Ακολουθήστε μας

Αναλύσεις

Το Κόστος της Νίκης

Η ρωσική αντιπρόταση δεν πρόκειται να υπαναχωρήσει από τις πρότερες ρωσικές θέσεις και θα χαρίσει μια «νίκη» στον Trump μόνο υπό την προϋπόθεση ότι αυτός θα εγγυηθεί την επιβολή των όρων αυτών στην Ουκρανία και στα ευρωπαϊκά πολιτικά φερέφωνα της παγκοσμιοποίησης που υποστηρίζουν τον Ουκρανό πρόεδρο στον μη ρεαλιστικό μαξιμαλισμό του.

Δημοσιεύτηκε στις

Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας

Μετά την υπονόμευση της πρώτης ειρηνευτικής πρωτοβουλίας του Trump  για την Ουκρανία, φάνηκε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος είχε ένα παράθυρο ευκαιρίας για μια έντιμη αποχώρησή του από την ιλιγγιώδη γκάφα της «διπλής ανάσχεσης» που επιχείρησε το βαθύ κράτος των ΗΠΑ. Όμως υπαναχώρησε και επανεμπλάκη σε μια μαξιμαλιστική απαίτηση για εκεχειρία της Ρωσίας που φαίνεται να είναι εντελώς αντίθετη με την αρχική του πολιτική. Ποια να ήταν άραγε τα κίνητρά του για αυτή την παράξενη επιλογή;

Αν δεν υπήρξε περαιτέρω απειλή για τη ζωή του Trump ή της οικογενείας του, μπορεί να επικρέμεται μια απειλή εμπλοκής του στο σκάνδαλο Epstein που θα εξουδετέρωνε πολιτικά όχι μόνο τον ίδιο αλλά και τον αντιπρόεδρό του J.D.Vance. Διότι αν σε περίπτωση δολοφονίας του Προέδρου, ο Αντιπρόεδρος θα είχε απεριόριστο πολιτικό έρεισμα να προχωρήσει με την ατζέντα του εκλιπόντος, σε περίπτωση εμπλοκής του προέδρου σε ένα απεχθές σεξουαλικό σκάνδαλο, μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα προτού αποκαλυφθούν τα ενοχοποιητικά φωτογραφικά στοιχεία, ο Αντιπρόεδρος θα καλείτο να πάρει θέση όσον αφορά στο σκάνδαλο και θα έχανε πολιτικό κεφάλαιο όποια και να ήταν η αντίδρασή του. Διότι αν τασσόταν υπέρ του Trump,  η αποκάλυψη των αποδεικτικών στοιχείων θα καταβαράθρωνε και τον ίδιο, ενώ αν τον καταδίκαζε χωρίς αποδείξεις θα φαινόταν αφερέγγυος και προδοτικός σαν χαρακτήρας. Ακόμα και μια απέλπιδα προσπάθεια ουδετερότητας υπό την πίεση των ΜΜΕ θα έδειχνε αδυναμία χαρακτήρα και ανικανότητα δράσης και δέσμευσης σε μια σημαντική κρίση της Προεδρίας.

Όμως ίσως η πραγματικότητα να θυμίζει λιγότερο θεωρία συνωμοσίας και να βασίζεται περισσότερο στον χαρακτήρα του Προέδρου, ο οποίος μπορεί να υποπέσει σε ραγδαίες μεταπτώσεις -τον κίνδυνο που διατρέχουν όλες οι «ενός ανδρός αρχές». Ο Donald Trump  μεγάλωσε με έναν εγωπαθή ναρκισσιστή πατέρα που θεωρούσε ότι αυτός είχε πάντα δίκιο και όλοι τα όφειλαν όλα μόνο σε αυτόν, ενώ δεν αναγνώριζε τις προσπάθειες και το ταλέντο του γιου του που έγινε αντικείμενο εκτεταμένης συναισθηματικής αλλά και οικονομικής εκμετάλλευσης από τον πατέρα του και την ευρύτερη οικογένειά του. Αυτή η αίσθηση του πατέρα Trump  ότι δικαιούται το θαυμασμό, την αναγνώριση, τις υπηρεσίες και την υποδούλωση στις επιθυμίες του από τους άλλους, την κληρονόμησε και ο γιός του που την διεκδίκησε είτε με την δημαγωγική αίγλη του είτε με πιο δόλια μέσα που ξεκινούσαν από τον χρηματισμό και έφταναν μέχρι τον εκβιασμό. Αν κάποιος δεν του έκανε τα χατίρια τον εκφόβιζε και τον τραμπούκιζε ακόμα και σε επίπεδο κράτους και εθνικών ηγετών, όπως διαπίστωσε με τον «σκληρό τρόπο» η Τουρκία και ο Έρντογαν όταν ο τελευταίος αρνήθηκε να παραδώσει τον πάστορα Branson.

Πέραν όμως από τις εγωπαθείς διεκδικήσεις, ο Trump έχει και άλλη μια ευαισθησία που τον επηρεάζει σοβαρά και όσον αφορά στις διαπραγματεύσεις. Επειδή έχει γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από την οικογένειά του κι ο πατέρας του δεν αναγνώριζε, μέσα στον ναρκισσιστικό του εγωκεντρισμό, τις ικανότητες και τις ευεργεσίες του γιού του, ο Trump είναι πολύ οξύθυμος απέναντι σε άτομα που θεωρεί ότι δεν καταδέχονται ή δεν αναγνωρίζουν τις ευεργεσίες που θεωρεί ότι τους έχει προσφέρει. Μια τέτοια περίπτωση ήταν ο Ζελένσκυ και απ΄ ότι φαίνεται ο Πούτιν θα συμπεριληφθεί σύντομα σε αυτό το επικίνδυνο κλαμπ. Κατά τη γνώμη του Trump ο Πούτιν θα έπρεπε να του κάνει τη χάρη και να σταματήσει τον πόλεμο ενώ η χώρα του νικάει κατά κράτος την αντίπαλο Ουκρανία, μόνο και μόνο επειδή έχει μια «ιδιαίτερη σχέση» μαζί του και θα όφειλε να προσφέρει αυτή την εκδούλευση σε μια τόσο σημαντική προσωπικότητα όπως ο Trump. Επιπλέον θεωρεί ότι ο Πούτιν είναι αχάριστος και «τον έχει απογοητεύσει» καθώς η διαμεσολάβησή του στο Ουκρανικό και η γενναιόδωρη προσφορά του ουκρανικού θύλακα του Κουρσκ θα ήταν αρκετά για το Ρώσο ηγέτη να διακυβεύσει τα εθνικά του συμφέροντα και να προσαρτηθεί στο άρμα των ΗΠΑ, συγχωρώντας αδιανοήτως μεγαλόψυχα δεκαετίες αντιπαλότητας και κακόπιστης συμπεριφοράς από τη Δύση. Οτιδήποτε διαφορετικό θεωρείται αγνωμοσύνη που αγγίζει ακόμα και την προδοσία στο μυαλό του Trump. Άλλωστε ο πρόσφατος υπερθεματισμός του με την Ινδία ενδεικνύει αυτόν ακριβώς τον αναλογικά κοινωνικά απρόσφορο μαξιμαλισμό στις διεκδικήσεις του, που αποξενώνει και απομονώνει όλο και περισσότερο τις ΗΠΑ στη τη διεθνή οικονομική κονίστρα.

Ενώ μάλιστα ο Πούτιν έχει υπάρξει ξεκάθαρος σχετικά με την αφερεγγυότητα της Δύσης και την ανικανότητα της να γίνει πιστευτή μετά από μια σειρά υποκριτικών υπαναχωρήσεων από τα συμπεφωνημένα, ο Trump, μέσα στο ναρκισσιστικό του παραλήρημα, συνεχίζει να πιστεύει ότι ο ομόλογός του θα του χαρίσει μια πολιτική «νίκη», συμφωνώντας σε μια εκεχειρία που θα έδινε τον πολύτιμο χρόνο στην Ουκρανία να αναπαυθεί και να επανεξοπλιστεί.

Ωστόσο, η ρωσική αντιπρόταση δεν πρόκειται να υπαναχωρήσει από τις πρότερες ρωσικές θέσεις και θα χαρίσει μια «νίκη» στον Trump μόνο υπό την προϋπόθεση ότι αυτός θα εγγυηθεί την επιβολή των όρων αυτών στην Ουκρανία και στα ευρωπαϊκά πολιτικά φερέφωνα της παγκοσμιοποίησης που υποστηρίζουν τον Ουκρανό πρόεδρο στον μη ρεαλιστικό μαξιμαλισμό του.

Αυτό όμως δεν καταστεί-για άλλη μια φορά- εφικτό αφού τα χειραγωγούμενα ΜΜΕ θα «σταυρώσουν» τον Trump σε περίπτωση που αυτός επιμείνει στην αποδοχή από την Ουκρανία των Ρωσικών «κόκκινων γραμμών» για την de jure αναγνώριση της Κριμαίας και την απαγόρευση της εισδοχής στο ΝΑΤΟ -ακόμα και για 49 χρόνια. Σε αυτή την περίπτωση ο Trump θα «απογοητευθεί» για ακόμα μια φορά από τον Πούτιν που δεν θα υπαναχωρήσει σε αυτές τις κόκκινες γραμμές του. Θα επιβάλλει δασμούς που δεν θα έχουν σημαντικό αποτέλεσμα έναντι της Ρωσίας καθώς δεν θα εφαρμοστούν επί της ουσίας αφού κάτι τέτοιο θα σήμαινε ραγδαία χειροτέρευση των σχέσεων με την Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν που «διαμεσολαβούν» για τη μεταπώληση των επαναβαπτισμένων Ρωσικών υδρογονανθράκων-χώρες που δεσπόζουν σημαντικές στην ενεργειακή/εμπορική στρατηγική των ΗΠΑ στην περιοχή και δεν θέλει επ΄ουδενί να σπρώξει στην αγκαλιά της Κίνας. Επιπλέον οι ΗΠΑ έχουν ήδη υπερεπεκταθεί με τη στρατηγική χρήση των δασμών και έχουν αρχίσει να αποξενώνονται διεθνώς, ενώ εσωτερικά η επανεκβιομηχάνηση και η αύξηση της απασχόλησης δεν προχωρά αναλόγως με τις προσδοκίες του Trump.

Σαν κερασάκι στην τούρτα της εκδίκησης του  Πούτιν έρχεται και η εμβληματική τοποθεσία της Αλάσκας στην επερχόμενη συνάντηση του με τον Trump. Η συζήτηση για τη συνεργασία στον Αρκτικό Ωκεανό θα είναι μέρος της ατζέντας και το δόλωμα μιας ενεργειακής προσέγγισης των δύο χωρών στην περιοχή με αντίστοιχο αποκλεισμό της Κίνας θα είναι πολύ δελεαστικό για να το αρνηθεί ο Trump. Όμως το όλο διακύβευμα θα εξαρτηθεί από τον ουσιαστικό έλεγχο του Αμερικανού Προέδρου επί της Γροιλανδίας και του Καναδά. Διαβόητος για την υπερφίαλη αυτοπεποίθησή του, ο Trump θα συμφωνήσει, αλλά για άλλη μια φορά, θα «απογοητευθεί» από τους δυτικούς αυτή τη φορά εταίρους του, που μοχλεύονται από παγκοσμιοποιητικά κέντρα. Όμως δεν θα μπορέσει να αρνηθεί την πρόκληση που θα του θέσει ο Πούτιν-άλλη μια αχίλλειος πτέρνα του καθώς δεν επιτρέπει στον εαυτό του να παραδεχθεί μπροστά στον Πούτιν ότι δεν ελέγχει στην πραγματικότητα την Δανία και τον Καναδά και δεν είναι κύριος της «πίσω αυλής του».

Σε αυτή την παγίδα που έθεσε τον εαυτό του ο Trump θα εξαναγκαστεί είτε να κλιμακώσει ανούσια και ανώφελα με τη Ρωσία, είτε να ομολογήσει την αποτυχία του στην ειρηνευτική διαδικασία, είτε, τέλος, να επιβάλλει στην Ουκρανία μια ταπεινωτική -αν και ρεαλιστική- συνθηκολόγηση που θα του κοστίσει πολιτικά και δεν θα είναι η «νίκη» που θα επιθυμούσε.

Η πρώτη επιλογή είναι η χειρότερη καθώς θα δεσμευθεί σε ένα αδιέξοδο μέτωπο και δεν θα είναι ελεύθερος να πολεμήσει στον Ειρηνικό, όπου διακυβεύεται ο πραγματικός παγκόσμιος έλεγχος. Η δεύτερη θα έχει το λιγότερο κόστος και θα του έδινε μια αξιοπρεπή διέξοδο. Η τρίτη θα του προσέφερε την προοπτική μιας πολύ σημαντικής συμμαχίας που θα υπερέβαινε το πολιτικό κόστος αλλά υπό την προϋπόθεση ότι ο Πούτιν θα ανταποκρινόταν στην εμπιστοσύνη αυτή.

Όμως ο Πούτιν έχει ήδη δηλώσει και δημόσια ότι έχει καταλάβει πως η Δύση βλέπει τη Ρωσία σαν ανταγωνιστή και δεν είναι άξια εμπιστοσύνης, οπότε η οποιαδήποτε πρότασή της για συνεργασία δεν θα είναι παρά ένα παρελκυστικό δόλωμα και μόλις αυτή κρίνει τη στιγμή κατάλληλη θα τραβήξει το κόκκινο χαλί κάτω από τα πόδια του Trump, δρέποντας τους καρπούς της εκδικήσεώς της για την ταπείνωση που υπέστη από τη Δύση μετά την πτώση του Σιδηρού Παραπετάσματος. Αντιθέτως ο Trump δεν μπορεί να αποδεχθεί ότι η προσωπική του αίγλη δεν θα είναι αρκετή να μεταπείσει τον Πούτιν και όλους όσους του αντιστέκονται. Οπότε οι επιλογές του θα είναι βασισμένες στην υπερβολική του αυτοπεποίθηση και δεν θα λαμβάνουν υπόψη την απλή μείωση των αποτελεσμάτων μιας πιθανής ήττας γιατί ο Trump δεν σκέπτεται με αυτή την προοπτική.  Θα ήταν μάλλον ανέλπιστο να του επιβληθούν οι σύμβουλοί του αφού ο Trump παίρνει τις αποφάσεις του βασισμένος στο προσωπικό του ένστικτο. Μόλις όμως ο Trump υπερεπεκταθεί, ένα «άδειασμα» από τον Πούτιν θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο για την πολιτική του καριέρα αλλά και για την υπέρμετρη αντίδρασή του που θα ενέπλεκε ανεπανόρθωτα τις ΗΠΑ στο ευρωπαϊκό μέτωπο και θα άφηνε το πεδίο ελεύθερο στην Κίνα για την Ταϊβάν και τον ευρύτερο Ειρηνικό.

Η γραμμή μεταξύ της υπερβολικής αυτοπεποίθησης και του παραληρήματος μεγαλείου είναι πολύ λεπτή και δυστυχώς μόνο οι ήπιοι ρεαλιστές μπορούν να την διακρίνουν…

Ο Μανώλης Σκούληκας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1970 και σπούδασε στην Νομική Σχολή Αθηνών. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας σχεδίασε στρατηγικές εξομοιώσεις στο στρατηγείο της 1 ης Στρατιάς/ΔΔΒ. Κατόπιν ασχολήθηκε με βιομηχανικές πωλήσεις και μάρκετινγκ ενώ παράλληλα σπούδαζε ψυχοθεραπεία. Έχει εκπαιδευθεί σε πέντε διαφορετικές προσεγγίσεις ψυχοθεραπείας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και εργάζεται ως ατομικός ψυχοθεραπευτής, επόπτης, εξωτερικός βαθμολογητής και εκπαιδευτής συμβούλων και ψυχοθεραπευτών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό από το 2001. Πέρα από τα γεωπολιτικά, τα ενδιαφέροντά του επεκτείνονται στις στρατηγικές εξομοιώσεις, ιστορία, φιλοσοφία, ποίηση και γλυπτική. Περνά το μεγαλύτερο μέρος του έτους στον τόπο καταγωγής του στο νότιο Ρέθυμνο ως ψηφιακός νομάς και υποστηρικτής της επιστροφής στην επαρχία.

GEOPOLITICO

Το κιτ επιβίωσης 72 ωρών

Η ευρωπαϊκή οδηγία για τη δημιουργία κιτ επιβίωσης 72 ωρών, με στόχο την αντιμετώπιση έκτακτων καταστάσεων και πιθανών κυβερνοεπιθέσεων, ανοίγει μια ευρύτερη συζήτηση για την πραγματική ετοιμότητα της Ευρώπης και την ευθύνη των πολιτικών ηγεσιών. Το άρθρο του Αριστόβουλου αμφισβητεί όχι την ανάγκη προετοιμασίας των πολιτών, αλλά τον τρόπο με τον οποίο προβάλλεται η συγκεκριμένη πρωτοβουλία, συνδέοντάς την με την ενεργειακή ανασφάλεια, την ευρωπαϊκή πολιτική απέναντι στη Ρωσία και την Ουκρανία και την έλλειψη πολιτικής ηγεσίας. Κεντρικό μήνυμα είναι ότι η προνοητικότητα αποτελεί αναγκαία στάση ζωής, χωρίς όμως να μετατρέπεται σε εργαλείο καλλιέργειας φόβου.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Του Αριστόβουλου

Αιτία για το άρθρο αυτό έχει σταθεί αφενός η μαζικότητα της «ενημέρωσης» των πολιτών στη χώρα μας αλλά και σε όλη την ΕΕ, σχετικά με την αμεσότητα/αναγκαιότητα δημιουργίας ενός κιτ επιβίωσης. Ας τοποθετήσουμε κάποιες λέξεις εννοιολογικά. Την «ενημέρωση» τοποθετείστε τη όχι μόνο σε εισαγωγικά, αλλά και με ερωτηματικά. Την λέξη κιτ που παράγεται από την ελληνικότατη λέξη ¨κυτίο (= κουτί)¨ θεωρούμε πως πρέπει να την συνδέσουμε είτε με την παραπλήσια γραμματικά έννοια του κιτς, είτε με τον κιτ που ήτανε το supercar Camaro του δημοφιλούς των 80΄s «ιππότη της ασφάλτου».

Διευκρινίζουμε πως δεν διακατεχόμαστε από διάθεση σαρκασμού προς την ανησυχία της κοινωνίας. Απλά προσπαθώντας να υπηρετήσουμε την Αλήθεια, εκτιμούμε πως είναι αναγκαία η αυστηρή γλώσσα. Το πλαίσιο είναι πως τα συστημικά ΜΜΕ της χώρας προέβαλαν τις προηγούμενες ημέρες το κιτ επιβίωσης 72 ωρών. Αλλά ακόμη μεγαλύτερο χρονικό διάστημα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν) έχςι «ασχοληθεί» με το «ζήτημα» εκδίδοντας σχετικές ανακοινώσεις – οδηγίες. Κι εδώ τίθεται ένα ερώτημα. Γιατί είναι κακό να υπάρξει μια κινητοποίηση των πολιτών; Ίσα ίσα που δείχνει κι ενδιαφέρον…

Τι περιέχει αυτό το κιτ; Δεν είναι θέμα οικονομίας για να μην παραθέσουμε τα περιεχόμενα. Είναι θέμα στόχευσης. Μας λένε λοιπόν πως για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε (βαρύς όρος) για 3 μέρες σε περίπτωση γενικευμένης κυβερνοεπίθεσης, θα πρέπει να έχουμε κάποια βασικά πράγματα και μετρητά χρήματα. Φυσικά και δεν είναι κακό να είμαστε στοιχειωδώς προετοιμασμένοι για αντιμετώπιση απρόβλεπτων καταστάσεων. Άλλωστε το αρχαιοελληνιστί λεγόμενο, πως «το προλαμβάνειν κάλλιον εστί του θεραπεύειν», παραμένει αξεπέραστο. Η ¨ετοιμότητα¨ λοιπόν για την οποία συνεγείρεται κόσμος και κοσμάκης ως έννοια και πράξη δεν διαφέρει από άλλες ετοιμότητες που πρέπει να υφίστανται. Για παράδειγμα, χιονοαλυσίδες – γιλέκα και συσκευές επισήμανσης – ζεστά ρούχα, χοντρά παπούτσια και αδιάβροχα, για την περίπτωση εγκλωβισμού σε δυσμενείς καιρικές συνθήκες. Πόσοι όμως εξ΄ ημών που θα ταξιδέψουν προσεχώς, είναι συνειδητοποιημένοι για μια ανάλογη κατάσταση;;;;

Θέτουμε απευθείας ένα ακόμη ερώτημα. Ποιό είναι το διακύβευμα; Εκ πρώτης όψεως οι δραστικές συνέπειες μιας κυβερνοεπίθεσης. Η οποία μπορεί να πλήξει καίριες εγκαταστάσεις και να επιφέρει ισχυρή τρωτότητα σε κρίσιμες υποδομές. Για παράδειγμα, διακοπή παροχής νερού ή/και ηλεκτρικού ρεύματος. Κατάρρευση επικοινωνιών, διακοπή ομαλής ροής του διαδικτύου, διατάραξη συγκοινωνιών. Παρεμβολή της σταθερής λειτουργίας τραπεζών (με κορωνίδα τα ΑΤΜ), ηλεκτρονικής τραπεζικής και χρηματιστηρίων. Παρεμπόδιση ομαλής ροής και συντήρησης φαρμάκων – τροφίμων. Παύση λειτουργίας βιολογικών καθαρισμών κι επεξεργαστών λυμάτων. Και πόσα άλλα…..

Το περίφημο κιτ, το οποίο είναι αναγκαίο όχι τώρα μόνο αλλά από πάντα κι ακράδαντα πιστεύουμε ότι πρέπει να περιέχει και πολλά άλλα, σε πόσα από τα της προηγούμενης παραγράφου μπορεί να ανταποκριθεί; Τίθεται επίσης ένα αυθαίρετο χρονικό όριο 3 ημερών. Όσοι φωστήρες το εμπνεύσθηκαν, πόθεν ορμώμενοι κατέληξαν σε αυτό; Καλό θα ήτανε να μας διαφωτίσουν μήπως καταστούμε κι εμείς στοιχειωδώς σοφότεροι…. Και βασανιστικά προκύπτει κι ένα ακόμα τερατώδες ερώτημα. Γνωρίζουν τι πράττουν; Ή «πράσσειν άλογα (= χωρίς λογική σκέψη)», που παραπέμπει στα «πράσινα άλογα» ;;; Προβληματίζουν συνειδητά τον κόσμο ή τον τρομοκρατούν πολύ περισσότερο από όσο πρέπει, μέσα στον ωκεανό της δικής τους άγνοιας έως και ανευθυνότητας ;;;

Τρία λοιπόν ερωτήματα τέθηκαν, ας τα μαζέψουμε για να απαντήσουμε και να μην πλατειάζουμε ασκόπως. Και πρέπει να δούμε την μεγάλη εικόνα. Στην Ευρώπη υπάρχει μεγάλος προβληματισμός. Ο επερχόμενος χειμώνας θα είναι δύσκολος, είναι γεγονός. Κανείς όμως πολιτικός δεν τολμά να σκεφθεί το επόμενο χειμώνα, μόλις του χρόνου. Που πρόκειται να είναι κατά πολύ δυσκολότερος, όπως και οι επερχόμενοι…. Οι οποίοι θα φέρουν σε αντιπαράθεση σκληρή, την πραγματικότητα με πομπώδεις εκφράσεις (πάσης φύσεως ατζέντες, εύηχα χρονικά όρια, ενεργειακές μεταβάσεις) και άλλα πομπώδη που μας έχουνε τεθεί πανευρωπαϊκά κι εξελίσσονται σε πομφόλυγες.

Ο λόγος που θα πρέπει να περιμένουμε δύσκολους χειμώνες, χειρότερους του φωτεινού είναι υπεραπλός. Τον προσεχή Φεβρουάριο θα τερματιστεί ε ν τ ε λ ώ ς η όποια παροχή ρωσικού πετρελαίου και φυσικού αερίου (φθηνών έως τώρα) , επί των οποίων για δεκαετίες στηρίχθηκε η φθηνή θέρμανση των ευρωπαίων. Το τέρας των τιμών θα ανασηκωθεί πλήρως. Διότι ο ανεφοδιασμός μας σε καύσιμα θα πρέπει να γίνει από αμερικανικές πηγές που κοστίζουν πολύ περισσότερο. Κι επίσης διαφαίνεται το ευτράπελο να αγοράζουμε τα ίδια ρωσικά καύσιμα σε ακριβότερες τιμές και με αμερικανική ετικέτα. Αυτή η τελευταία προοπτική όπως έχουμε υποστηρίξει, ξεπερνάει κάθε λογική.

Αν τώρα αναλογιστούμε το μετέωρο βηματισμό όλης της ΕΕ πάνω στην ουκρανική κινούμενη άμμο, μπορούμε να φτάσουμε στην πηγή του προβληματισμού που θέτουμε με το άρθρο. Αμέτρητα δισεκατομμύρια ευρωπαϊκών κονδυλίων έχουν ριχθεί στο τρύπιο ουκρανικό σταμνί. Το οποίο ρουφάει αδήφαγα κι ανάθεμα αν ξέραμε που πηγαίνουν τα χρήματα μας. Αυτές οι ενέργειες έγιναν από τους ευρωπαίους πολιτικούς (και σε επίπεδο ΕΕ αλλά και σε επίπεδο κ-μ) με ελαφρά τη καρδία και με κοντή σκέψη. Περίσσεψε ο καιροσκοπισμός, και η μικροπολιτική (politics). Και τώρα που ο λογαριασμός κρούει την θύρα, ποιος έχει το ανάστημα να παραδεχθεί το λάθος;;;

Μήπως διαβλέπετε κάποιον Ευρωπαίο Πολιτικό να μας τον δείξετε; Ακόμα και στην Γαλλία τον πολιτικό νου της ΕΕ, μπορεί κανείς να συγκρίνει ότι στα Ηλύσια Πεδία βρίσκεται ο κύριος Μακρόν εκεί όπου κάποτε βρισκότανε ο τεράστιος Σάρλ Ντε Γκωλ; Μήπως δεν ωχριά η σκέψη ότι στην Γερμανική Καγκελαρία βρίσκεται κάποιος κύριος Μερτς που δεν μπορεί ούτε στη δεκάτη να συγκριθεί με τον Χέλμουτ Κόλ κι ούτε καν με τους Βίλλυ Μπραντ και Κόνραντ Αντενάουερ; Σε επίπεδο ευρωπαϊκών οργάνων, μήπως δεν είναι ίδια και χειρότερη η κατάσταση; Μπορεί άραγε να σταθεί η κυρία Φον Ντερ Λάιεν απέναντι στον πρόσφατό της Ζαν – Κλωντ Γιουνκέρ, πόσο δε μάλλον απέναντι στον Ζακ Ντελόρ; Μπορεί να εκφράσει την ιδέα της Ευρώπης η κυρία Κάγια Κάλλας, η οποία λειτουργεί (ακόμα) ως μανιορωσοφοβική εκπρόσωπος της χώρας της; Για τα εντός των ελληνικών τειχών, καγχάζουν τα επιτεύγματα της Μεταπολίτευσης…

«Τουτέστιν», που έλεγε ο συμπαθής ταβερνιάρης στην ταινία ¨γοργόνες και μάγκες¨, είναι πολλά τα πολιτικά ολισθήματα που έχουν επιφέρει προβλήματα ενώ επικρέμονται κι αδιέξοδα. Και περισσεύει ο πολιτικός νανισμός και η ανυπαρξία ηγεσιών. Και είναι πολύ σκληρή η Αλήθεια για να την πούμε στους πολίτες της Ευρώπης, θα έχει βαρύ πολιτικό κόστος. Κι είναι δύσκολη η σοβαρή πολιτική (policy). Τολμάει κάποιος από τους επαΐοντες της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής να το πράξει; Ουδείς, δυστυχώς. Οπότε «εν τω τηγανίο» που έλεγε ο ίδιος ήρωας σερβίρονται οδηγίες προς ευρωπαίους, που ως έννοες δεν είναι κακές αλλά ο τρόπος που παρατίθενται τρομάζει τους πολίτες….

Οπότε ας φτιάξουνε θα λέγαμε οι συμπολίτες μας το περίφημο κιτ. Κι ας φτιάξουνε κι άλλα κατά τις ανάγκες και την κρίση τους. Η προνοητικότητα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Το πολύ πολύ εάν δεν έλθει το «κακό», να έχει χαθεί λίγος χρόνος σε προετοιμασία. Αλλά επ ουδενί να φτιαχθεί το κιτ με ¨επένδυση¨ σε τρόμο και φοβικά σύνδρομα, διότι καταντά κιτς. Κι ας διαβάσουν λίγο και οι πολίτες. Κυβερνοεπιθέσεις γίνονται διαρκώς εδώ και 20 χρόνια. Για παράδειγμα, το 2008 η Εσθονία κατέρρευσε για μια ολόκληρη εβδομάδα…. Και πόσα άλλα ανάλογα περιστατικά έχουμε συμβεί αυτά τα χρόνια… Μην καταντάμε να δρούμε όπως έβγαινε ο οδηγικός κιτ από την νταλίκα όπου βρισκότανε και ξαφνικά εμφανιζότανε στον δρόμο. Ψυχραιμία λοιπόν αγαπητοί συμπολίτες !!! Και προπαντός μην θυματοποιείστε….

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

CNN: Το μεγαλύτερο πυρηνικό μυστικό του Ισραήλ και τα 60 χρόνια σιωπής – Γιατί απειλείται τώρα να αποκαλυφθεί

Από ένα «εργοστάσιο υφασμάτων» στην έρημο Νεγκέβ έως τις 90 πυρηνικές κεφαλές που εκτιμάται ότι διαθέτει το Ισραήλ. Το CNN ξετυλίγει το παρασκήνιο μιας μυστικής συμφωνίας με τις ΗΠΑ,

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Από ένα «εργοστάσιο υφασμάτων» στην έρημο Νεγκέβ έως τις 90 πυρηνικές κεφαλές που εκτιμάται ότι διαθέτει το Ισραήλ. Το CNN ξετυλίγει το παρασκήνιο μιας μυστικής συμφωνίας με τις ΗΠΑ,

Ήταν αρχές του 1960 όταν μια ομάδα Αμερικανών διπλωματών πετούσε με ισραηλινό ελικόπτερο πάνω από την έρημο Νεγκέβ.

Ένας από τους επιβάτες παρατήρησε ένα τεράστιο εργοτάξιο να ξεπροβάλλει μέσα στο άγονο τοπίο και ρώτησε τον Ισραηλινό συνοδό τους τι κατασκευαζόταν εκεί.

«Εργοστάσιο υφασμάτων», απάντησε εκείνος. Στην πραγματικότητα, οι Αμερικανοί είχαν μόλις αντικρίσει την Ντιμόνα, την εγκατάσταση που θα γινόταν η καρδιά του μυστικού πυρηνικού προγράμματος του Ισραήλ.

Εξήντα και πλέον χρόνια αργότερα, αυτό το «εργοστάσιο υφασμάτων» εξακολουθεί να συμβολίζει ένα από τα μεγαλύτερα κοινά μυστικά της διεθνούς διπλωματίας: το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ, την ύπαρξη του οποίου ούτε το ίδιο ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνωρίζουν επισήμως.

Σε εκτενές αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του Ντέιβις Γουίνκι, το CNN ανασυνθέτει την ιστορία αυτής της σιωπής μέσα από αποχαρακτηρισμένα αμερικανικά έγγραφα, μαρτυρίες και συνεντεύξεις με ειδικούς και πολιτικούς. Και θέτει ένα κρίσιμο ερώτημα: Μπορεί αυτή η πολιτική να επιβιώσει σε μια Μέση Ανατολή που βρίσκεται αντιμέτωπη με τον κίνδυνο πυρηνικής κλιμάκωσης;

Η ιστορία της πυρηνικής ασάφειας ξεκινά στον Ψυχρό Πόλεμο.

Ήδη από τη δεκαετία του 1960, οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών είχαν σοβαρές ενδείξεις ότι το Ισραήλ κατασκεύαζε πυρηνικά όπλα. Ο Τζον Κένεντι προσπάθησε να εμποδίσει την εξέλιξη αυτή, ενώ ο Χένρι Κίσινγκερ είχε διαπιστώσει από τις επαφές του με Ισραηλινούς αξιωματούχους ότι η απόφαση για την απόκτηση πυρηνικής αποτροπής ήταν ουσιαστικά ειλημμένη.

Η Ουάσιγκτον φοβόταν ότι η δημόσια παραδοχή ενός ισραηλινού πυρηνικού οπλοστασίου θα ωθούσε τις αραβικές χώρες να αναζητήσουν αντίστοιχα όπλα, πιθανότατα με τη βοήθεια της Σοβιετικής Ένωσης.

Η λύση φαίνεται ότι διαμορφώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1969, σε μια κατ’ ιδίαν συνάντηση του Ρίτσαρντ Νίξον με την Ισραηλινή πρωθυπουργό Γκόλντα Μέιρ στον Λευκό Οίκο.

Δεν υπάρχει γνωστό γραπτό πρακτικό της συνομιλίας. Ωστόσο, μεταγενέστερα έγγραφα δείχνουν ότι η αμερικανική απαίτηση περιορίστηκε σε δύο όρους: να μην υπάρξει δημόσια παρουσίαση ισραηλινών πυρηνικών όπλων και να μη διεξαχθούν πυρηνικές δοκιμές.

Έκτοτε, η αμερικανική πίεση ουσιαστικά σταμάτησε.

Οι μυστικές εγκαταστάσεις και ο άνθρωπος που μίλησε

Το CNN αποκαλύπτει επίσης πώς οι Ισραηλινοί απέκρυπταν κρίσιμες εγκαταστάσεις από τους Αμερικανούς επιθεωρητές.

Σύμφωνα με ισραηλινό ντοκιμαντέρ του 2024, πριν από τις επισκέψεις των επιθεωρητών στη Ντιμόνα, οι υπεύθυνοι έκρυβαν πίσω από τοίχο τον ανελκυστήρα που οδηγούσε στις υπόγειες εγκαταστάσεις παραγωγής πλουτωνίου.

Το 1986, όμως, η σιωπή έσπασε. Ο Μορντεχάι Βανούνου, πρώην τεχνικός της Ντιμόνα, παρέδωσε στους βρετανικούς Sunday Times φωτογραφίες και λεπτομέρειες για το πυρηνικό πρόγραμμα.

Πριν δημοσιευτούν οι αποκαλύψεις, πράκτορας της Μοσάντ τον παρέσυρε στη Ρώμη, όπου απήχθη και μεταφέρθηκε μυστικά στο Ισραήλ. Καταδικάστηκε για προδοσία και συναφή αδικήματα κατασκοπείας και πέρασε 18 χρόνια στη φυλακή.

Παρά τις αποκαλύψεις, η επίσημη πολιτική δεν άλλαξε, σύμφωνα με το CNN.

Σήμερα, σύμφωνα με την οργάνωση Nuclear Threat Initiative, που επικαλείται το CNN, το Ισραήλ εκτιμάται ότι διαθέτει περίπου 90 πυρηνικές κεφαλές, χωρίς να έχει υπογράψει τη Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων.

Το Ιράν αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού

Η παλιά συμφωνία δοκιμάζεται πλέον από μια εντελώς διαφορετική γεωπολιτική πραγματικότητα.

Ο πόλεμος ΗΠΑ και Ισραήλ με το Ιράν, οι πυρηνικές φιλοδοξίες της Τεχεράνης και η προοπτική αμερικανοσαουδαραβικής πυρηνικής συνεργασίας δημιουργούν νέα δεδομένα.

Ο ειδικός σε θέματα μη διάδοσης πυρηνικών όπλων Τζέιμς Άκτον, του Carnegie Endowment for International Peace, εκτιμά μιλώντας στο CNN ότι υπάρχει πιθανότητα 50% το Ιράν να αποκτήσει πυρηνικό όπλο μέσα στα επόμενα τρία χρόνια.

Την ίδια στιγμή, η Σαουδική Αραβία έχει προειδοποιήσει ότι θα επιδιώξει και η ίδια την απόκτηση πυρηνικών όπλων εάν το πράξει η Τεχεράνη.

Η αμερικανική σιωπή αρχίζει να σπάει

Ο Δημοκρατικός βουλευτής Χοακίν Κάστρο χαρακτηρίζει την αμερικανική πολιτική πυρηνικής ασάφειας «απερίσκεπτη και επικίνδυνη».

Το ερώτημά του είναι απλό αλλά εκρηκτικό: Πώς μπορούν οι ΗΠΑ να πολεμούν στο πλευρό του Ισραήλ χωρίς να υπάρχει δημόσια σαφήνεια για τις κόκκινες γραμμές που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στη χρήση πυρηνικών όπλων;

Τον Ιούνιο, ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο παραδέχθηκε ενώπιον του Κογκρέσου ότι το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου θεωρεί πως το Ισραήλ διαθέτει πυρηνικά, αλλά ούτε το Ισραήλ ούτε οι ΗΠΑ το αναγνωρίζουν επισήμως.

Ο καθηγητής του Georgetown Μάθιου Κρένιγκ προειδοποιεί, πάντως, ότι μια επίσημη παραδοχή θα μπορούσε να πυροδοτήσει πυρηνική κούρσα εξοπλισμών στη Μέση Ανατολή.

Naftemporiki.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Υπουργείο Δικαιοσύνης ΗΠΑ: Παραιτήθηκε ο ομοσπονδιακός εισαγγελέας της Φλόριντα που ερευνούσε τις υποθέσεις Τραμπ

Ομοσπονδιακός εισαγγελέας της Νότιας Περιφέρειας της Φλόριντα Τζέισον Ρέντινγκ Κινιόνες, που επέβλεψε έρευνες σχετικά με παλαιότερες ποινικές υποθέσεις του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ υπό την ιδιότητά του ως ανώτατος ομοσπονδιακός εισαγγελέας στο Μαϊάμι, υπέβαλε την παραίτησή του, ανακοίνωσε σήμερα ο υπουργός Δικαιοσύνης Τοντ Μπλανς.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Ομοσπονδιακός εισαγγελέας της Νότιας Περιφέρειας της Φλόριντα Τζέισον Ρέντινγκ Κινιόνες, που επέβλεψε έρευνες σχετικά με παλαιότερες ποινικές υποθέσεις του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ υπό την ιδιότητά του ως ανώτατος ομοσπονδιακός εισαγγελέας στο Μαϊάμι, υπέβαλε την παραίτησή του, ανακοίνωσε σήμερα ο υπουργός Δικαιοσύνης Τοντ Μπλανς.

Ως ομοσπονδιακός εισαγγελέας για τη Νότια Περιφέρεια της Φλόριντα, ο Κινιόνες βρέθηκε στο επίκεντρο των προσπαθειών του Τραμπ να εργαλειοποιήσει το υπουργείο Δικαιοσύνης προκειμένου να εκδικηθεί τους πολιτικούς του αντιπάλους.

Το γραφείο του ήταν επιφορτισμένο με τη διερεύνηση ποινικών υποθέσεων που αφορούσαν τον χειρισμό διαβαθμισμένων εγγράφων από τον Τραμπ μετά την αποχώρησή του από το προεδρικό αξίωμα το 2021, καθώς και τις επαφές της προεκλογικής του εκστρατείας με τη Ρωσία κατά τις εκλογές του 2016, μεταξύ άλλων ζητημάτων. Οι προσπάθειες αυτές δεν έχουν αποδώσει καρπούς μέχρι στιγμής.

Δεν κατέστη άμεσα σαφές για ποιον λόγο παραιτήθηκε ο Κινιόνες. Σε δήλωσή του στο X, ο ίδιος ανέφερε ότι η παραίτησή του τίθεται σε ισχύ από εχθές (Παρασκευή 6/11/2026), λέγοντας ότι ήταν τιμή να υπηρετήσει σε αυτή τη συγκεκριμένη θέση.

«Είμαστε ευγνώμονες για την ηγεσία του Τζέισον στην καταπολέμηση του βίαιου εγκλήματος, της διακίνησης ναρκωτικών, της εμπορίας ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και του διακρατικού εγκλήματος, συμπεριλαμβανομένης της άσκησης δίωξης κατά του Ραούλ Κάστρο», τόνισε ο Μπλανς σε ανάρτησή του στο X, αναφερόμενος στον πρώην πρόεδρο της Κούβας.

Το γραφείο του είχε επίσης ασκήσει ποινικές διώξεις κατά του Κάστρο, στο πλαίσιο μιας σημαντικής κλιμάκωσης της εκστρατείας πίεσης που ασκούσε η κυβέρνηση Τραμπ εναντίον της κομμουνιστικής χώρας.

Το υπουργείο Δικαιοσύνης στερείται πλέον ηγεσίας σε δύο από τις βασικές του πρωτοβουλίες: την επανεξέταση παλαιότερων ερευνών και τη στόχευση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η Χαρμίτ Ντίλον, αναπληρώτρια γενική εισαγγελέας της Διεύθυνσης Πολιτικών Δικαιωμάτων στο υπουργείο Δικαιοσύνης παραιτήθηκε επίσης προχθές.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

Το κιτ επιβίωσης 72 ωρών

Η ευρωπαϊκή οδηγία για τη δημιουργία κιτ επιβίωσης 72 ωρών, με στόχο την αντιμετώπιση έκτακτων καταστάσεων και πιθανών κυβερνοεπιθέσεων, ανοίγει...

Διεθνή4 ώρες πριν

Μακρόν: Το μυστικό καταφύγιο και το σχέδιο διαφυγής αν εισβάλουν διαδηλωτές στο Ελιζέ

Μυστικό καταφύγιο στα προάστια του Παρισιού φέρεται να διαθέτει ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, προκειμένου να καταφύγει εκεί σε περίπτωση...

Διεθνή4 ώρες πριν

FT: Η Βρετανία θα προσκαλέσει τον Ζελένσκι για επίσημη επίσκεψη το επόμενο έτος

Στέλεχος της βρετανικής κυβέρνησης δήλωσε ότι η επίσκεψη είναι καθοριστικής σημασίας, ώστε να γίνει σαφές ότι η στήριξη της Βρετανίας...

GEOPOLITICO5 ώρες πριν

Καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου: Για τη Δευτέρα ο απόπλους του «Abeille Marengo» – Στην Κάσο το επόμενο τεστ απέναντι στην Τουρκία

Για τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου μετατίθεται η αναχώρηση του γαλλικού ερευνητικού πλοίου «Abeille Marengo» από το λιμάνι του Ηρακλείου, στο...

Διεθνή5 ώρες πριν

Επίθεση Νετανιάχου στα αραβικά κόμματα πριν την απόφαση Χέρτζογκ: Μια κυβέρνηση που εξαρτάται από υποστηρικτές της τρομοκρατίας θα διαλύσει το Ισραήλ εκ των έσω

Ο Νετανιάχου κάλεσε συγκεκριμένα τα κόμματα του εθνικού χώρου και τις υπόλοιπες σιωνιστικές πολιτικές δυνάμεις να συμμετάσχουν σε ευρεία κυβέρνηση...

Δημοφιλή