Γράφει ο Νικόλαος Ταμουρίδης Αντιστράτηγος (ε.α) – Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ

Υπάρχει ένα θέμα με ιδιαίτερες εθνικές προεκτάσεις και είναι άκρως σημαντικό για την επιβίωση του Έθνους μας. Και αυτό είναι ότι, σαν Ελλάδα, σε αντίθεση με το μείζον των κρατών του πλανήτη, δεν διαθέτουμε επίσημη Εθνική Στρατηγική. Το γεγονός αυτό επηρεάζει αρνητικά τόσο την αντιμετώπιση των σύγχρονων μειζόνων εθνικών θεμάτων, εσωτερικού και εξωτερικού ενδιαφέροντος, όσο και την μελλοντική πορεία του Ελληνισμού.

Ως γνωστόν, Στρατηγική είναι η τέχνη της χρήσης της ισχύος (ή των μέσων ισχύος), για την επίτευξη των στόχων της πολιτικής. Η στρατηγική στο πολιτικό πεδίο, που σχετίζεται με την ακολουθούμενη από το Κράτος πολιτική, ιδιαίτερα την εξωτερική πολιτική, με έμφαση στα εθνικά θέματα και στην εθνική ασφάλεια, καλείται «Εθνική Στρατηγική» ή/και «Υψηλή Στρατηγική». Πρόκειται για δύο ονομασίες, αλλά με μία ενιαία έννοια.

Με τον όρο λοιπόν «Εθνική Στρατηγική» εννοούμε τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό μιας χώρας προς εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων και της ασφάλειας της χώρας, αλλά και ολοκλήρου του Έθνους. Επιπλέον, με την έννοια της «Υψηλής Στρατηγικής», αναφερόμαστε στην κατά το δυνατόν πλεονεκτική χρήση των διαφόρων μέσων ισχύος που διαθέτει ένα κράτος, προκειμένου να προωθηθούν στο πλαίσιο του διεθνούς συστήματος, οι βασικοί εθνικοί/πολιτικοί στόχοι του, στην ειρήνη και στον πόλεμο. Οι στόχοι αυτοί ονομάζονται Εθνικές Επιδιώξεις.

Βασικό πλεονέκτημα της Εθνικής Στρατηγικής ενός κράτους είναι η ύπαρξη συμπεφωνημένων, από όλες τις πολιτικές δυνάμεις (ή από το μείζον αυτών), καταγεγραμμένων και θεσμοθετημένων θέσεων επί των μειζόνων θεμάτων πολιτικής εθνικού επιπέδου. Αποκτάται έτσι, με την ύπαρξη θεσμοθετημένων θέσεων, μία σταθερή γραμμή πλεύσεως, για τις εκάστοτε κυβερνήσεις, χωρίς βεβαίως και να τις εγκλωβίζει από πλευράς τακτικής και μεθόδων που θα ακολουθήσουν, παρά μόνο στο ότι δεν θα μπορούν να ξεφύγουν από την προσυμφωνημένη τηρητέα θέση. Μία θέση, που θα οριοθετεί το κάθε μείζον θέμα στο «εθνικώς απαράβατον και απαραβίαστον», πέραν του οποίου ουδείς δικαιούται να προβαίνει σε διαπραγμάτευση, πολύ περισσότερο σε παραχώρηση.

Χωρίς συγκεκριμένη Εθνική Στρατηγική, στην οποία να αποτυπώνεται η θέληση της μείζονος πλειοψηφίας του λαού και η οποία θα διευκόλυνε πολύ στις διπλωματικές μας κινήσεις, βλέπουμε συχνά να προκαλούνται αρνητικές παλινδρομήσεις στις όποιες διμερείς ή διεθνείς συναντήσεις λαμβάνουν χώρα. Οι κυβερνήσεις, διπλωματικά άοπλες, με δική τους εφήμερη ατζέντα, προβαίνουν σε μυστικές συνομιλίες και διαπραγματεύσεις για μείζονα εθνικά θέματα, με αποτέλεσμα τις τελευταίες δεκαετίες να υφιστάμεθα διπλωματικές ήττες, προσπαθώντας να απαντήσουμε σε εχθρικές πιεστικές και ενίοτε απειλητικές πρωτοβουλίες κινήσεων, ιδιαίτερα της Τουρκίας.

Μοιραίως, λοιπόν, προκύπτει το ερώτημα: Τι πρέπει να γίνει;

Πολύ απλά. Επιβάλλεται να αποκτήσουμε Εθνική Στρατηγική για όλα τα μείζονα εθνικά θέματα, εσωτερικά και εξωτερικά. Η Εθνική αυτή Στρατηγική πρέπει να είναι σαφέστατη, αξιόπιστη, πολυδιάστατη και ρηξικέλευθη. Πρέπει να έχει ως στοιχεία βάσης τους συντελεστές Ισχύος του Έθνους, τους Εθνικούς στόχους και τα Εθνικά συμφέροντα και να περιλαμβάνει τρία θέματα: Το Εθνικό Όραμα, τις Εθνικές Επιδιώξεις και το Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Υλοποίησης.

Πρώτον: Εθνικό Όραμα. Το Εθνικό Όραμα αποτελεί προσδοκία όλων των δυνάμεων του έθνους για το μέλλον. Πολύ απλά σημαίνει «πως θέλουμε να είναι η Ελλάδα και ο Ελληνισμός στην μελλοντική πορεία της ανθρωπότητας και τι ρόλο επιθυμούμε να διαδραματίσει στο παγκόσμιο γίγνεσθαι» (πχ για τα επόμενα 50-100 χρόνια).

Δεύτερον: Εθνικές Επιδιώξεις. Πρόκειται για κατά κανόνα μακροχρόνιους στόχους σε όλα τα μείζονα εθνικά θέματα, με συμπεφωνημένες από το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων (ή και το μείζον αυτών) και καταγεγραμμένες θεσμοθετημένες θέσεις, που θα οριοθετούν τις κινήσεις κάθε υπεύθυνης κυβέρνησης. Οι Εθνικές Επιδιώξεις μπορεί να είναι οι εξής (μια πρόταση):

–Εδαφική Ακεραιότητα και Εθνική Ασφάλεια. Επιδιώκουμε μία ασφαλή και ανεξάρτητη δυνατότητα άμυνας, που να προστατεύει τα εθνικά συμφέροντα και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.

–Επίλυση του Μεταναστευτικού εθνοκτόνου ζητήματος (για να αντιμετωπισθεί ουσιαστικά ο Ισλαμικός εποικισμός). Το μεταναστευτικό-προσφυγικό ζήτημα έχει πολλές διαστάσεις. Συνδέεται με τις διεθνείς σχέσεις, την εξωτερική και εσωτερική πολιτική, την οικονομία, τις αρχές του ανθρωπισμού, την ασφάλεια της χώρας αλλά και το μέλλον του ελληνισμού. Απαιτείται αλλαγή της σχετικής εθνοκτόνου νομοθεσίας με ορίζοντα δεκαετιών, που να διέπεται από τις εξής αρχές: δυνατότητες Ελλάδος, απαιτήσεις εργατικών χεριών, εθνική και θρησκευτική ιδιαιτερότητα, κοινωνική συνοχή κλπ.

–Επίλυση του Δημογραφικού προβλήματος (το μεγαλύτερο σε σπουδαιότητα πρόβλημα της χώρας μας, χωρίς περαιτέρω σχόλια, αυτονόητο).

–Οικονομική Ανασυγκρότηση-Ανάπτυξη. Επιδίωξη για βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη, με στόχο τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των πολιτών και την ενίσχυση της οικονομικής σταθερότητας. (Μπορεί να συνδέεται και με την νομισματική ανεξαρτησία, δηλ. ομαλή επιστροφή στο εθνικό νόμισμα).

–Ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις (χωρίς σχόλια, αυτονόητο).

–Ανάσχεση της Τουρκικής απειλής (χωρίς σχόλια, αυτονόητο).

–Ευρωπαϊκή Ενσωμάτωση και Διεθνής Αξιοπιστία. Η Ελλάδα ενδιαφέρεται για την ενίσχυση της ευρωπαϊκής της θέσης, την προώθηση των δημοκρατικών αξιών και την ενεργή της συμμετοχή σε διεθνείς οργανισμούς.

–Εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου και των υδρογονανθράκων (χωρίς σχόλια, αυτονόητο).

–Υπεράσπιση των ελληνικών εθνικών μειονοτήτων (ιερή υποχρέωση, όπου υπάρχουν κοιτίδες Ελληνισμού).

–Διεθνής καταγγελία και ακύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών (χωρίς σχόλια, αυτονόητο).

–Παγκόσμια Ελληνική Πολιτιστική πλημμυρίδα. Η Ελλάδα μπορεί να αποτελεί πολιτικό και πολιτιστικό πρότυπο παγκόσμιας εμβέλειας και να καταστεί κομβική πολιτιστική πλανητική δύναμη ειρήνης.

Τρίτον: Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Υλοποίησης. Το πλαίσιο για την υλοποίηση των παραπάνω θέσεων της Εθνικής Στρατηγικής, συνίσταται στην ιερή υποχρέωση, οι Κύριες Δυνάμεις του Έθνους, δηλαδή η Πολιτική Ηγεσία, οι Ένοπλες Δυνάμεις και ο Λαός, όλες προσηλωμένες στο εθνικό συμφέρον, να αναλάβουν βασικές ευθύνες, όπως:

-Η πολιτική ηγεσία, να προβεί στην Συνταγματική κατοχύρωση της Εθνικής Στρατηγικής και να υπάρχει απόλυτος σεβασμός των θέσεων από τις εκάστοτε κυβερνήσεις.

-Οι Ένοπλες Δυνάμεις να ορισθούν ως θεματοφύλακας των εθνικών θέσεων.

-Ο Ελληνικός λαός να αποφασίζει, κατόπιν δημοψηφίσματος, για σημαντικές αλλαγές της Εθνικής Στρατηγικής.

Συμπερασματικά, από την μέχρι σήμερα συμπεριφορά της χώρας μας, διαφαίνεται, ότι το σύγχρονο πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας, επιδεικνύει μια σχετική άγνοια ή και αδιαφορία της αξίας της Εθνικής Στρατηγικής, με αποτέλεσμα να αφήνει τη χώρα διπλωματικά άοπλη κάθε φορά που ξεσπά μία κρίση, μικρή ή μεγάλη.

Επιπλέον, υπάρχει η εντύπωση ότι εάν θεσπισθεί η Εθνική Στρατηγική, θα αποβεί τροχοπέδη για την εξωτερική πολιτική μας. Η Εθνική Στρατηγική όμως είναι ένα συμφωνημένο γενικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο μπορεί άνετα να κινείται η εξωτερική πολιτική, η οποία μάλλον βοηθείται παρά εμποδίζεται.

Έστω και τώρα λοιπόν! Οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας οφείλουν να αντιληφθούν πλήρως το μέγεθος της γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής αξίας της χώρας μας, και να δομήσουν Εθνική Στρατηγική. Να προβούν, προς τούτο, στη συγκρότηση ενός υπερκομματικού Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας, συνεπικουρούμενου από μια Εθνική Υπηρεσία Εθνικής Στρατηγικής.

Η Εθνική Στρατηγική είναι απαραίτητη για την πορεία της χώρας, καθόσον κατοχυρώνει την εθνική μας ασφάλεια, εσωτερική και εξωτερική. Η κατοχύρωση όμως της εθνικής ασφάλειας της χώρας περνάει μέσα από την επιτυχή αντιμετώπιση της Τουρκίας.

Αποτελεί λοιπόν επιτακτική ανάγκη η εξισορρόπηση ισχύος με την φιλόδοξη, προκλητική και επεκτατική Τουρκία, η οποία έχει σταθερή και θεσμοθετημένη Εθνική Στρατηγική, με όραμα την άνοδο της χώρας στο βάθρο της μεγάλης δύναμης στο διεθνές σύστημα ισχύος. Έτσι, τα τελευταία χρόνια αυξάνει την διπλωματική και στρατιωτική ισχύ της, μοιραίως εις βάρος και της χώρας μας.

Η ειρήνη και η όποια φιλία με την Τουρκία εξασφαλίζεται μόνο αν είμαστε ενωμένοι και δυνατοί, κυρίως στρατιωτικά, αλλά και πολιτικά-διπλωματικά και οικονομικά.

Και αυτό δύναται να επιτευχθεί πρωτίστως με τις ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις και την πολιτική βούληση να τις χρησιμοποιήσουμε, καθώς και με την ύπαρξη μιας σοβαρής Εθνικής Στρατηγικής, με όραμα και εθνικές επιδιώξεις που θα εξασφαλίζουν την εθνική ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα της χώρας, καθώς και την ανοδική μελλοντική πορεία της Ελλάδος σε παγκόσμιο επίπεδο.

Γράφε ο Παντελής Σαββίδης

Υπάρχουν τρία στοιχεία της επικαιρότητας που είναι εξαιρετικά ανησυχητικά και η κυβέρνηση επιχειρεί να τα περάσει στην κοινή γνώμη ως επιτυχίες της.

Το πρώτο είναι η επιβεβαίωση απο την αμερικανίδα πρέσβη ότι το καλοκαίρι μπορεί να έρθει στην Ελλάδα ο Τράμπ. Οι κυβερνητικοί οπαδοί ερμήνευσαν την πιθανή έλευση του αμερικανού προέδρου ως κίνηση υποστήριξης του Μητσοτάκη.

Όπως, όμως, ρητά αναφέρει και ο διαμένων στην Ουάσιγκτον εδω και μια πεντηκονταετία, Θεόδωρος Καρυώτης σε άρθρο του στην Hellas Journal ο Τράμπ αν έρθει θα έρθει για να μοιράσει την ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Και δεδομένων των διεθνών σχέσεων που έχουν διαμορφώσει οι δύο επικεφαλής των κυβερνήσεων (Ελλάδας και Τουρκίας) αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα που θα γύρει ο αμερικανός πρόεδρος.

Το δεύτερο στοιχείο είναι η δήλωση του κ. Μητσοτάκη πως στις ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν πρέπει να ανακατεύονται άλλοι. Είναι μια επικίνδυνη δήλωση. Βεβαίως, στην κοινή γνώμη περνά η αντίληψη ότι ο εθνικά υπερήφανος πρωθυπουργός κατατροπώνει Ευρώπη και ΗΠΑ που θέλουν να επηρεάσουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Η Ελλάδα έκανε μεγάλη προσπάθεια για να κρατηθεί διεθνοποιήμένο το κυπριακό και να καταστήσει ευρωπαϊκό ζήτημα τα ελληνοτουρκικά. Και το έκανε διότι δεν έχει άλλα εργαλεία εξωτερικής -και αμυντικής- πολιτικής πέραν της συμμετοχής της σε οργανισμούς όπως η ΕΕ, το ΝΑΤΟ και η σχέση προστασίας που έχει με τις ΗΠΑ.

Την μετατροπή των ελληνοτουρκικών σε διμερές ζήτημα την επεδίωξε, και όπως φαίνεται την πέτυχε- ο Ερντογάν.

Το τρίτο ανησυχητικό σημείο είναι η παραδοχή Λαβρώφ ότι το 1922 υποστήριξαν τον Κεμάλ σε βάρος της Ελλάδας.

Ο Λαβρώφ δεν είναι κάποιος αφελής υπουργός εξωτερικών. Αντιθέτως, είναι αλεπού. Γιατί έκανε δημοσίως αυτήν την παραδοχή; Πάντως, όχι προς όφελος της Ελλάδας της οποίας ο πρωθυπουργός ασκεί εξωτερική πολιτική χωρίς ισορροπίες. Αξίζει η αποκωδικοποίηση του μηνύματος.