Μάζης για Μητσοτάκη–Ερντογάν: «Αφέλεια τα “ήρεμα νερά” – Ξεπλύναμε την Τουρκία»

Με σκληρή γλώσσα και ευθείες αιχμές για το πολιτικό αποτύπωμα της συνάντησης Μητσοτάκη–Ερντογάν, παρενέβη στη Θεσσαλία Τηλεόραση ο καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής Θεωρίας Ιωάννης Μάζης, αμφισβητώντας ανοιχτά το αφήγημα περί «θετικών αποτελεσμάτων» και «οικονομικής συνεργασίας που φέρνει ηρεμία στο Αιγαίο».

Ο κ. Μάζης χαρακτήρισε «τελείως αφελές» το επιχείρημα ότι η οικονομική ατζέντα οδηγεί σε σταθερότητα, υποστηρίζοντας ότι όλες οι βασικές τουρκικές διεκδικήσεις παραμένουν ανέπαφες – και, όπως είπε, «με επιβαρυντικές προσθήκες», όπως η πρόσφατη NAVTEX ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, η συνέχιση της «Γαλάζιας Πατρίδας», αλλά και η διαρκής εργαλειοποίηση του υβριδικού πολέμου.

«Τουρκολιβυκό μνημόνιο “τρέχει” ενώ μιλούσαν οι δύο ηγέτες»

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο τουρκολιβυκό μνημόνιο, τονίζοντας ότι εξελίξεις γύρω από παραχωρήσεις/δημοπρασίες –με εμπλοκή της τουρκικής εταιρείας πετρελαίων– «τρέχουν» την ίδια στιγμή που στην Αθήνα παρουσιαζόταν εικόνα συνεννόησης. Κατά τον ίδιο, αυτό δείχνει ότι «ό,τι υπήρχε πριν, υπάρχει και σήμερα», άρα η συνάντηση δεν άλλαξε την ουσία.

«Διεθνές Δίκαιο; Η Τουρκία δεν έχει κυρώσει το Δίκαιο της Θάλασσας»

Ο καθηγητής στάθηκε και στη ρητορική περί επίλυσης «με βάση το διεθνές δίκαιο» και ειδικά το Δίκαιο της Θάλασσας, λέγοντας πως η Άγκυρα δεν το έχει κυρώσει, άρα η επίκληση κοινής γραμμής είναι κενή περιεχομένου. Παράλληλα, ερμήνευσε την τουρκική αναφορά σε «αλληλένδετα ζητήματα» ως πακέτο που, κατά τη δική του εκτίμηση, μπορεί να περιλαμβάνει από αποστρατιωτικοποίηση νησιών μέχρι το εύρος της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης, δηλαδή μια ατζέντα πολύ ευρύτερη της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ.

Σε αυτό το πλαίσιο, προειδοποίησε ότι η ασάφεια γύρω από το «διεθνές δικαιοδοτικό όργανο» μπορεί να ανοίξει παράθυρο για διεθνή διαιτησία, την οποία χαρακτήρισε επικίνδυνη διότι οδηγεί σε «λογικές μισά-μισά». Αντίθετα, επέμεινε ότι, αν μιλάς σοβαρά για δικαστική οδό, πρέπει να το λες καθαρά (Χάγη) και με συγκεκριμένο συνυποσχετικό.

«Ο Ερντογάν θα πάει το βίντεο σε Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον»

Κεντρικός άξονας της παρέμβασής του ήταν η εκτίμηση πως η συνάντηση λειτούργησε ως εργαλείο «νομιμοποίησης» και «εξωραϊσμού» της τουρκικής εικόνας προς τρίτους. Κατά τον κ. Μάζη, ο Ερντογάν αποκτά ένα «οπτικό τεκμήριο» για να το αξιοποιήσει διεθνώς, προβάλλοντας ότι έχει «άριστες σχέσεις» με την Ελλάδα, άρα μπορεί να διεκδικήσει:

• αναβάθμιση σχέσεων με την ΕΕ (τελωνειακή ένωση),

• μεγαλύτερη πρόσβαση σε ευρωπαϊκά χρηματοδοτικά/αμυντικά εργαλεία,

• άρση αντιρρήσεων σε εξοπλιστικά (με αιχμές για F-35 κ.ά.).

«Θα το προβάλλει στις Βρυξέλλες και στην Ουάσιγκτον και θα πει: “Τι μας λέτε ότι δεν συμπεριφερόμαστε καλά με τους γείτονές μας;”», ήταν το νόημα της κριτικής του, καταλήγοντας στη φράση ότι έτσι «ξεπλύναμε την Τουρκία».

«Δύσκολα μετά βάζεις βέτο όταν διαφημίζεις “ήρεμα νερά”»

Ο καθηγητής συνέδεσε ευθέως την επικοινωνιακή εικόνα συνεννόησης με την πρακτική δυνατότητα άσκησης βέτο σε ευρωπαϊκές αποφάσεις που αφορούν την Τουρκία. Υποστήριξε ότι όταν η ελληνική πλευρά εκπέμπει προς τα έξω πως όλα βαίνουν ομαλά, μετά «δυσκολεύει τη θέση της» να πει «όχι» σε κρίσιμες τουρκικές επιδιώξεις, γιατί θα της αντιτείνουν ότι η ίδια πιστοποιεί την «ομαλότητα».

Ενέργεια και καλώδιο: «Σταθερότητα με φόντο τις τουρκικές φρεγάτες;»

Σε μια λεπτομέρεια που χαρακτήρισε αποκαλυπτική, στάθηκε στη διατύπωση για «ευκαιρίες συνεργασίας στον τομέα της ενέργειας» και ειδικά για «διασύνδεση ηλεκτρικής ενέργειας» ως παράγοντα περιφερειακής σταθερότητας. Κατά τον ίδιο, το μυαλό πάει απευθείας στο καλώδιο/διασύνδεση, υπενθυμίζοντας ότι ανάλογες κινήσεις έχουν μπλοκαριστεί από τουρκικές ναυτικές μονάδες. Έθεσε, μάλιστα, και διάσταση αξιοπιστίας απέναντι σε τρίτους εταίρους (με αναφορά στο Ισραήλ): αν αφήνεις «δικλίδες» στον αντίπαλο του συμμάχου σου, «πόσο ασφαλής σύμμαχος δείχνεις;».

Η απουσία Δένδια: «Υπακούσαμε μέχρι και στη σύνθεση της αντιπροσωπείας»

Από τα πιο αιχμηρά σημεία ήταν η αποτίμησή του για την απουσία του υπουργού Άμυνας από τη σύνθεση, την οποία απέδωσε σε τουρκική παρέμβαση και σε «υπακοή» της ελληνικής πλευράς. Ενίσχυσε το επιχείρημά του με την παρατήρηση ότι ούτε η Τουρκία είχε αντίστοιχη παρουσία του δικού της υπουργού Άμυνας, άρα –όπως είπε– η ελληνική πλευρά αποδέχθηκε μια ασύμμετρη εικόνα.

«Το “καλό παιδί” δεν πληρώνεται – και η Κύπρος μένει εκτός κάδρου»

Στο ευρύτερο γεωπολιτικό κάδρο, ο κ. Μάζης επέκρινε την τάση της Αθήνας να εμφανίζεται «καλό παιδί» σε ευρωπαϊκές γραμμές, ενώ –όπως υποστήριξε– χάνει θέσεις σε πρωτοβουλίες που τρέχουν στην περιοχή. Έφερε ως παράδειγμα τη στάση σε διεθνείς εξελίξεις και επέμεινε ότι η Κύπρος, ως ευρωπαϊκό κράτος υπό κατοχή, θα έπρεπε να αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς στο τραπέζι, όχι υποσημείωση.

Μήνυμα για Θράκη και «παρακαταθήκες»

Στο δεύτερο μέρος της παρέμβασης, ο καθηγητής άσκησε σφοδρή κριτική στην πολιτική ρητορική που –κατά την άποψή του– «διαβάζει ανάποδα την ιστορία», ενώ ζήτησε «πληρωμένη απάντηση» κάθε φορά που η Άγκυρα επιχειρεί να εργαλειοποιήσει ζητήματα μειονοτήτων. Υποστήριξε ότι η απουσία αντίλογου ενισχύει τη θρασύτητα και την ανάμειξη στο εσωτερικό της χώρας.

Γράφει η Φανούλα Αργυρού*, ΣΗΜΕΡΙΝΗ

Έγραψε, μεταξύ άλλων, ο βετεράνος δημοσιογράφος και όχι μόνο στο άρθρο του στη «Σημερινή», με τίτλο «Η πολιτική ηγεσία της ευρωπαϊκής Κύπρου επιμένει να την τουρκέψει διά της διζωνικής!»:

«…Ο Ν. Χριστοδουλίδης – όπως και οι προκάτοχοί του, Κληρίδης, Τάσσος, Χριστόφιας, Αναστασιάδης – ΑΣΕΒΕΙ βάναυσα προς την ήδη και βροντερά και δημοκρατικά εκπεφρασμένη απόφαση του κυπριακού Ελληνισμού ν’ απορρίψει το Σχέδιο Ανάν και, δι’ αυτού, την τουρκοδιζωνική τερατουργία. Είναι πρωτοφανές στα πολιτικά χρονικά: Ο λαός αποφασίζει κυρίαρχα και απορρίπτει ένα Σχέδιο, που θα παρέδιδε την Κύπρο αύτανδρη σε μια νέα τουρκοκρατία, διασώζει την Κυπριακή Δημοκρατία και η πολιτική ηγεσία, ανεπαρκής, ψοφοδεής, τουρκοφοβική, επιμένει σε μια καταστροφική πορεία προς το βάραθρο. Είναι case study στην ψυχιατρική!

»Ο Τάσσος είχε μία, μοναδική, ιστορική και ανεπανάληπτη ευκαιρία, στις 24/4/2004, ν’ αλλάξει τον ρουν του Κυπριακού… Για λόγους πιθανής επανεκλογής του στην Προεδρία, προτίμησε να παραμείνει κοινοτάρχης αντί ν’ αναδειχθεί σε Εθνάρχη…»

https://simerini.sigmalive.com/article/2026/2/8/e-politike-egesia-tes-europaikes-kuprou-epimenei-na-ten-tourkepsei-dia-tes-dizonikes/

Πολύ σωστά τα έγραψε ο Σάββας Ιακωβίδης για γνώση και των νεότερων, που δεν έζησαν τα γεγονότα εκείνα. Ένα συμπλήρωμα λοιπόν.

Μετά τον «ευέλικτό» τους Γ. Βασιλείου, αφού τον χρησιμοποίησαν για να δώσουν «εγκυρότητα» στη βρετανο-τουρκική τους Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία, με το απαρτχάιντ ψήφισμά τους 649/90, ώστε να εμφανίσουν τις «Ιδέες Γκάλι» και τα διαβόητα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, οι Βρετανοί προχώρησαν και επανήλθαν με το εκτρωματικό τους «Σχέδιο Ανάν».

Σχετικά εδώ – https://simerini.sigmalive.com/article/2026/1/25/epikedeios-giorgou-basileiou-kai-to-eudiakrito-apotupoma-tou-dia-phorein-ophis/

https://simerini.sigmalive.com/article/2026/2/1/oi-epiptoseis-tes-apodokhes-tes-ddo-apo-g-basileiou/

«Αγκάλιασαν», λοιπόν, ξανά τον Γλ. Κληρίδη, τον οποίον από τις 16 Αυγούστου 1974 είχαν επιλέξει για την προώθηση της ΔΔΟ. Ο οποίος, μαζί με τους Σερ Ντέιβιντ Χάνεϊ, Αλ. Μαρκίδη (όπως έγραψε και ο Σ. Ιακωβίδης), πηγαινοερχόταν στο Λονδίνο για το «Σχέδιο Ανάν». Το είπε και ο Ραούφ Ντενκτάς.

«Σημερινή», 28/12/2008, σε συνέντευξή του στην τουρκοκυπριακή «Volcan», επιβεβαίωσε:

«Ο Κληρίδης, εκμεταλλευόμενος την απουσία μου από το νησί, για ιατρικούς λόγους λόγω προβλημάτων με την καρδιά μου, ανέλαβε έναν αποφασιστικό ρόλο στη σύνταξη του ‘‘Σχεδίου Ανάν’’ και υποσχέθηκε σε όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη ότι ο Ελληνοκύπριοι θα το υπερψήφιζαν».

Ο χάρτης του «Σχεδίου Ανάν», «Σημερινή», 21.3.2004.

Το «Σχέδιο Ανάν» (σε τελική μορφή ως Σχέδιο 5) απορρίφθηκε στις 24.4.2004, μέσω δύο ξεχωριστών δημοψηφισμάτων, που κακώς δέχθηκε ο τότε Πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος. Τα διπλά δημοψηφίσματα ήταν συνεννόηση Βρετάνιας/Τουρκίας από τις 16/12/1956, στην προώθηση ξεχωριστής αυτοδιάθεσης σε μια μειονότητα του 18%.

Παρόλ’ αυτά, ναι, ο Πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος αρνήθηκε να σεβαστεί την απόφαση του λαού. Και στην εμμονή του να πείσει ξένους και ντόπιους διζωνικούς, πόσο «πιστός» ήταν υπέρ της (ως ένας και εκ των σχεδιαστών του περιβόητου διζωνικού χάρτη που έδωσε στους Τούρκους, στις 31.3.1977, στη Βιέννη), πολύ πριν τη συνεννόησή του με τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ στις 8 Ιουλίου 2006 για ΔΔΟ, αρνιόταν ότι ο λαός την είχε απορρίψει στις 24.4.2004!

Σε επιστολή του, 7/6/2004, προς τον ΓΓ Κόφι Ανάν (με συνημμένο έγγραφο), με αριθμό S.2004/437 (σύνολο σελίδων 8), σελ. 4, έγραψε:

«Ένα άλλο απατηλό συμπέρασμα στην Έκθεση είναι πως οι Ελληνοκύπριοι απορρίπτουν μια λύση βασισμένη στη δι-ζωνική, δι-κοινοτική ομοσπονδία. Ενδιαφέρομαι πολύ να μελετήσω οποιαδήποτε έγκυρη μαρτυρία, που προβάλλεται με καλή πίστη, που να δείχνει έστω και μία αναφορά στις γραπτές μας προτάσεις, που καταθέσαμε στη Λευκωσία και στο Burgenstock, η οποία υποστηρίζει τέτοιο συμπέρασμα… Ακόμα περισσότερο, οι σταθερές μας θέσεις όλα αυτά τα χρόνια δεν δικαιολογούν σε καμία περίπτωση την αναφορά σε τέτοιο ισχυρισμό.

»Εν πάση περιπτώσει, δράττομαι της ευκαιρίας να επαναλάβω εμφαντικά γι’ ακόμα μια φορά, εκ μέρους της ελληνοκυπριακής πλευράς, τη δέσμευση του λαού μου, καθώς και την έντονη προσωπική δική μου, για μια λύση
διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας…».

Πότε του είχε άραγε δώσει ο «λαός του» τέτοια έγκριση;

Στις 23.5.2008 ακολούθησε η συνεννόηση Προέδρου Δημήτρη Χριστόφια/Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, επιβεβαιώνοντας δέσμευσή τους για ΔΔΟ με πολιτική ισότητα…

Στις 18.9.2009, το λεγόμενο Εθνικό Συμβούλιο αποφάσισε και πάλι… όπως η λύση είναι ΔΔΟ…

(Υπενθυμίζεται ότι το σχέδιο του Λονδίνου για δύο συνιστώντα κράτη ξεκίνησε 3.1.1964).

Στις 11.2.2014 ακολούθησε η κοινή διακήρυξη Προέδρου Νίκου Αναστασιάδη/Ντερβίς Έρογλου, για ΔΔΟ με πολιτική ισότητα…

Μια διαδικασία βασισμένη σε παραπλανητικές βάσεις, ανύπαρκτες «Συμφωνίες» δίχως καμία εξουσιοδότηση από τον λαό.

Σημείωση: Το μόνο τέτοιο ανακοινωθέν/συνεννόηση που φέρει έστω και μονογραφή, όπως φανερώθηκε από έρευνά μας στα αρχεία των Ηνωμένων Εθνών, είναι εκείνο Τάσσου Παπαδόπουλου/Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, της 8ης Ιουλίου 2006.

Κάποιοι ισχυρίζονταν ότι ο Τ. Παπαδόπουλος υποστήριζε τη ΔΔΟ με «σωστό περιεχόμενο». Ένα φανταστικό άλλοθι!

Η ΔΔΟ μόνο ένα περιεχόμενο είχε και έχει, εκείνο που της όρισαν οι πάτρωνές της Βρετανοί και Τούρκοι από το 1956/57. Το διχοτομικό, των δύο ζωνών, μίας ελληνικής και μίας τουρκικής. Τα υπόλοιπα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις των υποστηρικτών της.

Η συνταγματολόγος Κλερ Πάλλυ αποκάλυψε

Στο Παράρτημα 9 του βιβλίου της το 2006 «Μια παταγώδης αποτυχία των Διεθνών Σχέσεων – Η αποστολή καλών υπηρεσιών του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων εθνών στην Κύπρο, 1999-2004», η συνταγματολόγος Κλερ Πάλλυ φανέρωσε τη μαρτυρία ότι ο Τ. Παπαδόπουλος είχε διαβεβαιώσει τον Κόφι Ανάν πως οι αλλαγές στο σχέδιό του θα ήταν μικρές. Έγραψε ο Ανάν προς Παπαδόπουλο στις 4..2.2004:

«… I recognize however that both sides wish to try to effect changes to the plan. I have been assured by the Turkish Prime Minister and you that the changes sought by the two sides would be confined to a small number…»

«Αναγνωρίζω, όμως, ότι αμφότερες οι πλευρές επιθυμούν να δοκιμάσουν να κάνουν αλλαγές στο σχέδιο. Με έχετε διαβεβαιώσει, ο Τούρκος Πρωθυπουργός και εσείς, ότι οι αλλαγές που επιθυμούν και οι δύο πλευρές θα είναι περιορισμένες σε μικρό αριθμό…».

Σχετικό το άρθρο μου 12/5/2025

«Η λαϊκή απόρριψη του ‘‘Σχεδίου Ανάν’’ και πώς διατηρήθηκε το ‘‘θανάσιμο λάθος’’»

https://simerini.sigmalive.com/article/2025/5/12/e-laike-aporripse-tou-skhediou-anan-kai-pos-diateretheke-to-thanasimo-lathos/

Η Δέσμη Αρχών με μονογραφές Τ. Παπαδόπουλου και Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, 8.6.2006 (από το Αρχείο του ΟΗΕ).

Η επιστολή Ανάν προς Τ. Παπαδόπουλο, 4.2.2004.

Η αναφορά Ανάν από την τελευταία γραμμή της σελίδας 2 προς σελίδα 3, από το βιβλίο της Κλερ Πάλλυ.

*Ερευνήτρια/Δημοσιογράφος

Σε δύο παρεμβάσεις του –πριν και μετά τη συνάντηση Μητσοτάκη–Ερντογάν– ο Σταύρος Καλεντερίδης (Best TV / BlueSky) κινήθηκε στη γραμμή της προειδοποίησης: «ελπίζω να μην υπάρξει καμία εξέλιξη», είπε χαρακτηριστικά πριν από το τετ α τετ, υποστηρίζοντας ότι το περιβάλλον στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο είναι «πάρα πολύ επισφαλές», με «αδιανόητου επιπέδου κλιμάκωση» από την Τουρκία.

«Δεν είναι πεπατημένη – ζούμε νέα κλιμάκωση»

Ο διεθνολόγος αμφισβήτησε ευθέως το κυβερνητικό αφήγημα περί «συνέχειας» ή «ελεγχόμενης κανονικότητας», υποστηρίζοντας ότι η Άγκυρα δεν επαναλαμβάνει απλώς παλαιές θέσεις αλλά τις “ανεβάζει επίπεδο” με εργαλεία όπως NAVTEX και NOTAM. Κατά την εκτίμησή του, το τελευταίο διάστημα προκύπτει ποιοτική αναβάθμιση της τουρκικής πίεσης, με κινήσεις που –όπως είπε– φτάνουν να «διχοτομούν το Αιγαίο στη μέση» (αναφορά σε ρύθμιση/διαχωρισμό που περιγράφεται ως τομή στον 25ο μεσημβρινό).

Στο ίδιο πλαίσιο, περιέγραψε την τουρκική τακτική ως «επέκταση της θεωρίας των γκρίζων ζωνών», με στόχο όχι απλώς τον περιορισμό ελληνικών δραστηριοτήτων, αλλά τη μετατόπιση της συζήτησης από κυριαρχικά δικαιώματα σε ζήτημα κυριαρχίας.

Το “κλειδί”: αποστρατικοποίηση → αμφισβήτηση κυριότητας

Κατά τον Καλεντερίδη, η τουρκική επιχειρηματολογία συνδέει “αποστρατικοποίηση” συγκεκριμένων νησιών με την ιδέα ότι, εφόσον (κατά την τουρκική ερμηνεία) η Ελλάδα «δεν συμμορφώνεται», δεν έχει δικαίωμα να διεξάγει στρατιωτικές δραστηριότητες σε ορισμένες περιοχές. Από εκεί, υποστήριξε ότι η Άγκυρα επιχειρεί να περάσει στο επόμενο –πιο επικίνδυνο– στάδιο: να παρουσιάσει νησιά ως «αδιευκρίνιστης ταυτότητας/ιδιοκτησίας», άρα να ανοίξει θέμα «σε ποιον ανήκουν».

Σε αυτό το σημείο έβαλε και την επέκταση των χωρικών υδάτων: κατά την περιγραφή του, η τουρκική λογική θα ήταν «πρώτα λύστε αν είναι δικά σας ή όχι αυτά που αποκαλείτε νησιά/γκρίζες ζώνες και μετά συζητάμε για χωρικά ύδατα».

«Η Τουρκία θέλει την εικόνα των επαφών – για να παίρνει από τις Βρυξέλλες»

Ο Καλεντερίδης δεν στάθηκε μόνο στο ελληνοτουρκικό σκέλος. Έδωσε ιδιαίτερο βάρος στο ευρωπαϊκό περιβάλλον, λέγοντας ότι η Άγκυρα αξιοποιεί τις “τυπικές” συναντήσεις με Αθήνα και Λευκωσία ως βιτρίνα “καλής διαγωγής”, ώστε να διευκολύνει την ατζέντα της προς την Ε.Ε.

Αναφέρθηκε στην επίσκεψη της επιτρόπου διεύρυνσης (Μάρτα Κος) στην Τουρκία και συνέδεσε το timing με το τουρκικό αίτημα για:

• αναβάθμιση της τελωνειακής ένωσης Ε.Ε.–Τουρκίας,
• χαλάρωση/διευκόλυνση στο καθεστώς βίζας για Τούρκους πολίτες.

Το μήνυμα του ήταν ωμό: η Τουρκία, όπως είπε, “ποντάρει” στην ελληνική σφραγίδα περί «ήρεμων νερών» για να κερδίζει πολιτικά και οικονομικά ανταλλάγματα από τις Βρυξέλλες.

Μετά τη συνάντηση: «ούτε πρόοδος ούτε αποκλιμάκωση – μια φαιδρή εικόνα»

Στη δεύτερη παρέμβασή του, μετά το τετ α τετ, αξιολόγησε το αποτέλεσμα αρνητικά: «τίποτα από τα δύο», είπε ερωτηθείς αν υπήρξε ουσιαστική πρόοδος ή έστω αποκλιμάκωση. Υποστήριξε ότι οι συμφωνίες που ανακοινώθηκαν δεν ήταν ουσιαστικές και ότι οι δύο πλευρές –για διαφορετικούς λόγους– θέλουν να συντηρούν «εικόνα επαφών».

Εκεί χρησιμοποίησε τη φράση «φεδρή/φαιδρή εικόνα των ήρεμων νερών», επιμένοντας ότι η Τουρκία έχει “ναρκοθετήσει” διπλωματικά τη διαδικασία με τις NAVTEX/NOTAM, ενώ –κατά τον ίδιο– η ελληνική πλευρά δεν έθεσε το θέμα στα διεθνή φόρα που θα μπορούσαν να πιέσουν πραγματικά (Ε.Ε., ΟΗΕ, ΝΑΤΟ).

Μεταναστευτικό: «η ρητορική που θέλει η Τουρκία»

Ιδιαίτερα αιχμηρός ήταν στο σκέλος του μεταναστευτικού. Επέκρινε τη δημόσια αναφορά σε «καλή συνεργασία» με την Άγκυρα, υποστηρίζοντας ότι μια τέτοια ρητορική λειτουργεί υπέρ της Τουρκίας, η οποία –όπως ισχυρίστηκε– αξιοποιεί την εικόνα συνεργασίας για να αντλεί ευρωπαϊκούς πόρους, ενώ στο πεδίο συνεχίζονται πιέσεις/διευκολύνσεις διακινητών.

Τουριστικές διευκολύνσεις και “βίζα” μέσω Ελλάδας: προειδοποίηση για επέκταση

Στις συμφωνίες χαμηλής πολιτικής (τουρισμός, πολιτισμός, τεχνολογία, πολιτική προστασία), στάθηκε σε μία ακτοπλοϊκή σύνδεση (Θεσσαλονίκη–Σμύρνη, όπως ακούγεται στο απόσπασμα) λέγοντας ότι μπορεί να φαίνεται θετική “σε πρώτη ανάγνωση”, όμως θυμίζει –κατά την εκτίμησή του– το πιλοτικό μοντέλο διευκολύνσεων στα νησιά (ειδικές άδειες/visa facilitation) που, όπως προειδοποίησε, μπορεί να περάσει και στην ενδοχώρα.

Το επιχείρημά του: η Τουρκία δεν επιδιώκει κατ’ ανάγκη πλήρη ένταξη στην Ε.Ε. (που θα σήμαινε κράτος δικαίου και δεσμεύσεις), αλλά δύο συγκεκριμένα κέρδη: βίζες/διευκολύνσεις μετακίνησης και αναβάθμιση τελωνειακής ένωσης. Και αυτό –κατέληξε– μεταφράζεται σε οικονομική ισχύ που «γίνεται όπλα» απέναντι στον ελληνισμό.

Η “άλλη εικόνα”: 3+1, IMEC και το ερώτημα της εμπιστοσύνης

Στο ίδιο υλικό εμφανίζεται και αναφορά σε ενημέρωση/συζήτηση γύρω από το σχήμα 3+1 (Ελλάδα–Κύπρος–Ισραήλ + ΗΠΑ) και τον διάδρομο IMEC, με αποσπάσματα που μιλούν για «νέα συμμαχία» και ανάγκη εγρήγορσης απέναντι σε δυνάμεις επιρροής (αναφέρονται ενδεικτικά Τεχεράνη, Κωνσταντινούπολη, Μόσχα). Ο Καλεντερίδης, κλείνοντας, έβαλε ως κεντρικό θέμα την εμπιστοσύνη μεταξύ συμμάχων, προαναγγέλλοντας ότι θα επανέλθει.