Δεν είναι ένα ακόμη πολεμικό τραγούδι. Το «Coat of Arms» των Sabaton αποτελεί έναν ξεκάθαρο ύμνο στο ελληνικό έπος του 1940, στους στρατιώτες που πολέμησαν μέσα στο χιόνι και τη λάσπη της Πίνδου και σε έναν ολόκληρο λαό που αρνήθηκε να παραδώσει την πατρίδα του στον ιταλικό φασισμό.

Του Χρήστου Κωνσταντινίδη, Sportdog.gr

Οι ίδιοι οι Sabaton αναφέρουν ότι το τραγούδι γράφτηκε για τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο, ο οποίος άρχισε στις 28 Οκτωβρίου 1940. Υπογραμμίζουν, μάλιστα, ότι οι Έλληνες δέχθηκαν ένα τελεσίγραφο που τους ζητούσε να επιτρέψουν την κατάληψη στρατηγικών σημείων της χώρας, αλλά επέλεξαν να αντισταθούν και να πολεμήσουν. Δεν είναι τυχαίο ότι το συγκρότημα χαρακτηρίζει το τραγούδι ιδιαίτερα δημοφιλές στο ελληνικό κοινό και τις ζωντανές εκτελέσεις του στην Ελλάδα «ηλεκτρισμένες».

Το τελεσίγραφο που ήταν σχεδιασμένο να απορριφθεί

Η ιστορική αφήγηση πίσω από το τραγούδι ξεκινά από την κατάληψη της Αλβανίας από την Ιταλία τον Απρίλιο του 1939. Για τον Μπενίτο Μουσολίνι, η Αλβανία αποτελούσε την πύλη προς τα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο. Το καλοκαίρι του 1940, βλέποντας ότι είχε μετατραπεί στον μικρότερο εταίρο του Χίτλερ, ο Ιταλός δικτάτορας αναζητούσε επειγόντως μια στρατιωτική επιτυχία που θα ενίσχυε το κύρος του.

Οι σχέσεις Αθήνας και Ρώμης είχαν ήδη φτάσει στο ναδίρ, ιδιαίτερα μετά τον τορπιλισμό και τη βύθιση του καταδρομικού «Έλλη» στην Τήνο. Παρά τις προκλήσεις, η ελληνική κυβέρνηση προσπαθούσε να αποφύγει τον πόλεμο. Η φασιστική Ιταλία, όμως, είχε ήδη συγκεντρώσει στρατεύματα στα ελληνοαλβανικά σύνορα.

Στις 3 τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου, ο Ιταλός πρέσβης Εμανουέλε Γκράτσι παρέδωσε στον Ιωάννη Μεταξά το τελεσίγραφο του Μουσολίνι. Η Ελλάδα έπρεπε, μέσα σε τρεις ώρες, να επιτρέψει στις ιταλικές δυνάμεις να καταλάβουν απροσδιόριστα «στρατηγικά σημεία» της επικράτειάς της.

Δεν επρόκειτο για πρόταση προς διαπραγμάτευση. Ήταν μια απαίτηση συνθηκολόγησης, σχεδιασμένη εξαρχής για να οδηγήσει σε πόλεμο.

Η απάντηση του Μεταξά συμπυκνώθηκε στο ιστορικό «Όχι». Η Ελλάδα δεν επιθυμούσε τον πόλεμο και γνώριζε ότι θα αντιμετώπιζε έναν αριθμητικά και υλικά ισχυρότερο αντίπαλο. Δεν μπορούσε, όμως, να εγκαταλείψει την τιμή και την ελευθερία της.

Το «Όχι» ένωσε μέσα σε μία νύχτα έναν λαό που μέχρι τότε ήταν βαθιά διχασμένος. Το μήνυμα ήταν ένα: η Ελλάδα δεν παραδίδεται.

Τι λένε οι Sabaton στο «Coat of Arms»

Το τραγούδι μεταφέρει αυτήν ακριβώς τη στιγμή απόφασης και θυσίας. Οι Sabaton περιγράφουν την άφιξη του ιταλικού τελεσιγράφου πριν από την αυγή της 28ης Οκτωβρίου και την έναρξη της επίθεσης από τα αλβανικά εδάφη.

Στους στίχους τους, οι Έλληνες καλούνται στα όπλα, τα λάβαρα υψώνονται και το εθνόσημο μετατρέπεται σε σύμβολο ελευθερίας και αντίστασης. Η μάχη παρουσιάζεται όχι μόνο ως σύγκρουση δύο στρατών, αλλά ως συνέχεια μιας ιστορικής παρακαταθήκης που φτάνει μέχρι την αρχαία Ελλάδα.

Οι υπερασπιστές της Πίνδου συνδέονται ευθέως με τον βασιλιά Λεωνίδα και τους 300 των Θερμοπυλών. Όπως οι αρχαίοι πρόγονοί τους στάθηκαν απέναντι σε μια υπέρτερη δύναμη, έτσι και οι Έλληνες του 1940 πολέμησαν χωρίς να υπολογίσουν τις πιθανότητες. Το δίλημμα που διατρέχει ολόκληρο το τραγούδι είναι καθαρό: ελευθερία ή θάνατος.

Οι Sabaton αναφέρονται ακόμη στους ιταλικούς βομβαρδισμούς, στην πίεση που δέχθηκαν οι ελληνικές γραμμές και στην ανατροπή των δεδομένων. Ο εισβολέας, που πίστευε ότι θα πραγματοποιούσε έναν στρατιωτικό περίπατο, βρέθηκε τελικά να υποχωρεί στα ίδια βουνά από τα οποία είχε ξεκινήσει.

Η Ελλάδα πέρασε στην αντεπίθεση

Ο ελληνικός στρατός δεν διέθετε σύγχρονο εξοπλισμό. Η Πολεμική Αεροπορία ήταν περιορισμένη και τα τεθωρακισμένα μέσα ελάχιστα. Διέθετε, όμως, σωστή προετοιμασία, γνώση του εδάφους και αποφασισμένους μαχητές.

Υπό τον αρχιστράτηγο Αλέξανδρο Παπάγο εφαρμόστηκε μια ευέλικτη αμυντική τακτική. Οι ελληνικές δυνάμεις υποχωρούσαν όπου ήταν απαραίτητο, για να συγκροτήσουν ισχυρότερες γραμμές άμυνας και να χτυπήσουν τον αντίπαλο στα σημεία όπου ήταν ευάλωτος.

Στην Πίνδο, οι άνδρες της ιταλικής Μεραρχίας «Τζούλια» βρέθηκαν αντιμέτωποι με βροχή, χιόνι, παγετό και έναν αντίπαλο που γνώριζε κάθε πέρασμα. Οι ελληνικές μονάδες πολέμησαν με πυρά πυροβολικού, πολυβόλα και επιθέσεις με τη λόγχη. Τα ιταλικά άρματα ακινητοποιήθηκαν σε παγίδες και οργανωμένες ζώνες πυρός.

Μέχρι τις 9 Νοεμβρίου είχε γίνει σαφές ότι η ιταλική επίθεση είχε αποτύχει. Τότε άρχισε η μεγάλη ελληνική αντεπίθεση. Οι εισβολείς απωθήθηκαν και ο ελληνικός στρατός πέρασε μέσα στην Αλβανία, φτάνοντας στην Κορυτσά και την Κλεισούρα.

Ο χειμώνας ήταν από τους σκληρότερους που είχε γνωρίσει η περιοχή. Στρατιώτες και ζώα πέθαιναν από εξάντληση, υποθερμία και κρυοπαγήματα. Οι γραμμές ανεφοδιασμού είχαν τεντωθεί στα άκρα. Γυναίκες της Πίνδου και παιδιά ανέβαιναν στα χιονισμένα βουνά, μεταφέροντας στις πλάτες τους πυρομαχικά και εφόδια.

Το Ύψωμα 731 και η νέα ταπείνωση του Μουσολίνι

Τον Μάρτιο του 1941 ο Μουσολίνι επιχείρησε να ανατρέψει την κατάσταση με την περίφημη Εαρινή Επίθεση. Το βάρος της ιταλικής προσπάθειας έπεσε στο Ύψωμα 731.

Έπειτα από έναν πρωτοφανή βομβαρδισμό, το ιταλικό πεζικό επιτέθηκε θεωρώντας ότι οι ελληνικές θέσεις είχαν ισοπεδωθεί. Οι Έλληνες, όμως, παρέμειναν στα χαρακώματα και απέκρουσαν τη μία επίθεση μετά την άλλη. Μέχρι τις 25 Μαρτίου η νέα επιχείρηση είχε καταρρεύσει, αφήνοντας πίσω της χιλιάδες Ιταλούς νεκρούς και τραυματίες.

Η Ελλάδα είχε νικήσει ξανά την Ιταλία. Ήταν, όμως, εξαντλημένη. Στις 6 Απριλίου 1941 η ναζιστική Γερμανία εισέβαλε από τον βορρά. Απέναντι στη γερμανική πολεμική μηχανή, οι καταπονημένες και ανεπαρκώς εφοδιασμένες ελληνικές δυνάμεις δεν μπορούσαν να αντέξουν επ’ αόριστον.

Η χώρα καταλήφθηκε. Η τιμή της, όμως, είχε σωθεί. Αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα που κρατούν οι Sabaton: η Ελλάδα πολέμησε γνωρίζοντας το κόστος, επειδή υπήρχαν στιγμές κατά τις οποίες η υποταγή δεν αποτελούσε επιλογή.

«Στην Ελλάδα τραγουδούν ακόμη και τις κιθάρες»

Ο τραγουδιστής των Sabaton, Joakim Brodén, έχει μιλήσει με ενθουσιασμό για το ελληνικό κοινό. Όπως αναφέρει στο επεισόδιο του Sabaton History για το «Coat of Arms», υπάρχει κάτι ξεχωριστό στις συναυλίες στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.

Οι Έλληνες θεατές δεν τραγουδούν μόνο τους στίχους, αλλά ακόμη και τις κιθαριστικές μελωδίες, σε σημείο που η φωνή τους ακούγεται πάνω από τα μόνιτορ της σκηνής. Ιδιαίτερα όταν ακούγεται το «Coat of Arms», το τραγούδι μετατρέπεται σε μια ζωντανή σύνδεση της heavy metal μουσικής με την ελληνική ιστορική μνήμη.

Με τα χρόνια, οι Sabaton έχουν περιοδεύσει σε περισσότερες από 50 χώρες. Σημαντικό σταθμό στην πορεία τους αποτελεί και η δημιουργία του καναλιού Sabaton History στο YouTube, όπου μαζί με τον ιστορικό Indy Neidell παρουσιάζουν τα πραγματικά γεγονότα, τη δημιουργική διαδικασία και τις άγνωστες ιστορίες πίσω από τα τραγούδια τους.

Οι Sabaton επιστρέφουν στην Ελλάδα

Το ελληνικό κοινό θα έχει την ευκαιρία να ζήσει ξανά αυτήν τη μοναδική εμπειρία το Σάββατο 25 Ιουλίου 2026, στην Πλατεία Νερού.

Οι Sabaton επιστρέφουν τέσσερα χρόνια μετά την προηγούμενη εμφάνισή τους, για να ρίξουν την αυλαία του Release Athens Festival 2026. Δίπλα τους θα βρίσκονται οι Savatage ως co-headliners, ενώ τη μεγάλη metal βραδιά συμπληρώνουν οι Epica.

Και όταν ακουστούν οι πρώτες νότες του «Coat of Arms», δεν θα πρόκειται απλώς για ένα τραγούδι. Θα είναι ο μεταλλικός ύμνος ενός λαού που, στις 28 Οκτωβρίου 1940, απάντησε στην απαίτηση υποταγής με μία λέξη δια στόματος Ιωάννη Μεταξά που εξακολουθεί να αντηχεί στην Ιστορία: ΟXI.

1974…

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις.

Παιδιά παίζουν ανέμελα, την ώρα που τούρκικα τανκς, περνούν μέσα απο το γήπεδο του κατεχόμενου σήμερα Κορμακίτη.

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ

19 Ιουλίου 1974:

Τέτοια ώρα, γύρω στις 5 μ.μ. το 1974 πληροφορηθήκαμε ότι ο τουρκικός στόλος κατευθυνόταν προς Κύπρο.

Ο τότε ταγματάρχης Δημήτρης Αλευρομάγειρος (Aleyromageiros Dimitris) διέταξε τον δόκιμο αξιωματικό Χριστάκη Αναστασίου (Chris Anastasiou) από το Πατρίκι, γνωστό καλαθοσφαιριστή της Ανόρθωσης, κι εμένα να μεταβούμε στο Τρίκωμο και ν᾽ αρχίσουμε την πρόσκληση πυρήνων για επιστράτευση.

Εκεί συναντήσαμε τον ανθυπολοχαγό Μιχάλη Σουρμελή (Michael Sourmelis) από την Κυπερούντα και μαζί με άλλους, όλο το βράδυ, εξοπλίζαμε και εφοδιάζαμε τους προσερχόμενους εφέδρους της περιοχής.

Ελάχιστα ονόματα συγκρατώ, λόγω του ότι οι περισσότεροι μου ήταν εντελώς άγνωστοι, αρκετά μεγαλύτεροι από μένα και προερχόντουσαν από διάφορα χωριά της επαρχίας.

Σημειώνω όμως ενδεικτικά κάποιους που ήταν πιο κοντά σε μένα, όπως ο ιδιοκτήτης και οδηγός του επιταγμένου φορτηγού που μας μετέφερε Κοκής Μαραγκός από τα Άρδανα –του οποίου η μητέρα και η κόρη εγκλωβίστηκαν στο χωριό και σκοτώθηκαν από τους Τούρκους–, ο Σωτήρης Καραντώνης από το Τρίκωμο, ο Λούης Τσουρής από τη Μηλιά, ο Θεοκλής Γιασουμής από την Περιστερονοπηγή, ο Παναγιώτης Παττίχας, ο Λουκής Πουΐκας, ο Λοΐζος Κοντοζής, ο Βάκης Χατζηττοφής, ο Κοκής Φούρναρης, ο Γιωρκάτζης ο μηχανικός, ο δάσκαλος Παπαϊωάννου κ.ά. και προτίθεμαι να προσθέσω σταδιακά και άλλους, όταν και εφόσον επιβεβαιώσω στοιχεία τους κ.λπ.

20 Ιουλίου 1974: Με το πρώτο φώς της 20ής Ιουλίου επιτεθήκαμε και καταλάβαμε σταδιακά όλους τους καλά οχυρωμένους με σύγχρονο οπλισμό τουρκοκυπριακούς θύλακες της περιοχής : Αυκαλία/Αθκασιήα/Αυγασία, Όφκορος (Όβγορος), Κρίθκια (Κρίδια), Ττοψούκκιογιου κ.ά. που τελούσαν υπό τον έλεγχο και τη διοίκηση των λεγόμενων “γιουρούκκηδων” (αξιωματικών του τουρκικού στρατού που είχαν εισέλθει παράνομα στο νησί προ πολλού ή μέσω ΤΟΥΡΔΥΚ ή που ήρθαν στα τουρκοκυπριακά χωριά ως δάσκαλοι και εξόπλιζαν και εκπαίδευαν τους Τουρκοκύπριους) και προέβαλλαν ισχυρή αντίσταση.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, και προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τη σθεναρή αντίσταση που προβαλλόταν κυρίως από τους γιουρούκκηδες, αναγκαστήκαμε να επιχειρήσουμε μεθοδικά και σταδιακά κατάληψη φυλάκιο με φυλάκιο, σπίτι με σπίτι.

Κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων χάσαμε τον γενναίο και ατρόμητο συμπολεμιστή μας Σταύρο Καμιτζή από το Λευκόνοικο.

Με την ολοκλήρωση της αποστολής, την κατάληψη των στόχων και τον τερματισμό των μαχών κατευθυνθήκαμε προς Κερύνεια.

Από τη διάβαση στο Μερσιννίκκι περάσαμε την κορυφογραμμή προς τις βόρειες ακτές του Πενταδάκτυλου και με κατεύθυνση από Ανατολή προς Δύση μπορέσαμε να φτάσουμε σχεδόν μέχρι τον Άγιο Επίκτητο, όπου αναγκαστήκαμε να αντιμετωπίσουμε ταυτόχρονη επίθεση από αέρα και θάλασσα καθώς και από πυροβολικό ή/και όλμους από την κατεύθυνση της Κερύνειας που δεν ξέραμε αν/ότι είχε καταληφθεί, αφού δεν είχαμε επικοινωνία.

Μερικοί από εμάς είχαμε ταμπουρωθεί γύρω από ένα σπίτι και μια στάνη προβάτων και τα εχθρικά βλήματα/οβίδες κ.λπ. ξεκοίλιαζαν μεταξύ άλλων και τα πρόβατα, οπότε άνοιξα το κάγκελο για να φύγουν τα ζώα, με την ελπίδα ότι θα γλύτωναν από τον εφιάλτη.

Είχαμε κάποιους τραυματίες που μεταφέρθηκαν στα μετόπισθεν για περίθαλψη.Μέσα στον κυνεώνα που είχε επικρατήσει, το τάγμα σχεδόν διαλύθηκε, κάποιοι υποχώρησαν και στρατοπέδευσαν λίγο έξω από το Τρίκωμο –προς τα Άρδανα– ενώ κάποιοι παρέμειναν όσο μπορούσαν.

Εκεί στη στάνη με το σπίτι και στη λαξιά (λαγκαδιά) μπροστά μας, συναντήσαμε στρατιώτες και καταδρομείς (λοκατζήδες) από διαλυμένα τάγματα και μοίρες – Τριάντα περίπου χρόνια μετά, ευρισκόμενοι στην Αυστραλία με τον αδερφό μου τον Νίκο, ο οποίος ήταν έφεδρος με την 32α μοίρα καταδρομών, διαπιστώσαμε ότι ήμαστε εκεί κι οι δύο την ίδια ώρα, αλλά μέσα στον χαλασμό που επικρατούσε δεν είδε ο ένας τον άλλο!

Όσοι συγκεντρώθηκαν έξω από το Τρίκωμο προχώρησαν προς Λάπαθος, όπου κατέφθαναν φάλαγγες από την κατεύθυνση της Μιας Μηλιάς που λεγόταν ότι είχε σπάσει το μέτωπο.

Οι περισσότεροι που παρέμειναν, προχώρησαν προς Αμμόχωστο και περνώντας από τη λίμνη του Αγίου Λουκά στα κράσπεδα της πόλης, όπου κατέφθαναν στρατιώτες από παντού, ένα φορτηγό με καμιά δεκαπενταριά προχωρήσαμε προς το στρατόπεδο του 201 στο “Διόμισυ μίλι’” και από εκεί αρχίσαμε να κτυπούμε τα αεροπλάνα που βομβάρδιζαν το Βαρώσι με ένα αντιαεροπορικό 50ρι πολυβόλο που βρήκαμε αδέσποτο μέσα στο περιβόλι των θείων μου Αναστάση και Νικόλα Κογιώνη, δίπλα από τη δεξαμενή και τη συκιά της οικογένειας Αναστάση Εγγλέζου.

Ο αδερφικός μου φίλος Χριστάκης Αναστασίου με τροφοδοτούσε ακατάπαυστα με σφαίρες κι εγώ στόχευα και πολυβολούσα.

Ένα τουλάχιστον εξ αυτών κτυπήθηκε και εξικάπνιζεν χάνοντας ύψος προς το Βαρώσι και μάλλον πρέπει να κατέπεσε.Μας είχαν επισημάνει όμως, διότι μεταξύ των ταινιών υπήρχαν και τροχιοδεικτικές.

Προσπαθώντας να ξεφύγουμε από τις βολές των αεροπλάνων που μας είχαν επισημάνει και κάθε φορά που μας προσέγγιζαν μας μυδραλλιοβολούσαν και αναζητώντας επαφή με ηγεσία για ενημέρωση και λήψη εντολών δράσης, προχωρήσαμε προς Αμμόχωστο (Βαρώσι), αλλά μη διαθέτοντες αντιαρματικά μέσα για να αντιμετωπίσουμε τα τουρκικά άρματα που ερχόντουσαν τόσο από την κατεύθυνση Λευκωσίας (Γαϊδουράς – Πάγκος της Τραπέζας / νότια του αυτοκινητόδρομου Λευκωσίας – Αμμοχώστου) όσο και παλιάς πόλης της Αμμοχώστου/λιμανιού με κατεύθυνση προς Λάρνακα, προσπαθήσαμε να μπούμε στην πόλη (που δεν ξέραμε ακόμα άν/ότι είχε καταληφθεί) από την πίσω/νοτιοανατολική πλευρά και έτσι βγήκαμε από τα περβόλια της Ππέρτζιαινας στη διασταύρωση Κάτω Δερύνειας & Αγίου Μέμνονα όπου τουρκικά άρματα ερχόντουσαν κι από τις δύο κατευθύνσεις: Άγιο Μέμνονα και Αγία Ζώνη.

Εκεί συναντήσαμε τον λοχαγό Στέλιο Κκάτσιο με μερικούς άλλους στρατιώτες και αστυνομικούς και ακροβολιστήκαμε σε μια προσπάθεια ανακοπής της προέλασης.

Σε κάποια φάση αποφασίστηκε κάποιοι να πάνε στις Αγγλισίδες ή/και Αλεθρικό όπου πληροφορηθήκαμε ότι ήταν εγκατεστημένο κάποιο αρχηγείο κ.λπ. και φτάνοντας εκεί πήραμε αμέσως οδηγίες να προωθηθούμε προς Τρούλλους διότι οι Τούρκοι προέλαυναν προσπαθώντας να φτάσουν στη Λάρνακα και να αποκόψουν/εγκλωβίσουν την ελεύθερη ακόμα περιοχή της Αμμοχώστου.

Εκεί στους Τρούλλους, μέρα μεσημέρι και πάνω στα ξερά βουνά χωρίς καμιά απολύτως δυνατότητα κάλυψης, μας έβαλλαν από απέναντι : πυροβολικό, όλμοι, άρματα κλπ κι’ έτσι σιγά-σιγά διολισθούσαμε προς τα δυτικά, μέχρι που φτάσαμε σχεδόν βράδυ στο Αβδελερό.

Προχωρώντας με μια ομάδα 13 περίπου ατόμων, διανυκτερεύσαμε σε ένα ύψωμα, το ”Καραβούς”, μέχρι να ξημερώσει, οπότε με έκπληξη διαπιστώσαμε ότι μας χώριζαν μόνο λίγα μέτρα από τουρκική ενέδρα!

Αφήσαμε μερικούς εκεί και προχωρήσαμε προς Αθηαίνου την ώρα ακριβώς που άρχιζε η τουρκική επίθεση από τις 3 πλευρές του χωριού, με μόνη κατεύθυνση διαφυγής τη νότια πλευρά (Αβδελλερό, Πετροφάνι, Κκόσση), συναντήσαμε και ενισχύσαμε ελάχιστους εναπομείναντες μαχητές και μπορέσαμε και το κρατήσαμε μετά από σθεναρή άμυνα αλλά και περιπετειώδεις και ιλαροτραγικές ενέργειες.

Έτσι, σχεδόν για το υπόλοιπο της θητείας μου, είχα την έδρα και τον τομέα ευθύνης μου εκεί, όπου συνδέθηκα με μερικούς από τους καταπληκτικότερους ανθρώπους, με τους οποίους διατηρώ δεσμούς μέχρι σήμερα.

Το υπόλοιπο τάγμα (331) διασκορπίστηκε από Κκόσση/Αθηαίνου μέχρι Παραλίμνι (Κάππαρη) με έδρα τα Κελιά και υπό διοίκηση του 291.

YΓ.: ”Verba volant, scripta manet = τα λόγια πετούν, τα γραπτά μένουν”

Μοναδικός λόγος της πρώτης έκτοτε παρέβασής μου είναι η παραίνεση φίλων, συντρόφων και συναγωνιστών, παρόντων στις τότε επιχειρήσεις, για κατάθεση εν συντομία και χωρίς περιττολογίες των πραγματικών περιστατικών, τεκμηριωμένων και στηριγμένων σε αδιαμφισβήτητα στοιχεία, σε αντιδιαστολή με διάφορες εκδοχές που κυκλοφορούν ανεύθυνα, συνήθως, από άτομα που για διάφορους λόγους απουσίαζαν από τα θέατρα των επιχειρήσεων.

Διότι, όπως έγραφε και ο Κωστής Παλαμάς, (το) «χρωστάμε σ᾽ όσους ήλθαν, πέρασαν, θα ᾽ρθούνε, θα περάσουν.

Κριτές θα μας δικάσουν, οι αγέννητοι, οι νεκροί»!

ΠΗΓΗ: Dieci10

Με εμφατικό τρόπο και μία μεγάλη νίκη απέναντι στην Τουρκία ολοκλήρωσε η Εθνική Νέων Ανδρών την παρουσία της στο Ευρωμπάσκετ U20. Η ελληνική ομάδα επικράτησε με 73-56 στη «Στόζιτσε Αρένα» της Σλοβενίας και κατέκτησε την πέμπτη θέση στην τελική κατάταξη της διοργάνωσης.

Το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα παρουσίασε σοβαρότητα, αγωνιστική πειθαρχία και επιθετικό πλουραλισμό. Παρά την απουσία του τραυματία Ανδρέα Πατρίκη, οι παίκτες του Κώστα Παπαδόπουλου επέβαλαν τον ρυθμό τους, έχτισαν διαφορά ασφαλείας από τη δεύτερη περίοδο και δεν επέτρεψαν στην Τουρκία να επιστρέψει ουσιαστικά στη διεκδίκηση της νίκης.

Μεγάλος πρωταγωνιστής ήταν ο Ξανθόπουλος, ο οποίος σημείωσε 23 πόντους, ενώ καθοριστική ήταν και η παρουσία του Παγώνη. Ο Έλληνας άσος πραγματοποίησε μία γεμάτη εμφάνιση με 14 πόντους, 11 ριμπάουντ και έξι ασίστ, αγγίζοντας το triple-double.

Ισορροπημένο ξεκίνημα

Η Ελλάδα μπήκε καλύτερα στο παιχνίδι, με τον Ξανθόπουλο να αναλαμβάνει από νωρίς πρωταγωνιστικό ρόλο στην επίθεση. Παράλληλα, υπήρξε συνεισφορά από όλους τους παίκτες που πάτησαν στο παρκέ, γεγονός που επέτρεψε στην Εθνική να αποκτήσει ρυθμό.

Η Τουρκία βρήκε απαντήσεις κυρίως μέσα από τις προσπάθειες του Ομέρ Κουτλουάι και κατάφερε να ισορροπήσει την αναμέτρηση. Το πρώτο δεκάλεπτο ολοκληρώθηκε με τις δύο ομάδες ισόπαλες 15-15, χωρίς κάποια από αυτές να έχει κατορθώσει να επιβάλει πλήρως το παιχνίδι της.

Η εικόνα άλλαξε ολοκληρωτικά στη δεύτερη περίοδο.

Ελληνική κυριαρχία στο δεύτερο δεκάλεπτο

Η άμυνα της Εθνικής ανέβασε την έντασή της και περιόρισε αισθητά τις επιλογές των Τούρκων. Την ίδια στιγμή, η ελληνική επίθεση κυκλοφόρησε σωστά την μπάλα, βρήκε ελεύθερα σουτ και άρχισε σταδιακά να αυξάνει τη διαφορά.

Η Ελλάδα έφτασε στο +11 με 32-21, περίπου πέντε λεπτά πριν από την ολοκλήρωση του πρώτου ημιχρόνου. Ο Ασημακόπουλος πήρε στη συνέχεια τη σκυτάλη και με συνεχόμενους πόντους συνέβαλε ώστε η διαφορά να ανέβει στους 15.

Το πρώτο μέρος ολοκληρώθηκε με την ελληνική ομάδα μπροστά με 40-25, έχοντας πραγματοποιήσει επιμέρους σκορ 25-10 στο δεύτερο δεκάλεπτο. Ήταν το διάστημα στο οποίο μπήκαν οι βάσεις για την τελική επικράτηση.

Δεν άφησε περιθώριο στην Τουρκία

Ο Ροζακέας άνοιξε το δεύτερο ημίχρονο με εύστοχο τρίποντο για το 43-25, στέλνοντας από νωρίς το μήνυμα ότι η Ελλάδα δεν είχε καμία διάθεση να χαλαρώσει.

Η Τουρκία επιχείρησε να αντιδράσει, όμως η Εθνική διατήρησε τον έλεγχο. Ο Νικολαΐδης διαμόρφωσε το 54-37 λίγο πριν από την ολοκλήρωση της τρίτης περιόδου, η οποία έκλεισε με το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα στο +15 (54-39).

Στην τελευταία περίοδο, Χαντζής και Νικολαΐδης ευστόχησαν από τα 6,75 μέτρα, ανεβάζοντας τη διαφορά στους 18 πόντους για το 60-42.

Ο Ομέρ Κουτλουάι πήρε πάνω του την τουρκική επίθεση και βοήθησε την ομάδα του να μειώσει σε 64-53, περίπου πέντε λεπτά πριν από το τέλος. Η προσπάθεια ανατροπής σταμάτησε, όμως, εκεί.

Ο Ασημακόπουλος έβαλε τέλος στο τουρκικό σερί, γράφοντας το 66-53, και ο Παγώνης ανέλαβε να τελειώσει οριστικά την υπόθεση νίκη. Με τις δικές του ενέργειες η Ελλάδα ξέφυγε ξανά, φτάνοντας με απόλυτη ασφάλεια στο τελικό 73-56.

Θετικός απολογισμός και πέμπτη θέση

Πέρα από τους 23 πόντους του Ξανθόπουλου και τη σπουδαία εμφάνιση του Παγώνη, σημαντική ήταν η προσφορά του Ασημακόπουλου με 12 πόντους. Ο Νικολαΐδης πρόσθεσε εννέα, ενώ Ροζακέας, Χαντζής και Πρέκας σημείωσαν από πέντε.

Η πέμπτη θέση μπορεί να μην συνοδεύτηκε από μετάλλιο, αποτελεί όμως μία αξιοπρεπή ολοκλήρωση της ελληνικής προσπάθειας. Κυρίως, η νίκη με διαφορά 17 πόντων απέναντι στην Τουρκία ανέδειξε την ποιότητα, το βάθος και τον χαρακτήρα αυτής της γενιάς.

Η Ελλάδα αποχώρησε από τη Σλοβενία με ψηλά το κεφάλι, αφήνοντας ως τελευταία εικόνα μία πειστική εμφάνιση και έναν καθαρό θρίαμβο.

Τα δεκάλεπτα: 15-15, 25-40, 39-54, 56-73

Ελλάδα (Παπαδόπουλος): Λέφας, Τσαχτσίρας, Νικολαΐδης 9 (1), Ξανθόπουλος 23 (2), Χαντζής 5 (1), Ροζακέας 5 (1), Γεώργας, Πρέκας 5 (1), Κομνιανίδης, Ασημακόπουλος 12, Παγώνης 14 (2 τρίποντα, 11 ριμπάουντ, 6 ασίστ).