Του Σάββα Καλεντερίδη

Στις γεωπολιτικές αναλύσεις που παραθέτουμε, στόχος δεν είναι η κινδυνολογία, αλλά η έγκαιρη ενημέρωση μέσω της σύνθεσης πληροφοριών που έρχονται από τα κέντρα λήψης αποφάσεων. Σήμερα, η ένταση μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας δεν είναι πλέον μόνο ρητορική· εξελίσσεται σε μια διαδικασία που, αν δεν ανακοπεί, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε πολεμική σύγκρουση.

Η Σύγκριση με το 1967 από Michael Rubin

Για να κατανοήσουμε το μέγεθος της απειλής, οφείλουμε να εξετάσουμε την οπτική των Αμερικανών αναλυτών που βρίσκονται κοντά στα κέντρα ισχύος της Ουάσινγκτον. Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει το πρόσφατο άρθρο του Michael Rubin που διαβάσατε και εδώ στο Geopolitico.gr, ενός ανθρώπου με βαθιά γνώση των μηχανισμών του Πενταγώνου και του State Department.

Ο Rubin προχωρά σε μια ιστορική αναλογία που πρέπει να μας προβληματίσει: συγκρίνει την Τουρκία του 2026 με την Αίγυπτο του 1967. Υποστηρίζει ότι ο Ερντογάν, όπως ακριβώς ο Νάσερ τότε, χρησιμοποιεί εμπρηστική ρητορική και στρατιωτική ενίσχυση για να προετοιμάσει το έδαφος για την εξάλειψη του Ισραήλ. Σύμφωνα με τον Rubin, το Ισραήλ, αντιλαμβανόμενο ότι η απειλή είναι υπαρξιακή, ενδέχεται να μην περιμένει την επίθεση, αλλά να εφαρμόσει τη «συνταγή» του Πολέμου των Έξι Ημερών: το προληπτικό πλήγμα.

Το Στρατηγικό Σενάριο της Επιχείρησης «Focus»

Μεταφέροντας την ανάλυση του Rubin, βλέπουμε ένα λεπτομερές σχέδιο εξουδετέρωσης της τουρκικής ισχύος. Το Ισραήλ θα μπορούσε να στοχεύσει:

Την Αεροπορία: Καταστροφή των τουρκικών F-16 στο έδαφος, σε βάσεις όπως το Ιντζιρλίκ, η Σμύρνη, το Ντιγιαρμπακίρ, αλλά και στα κατεχόμενα της Κύπρου.

Το Ναυτικό: Πλήγματα στις βάσεις του Μαρμαρά, της Αλεξανδρέτας και του Αξάζ (απέναντι από τη Ρόδο).

Την Πολεμική Βιομηχανία: Στοχοποίηση των εγκαταστάσεων της TUSAS και της Baykar, ώστε να ανακοπεί η παραγωγή drones που θα μπορούσαν να προκαλέσουν κορεσμό στην ισραηλινή άμυνα.

Ο Rubin εκτιμά ότι μια τέτοια ενέργεια θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί σε χρόνο που ο Ερντογάν θα βρίσκεται στο εξωτερικό, προκαλώντας παράλυση στην τουρκική ηγεσία (μεταξύ Φιντάν και Καλίν). Επιπλέον, υποστηρίζει ότι το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ δεν θα προστατεύσει την Τουρκία, καθώς η προκλητική της στάση θα επιτρέψει σε κράτη-μέλη να ασκήσουν βέτο στη συλλογική άμυνα.

Η Εμπλοκή της Ελλάδας και της Κύπρου

Εδώ έρχεται ο δικός μας ρόλος. Στην Τουρκία, αναλυτές όπως ο Ιμπραήμ Καραγκιούλ και επίσημα χείλη όπως ο Χακάν Φιντάν, συνδέουν άμεσα την Ελλάδα και την Κύπρο με αυτή τη σύγκρουση. Ο Καραγκιούλ μιλά ανοιχτά για κατάληψη των ελληνικών νησιών και της Δυτικής Θράκης ως «προαπαιτούμενο» πριν τη σύγκρουση με το Ισραήλ.

Αυτό σημαίνει ότι, είτε το θέλουμε είτε όχι, η χώρα μας βρίσκεται στο «μάτι του κυκλώνα». Αν το Ισραήλ χτυπήσει τις τουρκικές δυνάμεις στα κατεχόμενα για να προστατεύσει τα νώτα του, η Κύπρος —και κατ’ επέκταση η Ελλάδα— εμπλέκεται αυτόματα στις επιχειρήσεις.

Συμπεράσματα και Εθνική Στρατηγική

Η Ελλάδα ορθά οικοδομεί αμυντική συνεργασία με το Ισραήλ, καθώς η Τουρκία αποτελεί κοινή απειλή. Ωστόσο, βασιζόμενοι στις αναλύσεις που προανέφερα (Rubin, Καραγκιούλ), πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και αυτή η προσοχή να επικεντρωθεί σε τρεις άξονες:

Ρήτρες Ασφαλείας: Οι συμμαχίες μας πρέπει να έχουν εγγυήσεις ώστε να μην βρεθούμε εκτεθειμένοι αν οι ισορροπίες αλλάξουν απότομα.

Διπλωματική Αυτονομία:Διατηρούμε τη συνεργασία, αλλά αποστασιοποιούμαστε από ενέργειες που πλήττουν τη διεθνή μας εικόνα (π.χ. Γάζα), ακολουθώντας την πολιτική των δύο κρατών.

Ετοιμότητα:Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για κάθε σενάριο, καθώς η γεωπολιτική πραγματικότητα της περιοχής είναι πλέον μεταβαλλόμενη και εξαιρετικά ευαίσθητη.

Η ανάλυση των πηγών μας δείχνει ότι ο πόλεμος δεν είναι πλέον ένα μακρινό σενάριο, αλλά μια πιθανότητα για την οποία ο ελληνισμός πρέπει να είναι απόλυτα προετοιμασμένος.

Η Μέση Ανατολή εξακολουθεί να κινείται σε έδαφος εξαιρετικά ασταθές, με την εκεχειρία να παραμένει εύθραυστη και τις επόμενες κινήσεις των βασικών παικτών να θεωρούνται κρίσιμες για το αν η περιοχή θα οδηγηθεί σε αποκλιμάκωση ή σε νέο κύκλο έντασης. Μέσα σε αυτό το σύνθετο περιβάλλον, η Ανατολική Μεσόγειος αναβαθμίζεται γεωστρατηγικά, με την Ελλάδα και την Κύπρο να αποκτούν πιο ενεργό και ουσιαστικό ρόλο στις εξελίξεις.

Αυτό ήταν το βασικό συμπέρασμα της εκπομπής «Γνώση δια λόγου» του STAR Κεντρικής Ελλάδας, όπου φιλοξενήθηκαν ο γεωπολιτικός αναλυτής Ραφαήλ Καλυβιώτης και ο στρατηγικός αναλυτής, υποναύαρχος και μέλος του Strategy International, Στάθης Κυριακίδης. Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκαν η ισορροπία ισχύος στη Μέση Ανατολή, ο ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά και η νέα θέση που διαμορφώνουν η Ελλάδα και η Κύπρος στη γεωπολιτική εξίσωση της περιοχής.

Όπως αναδείχθηκε στην εκπομπή, η Αθήνα και η Λευκωσία ενισχύουν σταθερά το αποτύπωμά τους μέσα από συνεργασίες που εδράζονται στη σταθερότητα και στην περιφερειακή σύμπραξη. Η Τριμερής με το Ισραήλ, αλλά και η στήριξη προς τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, συνθέτουν ένα πλέγμα σχέσεων που αυξάνει τη σημασία του ελληνικού και κυπριακού παράγοντα σε μια περίοδο που οι ισορροπίες αλλάζουν. Την ίδια ώρα, η Τουρκία εμφανίζεται νευρική και επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει τη θέση της, καθώς βλέπει ότι το περιβάλλον ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο μεταβάλλεται.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που παρουσιάστηκαν, το επόμενο διάστημα θα είναι καθοριστικό, καθώς από τις αποφάσεις και τις πρωτοβουλίες των μεγάλων δυνάμεων και των περιφερειακών παικτών θα κριθεί αν θα υπάρξει μια δύσκολη αλλά υπαρκτή δυνατότητα αποκλιμάκωσης ή αν θα ανοίξει μια νέα περίοδος αβεβαιότητας με σοβαρές συνέπειες όχι μόνο για την περιοχή, αλλά και για τη διεθνή ασφάλεια συνολικά.

Στην ίδια εκπομπή ξεχώρισε και η αναφορά στην ταινία «Καποδίστριας», η οποία μετά τη θερμή υποδοχή που γνώρισε στην Ελλάδα συνεχίζει τη διεθνή της διαδρομή, μεταφέροντας τη μορφή και την παρακαταθήκη του Ιωάννη Καποδίστρια στο παγκόσμιο κοινό. Με αφορμή αυτή την πορεία, φιλοξενήθηκε ο σκηνοθέτης της ταινίας και μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών, Γιάννης Σμαραγδής, ο οποίος μίλησε για το όραμα, τις δυσκολίες αλλά και τη διεθνή απήχηση του έργου.

Η πορεία της ταινίας, όπως τονίστηκε, επιβεβαιώνει ότι έργα με ειλικρίνεια, ουσία και βαθύ ιστορικό περιεχόμενο μπορούν να ξεπερνούν τα εθνικά σύνορα και να αγγίζουν ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Έτσι, σε μια εκπομπή όπου συνυπήρξαν η γεωπολιτική ανάλυση και ο πολιτισμός, αναδείχθηκαν δύο παράλληλες όψεις της σύγχρονης ελληνικής παρουσίας: από τη μία ο ενισχυμένος ρόλος της Ελλάδας και της Κύπρου σε μια κρίσιμη γεωπολιτική συγκυρία και από την άλλη η διεθνής απήχηση μιας κινηματογραφικής παραγωγής που φέρνει την ελληνική ιστορία στο παγκόσμιο προσκήνιο.

Ολόκληρη η εκπομπή Γνώση Δια λόγου εδω:

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Π. Μπαλωμένος, Πολιτικός Επιστήμονας – Διεθνολόγος

Η μερική ή πλήρης αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ θα αποτελούσε ιστορική καμπή για το διεθνές σύστημα ασφάλειας, υπονομεύοντας τη διατλαντική αρχιτεκτονική που διαμορφώθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Χωρίς την αμερικανική παρουσία, η Συμμαχία θα στερούνταν τον βασικό πυλώνα στρατιωτικής ισχύος, αποτροπής και πολιτικής συνοχής, ενώ η απώλεια κρίσιμων δυνατοτήτων όπως οι στρατηγικές και δορυφορικές πληροφορίες, η επιτήρηση και αναγνώριση, η πυρηνική αποτροπή και η τεχνολογική υπεροχή στην αεροπορική και πυραυλική άμυνα θα περιόριζε δραστικά την επιχειρησιακή της αποτελεσματικότητα.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η γεωπολιτική ρευστότητα θα εντεινόταν, δημιουργώντας κενά ισχύος που θα επιδίωκαν να εκμεταλλευτούν ανταγωνιστικές δυνάμεις, επανακαθορίζοντας τους συσχετισμούς ισχύος στην Ευρώπη.

Παράλληλα, η απουσία των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ θα μπορούσε να οδηγήσει σε σταδιακή αναζωπύρωση ενδοσυμμαχικών ανταγωνισμών, καθώς τα κράτη-μέλη θα επιχειρούσαν να επαναπροσδιορίσουν τον ρόλο και τη βαρύτητα τους στο νέο περιβάλλον ισχύος.

Για παράδειγμα, χώρες με περιφερειακές φιλοδοξίες, όπως η Τουρκία, θα επιδίωκαν να αξιοποιήσουν το κενό ηγεσίας, προβάλλοντας έναν πιο αυτόνομο και αναβαθμισμένο στρατηγικό ρόλο εντός της Συμμαχίας και στο ευρύτερο περιφερειακό της περιβάλλον.

Υπό αυτές τις συνθήκες, το ερώτημα δεν είναι μόνο πώς θα αναδιαμορφωθεί το ευρωπαϊκό σύστημα ασφάλειας, αλλά και ποια θα είναι η θέση χωρών όπως η Ελλάδα σε αυτό το νέο, ρευστό και ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Συγκεκριμένα, για την Ελλάδα, μια τέτοια εξέλιξη θα έχει άμεσες και πολυεπίπεδες στρατηγικές επιπτώσεις.

Λόγω της γεωγραφικής της θέσης και του ρόλου της ως πυλώνα σταθερότητας και ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, θα βρεθεί στην πρώτη γραμμή των εξελίξεων, καλούμενη να διαχειριστεί ένα περιβάλλον αυξημένης αβεβαιότητας.

Ειδικότερα, ως κρίσιμος γεωστρατηγικός παράγοντας στη νοτιοανατολική πτέρυγα της Συμμαχίας, η Ελλάδα αποκτά ιδιαίτερη επιχειρησιακή και πολιτική βαρύτητα, ιδίως σε μια συγκυρία όπου η ευρωπαϊκή ασφάλεια θα πρέπει να αναδομηθεί χωρίς την άμεση αμερικανική εγγύηση.

Η απουσία των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ είναι βέβαιο επίσης, ότι θα μετατοπίσει το βάρος της αποτροπής προς τα ευρωπαϊκά κράτη, αναδεικνύοντας την ανάγκη για αυξημένη στρατιωτική ικανότητα, ταχύτερη λήψη αποφάσεων και βαθύτερη επιχειρησιακή ενοποίηση. Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα θα κληθεί να διαδραματίσει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο, όχι μόνο ως καταναλωτής ασφάλειας, αλλά ως παράγοντας σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου όπου διασταυρώνονται ενεργειακά, γεωπολιτικά και στρατιωτικά συμφέροντα.

Συγκεκριμένα, ως χώρα που διαθέτει σημαντικές κρίσιμες υποδομές και δυνατότητες προβολής ισχύος, μπορεί να λειτουργήσει ως κόμβος επιχειρησιακής υποστήριξης και περιφερειακής αποτροπής. Ωστόσο, ο ρόλος αυτός δεν είναι αυτονόητος ούτε χωρίς προκλήσεις, καθώς συνδέεται άμεσα με τη συνολική ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή και τις σχέσεις με γειτονικά κράτη.

Ειδικότερα, η αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ θα αναδιαμορφώσει ριζικά τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή, που εκτείνεται από τα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο έως τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Τουρκία είναι πιθανό να επιδιώξει την περαιτέρω ενίσχυση του ρόλου της ως περιφερειακής δύναμης, γεγονός που θα αυξήσει τις πιέσεις στο περιβάλλον ασφάλειας της Ελλάδας.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η αποτρεπτική ισχύς της χώρας δεν θα εξαρτηθεί μόνο από τις επιχειρησιακές της δυνατότητες, αλλά κυρίως από την ικανότητά της να διαμορφώνει συμμαχίες και να επηρεάζει ενεργά τους συσχετισμούς ισχύος, τόσο εντός όσο και εκτός του ΝΑΤΟ.

Την ίδια στιγμή, η ευρύτερη περιφερειακή αστάθεια αναμένεται να ενταθεί.

Ειδικότερα, στην Ανατολική Μεσόγειο, η μείωση της αμερικανικής στρατιωτικής εμπλοκής θα μπορούσε να ενισχύσει τη δράση ανταγωνιστικών δυνάμεων, διευρύνοντας τα περιθώρια ρωσικής επιρροής και επιβαρύνοντας περαιτέρω ένα ήδη σύνθετο και ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον.

Παράλληλα, στα Δυτικά Βαλκάνια, η απουσία της αμερικανικής πολιτικής και στρατιωτικής παρουσίας ενδέχεται να οδηγήσει σε αναζωπύρωση εθνικιστικών τάσεων, επαναφέροντας δυναμικές αποσταθεροποίησης σε μια περιοχή ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια της Ελλάδας.

Σε μια τέτοια εξέλιξη, η Ελλάδα θα κληθεί να δεσμεύσει πόρους στα βόρεια σύνορά της και να εστιάσει την προσοχή της σε περισσότερα του ενός στρατηγικά μέτωπα.

Πέραν των γεωπολιτικών παραμέτρων, είναι βέβαιο ότι θα ανακύψουν και κρίσιμα ζητήματα επιχειρησιακού χαρακτήρα, δεδομένου ότι το μεγαλύτερο μέρος των ελληνικών οπλικών συστημάτων βασίζεται σε αμερικανικής προέλευσης τεχνολογία και υποστήριξη.

Συνεπώς, μια ενδεχόμενη αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ θα μπορούσε να επηρεάσει την αλυσίδα υποστήριξης, τη διαθεσιμότητα ανταλλακτικών και τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα κρίσιμων μέσων, δημιουργώντας την ανάγκη για ταχεία προσαρμογή και αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων.

Ταυτόχρονα, το καθεστώς λειτουργίας και αξιοποίησης στρατηγικών υποδομών, όπως οι αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα, θα εισερχόταν σε μια νέα φάση επαναπροσδιορισμού, με άμεσες συνέπειες για τη στρατηγική ισορροπία στην περιοχή.

Ωστόσο, το νέο αυτό περιβάλλον δεν δημιουργεί μόνο προκλήσεις, αλλά και σημαντικές ευκαιρίες.

Η ενίσχυση της ευρωπαϊκής άμυνας, η οποία ήδη συζητείται εντατικά σε πολιτικό και στρατηγικό επίπεδο, ενδέχεται να αναδείξει την Ελλάδα σε κρίσιμο πυλώνα της νότιας πτέρυγας ενός περισσότερο αυτόνομου ευρωπαϊκού συστήματος ασφάλειας.

Η γεωστρατηγική της θέση, σε συνδυασμό με τις επιχειρησιακές δυνατότητες των Ενόπλων Δυνάμεων και τη διαχρονική της συμμετοχή σε αποστολές της Συμμαχίας, της προσδίδουν συγκριτικά πλεονεκτήματα.

Σε αυτό το πλαίσιο, καθίσταται σαφές ότι η διατήρηση και ενίσχυση κρίσιμων δομών διοίκησης και ελέγχου αποκτά ιδιαίτερη σημασία για τη θέση και τον ρόλο της Ελλάδας στο νέο περιβάλλον ασφάλειας.

Η σημασία αυτή καθίσταται ακόμη πιο εμφανής, αν ληφθεί υπόψη η διεθνής πρακτική.

Είναι χαρακτηριστικό ότι χώρες με αναθεωρητικές φιλοδοξίες επιδιώκουν συστηματικά την αναβάθμιση του ρόλου τους μέσω της δημιουργίας ή φιλοξενίας νέων στρατηγικών δομών διοίκησης και ελέγχου επιδιώκοντας να καλύψουν πιθανά κενά ισχύος και να ενισχύσουν τη θεσμική τους επιρροή εντός της Συμμαχίας.

Ενδεικτική είναι η πρωτοβουλία της Τουρκίας, η οποία στα τέλη Μαρτίου 2026 ανακοίνωσε την ίδρυση νέας Πολυεθνικής Ναυτικής Διοίκησης /Στρατηγείου του ΝΑΤΟ (NATO Maritime Component Command – MCC) στην περιοχή Anadolukavagi (Αναντολού Καβαγί) στο Μπέικοζ της Κωνσταντινούπολης με στόχο τον έλεγχο των στενών του Βοσπόρου στο πλαίσιο του Νοτιοανατολικού Περιφερειακού Σχεδίου της Συμμαχίας και υπό τουρκική διοίκηση.

Υπό τις συνθήκες αυτές, αναδεικνύεται η σημασία της προσεκτικής στάθμισης των επιλογών που επηρεάζουν τη στρατηγική βαρύτητα της Ελλάδας, ιδίως σε ό,τι αφορά τη διατήρηση και ενίσχυση κρίσιμων δομών διοίκησης και ελέγχου, οι οποίες συνδέονται άμεσα με τη θέση της χώρας στο υπό διαμόρφωση νέο ευρωπαϊκό και συμμαχικό αρχιτεκτονικό πλαίσιο ασφάλειας.

Παράλληλα, η εμβάθυνση διμερών και πολυμερών συνεργασιών, ιδίως με ευρωπαϊκές χώρες όπως η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία, η Πολωνία και η Ρουμανία, αλλά και με περιφερειακούς εταίρους στην Ανατολική Μεσόγειο, μπορεί να λειτουργήσει ως πολλαπλασιαστής ισχύος.

Επιπλέον, σχήματα συνεργασίας όπως οι τριμερείς ή τετραμερείς πρωτοβουλίες με την Κύπρο και άλλες χώρες της περιοχής αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, καθώς μπορούν να συμβάλουν στη διαμόρφωση ενός πλέγματος ασφάλειας πέραν των παραδοσιακών δομών.

Εν κατακλείδι, σε ένα ενδεχόμενο αποχώρησης των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ, η Ελλάδα μετατρέπεται σε βασικό πυλώνα της υπό διαμόρφωση ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφάλειας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Η εξέλιξη αυτή συνεπάγεται αυξημένες ευθύνες, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί και αντικειμενική δυνατότητα αναβάθμισης του διεθνούς της ρόλου, υπό την προϋπόθεση ότι θα υπάρξει έγκαιρη στρατηγική προσαρμογή.

Το κρίσιμο, ωστόσο, ζητούμενο παραμένει η ικανότητα της Ευρώπης να κινηθεί με την απαιτούμενη ταχύτητα, συνοχή και πολιτική βούληση, ώστε να καλύψει το κενό ισχύος που ενδεχομένως θα αφήσει μια αμερικανική αποχώρηση.

Οι συζητήσεις περί ενός «ευρωπαϊκού ΝΑΤΟ» ή μιας ενισχυμένης ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας καταδεικνύουν ότι βρισκόμαστε μπροστά σε τεκτονικές αλλαγές όπου η Ελλάδα καλείται να αξιολογήσει στρατηγικά και να κινηθεί άμεσα και με στρατηγική ευελιξία (όπως έπραξε με την πρόσφατη αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο, συμπαρασύροντας και τους εταίρους της), με στόχο την ενίσχυση του γεωπολιτικού της ρόλου στην Ανατολική Μεσόγειο.

Τέλος, θα πρέπει να επισημανθεί ότι για την Ελλάδα, η αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ δημιουργεί ένα σύνθετο, αλλά όχι απαραίτητα αρνητικό στρατηγικό περιβάλλον.

Η ήδη ανεπτυγμένη διμερής στρατηγική σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, η αυξημένη γεωπολιτική σημασία της χώρας στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς και ο ρόλος της ως κόμβου ενέργειας και ασφάλειας, συνθέτουν ένα πλαίσιο στο οποίο η Ελλάδα μπορεί να παραμείνει σημαντικός εταίρος των ΗΠΑ, ακόμη και σε συνθήκες αναπροσαρμογής της αμερικανικής παρουσίας στο ΝΑΤΟ.

Υπό αυτή την οπτική, η σχέση Ελλάδας–ΗΠΑ δεν αποδυναμώνεται, αλλά μετασχηματίζεται, αποκτώντας περισσότερο διμερή, επιχειρησιακό και γεωστρατηγικό χαρακτήρα, πέραν της αυστηρής θεσμικής διάστασης της Συμμαχίας.

Η Ελλάδα άλλωστε, σύμφωνα με το νέο αμερικανικό δόγμα που περιγράφεται στη νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ πληροί τις προϋποθέσεις που έχει θέσει ο Αμερικανός Πρόεδρος κ. Τράμπ για να αποτελεί στρατηγικό σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η υψηλή συμμετοχή της στις αμυντικές δαπάνες του ΝΑΤΟ, η ενεργός εμπλοκή της σε περιφερειακά σχήματα ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο, η στρατηγική της σχέση με το Ισραήλ καθώς και η συνεπής της στάση ως αξιόπιστου συμμάχου, ενισχύουν τη θέση της στη νέα αμερικανική στρατηγική ασφαλείας.

Στο πλαίσιο αυτό, η στρατηγική επιλογή του Πρωθυπουργού κ. Κυριάκου Μητσοτάκη να παράσχει στρατιωτικές διευκολύνσεις στις ΗΠΑ (παρά τις αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας) για τον πόλεμο κατά του Ιράν, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη διάθεση της βάσης της Σούδας, καθιστούν την Ελλάδα παράγοντα αυξημένης γεωπολιτικής σημασίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το γεγονός άλλωστε, ότι σε δηλώσεις του ο Πρόεδρος Τράμπ έχει εκφράσει την ικανοποίησή του για χώρες όπως η Ελλάδα που παρείχαν στήριξη στην αμερικανική στρατιωτική εκστρατεία κατά του Ιράν επιβεβαιώνει την ανωτέρω επιχειρηματολογία.

Κοντολογίς, ένας ενδεχόμενος μετασχηματισμός του ΝΑΤΟ λόγω της αμερικανικής αποδέσμευσης συνιστά καθοριστικό παράγοντα αναδιαμόρφωσης της στρατηγικής θέσης της Ελλάδας στο νέο ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον ασφάλειας.

Για την Ελλάδα, ο νέος γεωστρατηγικός της ρόλος δεν θα κριθεί από την παθητική προσαρμογή στις εξελίξεις, αλλά από την ικανότητά της να λειτουργήσει ως ενεργός διαμορφωτής τους.

Υπό αυτό το πρίσμα, η Ελλάδα καλείται να αντιμετωπίσει τα νέα δεδομένα ασφαλείας όχι ως απειλή, αλλά ως πεδίο στρατηγικής αναδιάταξης και ευκαιριών.

Η θέση της στο νέο ευρωπαϊκό και διεθνές σύστημα ασφάλειας δεν θα είναι προκαθορισμένη, αλλά θα είναι αποτέλεσμα επιλογών, συμμαχιών και διαρκούς ενίσχυσης της εθνικής στρατηγικής της παρουσίας.

Το διακύβευμα, επομένως, δεν είναι απλώς η προσαρμογή στη νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας, αλλά η ενεργή συμμετοχή στη διαμόρφωσή της.

Η Ελλάδα διαθέτοντας σαφή στρατηγικό προσανατολισμό, σοβαρή και υπεύθυνη πολιτική ηγεσία, αξιόπιστη και ισχυρή αποτρεπτική ισχύ, καθώς και την ικανότητα να διαμορφώνει κρίσιμες συμμαχίες σε περιφερειακό και διεθνές επίπεδο, δύναται να αναδειχθεί σε καθοριστικό παράγοντα σταθερότητας και ισχύος στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο.