Τον κίνδυνο να αξιοποιηθεί από την Άγκυρα ενδεχόμενη ενημέρωσή της για τις εργασίες της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου επισήμανε ο καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής Θεωρίας, Ιωάννης Μάζης, παρεμβαίνοντας στη «Ναυτεμπορική». Παράλληλα, άσκησε κριτική στην ελληνική στάση και πρότεινε ανακήρυξη ελληνικής ΑΟΖ και οριοθέτηση με την Κυπριακή Δημοκρατία.

Στο ζήτημα της καθυστέρησης έκδοσης της NAVTEX για το καλώδιο επικεντρώθηκε ο Ιωάννης Μάζης, υποστηρίζοντας ότι το ουσιαστικό ερώτημα είναι εάν η διαδικασία θα προχωρήσει και υπό ποιους όρους.

Όπως ανέφερε, μια ολιγοήμερη μετατόπιση του χρονοδιαγράμματος δεν αποτελεί από μόνη της λόγο ανησυχίας. Έθεσε, ωστόσο, ως χρονικό ορόσημο το πρώτο δεκαήμερο του Νοεμβρίου, εκτιμώντας ότι ενδεχόμενη περαιτέρω καθυστέρηση θα ενίσχυε τα ερωτήματα για διπλωματικές διαβουλεύσεις στο παρασκήνιο.

Τι εκτιμά για την καθυστέρηση της NAVTEX

Κατά τον καθηγητή, οι ελληνικές υπηρεσίες διαθέτουν την επάρκεια και την εμπειρία για την έκδοση της σχετικής ναυτιλιακής αναγγελίας. Επικαλέστηκε ειδικότερα την Υδρογραφική Υπηρεσία και τον σταθμό Ηρακλείου, υποστηρίζοντας ότι η καθυστέρηση δεν εξηγείται εύκολα από τεχνικές ή διοικητικές δυσκολίες.

Στο πλαίσιο αυτό, συνέδεσε το ενδεχόμενο παρατεταμένης αναμονής με όσα ανέφερε για μήνυμα του επικεφαλής της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών ΜΙΤ, Ιμπραήμ Καλίν, προς τον Έλληνα πρωθυπουργό και με διαβουλεύσεις μεταξύ Ελλάδας, Γαλλίας και Τουρκίας. Πρόκειται για τη σύνδεση που έκανε ο ίδιος στην παρέμβασή του, χωρίς να παρουσιάζει στο συγκεκριμένο απόσπασμα πρόσθετα τεκμήρια.

Ο κ. Μάζης υποστήριξε ότι η ανησυχία του αφορά κυρίως την αποφασιστικότητα της Αθήνας να ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Αναφέρθηκε ειδικότερα στη θαλάσσια περιοχή που, κατά την τοποθέτησή του, καλύπτεται από την ελληνοαιγυπτιακή οριοθέτηση.

Γιατί αντιδρά στην «ενημέρωση» της Τουρκίας

Κεντρικό σημείο της παρέμβασής του ήταν η αντίθεσή του στην αντιμετώπιση μιας ενδεχόμενης ενημέρωσης της Άγκυρας ως απλής διαδικαστικής ενέργειας.

Κατά την εκτίμησή του, η Τουρκία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ένα τέτοιο έγγραφο ως επιχείρημα υπέρ των διεκδικήσεών της στην περιοχή. Ο ίδιος απέδωσε στην ενημέρωση νομική και πολιτική σημασία, υποστηρίζοντας ότι το κρίσιμο ζήτημα είναι ποιος εμφανίζεται ως αρμόδιος αποδέκτης της.

Ερωτηθείς εάν διαφοροποιείται η κατάσταση στην περίπτωση που την ενημέρωση αναλάβει η γαλλική εταιρεία του έργου, απάντησε ότι, κατά την άποψή του, η Άγκυρα θα επιχειρούσε και πάλι να την αξιοποιήσει.

Προχώρησε, μάλιστα, στον ισχυρισμό ότι η τουρκική πλευρά επιδιώκει επίσημη ελληνική ενημέρωση, με κρατική σφραγίδα και συγκεκριμένες συντεταγμένες της όδευσης. Σύμφωνα με τη συλλογιστική του, ένα τέτοιο έγγραφο θα περιόριζε τη δυνατότητα της Αθήνας να αποστασιοποιηθεί αργότερα από την ενέργεια της αναδόχου.

Η θέση ότι μια ενημέρωση θα μπορούσε να αξιοποιηθεί από την Τουρκία αποδίδεται εδώ ως εκτίμηση του καθηγητή και όχι ως διαπιστωμένο νομικό αποτέλεσμα.

«Άλλο άδεια, άλλο ενημέρωση»

Ο Ιωάννης Μάζης στάθηκε ιδιαίτερα στη διατύπωση των κυβερνητικών τοποθετήσεων, επισημαίνοντας ότι η απόρριψη του ενδεχομένου να ζητηθεί τουρκική άδεια δεν απαντά αυτομάτως στο ερώτημα εάν θα υπάρξει ενημέρωση.

Επικαλούμενος σχετική δήλωση του πρωθυπουργού, όπως ο ίδιος την απέδωσε στη συζήτηση, συνόψισε την ένστασή του στη φράση:

«Άλλο άδεια, άλλο ενημέρωση».

Παράλληλα, αναφέρθηκε σε δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών και του κυβερνητικού εκπροσώπου, τις οποίες ερμήνευσε ως περιθώριο αποδοχής κάποιας μορφής ενημέρωσης. Η κριτική του επικεντρώθηκε στην ανάγκη να αποσαφηνιστεί τόσο το περιεχόμενο μιας τέτοιας ενέργειας όσο και ο φορέας που ενδεχομένως θα την αναλάμβανε.

Η πρόταση για ΑΟΖ και Κύπρο

Ως απάντηση στις τουρκικές διεκδικήσεις, ο καθηγητής πρότεινε την άμεση ανακήρυξη ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, παραπέμποντας στη χαρτογραφική αποτύπωση που ο ίδιος συνέδεσε με ευρωπαϊκούς χάρτες και τον χάρτη της Σεβίλλης.

Διευκρίνισε ότι η ανακήρυξη ΑΟΖ και η οριοθέτησή της αποτελούν διαφορετικές πράξεις και ζήτησε να προχωρήσει η οριοθέτηση Ελλάδας–Κύπρου. Υποστήριξε, επίσης, ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έχει ζητήσει τρεις φορές από το 2003 να υπάρξει σχετική συμφωνία.

Στο κλείσιμο της παρέμβασής του αμφισβήτησε επιχειρήματα περί αδυναμίας προστασίας της θαλάσσιας περιοχής μεταξύ Κρήτης και Κύπρου λόγω της κατάστασης των ελληνικών φρεγατών. Αντιπαρέβαλε προηγούμενες επιχειρησιακές περιόδους και έθεσε το ερώτημα γιατί δυνατότητες που υπήρχαν παλαιότερα παρουσιάζονται σήμερα ως ανεπαρκείς.

Παράλληλα, εξέφρασε ενστάσεις για τη δημόσια διατύπωση εκτιμήσεων σχετικά με τις επιχειρησιακές δυνατότητες του Πολεμικού Ναυτικού, διερωτώμενος πώς όσοι τις διατυπώνουν γνωρίζουν τα σχετικά δεδομένα.

Πολύ συχνά, η Ινδία αρνείται να επιδείξει τη δύναμή της και να διεκδικήσει αυτό που της αναλογεί διπλωματικά. Αυτό μπορεί να είναι κακό στις καλύτερες στιγμές, αλλά όταν οι εχθροί της συσπειρώνονται, μπορεί να αποβεί μοιραίο λάθος.

Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, θα αποχωρήσει από τη θέση του στο τέλος της δεύτερης θητείας του. Παρόλο που η παράδοση της γεωγραφικής εναλλαγής του ΟΗΕ επιτάσσει ότι ένας ηγέτης από τη Λατινική Αμερική ή την Καραϊβική θα πρέπει να αναλάβει τα ηνία του ΟΗΕ, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και ο Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο έχουν αφήσει να εννοηθεί ότι θεωρούν μη αποδεκτό κανέναν από τους υποψηφίους που κατέβασε η περιοχή.

Πάρα πολλοί γενικοί γραμματείς έχουν ενεργήσει ως οι κορυφαίοι διπλωμάτες του κόσμου, ταξιδεύοντας σε όλο τον κόσμο για να προβάλουν την «ηθική» τους στάση (virtue-signal) για το ένα ή το άλλο ζήτημα, αγνοώντας παράλληλα τη διοίκηση του οργανισμού που επιλέχθηκαν να ηγηθούν. Το αδιέξοδο αυτό άνοιξε την πόρτα για άλλους υποψηφίους, συμπεριλαμβανομένου του εκλεκτού του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, Φεριντούν Σινιρλίογλου.

Η ιστορία και η περίπτωση της UNRWA

Ο ΟΗΕ ιδρύθηκε πάνω στις στάχτες της Κοινωνίας των Εθνών, η οποία είχε αποτύχει να αποτρέψει τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο ιδεαλισμός για το διεθνές δίκαιο επικρατούσε απόλυτα, ενώ το τέλος των αποικιακών αυτοκρατοριών και η εμφανιση νέων χωρών διαπότισαν το σώμα με νέα σημασία.

Η πραγματικότητα σύντομα παρενέβη, καθώς ξέσπασε ο Ψυχρός Πόλεμος και ο εθνικός κυνισμός μαζί με στενές ατζέντες προσπάθησαν να χειραγωγήσουν το νέο ίδρυμα. Αυτή ήταν η περίπτωση της Υπηρεσίας Αρωγής και Έργων του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες στη Εγγύς Ανατολή (UNRWA). Η UNRWA ιδρύθηκε το 1949 και προοριζόταν να είναι προσωρινή. Το 1951, οι ίδιοι οι ηγέτες της συνέστησαν τη διάλυσή της, αλλά τα αραβικά κράτη τη διατήρησαν ως διπλωματικό και πολιτικό μοχλό πίεσης για να τη χρησιμοποιήσουν στη δική τους διαμάχη με το Ισραήλ.

Αυτό κατέστη δυνατό επειδή η UNRWA χρησιμοποιεί διαφορετικό ορισμό για τους πρόσφυγες από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR), την οποία ο ΟΗΕ ίδρυσε δύο χρόνια αργότερα, το 1951. Για την UNRWA, ως Παλαιστίνιος πρόσφυγας ορίστηκε «κάθε άτομο του οποίου ο συνήθης τόπος διαμονής ήταν η Παλαιστίνη κατά την περίοδο από την 1η Ιουνίου 1946 έως τις 15 Μαΐου 1948 και το οποίο έχασε τόσο το σπίτι όσο και τα μέσα βιοπορισμού του ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης του 1948». Περιόρισε την περίοδο δοκιμής σε δύο χρόνια, επειδή πολλοί Παλαιστίνιοι Άραβες έφτασαν στην περιοχή μόλις εκείνη την περίοδο από τη Συρία, την Αίγυπτο και αλλού.

Το πρόβλημα ήταν το δεύτερο μέρος του ορισμού της UNRWA: «Οι απόγονοι των Παλαιστινίων αρρένων προσφύγων, συμπεριλαμβανομένων των υιοθετημένων παιδιών, είναι επίσης επιλέξιμοι για εγγραφή», αναφέρουν οι καταστατικοί κανόνες της οργανωσης. Ουσιαστικά, η ιδιότητα του πρόσφυγα έγινε μια μόνιμη, γονιδιακή κατάσταση.

Ο ορισμός της UNHCR — ο οποίος ισχύει σε κάθε άλλο μέρος του κόσμου — βασίζεται σε ατομικές συνθήκες. Ορίζει ως πρόσφυγα όποιον «λόγω δικαιολογημένουφόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, συμμετοχής σε ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα ή πολιτικών πεποιθήσεων, βρίσκεται εκτός της χώρας της ιθαγένειάς του και δεν είναι σε θέση ή, λόγω αυτού του φόβου, δεν επιθυμεί να απολαύσει την προστασία αυτής της χώρας…». Η απόκτηση καθεστώτος πρόσφυγα μέσω οικογενειακών σχέσεων είναι σπάνια και το μόνιμο καθεστώς πρόσφυγα ακόμα σπανιότερο. Πράγματι, ο Μπαρχάμ Σάλιχ, ο νυν Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, έχει δεσμευτεί να υποδιπλασιάσει τους καταλόγους προσφύγων έως το 2035.

Οι ορισμοί έχουν σημασία. Η UNRWA καταγράφει 6.000.000 πρόσφυγες. 2.400.000 κατέχουν πλήρη ιορδανική υπηκοότητα, αλλά εξακολουθούν να προσμετρώνται ως πρόσφυγες. Η εφαρμογή του ορισμού της UNHCR στους Παλαιστίνιους θα απέδιδε έναν αριθμό πλησιέστερο στις 20.000 άτομα, με τον αριθμό των επιζώντων Παλαιστινίων που εκτοπίστηκαν από τον πόλεμο του 1948 και ζουν εκτός των συνόρων της ιστορικής Παλαιστίνης να μειώνεται κάθε χρόνο.

Η στάση της Τουρκίας και του Πακιστάν απέναντι στην Ινδία

Πολλοί Ινδοί, ειδικά εκείνοι από κεντροαριστερά κόμματα, τόσο συμπαθούν τους Παλαιστίνιους έναντι του Ισραήλ όσο και δείχνουν σεβασμό στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών για να συγκρατεί τις μεγάλες δυνάμεις που συχνά ενεργούν αλαζονικά χωρίς να υπολογίζουν το διεθνές δίκαιο. Το πρόβλημα με μια τέτοια υποχωρητικότητα είναι ότι τα Ηνωμένα Έθνη παραμένουν όμηροι των μελών τους, ελάχιστα από τα οποία θέτουν τα ιδρυτικά τους ιδεώδη πάνω από τα δικά τους συμφέροντα.

Η Τουρκία και το Πακιστάν διαφωνούν και οι δύο με την ιδέα ότι μη μουσουλμάνοι θα πρέπει να κυβερνούν μουσουλμάνους, ακόμη και σε μια δημοκρατική κοινωνία. Θεωρούν την Ινδουιστική ταυτότητα (Hindutva) ως μη νόμιμη. Το ζήτημα δεν είναι μόνο το Κασμίρ, αλλά ολόκληρη η Ινδία.

Για παράδειγμα, σε φόρουμ για ρητορική μίσους που διοργάνωσε η Τουρκία μαζί με το Πακιστάν στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ρώτησε: «Στην Ινδία, πώς θα υπερασπιστούμε τη μουσουλμανική νεολαία που μαστιγώνεται, χτυπιέται με ματσέτες και ακόμη καταδικάζεται σε θάνατο μόνο και μόνο επειδή τρώει βοδινό κρέας;». Με την Τουρκία να προωθεί τον Σινιρλίογλου, ο ΟΗΕ ενδέχεται σύντομα να αντιμετωπίσει άλλον έναν γύρο εθνικών ατζεντών που υπερισχύουν των ιδεωδών.

Ο Σινιρλίογλου καλλιεργεί μια εικόνα σοβαρότητας και «ξηρότητας». Ήταν ουσιαστικά ο Κωνσταντίν Τσερνιένκο του Τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών. Αλλά όπως ο Τσερνιένκο, είναι ένας πιστός γραφειοκράτης της ιδεολογίας που υπηρετεί. Ο Τσερνιένκο, ως Σοβιετικός ηγέτης, δεν παρέκκλινε από τον κομμουνισμό που είχε επιτρέψει την ανέλιξή του μέσω της γραφειοκρατίας. Σε κάθε σημείο καμπής, ο Σινιρλίογλου ευθυγραμμιζόταν πάντα με τον Ερντογάν. Αν η Ινδία δεν προβάλει σθεναρή ένσταση στον Σινιρλίογλου, διακινδυνεύει ο επόμενος Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ να καταστήσει το ζήτημα του Κασμίρ προτεραιότητά του, και όχι με τρόπο που να συνάδει με το διεθνές δίκαιο που ευνοεί την Ινδία.

Ο κίνδυνος για τη Νότια Ασία

Η κατάσταση θα μπορούσε να είναι πολύ πιο επικίνδυνη για την Ινδία, εάν ο νέος Γενικός Γραμματέας και το ισλαμιστικό μπλοκ συνωμοτήσουν για να αλλάξουν τον ορισμό του πρόσφυγα στη Νότια Ασία από τον παραδοσιακό ορισμό της UNHCR — βάσει του οποίου οι περισσότεροι πρόσφυγες έχουν επανεγκατασταθεί προ πολλού κατά την ανταλλαγή πληθυσμών — και προωθήσουν αντίθετα έναν ορισμό διαρκούς προσφυγικού καθεστώτος τύπου UNRWA.

Δεκατέσσερα εκατομμύρια πεντακόσιες χιλιάδες (14.500.000) άνθρωποι μετανάστευσαν κατά τη διάρκεια της Διχασμού (Partition) από την Ινδία προς το Δυτικό και Ανατολικό Πακιστάν, ή από το Πακιστάν προς την Ινδία. Εάν ο ΟΗΕ αποφάσιζε να υπολογίσει εκ νέου τους πρόσφυγες της ινδικής υποηπείρου, θα προσέθετε ξαφνικά περισσότερους από 140 εκατομμύρια πρόσφυγες στους καταλόγους του.

Η UNRWA δεν αφορούσε ποτέ τη δικαιοσύνη. Υπολόγισε τους πρόσφατους μετανάστες στην Παλαιστίνη ως πρόσφυγες, αλλά αγνόησε τον ίσο αριθμό Εβραίων που απελάθηκαν από αραβικές χώρες και το Ιράν, οι οποίοι είχαν αποκαλέσει αυτές τις μουσουλμανικές χώρες πατρίδα τους για αιώνες. Ένας κυνικός, φιλοτουρκικός Γενικός Γραμματέας θα μπορούσε εξίσου να παραποιήσει τους ορισμούς για να διασφαλίσει ότι μόνο οι Μουσουλμάνοι θα λάμβαναν καθεστώς πρόσφυγα, αλλά όχι οι Ινδουιστές που εξαναγκάστηκαν σε φυγή από ισλαμιστικά πογκρόμ.

Η Ινδία είναι η μεγαλύτερη δημοκρατία στον κόσμο και σύντομα θα είναι η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία παγκοσμίως. Αν υπήρχε δικαιοσύνη στα Ηνωμένα Έθνη, η Ινδία θα αντικαθιστούσε το Ηνωμένο Βασίλειο στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Πολύ συχνά, ωστόσο, η Ινδία αρνείται να επιδείξει τη δύναμή της και να διεκδικήσει αυτό που της αναλογεί διπλωματικά. Αυτό μπορεί να είναι κακό στις καλύτερες στιγμές, αλλά όταν οι εχθροί της συσπειρώνονται, μπορεί να αποβεί μοιραίο λάθος. Το Νέο Δελχί πρέπει να μιλήσει τώρα και να απαιτήσει ο επόμενος Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ να μην είναι αντιανδικός ούτε να προωθεί ατζέντες επιζήμιες για την ειρήνη στη Νότια Ασία.

Γράφει ο Ραφαήλ Καλυβιώτης

Όλα τα αναθεωρητικά κράτη του κόσμου είναι σκυμμένα επάνω από την ανταλλαγή NAVTEX και αντι-NAVTEX ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία για το καλώδιο, για να δουν μέχρι πού τους παίρνει. Το ερώτημα που εγείρεται ανοιχτά της Κάσου είναι εάν μπορεί ένα κράτος που δεν έχει υπογράψει καν τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, με μια επιστολή στον ΟΗΕ και μια αντι-NAVTEX, να επιβάλει «προϋπόθεση συναίνεσης» για ένα καλώδιο. Και τούτο όταν ο βυθός είναι ελληνική και κυπριακή υφαλοκρηπίδα, άρα η μόνη άδεια που απαιτείται είναι η ελληνική, όταν το άρθρο 79 της Σύμβασης του Μοντέγκο Μπέι ορίζει ρητά ότι το παράκτιο κράτος δεν μπορεί να εμποδίσει την πόντιση καλωδίων (δλδ ακόμα και εάν δεχόμασταν ότι η Τουρκία είναι παράκτιο κράτος που δεν είναι) και ότι συναίνεση για την όδευση απαιτείται μόνο για αγωγούς. Και μάλιστα όταν πρόκειται για ένα έργο κοινού ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος, χρηματοδοτούμενο με 657 εκατομμύρια ευρώ από την ΕΕ. Αν η απάντηση είναι «ναι», έστω και σιωπηρά, τότε το μάθημα ταξιδεύει.

Ταξιδεύει στο Πεκίνο, που έκοψε τα καλώδια των νησιών Ματσού της Ταϊβάν το 2023. Αν η Τουρκία καταφέρει να επιβάλει ότι ένα καλώδιο σε ξένη υφαλοκρηπίδα χρειάζεται τον «συντονισμό» ή τη «συναίνεσή» της, τότε το Πεκίνο αποκτά ένα προηγούμενο. Θα μπορεί να ισχυρίζεται ότι δεν σαμποτάρει τα καλώδια της Ταϊβάν, αλλά ότι απλώς ζητά να «ενημερώνεται» και να «συντονίζεται» για κάθε υποδομή στη θάλασσα που θεωρεί δική του.

Ταξιδεύει πάνω από την Βενεζουέλα που διεκδικεί το Εσεκίμπο, τα δύο τρίτα της γειτονικής Γουιάνας, μολονότι διαιτησία του 1899 το επιδίκασε στη Γουιάνα. Το ενδιαφέρον ξύπνησε το 2015, όταν η ExxonMobil βρήκε ανοιχτά του Εσεκίμπο ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα της δεκαετίας, στο οικόπεδο Stabroek. Η Βενεζουέλα, όπως και η Τουρκία, δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας και, όπως και η Τουρκία, αρνείται τη δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου, στο οποίο η Γουιάνα έχει προσφύγει. Τον Μάρτιο του 2026 το Καράκας δήλωσε ότι η θαλάσσια μεθόριος «δεν έχει οριστεί νομικά» και κατηγόρησε τη Γουιάνα για «μονομερείς έρευνες σε αμφισβητούμενα ύδατα». Είναι ακριβώς οι λέξεις που χρησιμοποιεί η Άγκυρα για την Κάσο. Το Καράκας θέλει να μάθει απλά εάν αρκούν αυτές οι λέξεις, μαζί με ένα περιπολικό που πλησιάζει τις πλατφόρμες της Exxon, για να παγώσουν την παραγωγή.

Ταξιδεύει και στο Ραμπάτ όπου το 2020 το κοινοβούλιο του Μαρόκου ψήφισε δύο νόμους με τους οποίους όρισε μονομερώς τις θαλάσσιες ζώνες της χώρας, συμπεριλαμβάνοντας σε αυτές και τα ύδατα της κατεχόμενης Δυτικής Σαχάρας. Στον χάρτη, οι ζώνες αυτές εισχωρούν στα ύδατα των ισπανικών Καναρίων Νήσων και καλύπτουν ένα υποθαλάσσιο όρος πλούσιο σε κοβάλτιο. Το Μαρόκο δεν αποπειράθηκε ποτέ να επιβάλει τους νόμους αυτούς στην πράξη αλλά τους φυλάει στο συρτάρι, για να τους εφαρμόσει την κατάλληλη στιγμή. Στην Κάσο θα διαπιστώσει αν ένας νόμος στο χαρτί, με αρκετή υπομονή, μπορεί να μετατραπεί σε πραγματικό λόγο επί των υδάτων ενός κράτους-μέλους της Ένωσης. Και, το ίδιο σημαντικό, θα διαπιστώσει αν η Ευρωπαϊκή Ένωση προστατεύει πράγματι την υφαλοκρηπίδα των μελών της, ή αν περιορίζεται στην έκδοση ανακοινώσεων.

Η Τουρκία αποτελεί την διαπιστευμένη εμπροσθοφυλακή των αναθεωρητικών δυνάμεων αναλαμβάνοντας την διακινδύνευση του πειράματος ενώ τα πρακτικά συμπεράσματα τα εισπράττουν όλοι οι υπόλοιποι δωρεάν (😉 . Η πόντιση του καλωδίου αποτελεί το φθηνότερο πείραμα διεθνούς δικαίου που διεξάγεται σήμερα στον πλανήτη. Εάν η Ελλάδα αποτύχει μη έχοντας σχεδιάσει τα πράγματα λεπτομερώς και σε συνεννόηση με την Γαλλία αλλά και το σύνολο της ΕΕ θα καταστεί εύφλεκτο υλικό της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας.