες.
Με αυτόν τον βίαιο τρόπο,απέσπασαν πολλά μεγάλης θρησκευτικής και ιστορικής αξίας έργα τέχνης, κειμήλια,μεταφέροντάς τα στην Βουλγαρία. Η συνθήκη του Νεϊγύ του 1919,υποχρέωνε την Βουλγαρία πλήν των άλλων,να επιστρέψει και τα κλοπιμαία. Δυστυχώς όμως οι σημερινοί Ευρωπαίοι εταίροι μας,δεν συνεμορφώθησαν,θεωρώντας την συνθήκη,καταστροφική για την Βουλγαρία. Εφρόντισαν όμως,ενημερωθέντες για την με επιστημονική τεκμηρίωση διαπίστωση, ότι τα ευρεθέντα οστά ανήκαν στον Τσάρο Σαμουήλ, να αιτούνται από το 1970 την απόδοσή τους.. Ο Σαμουήλ,φέρεται να απέθανε μετά την μάχη στο Κλειδί στις 6/10/1014. Οι διαρκείς προσπάθειες του Βασιλείου Β του γνωστού ως Βουλγαροκτόνου,κατέστησαν την Βουλγαρία, μέρος του Βυζαντίου.
Συγχρόνως με το διαρκές αίτημα των Βουλγάρων,υπήρχε και το από Ελληνικής πλευράς αίτημα της επιστροφής των πολλών κλοπιμαίων θρησκευτικών και όχι μόνον θησαυρών.
Η Ελληνική κυβέρνηση,εξέτασε προφανώς το αίτημα των Βουλγάρων και απεφάσισε να τους τα επιστρέψει,έστω και αν κάποιες πληροφορίες θέλουν να τα εζήτησε και η Αρμενία,ισχυριζομένη ότι η μητέρα του ήτο αρμενικής καταγωγής. Το αξιοπερίεργο είναι,όχι ότι εδόθησαν τα οστά στους Βουλγάρους,που γι αυτούς είναι σημαντικότατα,όπως ανέφερε και ο πρώην πρωθυπουργός Α.Σαμαράς,<ότι ο Σαμουήλ για τους Βουλγάρους,είναι κάτι σαν τον Μέγα Αλέξανδρο για τους Έλληνες>,αλλά ότι δεν επεστράφησαν όλοι οι κλεμμένοι Ελληνικοί θησαυροί. Παρελήφθησαν από το Ελληνικό υπουργείο πολιτισμού,μόνο 48 εκ των χιλίων και πλέον καταγεγραμμένων κλοπιμαίων. Προφανώς για άλλη μία φορά,η πατρίδα μας,εβρέθη με ήσσονα διεκδικητική διάθεση να απεμπολεί ουσιαστικώς την κληρονομιά της.
Με δεδομένη την παρακμιακή διαχείριση του διαχρονικού αμυθήτου πλούτου της πολιτιστικής κληρονομιάς και τον τρόπο που τον διαχειρίζεται η νύν κυβέρνηση,οι σκέψεις για την μή διαπραγματευτική προσπάθεια,υπερέχουν.
Κοινώς,εχαρίσθησαν στους απογόνους των <κλεφτών>, αυτά που αιτούντο,χωρίς να παραδώσουν όλα τα κλοπιμαία,ως όφειλαν.
Η παρακμή της χώρας και οι διάφορες εκφάνσεις της
Στις 5/10/2026,στον κεντρικό Έβρο,στα ορεινά του δήμου Σουφλίου και στην περιοχή της Ρούσσας,και των γύρω οικισμών των Πομάκων,ξέσπασε πυρκαγιά που δημοσιογραφικές πληροφορίες την θέλουν να έρχεται από την Βουλγαρία,από την ιδιαιτέρως αραιοκατοικημένη περιοχή της Β.Θράκης .Η φωτιά εξαπλώθηκε σε μεγάλη έκταση και οι Ελληνικές δυνάμεις της πυροσβεστικής δεν κατάφεραν να την ελέγξουν άμεσα,έστω και αν υπήρξε μεγάλη κινητοποίηση. Καθοριστικό ρόλο για την επέκταση της, έπαιξε η ολιγωρία της κινητοποιήσεως των γειτόνων και τα πτωχά κατασβεστικά μέσα που διέθεσαν.
Η φωτιά εξεδηλώθη σε αραιοκατοικημένη περιοχή στην γείτονα,στην δε Ελληνική περιοχή υπήρξε υφέρπουσα,λόγω του ότι και εκεί τα δάση παραμένουν ακαθάριστα από το συγκεντρωθέν σε μεγάλες ποσότητες πούσι,που καίγεται εύκολα,αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει βούληση να καθαρισθεί.
Εντυπωσιάζει ο χρόνος εκδηλώσεως της φωτιάς.
Συμφώνως με την ανακοίνωση του αντιπεριφερειάρχου Έβρου,η ενοικίαση των τριών πυροσβεστικών αεροσκαφών,που εστάθμευαν στον αερολιμένα ΔΗΜΟΚΡΙΤΟ της Αλεξανδρουπόλεως,έληξε την 2α Οκτωβρίου.
Λαμβανομένου υπ΄όψιν,ότι η φωτιά ήτο έρπουσα,υπάρχουν υπόνοιες,για εμπρισμό εκούσιο λαθρομεταναστών.
Η υπόνοια αυτή και μόνον,οδηγεί σε συνθετότερες σκέψεις,δεδομένου ότι,προσφάτως στην Ρούσα,με την πρέπουσα δημοσιότητα,έγινε η εκδήλωση της αναγνωρίσεως ως θρησκευτικής μειονότητος αυτοδιοικουμένης,των Αλεβιτών Μπεκτασήδων,από την πολιτεία ,που το προξενείο της Κομοτηνής με τον σκοτεινό του διαχρονικά ρόλο,δεν το επιθυμούσε καθόλου. Οι κάτοικοι του ορεινού όγκου του Σουφλίου,Πομάκοι στην πλειοψηφία τους με ίδιο γλωσσικό ιδίωμα με ιδιαίτερα πολιτισμικά χαρακτηριστικά και βαθύτατη εθνική συνείδηση επιθυμούσαν για χρόνια την αναγνώριση αυτή.Η ύπαρξη του μοναστηριού- τεκέ του Σείντ Αλή Σουλτάν ,από το 1400 μχ,αποτελεί τον ευκτήριο οίκο τους και εκεί προσεύχονται μαζί άνδρες και γυναίκες. Οι ίδιοι,αν και ανήκοντες στην ευρύτερη μουσουλμανική μειονότητα,τρώνε χοιρινό και πίνουν κρασί ,ούζο και τσίπουρο,ενώ απαγορεύεται η πολυγαμία.
Υπαρχούσης της διαχρονικής ασφυκτικής πιέσεως από το Τουρκικό προξενείο,για έλεγχο των Ελλήνων της θρησκευτικής μουσουλμανικής μειονότητος,καλό είναι να ελέγξει η κυβέρνηση,μήπως η εκδήλωση της φωτιάς στην συγκεκριμένη περιοχή ήτο εσκεμμένη τιμωρητική αντίδραση. Άλλωστε σε μία ευνομουμένη πολιτεία, υπάρχοντος του προκλητικού κλίματος από την Τουρκία και των ευκαιριών που δίδει στους πολίτες της ,μέσω τραπεζικών δανείων,εξαγοράς κτημάτων στον Έβρο,καλό είναι να προλαμβάνονται επιδιώξεις του είδους .
Διαρκές το αίτημα των Πομάκων της Θράκης για διδασκαλία της Ελληνικής και Πομακικής γλώσσης,αντί της Τουρκικής
Στα πλαίσια της επιβαλλομένης εγρηγόρσεως,το αίτημα των Ελλήνων Πομάκων ,να πάψουν να διδάσκονται υποχρεωτικώς την Τουρκική γλώσσα και να διδάσκονται ως Έλληνες μόνον την Ελληνική και την Πομακική,οφείλει να το ασπασθεί η κυβέρνηση.
Άλλως η ρήση του του Ο.Ελύτη: ήλθαν ντυμένοι φίλοι,αμέτρητες φορές οι εχθροί μου,το παμπάλαιο χώμα πατώντας,και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με την φτέρνα τους..
θα επιβεβαιωθεί από ανικάνους να εκτιμήσουν και να κυβερνήσουν τον ευλογημένο αυτό τόπο.
GEOPOLITICO
Η Ελλάδα χρειάζεται Ευρωβουλευτές με εθνική συνείδηση, θεσμική γνώση και κοινοβουλευτική αποτελεσματικότητα
Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να αφήνει ανεκμετάλλευτη καμία θεσμική δυνατότητα υπεράσπισης των συμφερόντων της.
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO3 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας