Με ευρύ φάσμα θεμάτων, από τα εθνικά ζητήματα και τη Θράκη μέχρι την αμυντική τεχνολογία, την Ανατολική Μεσόγειο και την κρίση ΗΠΑ–Ιράν, κινήθηκε η ανάλυση του Σάββα Καλεντερίδη στην εκπομπή της Τετάρτης 10 Ιουνίου 2026.

Ο Σάββας Καλεντερίδης ξεκίνησε την παρέμβασή του με αναφορά σε αποχαρακτηρισμένο έγγραφο της αυστριακής πρεσβείας στην Αθήνα, με ημερομηνία 6 Δεκεμβρίου 1991, το οποίο αφορούσε τη στάση της Ελλάδας απέναντι στο ζήτημα των Σκοπίων. Σύμφωνα με όσα παρουσίασε, η τότε ελληνική θέση ήταν ξεκάθαρη: τα Σκόπια έπρεπε να παραιτηθούν δεσμευτικά από κάθε εδαφική διεκδίκηση, να αναγνωρίσουν ότι δεν υπάρχουν «εθνικοί Μακεδόνες» και άρα ούτε «μακεδονική μειονότητα» στην Ελλάδα, καθώς και να εγκαταλείψουν εν μέρει ή πλήρως το όνομα που χρησιμοποιούσαν.

Ο Καλεντερίδης στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι, όπως είπε, η παλαιότερη ελληνική θέση απέκλειε τόσο τη «μακεδονική» εθνική ταυτότητα όσο και τη «μακεδονική» γλώσσα. Με αυτό το δεδομένο, έθεσε το ερώτημα γιατί η Ελλάδα οδηγήθηκε τελικά σε αναγνώριση γλώσσας και ταυτότητας.

Στη συνέχεια πέρασε στο ζήτημα της Θράκης, επικαλούμενος ανάλυση του Νίκου Αρβανίτη από το Rodopi Press για την υπόθεση του τεμένους Τσινάρ στην Ξάνθη. Όπως ανέφερε, οι αντιδράσεις που καταγράφηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατέρριψαν τον μύθο ότι η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης αποτελεί ένα ενιαίο, συμπαγές και μονολιθικό σώμα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε, περίπου 30% έως 33% κινήθηκε γύρω από έναν αποκλειστικά τουρκικό εθνικό αυτοπροσδιορισμό, ενώ η πλειοψηφία, σε ποσοστό 35% έως 38%, εξέφρασε θέσεις που παραπέμπουν σε ελληνική πολιτειακή ταυτότητα, δηλαδή στην αντίληψη των Ελλήνων μουσουλμάνων. Ένα 15% έως 20% έδωσε έμφαση στη θρακική τοπική ταυτότητα, ενώ ένα 10% έως 15% υιοθέτησε σύνθετη προσέγγιση.

Κατά τον Καλεντερίδη, αυτή η εικόνα αποδεικνύει ότι υπάρχουν πολλές φωνές στη Θράκη και ότι το τουρκικό προξενικό αφήγημα περί ενιαίας «τουρκικής μειονότητας» δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Παράλληλα, προειδοποίησε ότι η Αθήνα δεν μπορεί να αφήνει την Τουρκία να οργανώνει συγκεντρώσεις και πιέσεις εντός ελληνικού εδάφους, ιδιαίτερα με αφορμή δικαστικές υποθέσεις.

Στο αμυντικό σκέλος, ο Σάββας Καλεντερίδης αναφέρθηκε στις δηλώσεις του υπουργού Άμυνας Νίκου Δένδια για τη δημιουργία νέου μεγάλου εργοστασίου παραγωγής drones στη Μαλακάσα και σχολής εκπαίδευσης χειριστών drones στην Τρίπολη. Επισήμανε τη σημασία της εκπαίδευσης των νεοσυλλέκτων στη χρήση ατομικών drones και της δημιουργίας δομών ηλεκτρονικού πολέμου.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στο αντι-drone σύστημα «Κένταυρος», το οποίο, όπως ανέφερε, δοκιμάστηκε σε πραγματικές συνθήκες στην Ερυθρά Θάλασσα και κατέρριψε δύο drones των Χούθι. Ο Καλεντερίδης υπογράμμισε τη σημασία του ότι η Ελλάδα διαθέτει τον πηγαίο κώδικα του συστήματος, άρα μπορεί να το εξελίσσει μόνη της, χωρίς να εξαρτάται διαρκώς από ξένους προμηθευτές.

Ακολούθως, στάθηκε στην 10η υπουργική σύνοδο του East Mediterranean Gas Forum στην Ουάσιγκτον, υπό την προεδρία του Έλληνα υπουργού Ενέργειας Σταύρου Παπασταύρου και με ισχυρή αμερικανική στήριξη. Στη σύνοδο συμμετείχαν Κύπρος, Αίγυπτος, Ελλάδα, Ισραήλ, Ιταλία, Ιορδανία και Παλαιστίνη, με τις ΗΠΑ να φιλοξενούν τη διαδικασία.

Ο Καλεντερίδης χαρακτήρισε τη συνάντηση «περίεργη» αλλά σημαντική, καθώς οι ΗΠΑ, αν και παρατηρητής, φιλοξένησαν τη σύνοδο, στέλνοντας μήνυμα επιστροφής στην ενεργειακή αρχιτεκτονική της Ανατολικής Μεσογείου. Στάθηκε ιδιαίτερα στην απουσία της Τουρκίας, τονίζοντας ότι αυτό έχει προκαλέσει εκνευρισμό στην Άγκυρα. Η διακήρυξη, όπως σημείωσε, μιλά για σεβασμό των δικαιωμάτων των κρατών-μελών επί των φυσικών πόρων σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, στοιχείο που φωτογραφίζει τις ελληνικές και κυπριακές θέσεις.

Στη συνέχεια ανέλυσε τον τρόπο με τον οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει την Τουρκία. Επικαλέστηκε το άρθρο 42 παράγραφος 7 της Συνθήκης της ΕΕ, τονίζοντας ότι δεν πρέπει να λειτουργεί μόνο αφού εκδηλωθεί επίθεση, αλλά και όταν μια δύναμη προετοιμάζεται να απειλήσει κράτη-μέλη. Με αυτή τη λογική, υποστήριξε ότι ευρωπαϊκές χώρες δεν πρέπει να ενισχύουν στρατιωτικά την Τουρκία όσο αυτή διατηρεί casus belli, απειλεί Ελλάδα και Κύπρο και δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία.

Αναφέρθηκε ειδικά στη γερμανική συμβολή στο πρόγραμμα των τουρκικών υποβρυχίων τύπου 214, αλλά και στην πιθανή προμήθεια Eurofighter από την Τουρκία. Το συμπέρασμά του ήταν ότι η Ευρώπη ακολουθεί δύο αντιφατικές πολιτικές: από τη μία δηλώνει ότι τα ελληνικά και κυπριακά σύνορα είναι ευρωπαϊκά, από την άλλη κράτη-μέλη της ενισχύουν το οπλοστάσιο της Τουρκίας, δηλαδή της χώρας που τα απειλεί.

Στο τελευταίο μέρος της ανάλυσης, ο Καλεντερίδης αναφέρθηκε στις νέες δηλώσεις Ερντογάν κατά Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ. Ο Τούρκος πρόεδρος, σύμφωνα με όσα παρουσιάστηκαν, κατηγόρησε Αθήνα και Λευκωσία ότι έχουν επιβιβαστεί στο «πλοίο της διχόνοιας του Ισραήλ» και απείλησε ότι, αν απειληθούν τα συμφέροντα της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων στην Ανατολική Μεσόγειο, η απάντηση της Άγκυρας θα είναι «πολύ σαφής και πολύ σκληρή».

Ο Καλεντερίδης συνέδεσε αυτές τις δηλώσεις με τη σύνοδο του EastMed Gas Forum στην Ουάσιγκτον, σημειώνοντας ότι έγιναν μόλις 24 ώρες μετά τη σύνοδο, γεγονός που δείχνει τον τουρκικό εκνευρισμό.

Τέλος, αναφέρθηκε στην κλιμάκωση ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν, με επίκεντρο την κατάρριψη αμερικανικού Apache, τα πλήγματα των ΗΠΑ σε ραντάρ και πυροβολαρχίες και την ιρανική απάντηση σε αμερικανικούς στόχους σε Μπαχρέιν, Κουβέιτ και Ιορδανία. Επισήμανε ότι, αν οι ΗΠΑ απαντήσουν εκ νέου, υπάρχει κίνδυνος γενικευμένου πολέμου.

Η πιο εντυπωσιακή λεπτομέρεια που ανέφερε ήταν η διάσωση δύο χειριστών Apache με τη χρήση μη επανδρωμένου σκάφους, το οποίο τους περισυνέλεξε από τη θάλασσα και τους μετέφερε σε σημείο από όπου τους παρέλαβε ελικόπτερο. Για τον Καλεντερίδη, αυτό αποτελεί απόδειξη ότι η τεχνολογία αλλάζει καθημερινά τον πόλεμο και ότι η Ελλάδα πρέπει να παρακολουθεί στενά αυτές τις εξελίξεις για την άμυνα και την ασφάλειά της.

Το κεντρικό μήνυμα της εκπομπής ήταν σαφές: η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε μεγάλες προκλήσεις, από τη Θράκη και το Σκοπιανό μέχρι το Αιγαίο, την Κύπρο, την Ανατολική Μεσόγειο και τη νέα τεχνολογική εποχή του πολέμου. Και σε όλα αυτά, όπως υπογράμμισε ο Σάββας Καλεντερίδης, δεν αρκούν οι διαπιστώσεις. Χρειάζεται στρατηγική, αποφασιστικότητα και τεχνολογική προσαρμογή.

Μια ιδιαίτερα αιχμηρή ανάλυση για τον ρόλο της Τουρκίας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Ανατολική Μεσόγειο δημοσιεύει το Middle East Forum, υποστηρίζοντας ότι η Άγκυρα δεν αποτελεί πλέον απλώς έναν δύσκολο σύμμαχο εντός ΝΑΤΟ, αλλά έναν αναθεωρητικό παίκτη που απειλεί το Ισραήλ, πιέζει Ελλάδα και Κύπρο και προσφέρει πολιτική κάλυψη στη Χαμάς.

Ο αναλυτής Jose Lev Alvarez σημειώνει ότι οι δηλώσεις Ερντογάν στις 10 Ιουνίου 2026 προς την κοινοβουλευτική ομάδα του AKP, σύμφωνα με τις οποίες οι ισραηλινές επιχειρήσεις σε Λίβανο και Συρία «απειλούν και την Τουρκία», δεν αποτελούν απλή ρητορική έξαρση. Αντίθετα, τις εντάσσει σε μια ευρύτερη στρατηγική γραμμή, που συνδέει την τουρκική ασφάλεια με τη Βηρυτό, τη Δαμασκό και συνολικά τη Μέση Ανατολή.

Η ανάλυση υπενθυμίζει ότι ο Ερντογάν είχε παλαιότερα απειλήσει πως η Τουρκία θα μπορούσε να κινηθεί εναντίον του Ισραήλ «όπως μπήκε στο Καραμπάχ και στη Λιβύη». Κατά το Middle East Forum, η ρητορική αυτή έχει πλέον περάσει από το επίπεδο του θεάτρου στο επίπεδο του δόγματος.

Η Τουρκία ως δομική απειλή για το Ισραήλ

Σύμφωνα με το άρθρο, το Ισραήλ για δεκαετίες είχε ως βασική στρατηγική απειλή το Ιράν: το πυρηνικό του πρόγραμμα, τους Φρουρούς της Επανάστασης, τη Χεζμπολάχ, τη Χαμάς και το δίκτυο πληρεξουσίων της Τεχεράνης.

Ωστόσο, ο Alvarez υποστηρίζει ότι η Τουρκία του Ερντογάν αναδεικνύεται σε επόμενη μεγάλη δομική πρόκληση. Και είναι ακόμη πιο σύνθετη περίπτωση, διότι δεν βρίσκεται εκτός δυτικών θεσμών, αλλά εντός ΝΑΤΟ.

Η Τουρκία διαθέτει μεγάλο στρατό, ισχυρή αμυντική βιομηχανία, αναπτυσσόμενο στόλο drones, δυτική τεχνολογία και δυνατότητα να επηρεάζει αποφάσεις της Συμμαχίας. Με άλλα λόγια, όπως σημειώνεται, η Άγκυρα εμφανίζεται ως εχθρικός παίκτης με θεσμική κάλυψη.

Χαμάς, πολιτικό Ισλάμ και νεο-οθωμανισμός

Το πρώτο στοιχείο κινδύνου, σύμφωνα με την ανάλυση, είναι ιδεολογικό. Ο Ερντογάν δεν αντιμετωπίζει τη Χαμάς ως τρομοκρατική οργάνωση. Αντιθέτως, έχει χαρακτηρίσει τα μέλη της «μουτζαχεντίν» και «μαχητές της απελευθέρωσης».

Η Τουρκία έχει φιλοξενήσει στελέχη της Χαμάς, έχει ανεχθεί πολιτική δραστηριότητα και δίκτυα χρηματοδότησης, ενώ το κυβερνών AKP συνδέεται ιδεολογικά με τις ρίζες της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Κατά το Middle East Forum, αυτό δεν είναι απλώς ιδεολογική συμπάθεια. Είναι μέρος της φιλοδοξίας του Ερντογάν να εμφανιστεί ως ηγέτης του πολιτικού Ισλάμ.

Η «Γαλάζια Πατρίδα» ως απειλή για Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ

Κεντρική θέση στην ανάλυση κατέχει το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», το οποίο, σύμφωνα με το άρθρο, διεκδικεί περίπου 462.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα θαλάσσιου χώρου σε Μαύρη Θάλασσα, Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.

Το Middle East Forum τονίζει ότι το δόγμα αυτό αμφισβητεί άμεσα ελληνικά, κυπριακά και ισραηλινά συμφέροντα, ενώ απειλεί την ενεργειακή αρχιτεκτονική που θα μπορούσε να συνδέσει την Ανατολική Μεσόγειο με την Ευρώπη.

Η τουρκική πίεση στην Κύπρο, η παρουσία στη βόρεια Συρία, η επέμβαση στη Λιβύη, η στήριξη στο Αζερμπαϊτζάν και οι απειλές κατά της Ελλάδας παρουσιάζονται ως κομμάτια της ίδιας στρατηγικής: ενός νεο-οθωμανικού αναθεωρητισμού.

Το πρόβλημα του ΝΑΤΟ

Η ανάλυση είναι ιδιαίτερα επικριτική απέναντι στη Δύση και ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, υποστηρίζοντας ότι η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζει τον Ερντογάν ως «απαραίτητο σύμμαχο» ή ως απλό ενοχλητικό εταίρο.

Η Τουρκία, σημειώνει το άρθρο, διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ, σημαντικό αμυντικό προϋπολογισμό, αναβαθμισμένα F-16, υποβρύχια, drones και αναπτυσσόμενη πολεμική βιομηχανία. Παράλληλα, φιλοξενεί στην αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ αμερικανικές πυρηνικές βόμβες B61, αν και το καθεστώς τους παραμένει επισήμως αδιευκρίνιστο.

Το συμπέρασμα του Alvarez είναι καθαρό: ο Ερντογάν εκμεταλλεύεται τη Συμμαχία όταν τον συμφέρει και την μπλοκάρει όταν τον βολεύει.

Η απάντηση: Άξονας Ισραήλ–Ελλάδας–Κύπρου

Το Middle East Forum προτείνει ως πρώτο επίπεδο απάντησης τη δημιουργία ισχυρότερης περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφαλείας.

Το Ισραήλ, σύμφωνα με την ανάλυση, πρέπει να ενισχύσει τις σχέσεις του με Ελλάδα και Κύπρο σε ένα πιο συνεκτικό πλαίσιο ασφάλειας, με κοινές ασκήσεις, ανταλλαγή πληροφοριών, ανθυποβρυχιακή συνεργασία, συντονισμό αεράμυνας, πρόσβαση σε λιμάνια και προστασία ενεργειακών διαδρομών.

Ιδιαίτερη πρόταση αποτελεί η ένταξη Ελλάδας και Κύπρου στις Συμφωνίες του Αβραάμ ως πλήρη μέλη. Κατά το άρθρο, αυτό θα συνέδεε τα κράτη των Συμφωνιών με τη νότια πτέρυγα του ΝΑΤΟ, θα προσέλκυε την Ινδία και θα δημιουργούσε ένα ενιαίο μέτωπο ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Με τον τρόπο αυτό, όπως επισημαίνεται, η τουρκική στρατηγική περικύκλωσης θα μπορούσε να μετατραπεί σε αυτοαπομόνωση της ίδιας της Τουρκίας.

Στρατιωτική αποτροπή και θάλασσα

Το δεύτερο επίπεδο αφορά τη στρατιωτική αποτροπή. Το Ισραήλ, σύμφωνα με την ανάλυση, πρέπει να προετοιμαστεί για τουρκικά σμήνη drones, ηλεκτρονικό πόλεμο, πυραύλους stand-off και κορεσμό μέσω πληρεξουσίων.

Αυτό σημαίνει βαθύτερη ενοποίηση αεράμυνας, επιτάχυνση όπλων κατευθυνόμενης ενέργειας, προειδοποίηση από το διάστημα, θωρακισμένες βάσεις, μεγαλύτερα αποθέματα πυρομαχικών και δυνατότητες μακρού πλήγματος.

Το τρίτο επίπεδο είναι η ναυτική στρατηγική. Το άρθρο υποστηρίζει ότι η Τουρκία επιδιώκει θαλάσσιο έλεγχο και ότι Ισραήλ, Ελλάδα και Κύπρος πρέπει να της τον αρνηθούν. Υποβρύχια, ναυτικά drones, αντιπλοϊκοί πύραυλοι, κοινές περιπολίες και ανταλλαγή πληροφοριών μπορούν να κάνουν την Ανατολική Μεσόγειο αμφισβητούμενο χώρο και όχι «τουρκική λίμνη».

Σημαντική θεωρείται και η ενεργειακή διαφοροποίηση. Κάθε αγωγός, διαδρομή φυσικού αερίου ή ηλεκτρική διασύνδεση που παρακάμπτει την τουρκική πίεση μειώνει την ισχύ εκβιασμού της Άγκυρας.

Πολιτικός πόλεμος κατά της τουρκικής υποκρισίας

Η ανάλυση καλεί επίσης το Ισραήλ και τους εταίρους του να εκθέτουν διαρκώς την τουρκική υποκρισία: τη φιλοξενία της Χαμάς, την καταπίεση των Κούρδων, την κατοχή της βόρειας Κύπρου, τις φυλακίσεις δημοσιογράφων, την εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης και την οικονομική κακοδιαχείριση.

Κατά τον Alvarez, ο Ερντογάν επιβιώνει σε μεγάλο βαθμό επειδή ελέγχει το αφήγημα. Γι’ αυτό η απάντηση δεν πρέπει να είναι μόνο στρατιωτική, αλλά και πολιτική, επικοινωνιακή και διπλωματική.

Μήνυμα στην Ουάσιγκτον

Το άρθρο κλείνει με ξεκάθαρη προειδοποίηση προς την Ουάσιγκτον: ένα κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ που προστατεύει τη Χαμάς, απειλεί το Ισραήλ, πιέζει Ελλάδα και Κύπρο, αγοράζει ρωσικά συστήματα και μπλοκάρει τη Συμμαχία πρέπει να αντιμετωπίσει συνέπειες.

Το Κογκρέσο, σύμφωνα με την πρόταση του Middle East Forum, πρέπει να θέσει όρους στις πωλήσεις προηγμένων όπλων, να ελέγξει τις μεταφορές τεχνολογίας και να περιορίσει την ικανότητα της Τουρκίας να εργαλειοποιεί τις διαδικασίες του ΝΑΤΟ.

Το τελικό μήνυμα της ανάλυσης είναι σαφές: η ειρήνη δεν θα έρθει αν η Δύση συνεχίσει να παριστάνει ότι η Τουρκία είναι απλώς «παρεξηγημένη» ή «χρήσιμη». Θα έρθει μόνο αν ο νεο-οθωμανικός σχεδιασμός του Ερντογάν συναντήσει προετοιμασμένο έδαφος, ανώτερη πληροφόρηση, περιφερειακές συμμαχίες και κόστος που η Άγκυρα δεν θα μπορεί να ελέγξει.

Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης, Rodopi Press

Σε μια ακόμη συντονισμένη επίδειξη υποτέλειας και ενσωμάτωσης στα γρανάζια του βαθέος τουρκικού εθνικισμού προχώρησε η ηγεσία του προξενικού μηχανισμού της Θράκης.

Με αφορμή το 13ο Τακτικό Μεγάλο Συνέδριο του ακροδεξιού, υπερεθνikιστικού κόμματος της Τουρκίας, «Κόμμα Μεγάλης Ενότητας» (BBP – Büyük Birlik Partisi), η γνωστή ελίτ των εθελόδουλων Εγκαθέτων της περιοχής έσπευσε στην Άγκυρα για να δώσει διαπιστευτήρια, ευθυγραμμιζόμενη πλήρως με το αφήγημα του «Τουρκο-Ισλαμικού Κόσμου».

Η συμμετοχή της μειονοτικής αντιπροσωπείας δίπλα σε ηγέτες ψευδοκρατών, εθνικιστικών κινημάτων και αναθεωρητικών οργανώσεων από τα Βαλκάνια και την Ευρασία, αποκαλύπτει το μέγεθος της εργαλειοποίησης της Θράκης στον γεωπολιτικό σχεδιασμό της Άγκυρας.

Τα πρόσωπα της Θράκης που φιγουράρουν στη λίστα των προσκληθέντων και των συγχαρητήριων μηνυμάτων επιβεβαιώνουν τη δομή του δικτύου:

• Η «Οικογένεια» του DEB (ΚΙΕΦ): Στην πρώτη γραμμή βρέθηκαν η Ισίκ Σαδίκ Αχμέτ (Işık Sadık Ahmet), χήρα του Αχμέτ Σαδίκ και Επίτιμη Πρόεδρος του Κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (DEB), καθώς και ο Μουσταφά Αλί Τσαβούς (Mustafa Ali Çavuş), πρώην πρόεδρος του κόμματος. Η παρουσία τους εκεί επιβεβαιώνει ότι το DEB δεν είναι παρά ένα εθνικιστικό παράρτημα που κινείται στις παρυφές του τουρκικού εθνικισμού, μακριά από κάθε έννοια ευρωπαϊκού πολιτικού κόμματος.

• Οι Παράνομοι Σύλλογοι της Ξάνθης και της Κομοτηνής: Ιδιαίτερη σημασία έχει η αποστολή συγχαρητήριων μηνυμάτων από τον Κερέμ Αμπντουραχίμογλου (Kerem Abdurahimoğlu) ως εκπρόσωπο της παράνομης «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης» (ΤΕΞ) και τον Αϊδίν Αχμέτ (Aydın Ahmet) της επίσης μη αναγνωρισμένης «Ένωσης Τούρκων Δασκάλων Δυτικής Θράκης». Οι επικεφαλής αυτών των παραδομών, που διεκδικούν νομιμοποίηση εντός της ελληνικής επικράτειας, δεν διστάζουν να ταυτίζονται δημόσια με ένα κόμμα (BBP) που αποτελεί τον ιδεολογικό πυρήνα του ισλαμο-εθνικισμού στην Τουρκία.

• Το Κάδρο του Αναθεωρητισμού: Οι εκπρόσωποι της Θράκης βρέθηκαν στο ίδιο κάδρο με τον κατοχικό ηγέτη Ερσίν Τατάρ, με υπουργούς του ψευδοκράτους της Κύπρου, καθώς και με ακραία εθνικιστικά στοιχεία από το Κοσσυφοπέδιο, τη Βόρεια Μακεδονία και το Ιράκ. Αυτή η «διεθνής» του τουρκικού αναθεωρητισμού χρησιμοποιεί τέτοια συνέδρια για να σφυρηλατήσει έναν ενιαίο ισλαμο-τουρκικό άξονα, όπου η ελληνική Θράκη παρουσιάζεται ως μια «σκλαβωμένη πατρίδα» (Evlad-ı Fatihan) που περιμένει τη λύτρωση από την Άγκυρα.

Η συμμετοχή αυτή δεν είναι απλώς μια τυπική πολιτική επίσκεψη· είναι μια πράξη ανοιχτής αμφισβήτησης της ελληνικής έννομης τάξης. Όταν στελέχη συλλόγων και κομμάτων που δρουν στη Ροδόπη και την Ξάνθη κάθονται στο ίδιο τραπέζι με τους εκφραστές του τουρκικού επεκτατισμού, αποδεικνύουν ότι η πίστη τους δεν ανήκει στην πατρίδα τους, την Ελλάδα, αλλά στο αναθεωρητικό όραμα της Άγκυρας.

• Πηγή: RodopiPress Επιμέλεια: Νίκος Αρβανίτης

Σχόλιο Συντάκτη

Όπως είχαμε επισημάνει στο RodopiPress ήδη από τις 4 Μαρτίου 2026, κατά την προκλητική «πρόβα ισχύος» του Ντεστιτζί στον Εχίνο και την Κομοτηνή —όπου η τουρκική αποστολή κινήθηκε με όρους κρατικής αντιπροσωπείας, με σειρήνες και ηχητικά μέσα σε ελληνικό έδαφος— η Άγκυρα δοκιμάζει συστηματικά τα αντανακλαστικά μας. Τότε, το BBP, ένας σχηματισμός στον οποίο έχουν αποδοθεί πολιτικές δολοφονίες (όπως του Χράντ Ντινκ), επιχείρησε μια σαφή επίδειξη παράλληλης εξουσίας, επιβάλλοντας μια «μονοθεϊκή ταυτότητα» («μόνο Τούρκος, μόνο Μουσουλμάνος») στην περιοχή.

Σήμερα, η σύνδεση των γεγονότων είναι πλέον οφθαλμοφανής και αδιαμφισβήτητη. Οι ίδιες παράνομες δομές που στήνουν «κράτος εν κράτει» στο εσωτερικό της Θράκης είναι οι ίδιες που σπεύδουν τώρα στην Άγκυρα για να νομιμοποιήσουν την πολιτική της «σταδιακής προσάρτησης των ταυτοτήτων».

Το ερώτημα παραμένει σταθερό και αμείλικτο: Πόση ανοχή ακόμα; Μέχρι πότε η Αθήνα θα παραμένει απαθής θεατής, επιδιδόμενη σε μια ιδιότυπη αποσιώπηση, την ώρα που το προξενικό σύστημα αποθρασύνεται και εντάσσει τη Μειονότητα απευθείας στον υβριδικό αναθεωρητικό άξονα της Άγκυρας; Η μάχη απέναντι στον ισλαμοφασισμό και τη θεσμική εκτροπή απαιτεί εφαρμογή του Νόμου χωρίς αστερίσκους, προτού η αδράνεια μετατραπεί σε συνενοχή.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ – ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΣΗΜΩΝ

Ακολουθεί η ομαδοποιημένη λίστα των προσκεκλημένων και των εκπροσώπων που συμμετείχαν ή απέστειλαν συγχαρητήρια μηνύματα στο 13ο Τακτικό Μεγάλο Συνέδριο του Κόμματος Μεγάλης Ενότητας (BBP), ταξινομημένη ανά γεωγραφική περιοχή και θεσμικό ρόλο, αναδεικνύοντας τον ισλαμοεθνικιστικό άξονα που επιχειρεί να παγιώσει η Άγκυρα.

1.  Θράκη (Το Προξενικό Δίκτυο)

• Ισίκ Σαδίκ Αχμέτ (Işık Sadık Ahmet): Επίτιμη Πρόεδρος του Κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (DEB/ΚΙΕΦ).

• Μουσταφά Αλί Τσαβούς (Mustafa Ali Çavuş): Πρώην Πρόεδρος του Κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (DEB/ΚΙΕΦ).

• Κερέμ Αμπντουραχίμογλου (Kerem Abdurahimoğlu): Πρόεδρος της παράνομης «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης» (ΤΕΞ) (απέστειλε συγχαρητήριο μήνυμα).

• Αϊδίν Αχμέτ (Aydın Ahmet): Πρόεδρος του μη αναγνωρισμένου «Συλλόγου Τούρκων Δασκάλων Δυτικής Θράκης» (Κομοτηνή) (απέστειλε συγχαρητήριο μήνυμα).

2. Κατεχόμενη Κύπρος (Ψευδοκράτος)

• Ερσίν Τατάρ (Ersin Tatar): 5ος «Πρόεδρος» της λεγόμενης «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου».

• Φικρί Ατάογλου (Fikri Ataoğlu): «Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης», «Υπουργός Τουρισμού, Πολιτισμού, Νεολαίας και Περιβάλλοντος» και Γενικός Πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος (DP).

• Ερχάν Αρικλί (Erhan Arıklı): «Υπουργός Δημοσίων Έργων και Μεταφορών» και Γενικός Πρόεδρος του Κόμματος Αναγέννησης (YDP).

3. Βαλκάνια (Προώθηση του Αναθεωρητισμού)

• Κόσοβο:

  • Φικρίμ Ντάμκα (Fikrim Damka): Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης του Κοσσυφοπεδίου και Γενικός Πρόεδρος του Δημοκρατικού Τουρκικού Κόμματος Κοσόβου (KDTP).

  • Ερτάν Σιμιτσί (Ertan Simitçi): Γενικός Πρόεδρος του Καινοτόμου Τουρκικού Κινήματος Κοσόβου (YTHP).

• Βόρεια Μακεδονία:

  • Μπεκίμ Σαλί (Bekim Sali): Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης της Βόρειας Μακεδονίας και Γενικός Πρόεδρος του Κόμματος Alternativa.

  • Ζουλφικάρ Ζέινουλα (Zülfikar Zeynula): Γενικός Πρόεδρος του Τουρκικού Δημοκρατικού Κόμματος (TDP).

  • Ερντογάν Σαράτς (Erdoğan Saraç): Γενικός Πρόεδρος του Κινήματος Τουρκικής Εθνικής Ενότητας (TMBH).

• Μαυροβούνιο:

  • Μιρσάντ Νούρκοβιτς (Mirsad Nurković): Αντιπρόεδρος του Κοινοβουλίου του Μαυροβουνίου.

• Βοσνία και Ερζεγοβίνη:

  • Υποστράτηγος Τζεμάλ Νεγιάτοβιτς (Cemal Neyatoviç): Πρώην Υφυπουργός Άμυνας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.

  • Χαϊρουντίν Μεχάνοβιτς (Hajrudin Mehanović): Δήμαρχος του Γκραντάτσατς (Gradačac).

• Σερβία (Περιοχή Σαντζάκ):

  • Σουλεϊμάν Ούγκλιανιν (Süleyman Ugljanin): Γενικός Πρόεδρος του Κόμματος Δημοκρατικής Δράσης του Σαντζάκ (SDA).

  • Φουάτ Μπατσίτσανιν (Fuat Baçiçanin): Πρόεδρος του Βοσνιακού Εθνικού Συμβουλίου της Σερβίας.

4. Αζερμπαϊτζάν & Κεντρική Ασία

• Αζερμπαϊτζάν:

  • Μουμπαρίζ Κουρμπανλί (Mubariz Qurbanlı): Βουλευτής και Αναπληρωτής Γενικός Πρόεδρος του κυβερνώντος Κόμματος «Νέο Αζερμπαϊτζάν» (YAP).

  • Ραμίλ Χασάν (Ramil Hasan): Βουλευτής και Γενικός Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης Τουρκικών Κρατών (TÜRKPA).

• Ουζμπεκιστάν:

  • Ντιλσόντ Σουμάροφ (Dilshad Soumarov): Αναπληρωτής Γενικός Πρόεδρος του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος του Ουζμπεκιστάν (UzLiDeP).

5. Μέση Ανατολή & Τουρκμένοι (Άξονας Συρίας – Ιράκ)

• Συρία:

  • Χουσεΐν Ισά (Hüseyin İsa): Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Τουρκμένων Συρίας και Πρόεδρος του Βιομηχανικού και Εμπορικού Επιμελητηρίου Χαλεπίου.

• Ιράκ:

  • Κεμάλ Μπατζαλάν (Kemal Bacalan): Γενικός Πρόεδρος του Εθνικιστικού Κινήματος Τουρκμένων Ιράκ.

  • Ιμπραχίμ Κασάπ (İbrahim Kasap): Εκπρόσωπος του Μετώπου Τουρκμένων Ιράκ (ITC).

  • Νετζμετίν Τζαναμπάζ (Necmettin Canabaz): Πρόεδρος της Οργάνωσης Αλληλεγγύης Τουρκμενέλι.

6. Διεθνή Δίκτυα & Οργανώσεις Ουιγούρων (Ανατολικό Τουρκεστάν)

• Παγκόσμιο Συνέδριο Ουιγούρων:

  • Τουργκουντζάν Αλαβντίν (Turguncan Alavdin): Πρόεδρος του Παγκόσμιου Συνεδρίου Ουιγούρων (Γερμανία).

  • Αμπντουλκερίμ Μπούγρα (Abdülkerim Buğra): Εκπρόσωπος του Παγκόσμιου Συνεδρίου Ουιγούρων.

• Κινήματα Ανατολικού Τουρκεστάν:

  • Ρουσάν Αμπάς (Ruşen Abbas): Πρόεδρος του Κινήματος των Ουιγούρων (Γερμανία).

  • Αμπντουλαχάντ Αμπντουραχμάν (Abdulahad Abdurrahman): Εκπρόσωπος της Οργάνωσης Εκπαίδευσης και Αλληλεγγύης Ανατολικού Τουρκεστάν.

7. Λοιποί Διεθνείς Προσκεκλημένοι (Μολδαβία & Ασία)

• Ιγκόρ Ντόντον (Igor Dodon): Πρώην Πρόεδρος της Μολδαβίας.

• Φαρινταβάτι Ντάρλαντ (Faridawaty Darland): Βουλευτής της Περιφέρειας Κεντρικού Καλιμαντάν της Ινδονησίας.

8. Στελέχη Διεθνών Οργανισμών (ΟΗΕ)

• Γιάσερ Άχμεντ Χασάν (Yasser Ahmed Hassan): Διευθυντής του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας (ILO) του ΟΗΕ.

• Λίαμ Τσίκα (Liam Chicca): Διευθυντής του Διεθνούς Ταμείου Γεωργικής Ανάπτυξης (IFAD) του ΟΗΕ.

• Φλόρενς Μπάουερ (Florence Bauer): Διευθύντρια του Ταμείου Ηνωμένων Εθνών για τον Πληθυσμό (UNFPA) για την Ανατολική Ευρώπη και την Κεντρική Ασία.