Ακολουθήστε μας

Απόψεις

Όταν η διαφθορά σκοτώνει! Τέσσερις τραγωδίες που συγκλόνισαν τη Νοτιοανατολική Ευρώπη

Η πρόσφατη τραγωδία στα Σκόπια, όπου 59 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε πυρκαγιά σε νυχτερινό κέντρο χωρίς άδεια, ανέδειξε την επικίνδυνη σχέση μεταξύ διαφθοράς και δημόσιας ασφάλειας.

Δημοσιεύτηκε στις

Μετά την καταστροφική πυρκαγιά σε νυχτερινό κέντρο διασκέδασης στην πόλη Κότσανι στα Σκόπια, χιλιάδες πολίτες βγήκαν στους δρόμους των Σκοπίων και άλλων πόλεων, εκφράζοντας την οργή τους και ζητώντας δικαιοσύνη

Είτε η Ελλάδα, η Σερβία, η Ρουμανία είτε τα Σκόπια, οι Νοτιοανατολικοί Ευρωπαίοι δείχνουν τη δυσαρέσκειά τους για τις κυβερνητικές αποτυχίες. Από τις διαδηλώσεις δύσκολα προκύπτουν πολιτικές εναλλακτικές.

Η πρόσφατη τραγωδία στα Σκόπια, όπου 59 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε πυρκαγιά σε νυχτερινό κέντρο χωρίς άδεια, ανέδειξε την επικίνδυνη σχέση μεταξύ διαφθοράς και δημόσιας ασφάλειας.

Η έλλειψη κατάλληλων αδειών και μέτρων ασφαλείας στο κλαμπ Pulse στο Κοτσάνι, σε συνδυασμό με τις καταγγελίες για διαφθορά και δωροδοκία, οδήγησαν σε αυτήν την καταστροφή.

Παρόμοια, στη Σερβία, η κατάρρευση στεγάστρου σε σιδηροδρομικό σταθμό στο Νόβι Σαντ, που προκάλεσε τον θάνατο 15 ατόμων, αποτέλεσε αφορμή για μαζικές διαδηλώσεις κατά της διαφθοράς. Οι πολίτες εξέφρασαν την οργή τους για την κυβερνητική αποτυχία να διασφαλίσει την ασφάλεια των δημόσιων έργων, με αποτέλεσμα η χώρα να βιώνει τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις των τελευταίων δεκαετιών.

Αυτά τα γεγονότα υπογραμμίζουν την ανάγκη για διαφάνεια, λογοδοσία και αποτελεσματική διακυβέρνηση στις χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Η διαφθορά δεν είναι απλώς ένα ηθικό ζήτημα, αλλά μια απειλή για την ανθρώπινη ζωή, καθώς υπονομεύει την ασφάλεια και την ευημερία των πολιτών.​

Η διαφθορά δεν είναι απλώς μια διοικητική παθογένεια, είναι μια δύναμη που υπονομεύει τη δημόσια ασφάλεια, διαβρώνει τους θεσμούς και, συχνά, οδηγεί σε τραγικά γεγονότα. Από τη Σερβία και τη Βόρεια Μακεδονία μέχρι την Ελλάδα και τη Ρουμανία, πρόσφατα περιστατικά αποδεικνύουν ότι η διαφθορά δεν περιορίζεται σε οικονομικές ατασθαλίες, αλλά μπορεί να έχει μοιραίες συνέπειες για τη ζωή των πολιτών.

Η κατάρρευση στεγάστρου στη Σερβία: Έργα χωρίς ασφάλεια

Στο Νόβι Σαντ της Σερβίας, η κατάρρευση στεγάστρου σε σιδηροδρομικό σταθμό οδήγησε στον θάνατο 15 ανθρώπων και τραυμάτισε δεκάδες. Οι πρώτες έρευνες αποκάλυψαν ότι το έργο είχε κατασκευαστεί με χαμηλής ποιότητας υλικά, ενώ οι έλεγχοι ασφαλείας είχαν παραβλεφθεί λόγω πελατειακών σχέσεων μεταξύ εργολάβων και κρατικών αξιωματούχων. Το περιστατικό προκάλεσε μαζικές διαδηλώσεις, με τους πολίτες να ζητούν λογοδοσία από την κυβέρνηση και αυστηρότερους ελέγχους στα δημόσια έργα.

Πυρκαγιά στο Κοτσάνι: Μια νυχτερινή έξοδος που έγινε τραγωδία

Μετά την καταστροφική πυρκαγιά σε νυχτερινό κέντρο διασκέδασης στην πόλη Κότσανι στα Σκόπια, η οποία στοίχισε τη ζωή σε 59 άτομα, χιλιάδες πολίτες βγήκαν στους δρόμους των Σκοπίων και άλλων πόλεων, εκφράζοντας την οργή τους και ζητώντας δικαιοσύνη.

Οι διαδηλωτές, πολλοί εκ των οποίων ήταν νέοι, κατηγόρησαν την εκτεταμένη διαφθορά και την αδιαφορία των αρχών για την τραγωδία. Κρατώντας πανό με συνθήματα όπως «Δεν πεθαίνουμε από ατυχήματα, πεθαίνουμε από διαφθορά» και «Όλα είναι νόμιμα εδώ αν έχεις διασυνδέσεις», εξέφρασαν την απογοήτευσή τους για την έλλειψη ελέγχων και την παραβίαση των κανόνων ασφαλείας.

Σύμφωνα με τις αναφορές, το νυχτερινό κέντρο λειτουργούσε χωρίς άδεια και δεν διέθετε τα απαραίτητα μέτρα πυρασφάλειας. Η πυρκαγιά ξέσπασε κατά τη διάρκεια συναυλίας, πιθανώς από τη χρήση πυροτεχνημάτων, με αποτέλεσμα οι παρευρισκόμενοι να παγιδευτούν, καθώς υπήρχε μόνο μία έξοδος διαφυγής.

Οι αρχές έχουν προχωρήσει σε συλλήψεις, μεταξύ των οποίων και του ιδιοκτήτη του κλαμπ, ενώ διεξάγονται έρευνες για την απόδοση ευθυνών. Ωστόσο, οι πολίτες απαιτούν βαθύτερες αλλαγές και την εξάλειψη της διαφθοράς που, όπως υποστηρίζουν, επιτρέπει τέτοιες τραγωδίες να συμβαίνουν.

Η κυβέρνηση, υπό την πίεση των διαδηλώσεων, δεσμεύτηκε για αυστηρότερους ελέγχους και την ενίσχυση των μέτρων ασφαλείας σε δημόσιους χώρους, ενώ εξέφρασε τα συλλυπητήριά της στις οικογένειες των θυμάτων.

Η τραγωδία αυτή ανέδειξε, για ακόμη μια φορά, τα σοβαρά προβλήματα διαφθοράς και αδιαφάνειας που μαστίζουν τη χώρα, με τους πολίτες να απαιτούν άμεσα και ουσιαστικά μέτρα για την προστασία της ζωής και της ασφάλειάς τους.

Ρουμανία: Συνταγματική ανατροπή στις εκλογές

Σε μια πρωτοφανή απόφαση, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ρουμανίας ακύρωσε τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών της 24ης Νοεμβρίου, επικαλούμενο σοβαρές παραβιάσεις του εκλογικού νόμου. Ο υποψήφιος Καλίν Γκεοργκέσκου, ο οποίος είχε επικρατήσει στις εκλογές, βλέπει πλέον την υποψηφιότητά του να αμφισβητείται, καθώς το δικαστήριο έκρινε ότι η διαδικασία δεν διασφάλισε τη διαφάνεια και τη δίκαιη συμμετοχή των υποψηφίων.

Η κυβέρνηση όρισε νέες ημερομηνίες για τις εκλογές, με τον πρώτο γύρο να προγραμματίζεται για τις 4 Μαΐου 2025 και τον δεύτερο για τις 18 Μαΐου. Ωστόσο, η απόφαση έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, με τον Γκεοργκέσκου να προσφεύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), αμφισβητώντας τη νομιμότητα της ακύρωσης των εκλογών.

Την ίδια στιγμή, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ερευνά τη χρήση του TikTok στην προεκλογική εκστρατεία του Γκεοργκέσκου, εξετάζοντας πιθανές αθέμιτες πρακτικές και ενδεχόμενη ρωσική επιρροή στην εκλογική διαδικασία. Η υπόθεση έχει πυροδοτήσει πολιτική αβεβαιότητα, καθώς η Ρουμανία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πρωτόγνωρη εκλογική κρίση που δοκιμάζει τη δημοκρατική της σταθερότητα.

Η τραγωδία των Τεμπών: Ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί

Η Ελλάδα θρήνησε 57 νεκρούς στην τραγωδία των Τεμπών, όταν δύο τρένα συγκρούστηκαν μετωπικά λόγω ανθρώπινου λάθους και ελλείψεων στο σιδηροδρομικό δίκτυο. Το δυστύχημα ανέδειξε χρόνιες αδυναμίες στη διαχείριση των υποδομών, με καθυστερημένες αναβαθμίσεις συστημάτων ασφαλείας και έλλειψη επαρκούς προσωπικού. Αποκαλύφθηκε ότι κονδύλια που προορίζονταν για τον εκσυγχρονισμό των σιδηροδρόμων είτε καθυστέρησαν είτε κατέληξαν σε αμφιλεγόμενες συμβάσεις. Το δημόσιο αίσθημα οργής οδήγησε σε εκτεταμένες κινητοποιήσεις, με τους πολίτες να ζητούν διαφάνεια και ευθύνες από την κυβέρνηση.

Η διαφθορά ως κοινός παρονομαστής

Και στις τέσσερις περιπτώσεις, η διαφθορά λειτούργησε ως ο κρυφός δολοφόνος. Από τις παράνομες αναθέσεις έργων και τις αδιαφανείς συμφωνίες μέχρι την αμέλεια στους ελέγχους ασφαλείας, το φαινόμενο αποδεικνύεται καταστροφικό για τις κοινωνίες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Οι πολίτες, κουρασμένοι από υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα, απαιτούν πλέον πραγματικές αλλαγές και αυστηρότερη λογοδοσία.

Η αντιμετώπιση της διαφθοράς δεν είναι απλώς θέμα πολιτικής βούλησης, αλλά ζήτημα ζωής και θανάτου. Οι κυβερνήσεις που αποτυγχάνουν να ελέγξουν τη διαφθορά, αφήνουν πίσω τους συντρίμμια και ανθρώπινες απώλειες. Το ερώτημα που παραμένει είναι: Πόσες ακόμα τραγωδίες θα χρειαστούν για να αλλάξει κάτι ουσιαστικά;

Γεννήθηκε στη Φλώρινα το 1984, όπου τελείωσε το λύκειο. Συνέχισε τις σπουδές του Θεσσαλονίκη στον τομέα της Πληροφορικής και των Δικτύων και ασχολήθηκε παράλληλα με τον κλασικό αθλητισμό. Αργότερα εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, πέρασε από πολλά στάδια στην Ελλάδα, ασχολούμενος με τα κοινά και τα πολιτιστικά, ωστόσο μεγάλος έρωτας και μικρόβιο φυσικά πάντα παραμένει ο στίβος και η ενασχόλησή του με τα διοικητικά αυτού. Πλέον είναι για πάνω από μία δεκαετία κάτοικος του εξωτερικού, καθώς ζει και εργάζεται στην Γερμανία. Είναι ένας περήφανος πατέρας δύο παιδιών, ενός αγοριού και ενός κοριτσιού. Ένας άνθρωπος που όσο βρισκόταν στην μητέρα πατρίδα είχε εμπλακεί με πολλές δραστηριότητες. Ένα ανήσυχο πνεύμα που θέλει να εξερευνά νέα πράγματα, του αρέσει να ασχολείται με τα κοινά και προσπαθεί να κάνει έναν κόσμο καλύτερο. Θεωρεί τον εαυτό του άνθρωπο διορατικό, με οξυδέρκεια, με μεγάλη δόση αυτοσαρκασμού και αυτοκριτικής. Πλέον ως κάτοικος του εξωτερικού, οι σκέψεις, οι αντιλήψεις, οι ιδέες και τα όνειρα για το μέλλον έχουν μεγαλώσει κι εξελιχθεί. Η διαβίωση στο εξωτερικό μεγάλωσε την επιθυμία ανάδειξης του απόδημου Ελληνισμού, καθώς πριν ακόμη μεταναστεύσει, ήταν περήφανος για όλους τους Έλληνες της διασποράς. Ο ίδιος θέλει να αναδείξει με όποιον τρόπο μπορεί την ύπαρξη του Ελληνισμού στα πέρατα του κόσμου, και να τον μεταφέρει στην μητέρα πατρίδα. Η αρθρογραφία, τα ρεπορτάζ, οι τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές είναι ένα κομμάτι του εαυτού του πλέον, το οποίο δεν μπορεί να αποχωριστεί και μέσα από αυτό, προσπαθεί να μεταφέρει την ύπαρξη της διασποράς στην Ελλάδα, αλλά και όλα τα καλά της πατρίδας προς όλους στην διασπορά.

GEOPOLITICO

Ο Κολοκοτρώνης ως Ήρωας και Στρατιωτικός και τα Όρια της Εθνικής Αποδόμησης

Στην επιστήμη της Ιστορίας και της Εθνικής Γεωστρατηγικής η διαφορά ανάμεσα στο «έτσι έγινε» και στο «έτσι γράφτηκε αργότερα» είναι τεράστια και μεγάλη και επισύρει τις νομικές ευθύνες της Εθνικής Αποδόμησης. Άρθρο του Δρ. Αλεξίου Παναγόπουλου.

Δημοσιεύτηκε

στις

Γράφει ο Καθηγητής και Ακαδημαϊκός Παναγόπουλος Π. Αλέξιος (DDDr., Dr.Habil.)
Ο στρατηγός Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δεν χρειάζεται αγιοποίηση για να παραμείνει ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης. Χρειάζεται, όμως, μία εθνογραφική, γεωπολιτική ιστορική δικαιοσύνη. Αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε. Τις τελευταίες ημέρες επανήλθε στη δημόσια συζήτηση ο χαρακτηρισμός «Καπετάν Λαφύρας», ο οποίος αποδίδεται στον Κολοκοτρώνη. Η ιστορικός κυρία Μαρία Ευθυμίου έχει αναφέρει σε δημόσια διάλεξή της ότι «το παρατσούκλι του Κολοκοτρώνη στην περίοδο της Επανάστασης ήταν ο καπετάν Λαφύρας». Η σχετική αναφορά υπάρχει σε βίντεο που έχει δημοσιοποιηθεί.
Το ζήτημα, όμως, δεν είναι εάν ο χαρακτηρισμός είναι προσβλητικός ή εάν μας αρέσει. Το ζήτημα είναι πολύ σοβαρότερο: ποια είναι η πρωτογενής ιστορική πηγή που τεκμηριώνει ότι αυτό ήταν πράγματι το παρατσούκλι του Κολοκοτρώνη κατά την Επανάσταση; Και εδώ αρχίζει η ουσία της ιστοριονομικής, ιστοριογραφικής συζήτησης.
Ο ιστορικός δεν έχει δικαίωμα ούτε να αγιοποιεί ούτε να αποκαθηλώνει. Ο Κολοκοτρώνης ήταν άνθρωπος της εποχής του. Ήταν κλέφτης, αρματολός, στρατιωτικός αρχηγός, πολιτικός παράγοντας και, κυρίως, ένας άνθρωπος που έδρασε μέσα στις σκληρότατες συνθήκες ενός πολέμου για την ανεξαρτησία. Ήταν αυτός που όταν ερωτήθηκε για ποιον πολεμείται εσείς οι αχρείοι και ελεηνοί, και είχε την τόλμη, το θάρρος, να απαντήσεις με γνώση όσο λίγοι, ότι είναι οι εναπομείναντες στρατιώτες του Βασιλέα τους, εννοώντας τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο Δραγας υιό της σερβιδος Έλενας Δραγας που από το Μυστρά έφυγε για να υπερασπιστεί την Πόλη.
Ας το ξεκαθαρίσουμε, ότι στον κόσμο των κλεφταρματολών τα λάφυρα συναποτελούσαν μέρος της οικονομίας του πολέμου. Η επαναστατική διοίκηση που εμφανίστηκε στο Μωριά δεν διέθετε έναν σύγχρονο κρατικό στρατό, εκπαιδευμένο, πειθαρχημένο,  με σταθερή μισθοδοσία, εφοδιασμό και διοικητική υποδομή. Οι άνδρες των καπεταναίων θα έπρεπε να τραφούν, για να σταθούν στη ζωή, να γίνουν μάχιμοι και να εξοπλιστούν και να παραμείνουν στο στράτευμα.
Η σύγχρονη γεωπολιτική και  γεωστρατηγική ιστοριογραφία έχει πράγματι καταγράψει τη σημασία των λαφύρων ως οικονομικού κινήτρου των επαναστατημένων και πτωχών Ελλήνων, αλλά και ως πρακτικής του κάθε επαναστατικού πολέμου. Πανεπιστημιακό εκπαιδευτικό υλικό, για παράδειγμα, αναφέρει ρητά ότι η λαφυραγωγία θεωρούνταν τότε ως η νόμιμη μορφή αμοιβής του πολεμιστή και συνδέει την πρακτική αυτή και με τον Κολοκοτρώνη. Αυτό, όμως, είναι κάτι το διαφορετικό πράγμα από το να αποδεικνύεται ότι ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης έφερε ως καθιερωμένο παρατσούκλι το «Καπετάν Λαφύρας», που πιθανόν οι εχθροί του να το διαλαλούσαν ώστε να μειώσουν τον εθνικό αγώνα.
Το ερώτημα είναι αν υπάρχει γεωπολιτική και ιστοριογραφική αναφορά στον χαρακτηρισμό. Εδώ χρειάζεται να είμαστε απολύτως ακριβείς. Η θέση ότι ο Κολοκοτρώνης αποκαλείτο «Καπετάν Λαφύρας» δεν είναι στη βιβλιογραφία. Ενώ υπάρχει νεότερη ιστοριογραφική αναφορά που αποδίδει τον χαρακτηρισμό στον Γερμανό ιστορικό Gunnar Hering. Σε σχετική βιβλιογραφική παράθεση αναφέρεται ότι ο Hering γράφει πως ο Κολοκοτρώνης επέδειξε τέτοιο ζήλο για τον πλουτισμό από τον πόλεμο ώστε του αποδόθηκε το παρατσούκλι «Καπετάν Λαφύρας». Υπάρχει επίσης αναφορά του Δημήτρη Δημητρόπουλου, σύμφωνα με την οποία ο χαρακτηρισμός «Λάφυρας», όπως τον αποδίδει ο Chr. Muller, αντανακλούσε μια ήδη διαμορφωμένη σε ορισμένους κύκλους αντίληψη για τη φιλοχρηματία του Κολοκοτρώνη. Κι άρα, όποιος λέει ότι «κανείς απολύτως δεν έχει γράψει ποτέ τον χαρακτηρισμό» αυτό, θα ήταν επίσης ιστοριογραφικά ανακριβής.
Αλλά ακριβώς εδώ βρίσκεται η κρίσιμη και νομική διάκριση. Καθότι άλλο πράγμα η ύπαρξη του χαρακτηρισμού αυτού, σε μεταγενέστερη ιστοριογραφία και άλλο η απόδειξη ότι αποτελούσε πράγματι ευρύτατα χρησιμοποιούμενο προσωνύμιο του ίδιου του Κολοκοτρώνη κατά την ίδια την Επανάσταση. Κι αυτό ακριβώς απαιτεί νομική τεκμηρίωση. Η απαίτηση για την πρωτογενή πηγή είναι απολύτως θεμιτή, διότι άν ένας ιστορικός διατυπώνει με ύφος έπαρσης, κατηγορηματικά:
«Το παρατσούκλι του Κολοκοτρώνη στην περίοδο της Επανάστασης ήταν ο Καπετάν Λαφύρας»,
τότε ο κάθε αναγνώστης δικαιούται να ρωτήσει: Από ποια πρωτογενή πηγή προκύπτει; Σε ποιο απομνημόνευμα; Σε ποια επιστολή; Σε ποιο ημερολόγιο; Σε ποια μαρτυρία αγωνιστή; Σε ποια επιστολή πολιτικού αντιπάλου του; Σε ποια μαρτυρία φιλέλληνα ή ξένου περιηγητή που βρισκόταν στην Ελλάδα; Και κυρίως: άραγε υπάρχει σύγχρονη με τα γεγονότα χρήση του συγκεκριμένου προσωνυμίου; Κι αυτό είναι θεμελιώδες ζήτημα επιστημονικής ιστορικής μεθοδολογίας.
Γιατί ο Κολοκοτρώνης ως γνωστόν είχε πράγματι πολλούς πολιτικούς και προσωπικούς αντιπάλους. Μάλιστα κατά τη διάρκεια των εμφυλίων συγκρούσεων της Επανάστασης δέχθηκε βαριές επιθέσεις για τη ζωή του και ο ίδιος και η οικογένεια του. Εάν ένα τέτοιο προσωνύμιο ήταν τόσο διαδεδομένο και χαρακτηριστικό, θα ήταν εύλογο να αναζητηθεί στις πολυάριθμες αντιπαραθέσεις. Σε επιστολές, σε απομνημονεύματα και πολιτικά κείμενα της εποχής, καθώς και στις δίκες παρωδία εκείνες που οι δικαστές ζητούσαν επιβαρυντικά στοιχεία και τελικά τον καταδίκασαν με ψευδομάρτυρας, που εάν ήταν νομικά ισχυρός θα τον χρησιμοποιούσαν κι αυτόν το χαρακτηρισμό εις βάρος του.
Το γεγονός ότι η νεότερη ιστοριογραφία με τη γνωστή ξενομανία και την φραγκολαγνία, θέλει μονομερώς να παραπέμπει στον Hering ή στον Chr. Muller δεν κλείνει αυτομάτως το ζήτημα. Αντιθέτως, μεταφέρει το ερώτημα σε ένα επίπεδο βαθύτερα: από πού άντλησαν αυτοί, αυτή την πληροφορία; Εκεί βρίσκεται η πραγματική ιστορική έρευνα. Και όμως, ο Κολοκοτρώνης, παραμένει ο γενναίος στρατηγός Κολοκοτρώνης. Το θέλουν δεν το θέλουν οι μυστικές εταιρείες που δρούσαν επί εποχής Άμισθου Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια και ο οποίος 36 ημέρας πριν τη δολοφονία του υπογράφει διάταγμα που απαγορεύει σε ανώτατους και κατώτατους κρατικούς λειτουργούς και στρατιωτικούς να ανήκουν σε μυστικές εταιρείες.
Αλλα ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι αποδεικνύεται, ότι κάποιοι σύγχρονοί του τον αποκαλούσαν «Καπετάν Λαφύρα». Και λοιπόν τι; Μήπως θα πάψει να είναι ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομά του με την απελευθέρωση της Πελοποννήσου; Θα εξαφανιστεί η σπάνια στρατιωτική του ικανότητα; Θα διαγραφεί η καθοριστική συμβολή του (όσο και να πονά τους τουρκολάγνους ή φραγκολεβαντίνους κτλ), για την πολιορκία και την άλωση της Τριπολιτσάς; Θα εξαφανιστεί ο ρόλος του στη μάχη των Δερβενακίων; Θα αλλάξει η πολιτική και στρατιωτική του παρουσία κατά τα κρίσιμα χρόνια της Επανάστασης; Φυσικά και όχι.
Ας το καταλάβουμε, ότι ο στρατηγός Κολοκοτρώνης δεν ήταν παπάς, δεν ήταν καλόγερος, δεν ήταν μητροπολίτης. Ήταν στρατηγός μιας καθοριστικής επανάστασης στο Μωριά. Και ο Σπυρίδων Ζαμπέλιος τονίζει ότι αυτός ο δυναμισμός προήλθε από την χιλιόχρονη μίξη των ορθοδόξων σλαβικών φυλών στην Πελοπόννησο με τους Έλληνες, κι αυτό μαρτυρούν, τα τοπωνύμια. Και ακριβώς γι’ αυτό θα πρέπει να τον μελετούμε ως στρατιωτικό και ως επαναστάτη, ως ιστορικό πρόσωπο και όχι ως όσιο μοναχό ή μητροπολίτη.
Η Τριπολιτσά δεν ήταν μία σχολική εικονογράφηση. Η Άλωση της Τριπολιτσάς υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα και καθοριστικά γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης, αλλά ταυτόχρονα ένα από τα πιο βίαια επεισόδια του πολέμου. Υπήρξαν σφαγές, λεηλασίες, αιχμαλωσίες, διαφωνίες και διαμάχες, ακόμα και για τα λάφυρα. Ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης, δεν το κρύβει, αναφέρεται στα απομνημονεύματά του, ναι αναφέρεται στα λάφυρα και στους αιχμαλώτους μετά την άλωση της Τριπολιτσάς. Η μεταγενέστερη γεωπολιτική και γεωστρατιωτική ιστοριογραφία έχει εξετάσει εκτενώς το ζήτημα. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να κρύβουμε αυτή την πλευρά της κάθε Επανάστασης, όσο και να μην μας είναι ιδανική. Όσο και οι μπίζνες των σαλονιών των Ελίτ και των διπλωματικών γραφείων των Ελίτ με τα ειδικά μισθολόγια, μιας σύγχρονης πτωχευμενης χώρας και ενός λαού πού οριακά σήμερα επιζεί.
Αλλά υπάρχει εξίσου νομικά μεγάλη ευθύνη να μην απομονώνουμε μία πλευρά ενός πολέμου και να την κάνουμε από ολόκληρη, μισή ιστορία, για την ξενομανία. Ο Κολοκοτρώνης ήταν προϊόν ενός κόσμου όπου η πολεμική λεία, η προσωπική πίστη στον καπετάνιο, η οικογενειακή ισχύς, η τοπική κοινωνία, η επιβίωση και η στρατιωτική αρχηγία συνυπήρχαν ομοιόμορφα με αίσθημα στρατιωτικού δικαίου και στρατιωτικής ηθικής. Το να τον κρίνουμε αποκλειστικά με τα σημερινά δήθεν κοινωνικά και ηθικά μέτρα είναι εύκολο. Το να τον κατανοήσουμε γεωστρατιωτικά, γεωπολιτικά, εθνικά και ιστορικά είναι πολύ δυσκολότερο. Δεν θα πρέπει να φοβόμαστε την απομυθοποίηση — αλλά ούτε και την αποκαθήλωση.
Σήμερα υπάρχει μια λεπτή αλλά ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στην απομυθοποίηση και στην αποκαθήλωση. Η απομυθοποίηση είναι επιστήμη. Η αποκαθήλωση μπορεί να γίνει και ιδεολογία. Η πρώτη λέει: «Ας δούμε τον Κολοκοτρώνη όπως πραγματικά ήταν». Η δεύτερη λέει: «Αφού δεν ήταν τέλειος, δεν ήταν ήρωας»! Αυτό θα είναι ιστορικά παιδαριώδες και εθνικά πολύ επιζήμιο, με εμβολή ευθέως στη προσβολή της προσωπικότητας του σπάνιου ήρωα μας. Οι μεγάλες ιστορικές προσωπικότητες δεν κρίνονται επειδή υπήρξαν άμεμπτες και οσίες σε κάθε πτυχή της ζωής τους. Κρίνονται από τη συνολική ιστορική τους δράση, μέσα στο πλαίσιο της εποχής τους. Ο Κολοκοτρώνης μπορεί να είχε και αδυναμίες. Μπορεί να είχε και φιλοδοξίες. Μπορεί να συμμετείχε και στη λογική των λαφύρων. Μπορεί να έκανε και πολιτικά λάθη. Μπορεί και να συγκρούστηκε σκληρά με αντιπάλους του. Όλα αυτά μπορούν και πρέπει να μελετηθούν. Τίποτε όμως από αυτά δεν ακυρώνει αυτομάτως τον ρόλο του ως του κορυφαίου ήρωα, στρατιωτικού και ηγέτη, της Ελληνικής Επανάστασης.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Δεν χρειάζεται να αποκαθηλώσουμε τον Κολοκοτρώνη για να κάνουμε σοβαρή εμείς την δήθεν αληθινή ιστορία, γιατί τότε θα εξυπηρετήσουμε τους σκοπούς και στόχους των μυστικών εταιρειών. Ναι, χρειάζεται να τον μελετήσουμε περισσότερο. Να διαβάσουμε τα απομνημονεύματά του. Να διαβάσουμε τον Σπηλιάδη, τον Φραντζή, τον Τρικούπη, τον Παπαρρηγόπουλο, τον Σπυρίδωνα Ζαμπέλιο, στον Παπαδιαμάντη και να εμβαθύνουμε στο σκεπτικό του Άμισθου Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια για την απαγόρευση σε μυστικές εταιρείες. Να εξετάσουμε τον Κόκκινο, τον Σακελλαρίου, τη νεότερη ιστοριογραφία και τις σύγχρονες επιστημονικές μελέτες. Να συγκρίνουμε τις ελληνικές πηγές με τις ξένες. Να εξετάσουμε και τους αντιπάλους του. Και ύστερα να βγάλουμε συμπέρασμα. Όχι από ένα βίντεο. Όχι από μια φράση. Όχι από μια ανάρτηση στο διαδίκτυο. Όχι από την ανάγκη μας να δημιουργήσουμε έναν καινούργιο «ήρωα» ή έναν καινούργιο «αντι-ήρωα» και να αποδομήσουμε την Εθνική μας υπόσταση.
Ο Κολοκοτρώνης και το σήμερα. Σίγουρα υπάρχει και μια τελευταία, ίσως πιο επίκαιρη διάσταση. Εμείς σήμερα έχουμε την πολυτέλεια να συζητούμε εάν ο Κολοκοτρώνης ήταν «Καπετάν Λαφύρας», για να ρίχνουμε λάδι στη φωτιά σε τουρκο-εβραίους και σε άλλους. Αλλά εκείνος δεν είχε την πολυτέλεια να συζητά θεωρητικά για την ελευθερία. Έζησε έναν πραγματικό πόλεμο, με το σύνθημα Ελευθερία ή Θάνατος!!! Πολέμησε σε έναν κόσμο όπου η Οθωμανική Αυτοκρατορία αποτελούσε την κυρίαρχη δύναμη της σκλαβιάς και του Ζυγού (Παιδομάζωμα, Φόρος Αίματος, Χαρέμια Χριστιανών Κοριτσιών) στην περιοχή όπου όλα τα πλάκωνε και τα σκιαζε η σκλαβιά και όπου η επιβίωση της επανάστασης δεν ήταν καθόλου δεδομένη δίχως το αίμα αθώων.
Και εδώ η ιστορία συναντά τη γεωπολιτική. Η Ελλάδα του 1821 χρειάστηκε ανθρώπους σαν τον Κολοκοτρώνη. Η Ελλάδα του 2026 δεν χρειάζεται να αντιγράψει τον Κολοκοτρώνη. Χρειάζεται όμως να διαθέτει την ίδια ιστορική αυτογνωσία, στρατηγική σκέψη, ιερή πίστη και αποφασιστικότητα και επίγνωση των συσχετισμών της ισχύος.
Γιατί οι εποχές αλλάζουν.
Οι γεωπολιτικές απειλές αλλάζουν. Τα κράτη αλλάζουν. Οι στρατοί αλλάζουν. Αλλά ένα πράγμα παραμένει σταθερό: Όποιος Λαός δεν γνωρίζει την ιστορία του, αργά ή γρήγορα αναγκάζεται να τη ζήσει ξανά.
Γι’ αυτό προσωπικά ως διδάκτωρ τριών διαφορετικών επιστημών και Ακαδημαϊκός τριών Ξένων Ακαδημιών τών Επιστημών δεν φοβάμαι μήπως ο στρατηγός Κολοκοτρώνης αποδειχθεί άνθρωπος με αδυναμίες. Με φοβίζει περισσότερο μήπως, αποκαθηλώνοντας όλους τους ήρωες και ιστορικούς μας πρωταγωνιστές επειδή δεν ανταποκρίνονται στα σύγχρονα σημερινά πρότυπα της δήθεν τελειότητας, φτάσουμε στο σημείο να μην έχουμε πλέον κανέναν να θυμόμαστε ως Λαός και ως Έθνος, όταν η Ιστορία θα απαιτήσει ξανά ανθρώπους με αποφασιστικότητα και τόλμη. Ο Κολοκοτρώνης ας το χωνέψουμε δεν χρειάζεται μύθο. Χρειάζεται αλήθεια και Ορθόδοξη πίστη. Ακόμη και ο βασιλιάς Δαυίδ στην βιβλική ιστορία του Ισραήλ όταν πείνασε ο ίδιος και οι στρατιώτες του έλαβε να φάνε άρτο εκ της προθέσεως πράγμα απαγορευμένο με ποινές. Και η αλήθεια σήμερα δεν φοβάται ούτε τον έπαινο ούτε την κριτική. Αλλά απαιτεί ένα πράγμα: Πηγές.
Εάν, λοιπόν, το «Καπετάν Λαφύρας» ήταν πράγματι το καθιερωμένο προσωνύμιο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη κατά την Επανάσταση, ας παρουσιαστούν οι πρωτογενείς μαρτυρίες που το αποδεικνύουν. Αν πρόκειται για μεταγενέστερο ιστοριογραφικό χαρακτηρισμό που βασίζεται σε συγκεκριμένη δευτερογενή παράδοση, ας ειπωθεί ακριβώς έτσι. Γιατί στην επιστήμη της Ιστορίας και της Εθνικής Γεωστρατηγικής η διαφορά ανάμεσα στο «έτσι έγινε» και στο «έτσι γράφτηκε αργότερα» είναι τεράστια και μεγάλη και επισύρει τις νομικές ευθύνες της Εθνικής Αποδόμησης. Και αυτή τη νομική διαφορά οφείλουμε να τη σεβόμαστε όλοι — ιδίως όταν μιλάμε για τον στρατηγό Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και την οικογένειά του.
Συνέχεια ανάγνωσης

ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ

Armenian Chronicle: Η φιλοξενία δεν σημαίνει αφέλεια

Οι γέφυρες μεταξύ των λαών είναι χρήσιμες. Η οικονομική συνεργασία είναι χρήσιμη. Η ειρήνη είναι απαραίτητη. Αλλά τίποτα από αυτά δεν απαιτεί από την Ελλάδα να ξεχνά την ιστορία της, να υποτιμά τις γεωπολιτικές πραγματικότητες ή να δημιουργεί νέες μορφές οικονομικής εξάρτησης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Περισσότεροι από 260.000 Τούρκοι επισκέπτες έχουν φτάσει από την αρχή του 2026 έως τις 20 Αυγούστου μόνο στη Λέσβο, τη Χίο και τη Σάμο, ενώ η τουριστική κίνηση από τα τουρκικά παράλια προς τα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου συνεχίζεται καθημερινά. Η Λήμνος προστίθεται πλέον στους προορισμούς της σύντομης διαμονής, ενώ ιδιαίτερα αυξημένη είναι η παρουσία Τούρκων τουριστών και στην Πάτμο.

Όμως η εικόνα ενός αυτοκινήτου στα ελληνικά νησιά με το πορτρέτο του Μουσταφά Κεμάλ μάς θυμίζει ότι πίσω από την τουριστική και οικονομική πραγματικότητα υπάρχει και μια διαφορετική ιστορική και πολιτική διάσταση που δεν πρέπει να αγνοήσουμε.

Δεν είναι ζήτημα να αντιμετωπίζουμε κάθε Τούρκο επισκέπτη ως εχθρό. Ούτε να θεωρούμε ότι η παρουσία Τούρκων τουριστών αποτελεί από μόνη της απειλή. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν, μέσα από τη ραγδαία αύξηση των οικονομικών και κοινωνικών δεσμών, δημιουργείται σταδιακά μια σχέση εξάρτησης των ελληνικών νησιών από την τουρκική αγορά.

Η ιστορία άλλωστε έχει αποδείξει ότι το εμπόριο, η οικονομική αλληλεξάρτηση και η καθημερινή συνύπαρξη δεν αποτελούν εγγύηση ότι οι πολιτικές και εθνικές αντιθέσεις θα εξαφανιστούν. Πριν από το 1922 υπήρχαν βαθιές οικονομικές και κοινωνικές σχέσεις μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων. Υπήρχαν κοινές πόλεις, αγορές, εμπορικές συναλλαγές και καθημερινή συνύπαρξη. Όταν όμως οι πολιτικές και εθνικές συνθήκες άλλαξαν, αυτές οι σχέσεις δεν στάθηκαν ικανές να προστατεύσουν τον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας από την τραγωδία που ακολούθησε.

Σήμερα ασφαλώς δεν ζούμε το 1922 και δεν υπάρχει λόγος να αντιμετωπίζουμε την ιστορία ως προφητεία. Υπάρχει όμως λόγος να τη θυμόμαστε ως προειδοποίηση. Η Ελλάδα δεν μπορεί να θεωρεί ότι επειδή οι Τούρκοι επισκέπτονται μαζικά τα νησιά μας, οι ελληνοτουρκικές διαφορές έχουν πάψει να υπάρχουν ή ότι μας αγαπάνε. Βλέποντας στα νησιά μας το 20% ή 30% των μορφωμένων και οικονομικά εύρωστων Τούρκων δεν μπορείς να σχηματίζεις άποψη για το υπόλοιπο 70%.

Η Λέσβος, η Χίος, η Σάμος, η Λήμνος και το Καστελλόριζο δεν είναι απλώς τουριστικοί προορισμοί. Είναι ελληνικά νησιά σε μια περιοχή με ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, όπου εξακολουθούν να υπάρχουν σοβαρές διαφωνίες και διεκδικήσεις. Η οικονομική συνεργασία είναι ευπρόσδεκτη, αλλά δεν πρέπει να μετατρέπεται επ’ ουδενί σε οικονομική εξάρτηση.

Η Ελλάδα πρέπει να καλωσορίζει τους τουρίστες, όπως καλωσορίζει κάθε επισκέπτη που σέβεται την χώρα. Ταυτόχρονα όμως οφείλει να διατηρεί και να ενισχύει την τουριστική της πολυμορφία, ώστε τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου να μην εξαρτώνται υπερβολικά από μια αγορά που προέρχεται από ένα κράτος με το οποίο εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικές στρατηγικές διαφορές.

Η φωτογραφία του Κεμάλ πάνω σε ένα αυτοκίνητο μπορεί να είναι για κάποιον απλώς ένα σύμβολο εθνικής ταυτότητας. Για τους Έλληνες, όμως, η μορφή του δεν είναι πολιτικά ουδέτερη και δεν πρέπει να είναι ευπρόσδεκτοι αυτοί που δεν σέβονται την ιστορία της χώρας που τους φιλοξενεί. Και ακριβώς γι’ αυτό η εικόνα αυτή, δίπλα στην είδηση για την ολοένα μεγαλύτερη τουριστική και οικονομική παρουσία από την Τουρκία στα νησιά μας, πρέπει να μας κάνει να σκεφτούμε ψύχραιμα και λογικά απέναντι στον επεκτατισμό που επιδιώκει η τουρκική κυβέρνηση.

Οι γέφυρες μεταξύ των λαών είναι χρήσιμες. Η οικονομική συνεργασία είναι χρήσιμη. Η ειρήνη είναι απαραίτητη. Αλλά τίποτα από αυτά δεν απαιτεί από την Ελλάδα να ξεχνά την ιστορία της, να υποτιμά τις γεωπολιτικές πραγματικότητες ή να δημιουργεί νέες μορφές οικονομικής εξάρτησης.

Η Ελλάδα μπορεί να είναι ανοιχτή στους επισκέπτες της και ταυτόχρονα απολύτως προσεκτική απέναντι στις στρατηγικές πραγματικότητες. Γιατί η φιλοξενία δεν σημαίνει αφέλεια και η ειρήνη δεν σημαίνει λήθη.

Σχόλιο Αρντάς Γιαγουπιάν: Η Αρμενία αποτελεί σήμερα ένα πραγματικό παράδειγμα του ίδιου πολιτικού πειράματος: «ας αυξήσουμε τις οικονομικές σχέσεις, ας ανοίξουμε τα σύνορα, ας δημιουργήσουμε αλληλεξάρτηση και αυτό θα βοηθήσει στην ειρήνη»

Αν η Αρμενία σαν κράτος λέει: «Ας αφήσουμε πίσω μας τη Γενοκτονία, ας αφήσουμε πίσω μας τις χαμένες πατρίδες, ας μειώσουμε τη σημασία των συμβόλων που ενοχλούν την Τουρκία και ας δημιουργήσουμε οικονομική αλληλεξάρτηση», τότε πράγματι υπάρχει ο κίνδυνος η οικονομική εξομάλυνση να μην είναι απλώς μέσο ειρήνης, αλλά να συνοδεύεται από μια σταδιακή αλλαγή της εθνικής αφήγησης.
Και εδώ η Αρμενία είναι ένα πολύ ενδιαφέρον παράδειγμα για την Ελλάδα.
Συνέχεια ανάγνωσης

ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ

Άπασα η Βουλή είστε για λύπηση – Και πρώτα πρώτα, η Ελληνική Κυβέρνηση!

Η μη δικαστική προσφυγή για ακύρωση των δυο θαλάσσιων πάρκων-εισβολών στην Ελληνική ΑΟΖ, ισοδυναμεί με αυτοχειριασμό της. Κείμενο του Χρήστου Κηπουρού

Δημοσιεύτηκε

στις

Ούτε ήρεμα νερά είναι ούτε τρικυμία. Είναι μπατάκι. Η Τουρκία άλλη μια φορά βρίσκει και κάνει. Και αυτό πότε; Όταν υπάρχει διεθνής και καταλυτικός μάρτυρας που είναι ο οικολογικός χάρτης του ΟΗΕ, ο από 20ης Δεκεμβρίου 2019 γιος και copy paste του Χάρτη της Σεβίλλης, τον οποίον όμως οι εν Αθήναις άνωθεν, αποσιωπούν και αποκρύπτουν. Ενώ οποιοδήποτε και αν είναι το Διεθνές Δικαιοδοτικό όργανο εξέτασης, θα αρκεί μια ματιά και μόνο, για να σταλούν αμφότερα τα λεγόμενα θαλάσσια πάρκα στον αγύριστο. Με παρέα τους, τη “Γαλάζια Πατρίδα” και το μνημόνιο Άγκυρας Τρίπολης.

Όμως η Αθήνα συνολικά αποφεύγει τη χρήση του ακρωνυμίου του παγκόσμια αποδεκτού όρου της ΑΟΖ της UNCLOS. Αυτό διότι ενυπάρχει μάλλον η σημαδιακή λέξη: “Αποκλειστική”.

Η Κυβέρνηση συνηθίζει το “Υφαλοκρηπίδα”, οι Αντιπολιτεύσεις ζητούν σκληρότερη αντιμετώπιση.

Η δε Ε. Ε. με την παλιά της τέχνη κόσκινο, αν και αντέγραψε το Χάρτη της Σεβίλλης, μετονόμασε την ΑΟΖ, σε θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό!

Πάρε λόγια πάνε στο παζάρι. Στο οποίο βέβαια οφείλει κανείς να υποκλίνεται στους γείτονες, μια και οι 2 από τις 599 ληφθείσες συντεταμένες του πάρκου στο Βόρειο Αιγαίο, που ως γνωστόν αρκούν να ορίσουν μια ευθεία γραμμή, αυτή δεν είναι άλλη από τον 25ο και κάτι Μεσημβρινό, ώστε να δοθεί συνέχεια στα παζάρια!

Λεζάντα εικόνας: Συγκριτική απεικόνιση: Αριστερά, η γραμμή ΑΒ του θαλάσσιου Αττίλα στον 25,30 Μεσημβρινό. Δεξιά, η εσκεμμένη απουσία συντεταγμένων, που αποτελεί την άλλη όψη της γεωπολιτικής απαγωγής του Καστελόριζου. (Πηγή εικόνας: εφ. Η Καθημερινή, επεξεργασία από τον συγγραφέα)

Όμως κανείς τους δεν μπήκε στον κόπο να δει ότι ο νέος θαλάσσιος εισβολέας, στο μεν Βόρειο Αιγαίο, απέχει 55 μίλια από τις Μικρασιατικές Ακτές και στην Ανατολική Μεσόγειο στα 40 με 50, ούτε ότι στην πρώτη περίπτωση είναι μια ανάσα από τον 25ο Μεσημβρινό και στη δεύτερη με τη γεωπολιτική απαγωγή του συμπλέγματος Καστελόριζου, η Τουρκία χτίζει το ορμητήριο για την κατάληψη όλης της Ανατολικής Μεσογείου. Και μέχρι τότε είπε να πάρει εκδίκηση και από τους δυο παγκόσμιους διαδρόμους BRI και IMEC που την έκαναν bypass, ακυρώνοντας ταυτόχρονα την επανένωση του θαλάσσιου Ελληνισμού, που την εγγυάται η ΑΟΖ του απαχθέντος Καστελόριζου,

Τελευταία γελώ με τα τρικ που χρησιμοποιούν. Επειδή κατάλαβαν ότι το “υφαλοκρηπίδα” και το “αναφαίρετο δικαίωμα της επέκτασης στα 12 μίλια”, δεν πουλάνε πλέον, πέραν από τη φασίζουσα λέξη “επέκταση”, κάποιοι φωτισμένοι των Αθηνών λένε τις φράσεις “δυνητική ΑΟΖ” και “δυνητικά χωρικά ύδατα. Θυμίζουν τους υπουργούς του έτους 2000, και τη φράση: “Λειτουργική Εγνατία”! της οποίας ακόμη και σήμερα, το έτος 2026, υπάρχουν ανολοκλήρωτα τμήματα!!

___________________

Διδυμότειχο, Αύγουστος 2026,

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Ελληνοκαναδικό Ινστιτούτο: Τα τουρκικά «θαλάσσια πάρκα» είναι τέχνασμα επέκτασης δικαιοδοσίας

Η Άγκυρα χρησιμοποιεί την προστασία του περιβάλλοντος ως όχημα για την προώθηση της «Γαλάζιας Πατρίδας» σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

Η αποτροπή απαιτεί προετοιμασία! Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ προσαρμόζουν την στρατηγική τους απέναντι στον κίνδυνο της Τουρκίας

Η κλιμάκωση στην Ανατολική Μεσόγειο δεν αποτελεί πλέον ένα καθαρά θεωρητικό ενδεχόμενο. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος....

Διεθνή3 ώρες πριν

Σύμβουλος του αλ Σαράα διορίστηκε ο Μαζλούμ Άμπντι

O Άμπντι, πρώην διοικητής των υπό κουρδική ηγεσία Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων, ανακοίνωσε την Τρίτη τη διάλυσή τους ως ανεξάρτητης στρατιωτικής...

Διεθνή3 ώρες πριν

Κίνα: Παραμένουν υπό κράτηση τρεις ηγέτες ανεξάρτητης χριστιανικής Εκκλησίας στη Χουνάν

Αντιμετωπίζουν ποινική δίωξη για «παράνομη χρήση δικτύων πληροφοριών» – Έρευνες σε σπίτια, κατασχέσεις Βίβλων και συλλογή βιομετρικών δεδομένων πιστών

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

Καμπουρίδης: Οι Τούρκοι αποκάλυψαν πολεμικά σχέδια κατά της Ελλάδας!

Ο αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης παρεμβαίνει στην τηλεόραση της «Ναυτεμπορικής» και προειδοποιεί για τον κίνδυνο η Ελλάδα να χρησιμοποιηθεί ως...

Δημοφιλή