Πολύ συχνά, η Ινδία αρνείται να επιδείξει τη δύναμή της και να διεκδικήσει αυτό που της αναλογεί διπλωματικά. Αυτό μπορεί να είναι κακό στις καλύτερες στιγμές, αλλά όταν οι εχθροί της συσπειρώνονται, μπορεί να αποβεί μοιραίο λάθος.

Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, θα αποχωρήσει από τη θέση του στο τέλος της δεύτερης θητείας του. Παρόλο που η παράδοση της γεωγραφικής εναλλαγής του ΟΗΕ επιτάσσει ότι ένας ηγέτης από τη Λατινική Αμερική ή την Καραϊβική θα πρέπει να αναλάβει τα ηνία του ΟΗΕ, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και ο Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο έχουν αφήσει να εννοηθεί ότι θεωρούν μη αποδεκτό κανέναν από τους υποψηφίους που κατέβασε η περιοχή.

Πάρα πολλοί γενικοί γραμματείς έχουν ενεργήσει ως οι κορυφαίοι διπλωμάτες του κόσμου, ταξιδεύοντας σε όλο τον κόσμο για να προβάλουν την «ηθική» τους στάση (virtue-signal) για το ένα ή το άλλο ζήτημα, αγνοώντας παράλληλα τη διοίκηση του οργανισμού που επιλέχθηκαν να ηγηθούν. Το αδιέξοδο αυτό άνοιξε την πόρτα για άλλους υποψηφίους, συμπεριλαμβανομένου του εκλεκτού του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, Φεριντούν Σινιρλίογλου.

Η ιστορία και η περίπτωση της UNRWA

Ο ΟΗΕ ιδρύθηκε πάνω στις στάχτες της Κοινωνίας των Εθνών, η οποία είχε αποτύχει να αποτρέψει τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο ιδεαλισμός για το διεθνές δίκαιο επικρατούσε απόλυτα, ενώ το τέλος των αποικιακών αυτοκρατοριών και η εμφανιση νέων χωρών διαπότισαν το σώμα με νέα σημασία.

Η πραγματικότητα σύντομα παρενέβη, καθώς ξέσπασε ο Ψυχρός Πόλεμος και ο εθνικός κυνισμός μαζί με στενές ατζέντες προσπάθησαν να χειραγωγήσουν το νέο ίδρυμα. Αυτή ήταν η περίπτωση της Υπηρεσίας Αρωγής και Έργων του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες στη Εγγύς Ανατολή (UNRWA). Η UNRWA ιδρύθηκε το 1949 και προοριζόταν να είναι προσωρινή. Το 1951, οι ίδιοι οι ηγέτες της συνέστησαν τη διάλυσή της, αλλά τα αραβικά κράτη τη διατήρησαν ως διπλωματικό και πολιτικό μοχλό πίεσης για να τη χρησιμοποιήσουν στη δική τους διαμάχη με το Ισραήλ.

Αυτό κατέστη δυνατό επειδή η UNRWA χρησιμοποιεί διαφορετικό ορισμό για τους πρόσφυγες από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR), την οποία ο ΟΗΕ ίδρυσε δύο χρόνια αργότερα, το 1951. Για την UNRWA, ως Παλαιστίνιος πρόσφυγας ορίστηκε «κάθε άτομο του οποίου ο συνήθης τόπος διαμονής ήταν η Παλαιστίνη κατά την περίοδο από την 1η Ιουνίου 1946 έως τις 15 Μαΐου 1948 και το οποίο έχασε τόσο το σπίτι όσο και τα μέσα βιοπορισμού του ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης του 1948». Περιόρισε την περίοδο δοκιμής σε δύο χρόνια, επειδή πολλοί Παλαιστίνιοι Άραβες έφτασαν στην περιοχή μόλις εκείνη την περίοδο από τη Συρία, την Αίγυπτο και αλλού.

Το πρόβλημα ήταν το δεύτερο μέρος του ορισμού της UNRWA: «Οι απόγονοι των Παλαιστινίων αρρένων προσφύγων, συμπεριλαμβανομένων των υιοθετημένων παιδιών, είναι επίσης επιλέξιμοι για εγγραφή», αναφέρουν οι καταστατικοί κανόνες της οργανωσης. Ουσιαστικά, η ιδιότητα του πρόσφυγα έγινε μια μόνιμη, γονιδιακή κατάσταση.

Ο ορισμός της UNHCR — ο οποίος ισχύει σε κάθε άλλο μέρος του κόσμου — βασίζεται σε ατομικές συνθήκες. Ορίζει ως πρόσφυγα όποιον «λόγω δικαιολογημένουφόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, συμμετοχής σε ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα ή πολιτικών πεποιθήσεων, βρίσκεται εκτός της χώρας της ιθαγένειάς του και δεν είναι σε θέση ή, λόγω αυτού του φόβου, δεν επιθυμεί να απολαύσει την προστασία αυτής της χώρας…». Η απόκτηση καθεστώτος πρόσφυγα μέσω οικογενειακών σχέσεων είναι σπάνια και το μόνιμο καθεστώς πρόσφυγα ακόμα σπανιότερο. Πράγματι, ο Μπαρχάμ Σάλιχ, ο νυν Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, έχει δεσμευτεί να υποδιπλασιάσει τους καταλόγους προσφύγων έως το 2035.

Οι ορισμοί έχουν σημασία. Η UNRWA καταγράφει 6.000.000 πρόσφυγες. 2.400.000 κατέχουν πλήρη ιορδανική υπηκοότητα, αλλά εξακολουθούν να προσμετρώνται ως πρόσφυγες. Η εφαρμογή του ορισμού της UNHCR στους Παλαιστίνιους θα απέδιδε έναν αριθμό πλησιέστερο στις 20.000 άτομα, με τον αριθμό των επιζώντων Παλαιστινίων που εκτοπίστηκαν από τον πόλεμο του 1948 και ζουν εκτός των συνόρων της ιστορικής Παλαιστίνης να μειώνεται κάθε χρόνο.

Η στάση της Τουρκίας και του Πακιστάν απέναντι στην Ινδία

Πολλοί Ινδοί, ειδικά εκείνοι από κεντροαριστερά κόμματα, τόσο συμπαθούν τους Παλαιστίνιους έναντι του Ισραήλ όσο και δείχνουν σεβασμό στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών για να συγκρατεί τις μεγάλες δυνάμεις που συχνά ενεργούν αλαζονικά χωρίς να υπολογίζουν το διεθνές δίκαιο. Το πρόβλημα με μια τέτοια υποχωρητικότητα είναι ότι τα Ηνωμένα Έθνη παραμένουν όμηροι των μελών τους, ελάχιστα από τα οποία θέτουν τα ιδρυτικά τους ιδεώδη πάνω από τα δικά τους συμφέροντα.

Η Τουρκία και το Πακιστάν διαφωνούν και οι δύο με την ιδέα ότι μη μουσουλμάνοι θα πρέπει να κυβερνούν μουσουλμάνους, ακόμη και σε μια δημοκρατική κοινωνία. Θεωρούν την Ινδουιστική ταυτότητα (Hindutva) ως μη νόμιμη. Το ζήτημα δεν είναι μόνο το Κασμίρ, αλλά ολόκληρη η Ινδία.

Για παράδειγμα, σε φόρουμ για ρητορική μίσους που διοργάνωσε η Τουρκία μαζί με το Πακιστάν στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ρώτησε: «Στην Ινδία, πώς θα υπερασπιστούμε τη μουσουλμανική νεολαία που μαστιγώνεται, χτυπιέται με ματσέτες και ακόμη καταδικάζεται σε θάνατο μόνο και μόνο επειδή τρώει βοδινό κρέας;». Με την Τουρκία να προωθεί τον Σινιρλίογλου, ο ΟΗΕ ενδέχεται σύντομα να αντιμετωπίσει άλλον έναν γύρο εθνικών ατζεντών που υπερισχύουν των ιδεωδών.

Ο Σινιρλίογλου καλλιεργεί μια εικόνα σοβαρότητας και «ξηρότητας». Ήταν ουσιαστικά ο Κωνσταντίν Τσερνιένκο του Τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών. Αλλά όπως ο Τσερνιένκο, είναι ένας πιστός γραφειοκράτης της ιδεολογίας που υπηρετεί. Ο Τσερνιένκο, ως Σοβιετικός ηγέτης, δεν παρέκκλινε από τον κομμουνισμό που είχε επιτρέψει την ανέλιξή του μέσω της γραφειοκρατίας. Σε κάθε σημείο καμπής, ο Σινιρλίογλου ευθυγραμμιζόταν πάντα με τον Ερντογάν. Αν η Ινδία δεν προβάλει σθεναρή ένσταση στον Σινιρλίογλου, διακινδυνεύει ο επόμενος Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ να καταστήσει το ζήτημα του Κασμίρ προτεραιότητά του, και όχι με τρόπο που να συνάδει με το διεθνές δίκαιο που ευνοεί την Ινδία.

Ο κίνδυνος για τη Νότια Ασία

Η κατάσταση θα μπορούσε να είναι πολύ πιο επικίνδυνη για την Ινδία, εάν ο νέος Γενικός Γραμματέας και το ισλαμιστικό μπλοκ συνωμοτήσουν για να αλλάξουν τον ορισμό του πρόσφυγα στη Νότια Ασία από τον παραδοσιακό ορισμό της UNHCR — βάσει του οποίου οι περισσότεροι πρόσφυγες έχουν επανεγκατασταθεί προ πολλού κατά την ανταλλαγή πληθυσμών — και προωθήσουν αντίθετα έναν ορισμό διαρκούς προσφυγικού καθεστώτος τύπου UNRWA.

Δεκατέσσερα εκατομμύρια πεντακόσιες χιλιάδες (14.500.000) άνθρωποι μετανάστευσαν κατά τη διάρκεια της Διχασμού (Partition) από την Ινδία προς το Δυτικό και Ανατολικό Πακιστάν, ή από το Πακιστάν προς την Ινδία. Εάν ο ΟΗΕ αποφάσιζε να υπολογίσει εκ νέου τους πρόσφυγες της ινδικής υποηπείρου, θα προσέθετε ξαφνικά περισσότερους από 140 εκατομμύρια πρόσφυγες στους καταλόγους του.

Η UNRWA δεν αφορούσε ποτέ τη δικαιοσύνη. Υπολόγισε τους πρόσφατους μετανάστες στην Παλαιστίνη ως πρόσφυγες, αλλά αγνόησε τον ίσο αριθμό Εβραίων που απελάθηκαν από αραβικές χώρες και το Ιράν, οι οποίοι είχαν αποκαλέσει αυτές τις μουσουλμανικές χώρες πατρίδα τους για αιώνες. Ένας κυνικός, φιλοτουρκικός Γενικός Γραμματέας θα μπορούσε εξίσου να παραποιήσει τους ορισμούς για να διασφαλίσει ότι μόνο οι Μουσουλμάνοι θα λάμβαναν καθεστώς πρόσφυγα, αλλά όχι οι Ινδουιστές που εξαναγκάστηκαν σε φυγή από ισλαμιστικά πογκρόμ.

Η Ινδία είναι η μεγαλύτερη δημοκρατία στον κόσμο και σύντομα θα είναι η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία παγκοσμίως. Αν υπήρχε δικαιοσύνη στα Ηνωμένα Έθνη, η Ινδία θα αντικαθιστούσε το Ηνωμένο Βασίλειο στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Πολύ συχνά, ωστόσο, η Ινδία αρνείται να επιδείξει τη δύναμή της και να διεκδικήσει αυτό που της αναλογεί διπλωματικά. Αυτό μπορεί να είναι κακό στις καλύτερες στιγμές, αλλά όταν οι εχθροί της συσπειρώνονται, μπορεί να αποβεί μοιραίο λάθος. Το Νέο Δελχί πρέπει να μιλήσει τώρα και να απαιτήσει ο επόμενος Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ να μην είναι αντιανδικός ούτε να προωθεί ατζέντες επιζήμιες για την ειρήνη στη Νότια Ασία.

Γράφει ο Ραφαήλ Καλυβιώτης

Όλα τα αναθεωρητικά κράτη του κόσμου είναι σκυμμένα επάνω από την ανταλλαγή NAVTEX και αντι-NAVTEX ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία για το καλώδιο, για να δουν μέχρι πού τους παίρνει. Το ερώτημα που εγείρεται ανοιχτά της Κάσου είναι εάν μπορεί ένα κράτος που δεν έχει υπογράψει καν τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, με μια επιστολή στον ΟΗΕ και μια αντι-NAVTEX, να επιβάλει «προϋπόθεση συναίνεσης» για ένα καλώδιο. Και τούτο όταν ο βυθός είναι ελληνική και κυπριακή υφαλοκρηπίδα, άρα η μόνη άδεια που απαιτείται είναι η ελληνική, όταν το άρθρο 79 της Σύμβασης του Μοντέγκο Μπέι ορίζει ρητά ότι το παράκτιο κράτος δεν μπορεί να εμποδίσει την πόντιση καλωδίων (δλδ ακόμα και εάν δεχόμασταν ότι η Τουρκία είναι παράκτιο κράτος που δεν είναι) και ότι συναίνεση για την όδευση απαιτείται μόνο για αγωγούς. Και μάλιστα όταν πρόκειται για ένα έργο κοινού ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος, χρηματοδοτούμενο με 657 εκατομμύρια ευρώ από την ΕΕ. Αν η απάντηση είναι «ναι», έστω και σιωπηρά, τότε το μάθημα ταξιδεύει.

Ταξιδεύει στο Πεκίνο, που έκοψε τα καλώδια των νησιών Ματσού της Ταϊβάν το 2023. Αν η Τουρκία καταφέρει να επιβάλει ότι ένα καλώδιο σε ξένη υφαλοκρηπίδα χρειάζεται τον «συντονισμό» ή τη «συναίνεσή» της, τότε το Πεκίνο αποκτά ένα προηγούμενο. Θα μπορεί να ισχυρίζεται ότι δεν σαμποτάρει τα καλώδια της Ταϊβάν, αλλά ότι απλώς ζητά να «ενημερώνεται» και να «συντονίζεται» για κάθε υποδομή στη θάλασσα που θεωρεί δική του.

Ταξιδεύει πάνω από την Βενεζουέλα που διεκδικεί το Εσεκίμπο, τα δύο τρίτα της γειτονικής Γουιάνας, μολονότι διαιτησία του 1899 το επιδίκασε στη Γουιάνα. Το ενδιαφέρον ξύπνησε το 2015, όταν η ExxonMobil βρήκε ανοιχτά του Εσεκίμπο ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα της δεκαετίας, στο οικόπεδο Stabroek. Η Βενεζουέλα, όπως και η Τουρκία, δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας και, όπως και η Τουρκία, αρνείται τη δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου, στο οποίο η Γουιάνα έχει προσφύγει. Τον Μάρτιο του 2026 το Καράκας δήλωσε ότι η θαλάσσια μεθόριος «δεν έχει οριστεί νομικά» και κατηγόρησε τη Γουιάνα για «μονομερείς έρευνες σε αμφισβητούμενα ύδατα». Είναι ακριβώς οι λέξεις που χρησιμοποιεί η Άγκυρα για την Κάσο. Το Καράκας θέλει να μάθει απλά εάν αρκούν αυτές οι λέξεις, μαζί με ένα περιπολικό που πλησιάζει τις πλατφόρμες της Exxon, για να παγώσουν την παραγωγή.

Ταξιδεύει και στο Ραμπάτ όπου το 2020 το κοινοβούλιο του Μαρόκου ψήφισε δύο νόμους με τους οποίους όρισε μονομερώς τις θαλάσσιες ζώνες της χώρας, συμπεριλαμβάνοντας σε αυτές και τα ύδατα της κατεχόμενης Δυτικής Σαχάρας. Στον χάρτη, οι ζώνες αυτές εισχωρούν στα ύδατα των ισπανικών Καναρίων Νήσων και καλύπτουν ένα υποθαλάσσιο όρος πλούσιο σε κοβάλτιο. Το Μαρόκο δεν αποπειράθηκε ποτέ να επιβάλει τους νόμους αυτούς στην πράξη αλλά τους φυλάει στο συρτάρι, για να τους εφαρμόσει την κατάλληλη στιγμή. Στην Κάσο θα διαπιστώσει αν ένας νόμος στο χαρτί, με αρκετή υπομονή, μπορεί να μετατραπεί σε πραγματικό λόγο επί των υδάτων ενός κράτους-μέλους της Ένωσης. Και, το ίδιο σημαντικό, θα διαπιστώσει αν η Ευρωπαϊκή Ένωση προστατεύει πράγματι την υφαλοκρηπίδα των μελών της, ή αν περιορίζεται στην έκδοση ανακοινώσεων.

Η Τουρκία αποτελεί την διαπιστευμένη εμπροσθοφυλακή των αναθεωρητικών δυνάμεων αναλαμβάνοντας την διακινδύνευση του πειράματος ενώ τα πρακτικά συμπεράσματα τα εισπράττουν όλοι οι υπόλοιποι δωρεάν (😉 . Η πόντιση του καλωδίου αποτελεί το φθηνότερο πείραμα διεθνούς δικαίου που διεξάγεται σήμερα στον πλανήτη. Εάν η Ελλάδα αποτύχει μη έχοντας σχεδιάσει τα πράγματα λεπτομερώς και σε συνεννόηση με την Γαλλία αλλά και το σύνολο της ΕΕ θα καταστεί εύφλεκτο υλικό της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Σε μια περίοδο κρίσιμων πολιτικών αποφάσεων εισέρχεται η Αρμενία, με τον πρωθυπουργό Νικόλ Πασινιάν να επιταχύνει τις διαδικασίες για τη σύνταξη νέου Συντάγματος, να επαναβεβαιώνει τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας και να θέτει ως βασική κυβερνητική προτεραιότητα την ολοκλήρωση της ειρηνευτικής συμφωνίας με το Αζερμπαϊτζάν. Οι εξελίξεις αυτές, μαζί με τις πολιτικές αναταράξεις στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά τις ενδιάμεσες εκλογές, βρέθηκαν στο επίκεντρο του δελτίου ειδήσεων «Η Φωνή της Αρμενίας», που παρουσίασε η Λιάνα Μανουκιάν.

Πασινιάν: Η Αρμενία πρέπει να αποκτήσει ευρωπαϊκή εναλλακτική

Ιδιαίτερη σημασία είχαν οι δηλώσεις του Αρμένιου πρωθυπουργού Νικόλ Πασινιάν στη Σύνοδο Κορυφής για τη Διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2026, την οποία διοργάνωσε το Euronews.

Ο Πασινιάν υποστήριξε ότι διακρίνει πλέον ενδείξεις ισχυρότερης πολιτικής βούλησης στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης για μια νέα διεύρυνση. Κατά την εκτίμησή του, αυτή η εξέλιξη θα μπορούσε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ώστε οι ευρωπαϊκές φιλοδοξίες της Αρμενίας να συναντήσουν τις επιδιώξεις των Βρυξελλών.

Υπενθύμισε ότι τον Μάρτιο του 2025 η Αρμενία ψήφισε νόμο για την έναρξη της διαδικασίας προσχώρησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ο οποίος έχει τεθεί σε ισχύ.

Εξήγησε ότι η συγκεκριμένη πρωτοβουλία αποσκοπούσε πρωτίστως στη δημιουργία μιας εναλλακτικής στρατηγικής επιλογής για τη χώρα.

Όπως ανέφερε, για πολλά χρόνια κυριαρχούσε στην αρμενική κοινωνία, αλλά και στο περιφερειακό περιβάλλον, η αντίληψη ότι η Αρμενία δεν διέθετε άλλες επιλογές ως προς τον διεθνή προσανατολισμό της.

Ο πρωθυπουργός χαρακτήρισε αυτή την αντίληψη ιδιαίτερα περιοριστική για το μέλλον της χώρας, τονίζοντας ότι η κυβέρνησή του επιδιώκει να διαμορφώσει νέες προοπτικές.

Παράλληλα, συνέδεσε την ευρωπαϊκή κατεύθυνση με την προστασία της δημοκρατίας, την εμβάθυνση των μεταρρυθμίσεων και την ενίσχυση της θεσμικής ανθεκτικότητας της Αρμενίας.

Επισήμανε επίσης ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί διαχρονικά έναν από τους σημαντικότερους εταίρους του Ερεβάν στην προώθηση δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων.

Νέο Σύνταγμα τον Νοέμβριο – Ανοίγει η δημόσια συζήτηση

Σημαντικές αλλαγές προετοιμάζονται και στο εσωτερικό πολιτικό σύστημα της Αρμενίας.

Ο Νικόλ Πασινιάν ανακοίνωσε ότι η κυβέρνησή του σχεδιάζει να δημοσιοποιήσει μέσα στον Νοέμβριο το σχέδιο του νέου Συντάγματος.

Η ανακοίνωση έγινε κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής συζήτησης για τον κρατικό προϋπολογισμό του 2027.

Σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, μετά τη δημοσιοποίηση του σχεδίου θα ξεκινήσει εκτεταμένος δημόσιος διάλογος, στον οποίο θα μπορούν να κατατεθούν προτάσεις και παρατηρήσεις.

Η κυβέρνηση προτίθεται να συνεχίσει τη διαδικασία μέχρι να κρίνει ότι έχει προηγηθεί επαρκής κοινωνική διαβούλευση.

Η συνταγματική αναθεώρηση συνδέεται επίσης με τις πολιτικές αντιπαραθέσεις γύρω από τη μελλοντική ειρηνευτική συμφωνία με το Αζερμπαϊτζάν.

Ειρήνη με το Αζερμπαϊτζάν: Προειδοποίηση Πασινιάν προς την αντιπολίτευση

Ο Αρμένιος πρωθυπουργός χαρακτήρισε την υπογραφή και κύρωση της ειρηνευτικής συμφωνίας με το Αζερμπαϊτζάν ένα από τα σημαντικότερα καθήκοντα της κυβέρνησής του.

Παράλληλα, αναφέρθηκε στις ενστάσεις που διατυπώνει η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση σχετικά με τη συνταγματική διαδικασία και τη σύνδεσή της με την επίτευξη ειρήνης.

Ο Πασινιάν υποστήριξε ότι, εφόσον υπάρξουν θετικές απαντήσεις στα ζητήματα που συνδέονται με την ειρηνευτική συμφωνία και η αντιπολίτευση εξακολουθήσει να αντιδρά, η στάση της θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως αντίθεση στην ειρήνη με το Αζερμπαϊτζάν.

Μάλιστα, προειδοποίησε ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα μπορούσε να ασκηθεί κοινωνική πίεση προς τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης, με την κυβερνητική πλειοψηφία να αναλαμβάνει, κατά την άποψή του, πρωτοβουλία προς αυτή την κατεύθυνση.

Οι δηλώσεις του αναδεικνύουν την ένταση της εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης γύρω από δύο αλληλένδετα ζητήματα: τη συνταγματική μεταρρύθμιση και την οριστικοποίηση της ειρήνης με το Μπακού.

Αλλαγές στον μηχανισμό συνταγματικών δημοψηφισμάτων

Στο ίδιο δελτίο παρουσιάστηκαν οι δηλώσεις της υπουργού Δικαιοσύνης της Αρμενίας, Σρπουί Γκαλιάν, για τις σχεδιαζόμενες αλλαγές στη διαδικασία συνταγματικής αναθεώρησης.

Η υπουργός ανέφερε ότι στο μέλλον προβλέπεται να μειωθεί το απαιτούμενο όριο για την παραπομπή συνταγματικών τροποποιήσεων σε δημοψήφισμα.

Με βάση το ισχύον πλαίσιο που περιέγραψε, για την παραπομπή σχεδίου συνταγματικής τροποποίησης σε δημοψήφισμα απαιτείται η υποστήριξη τουλάχιστον των δύο τρίτων του συνόλου των βουλευτών της Εθνοσυνέλευσης.

Παράλληλα, αναφέρθηκε σε ειδικές διαδικασίες που αφορούν πρωτοβουλίες πολιτών με 200.000 υπογραφές ή προτάσεις του ενός τρίτου των βουλευτών.

Η Γκαλιάν εξήγησε ότι στο νέο συνταγματικό πλαίσιο επιδιώκεται η ενίσχυση της άμεσης λαϊκής συμμετοχής στις συνταγματικές αλλαγές.

Σύμφωνα με την ίδια, η Εθνοσυνέλευση δεν θα μπορεί να τροποποιεί μόνη της το Σύνταγμα, αλλά θα μπορεί να παραπέμπει προτεινόμενες αλλαγές σε δημοψήφισμα.

Υπογράμμισε ότι η τελική απόφαση πρέπει να ανήκει στον λαό, αφού προηγηθεί ουσιαστική και εκτεταμένη δημόσια συζήτηση.

ΗΠΑ: Εκλογικό πλήγμα στους Ρεπουμπλικανούς και νέες ισορροπίες στην Ουάσιγκτον

Το δελτίο της «Φωνής της Αρμενίας» ασχολήθηκε επίσης με τις πολιτικές εξελίξεις στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά τις ενδιάμεσες εκλογές.

Σύμφωνα με όσα μεταδόθηκαν, οι Ρεπουμπλικανοί δέχθηκαν σημαντικό εκλογικό πλήγμα, ενώ η δυσαρέσκεια για το κόστος ζωής, τις τιμές των καυσίμων, την πολιτική των δασμών και τον πόλεμο με το Ιράν επηρέασε την εκλογική συμπεριφορά.

Το δελτίο, επικαλούμενο στοιχεία του Reuters, ανέφερε ότι περίπου το 90% των ψηφοφόρων θεωρούσε το κόστος διαβίωσης σημαντικό παράγοντα για την επιλογή του.

Παρουσιάστηκαν επίσης οι αντιδράσεις του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, αναγνώρισε ότι ο πόλεμος με το Ιράν επηρέασε την εκλογική επίδοση των Ρεπουμπλικανών, χωρίς να εκφράσει μεταμέλεια για την απόφαση έναρξής του.

Παράλληλα, επιχείρησε να αποστασιοποιηθεί από το αποτέλεσμα, επισημαίνοντας ότι το όνομά του δεν βρισκόταν στο ψηφοδέλτιο.

Η εκπομπή αναφέρθηκε και στις πιθανές συνέπειες μιας αλλαγής των κοινοβουλευτικών συσχετισμών για τη νομοθετική ατζέντα του Αμερικανού προέδρου, ιδίως στην οικονομία, τη μετανάστευση και την εξωτερική πολιτική.

Η νέα σύνθεση του Κογκρέσου αναμένεται να αναλάβει καθήκοντα τον Ιανουάριο του 2027.