Παρέμβαση Αϋφαντή στο Ράδιο Έψιλον: «Η Βενεζουέλα είναι μόνο η αρχή – έρχεται Κούβα, μετά ανοίγει ο δρόμος για Ταϊβάν»

Με σκληρή γλώσσα και σαφείς αιχμές προς την κυβέρνηση, ο πρέσβης ε.τ. Γιώργος Αϋφαντής παρενέβη στο Ράδιο Έψιλον, σχολιάζοντας τις διεθνείς εξελίξεις γύρω από τη Βενεζουέλα και προειδοποιώντας για ένα επικίνδυνο ντόμινο που –όπως είπε– μπορεί να επηρεάσει ευθέως και την Ανατολική Μεσόγειο.

Ο κ. Αϋφαντής χαρακτήρισε τη Βενεζουέλα «εύκολο θύμα», υποστηρίζοντας ότι «είναι μόνο η αρχή» και ότι επόμενος κρίκος σε μια αλυσίδα κλιμάκωσης θα είναι η Κούβα. Μάλιστα, εκτίμησε ότι η Αβάνα θα βρεθεί αντιμέτωπη με «ενεργειακό πρόβλημα», αφήνοντας να εννοηθεί ότι η πίεση ή και η στρατιωτική επιλογή από τις ΗΠΑ θα μπορούσε να τεθεί στο τραπέζι.

Στην ίδια τοποθέτηση, ο έμπειρος διπλωμάτης συνέδεσε άμεσα ένα πιθανό αμερικανικό χτύπημα στην Κούβα με την Ασία: «Εάν οι ΗΠΑ κάνουν επίθεση στο νησί, τότε ανοίγει τον δρόμο για την Κίνα στην Ταϊβάν», είπε, περιγράφοντας ένα σενάριο “παγκόσμιου προηγουμένου”, όπου μια μεγάλης κλίμακας επιχείρηση θα λειτουργούσε ως νομιμοποιητικό άλλοθι για μιμητές σε άλλα μέτωπα.

«Η Ελλάδα έπρεπε να μιλήσει για παραβίαση του Χάρτη του ΟΗΕ»

Ο κ. Αϋφαντής επέκρινε την ελληνική στάση, λέγοντας πως η Αθήνα «έπρεπε να βγει και να πει ότι αυτό είναι παραβίαση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών», όμως –κατά την εκτίμησή του– «δεν τολμά ο κ. Μητσοτάκης». Επέμεινε ότι η Ελλάδα οφείλει να έχει «πολιτική αρχών», ταυτόχρονα όμως προειδοποίησε να μην υπάρχει αυταπάτη ότι οι αρχές από μόνες τους «εξασφαλίζουν» τη χώρα: «Δεν μας σώζουν», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Στο ίδιο πλαίσιο, υπογράμμισε πως η επίκληση του Διεθνούς Δικαίου δεν είναι απλώς ηθική τοποθέτηση, αλλά εργαλείο αποτροπής, επειδή «δημιουργείται ένα προηγούμενο από τις ΗΠΑ». Και συνέχισε με την πιο βαριά προειδοποίηση της παρέμβασής του: «Θα βρει μιμητές στην περιοχή μας ο κ. Τραμπ», αφήνοντας σαφή υπαινιγμό ότι στην Ανατολική Μεσόγειο –και ειδικά απέναντι στην Τουρκία– τέτοια προηγούμενα μπορούν να μετατραπούν σε επικίνδυνο μπούμερανγκ.

«Παραμυθιάζει τον κόσμο επειδή πήρε μια φρεγάτα»

Στρέφοντας τα βέλη του στην εσωτερική πολιτική διαχείριση, ο κ. Αϋφαντής κατηγόρησε τον πρωθυπουργό ότι «δεν θέλει να το δει» και ότι «παραμυθιάζει τον κόσμο, επειδή πήρε μια φρεγάτα», υπονοώντας ότι η δημόσια συζήτηση μένει σε επικοινωνιακά τρόπαια, ενώ το διεθνές περιβάλλον αλλάζει προς το χειρότερο.

Αιχμές για τις συχνότητες και «τα Τέμπη του αέρα»

Κλείνοντας, ο πρέσβης ε.τ. έφερε στην κουβέντα το ζήτημα των συχνοτήτων, λέγοντας ότι όσα συνέβησαν «δείχνουν το χάλι της Ελλάδας», το οποίο –όπως τόνισε– «αγγίζει τις Ένοπλες Δυνάμεις». Μάλιστα, χρησιμοποίησε μια εικόνα υψηλής έντασης για να περιγράψει το ρίσκο: «Εάν δεν είχαμε καλό καιρό και έπεφτε κανένα αεροπλάνο, θα μιλούσαμε για τα Τέμπη του αέρα», σημείωσε, συνδέοντας το θέμα με την κουλτούρα ασφάλειας και την ανθεκτικότητα κρίσιμων υποδομών.

Η παρέμβαση Αϋφαντή στο Ράδιο Έψιλον κινήθηκε σε μια καθαρή γραμμή: οι εξελίξεις στη Λατινική Αμερική δεν είναι “μακριά” και ουδέτερες. Αντίθετα, δημιουργούν προηγούμενα που μπορούν να μεταφερθούν ως μοντέλο δράσης σε άλλα θέατρα, με την Ανατολική Μεσόγειο να μην είναι –κατά τον ίδιο– εκτός κάδρου.

Δείτε την παρέμβαση εδώ:

Σταύρος Καλεντερίδης: Σε αυταρχικό παραλήρημα οι Τραμπ και Ρούμπιο διεκδικούν εδάφη σε Ευρώπη και Αμερική

👉 Τι λέει το διεθνές δίκαιο για την σύλληψη Μαδούρο;
👉 Αναδίπλωση της νέας προέδρου της Βενεζουέλα υπέρ των ΗΠΑ
👉 Πώς αντιδρά η ΕΕ στις νέες απειλές Τραμπ κατά της Δανίας

Γράφει ο Γεράσιμος Σεριάτος

H πρόσφατη έκδοση της Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ) από το Λευκό Οίκο παρουσιάζει τις αρχές πάνω στις οποίες θα βασιστεί η εξωτερική και αμυντική πολιτική των ΗΠΑ. Κάποιες θέσεις είναι διαχρονικές και κάποιες άλλες είναι χαρακτηριστικές αυτής της προεδρίας.

Το κείμενο αρχίζει με ένα ορισμό του τι είναι ¨στρατηγική¨: Η επίτευξη συγκεκριμένων στόχων με υπάρχοντα ή προς δημιουργία μέσα. Συνεχίζει με τον ίδιο τρόπο που προηγούμενες εκδόσεις ΣΕΑ άλλων κυβερνήσεων άρχιζαν, δηλαδή ότι γενικός σκοπός είναι η ανεξαρτησία και ασφάλεια της Αμερικανική Δημοκρατίας και των πολιτών της. Είναι ενδιαφέρον ότι η στρατηγική αυτή στη ενεστώσα προεδρία έχει ως μέρος της δύο σημαντικές πτυχές: την κριτική προς συμμάχους και το ταυτοτικό ως σημαντικό παράγοντα στην χάραξη πολιτικής. Ποιο συγκεκριμένα οι σκοποί είναι 1) Το Δυτικό Ημισφαίριο, ο Ινδοειρηνικός, η Μέση Ανατολή να βρίσκονται εν ηρεμία. 2) Η διατήρηση της Ευρωπαϊκής ταυτότητας και πολιτικής ασφάλειας. 3) Η διατήρηση της τεχνολογικής υπεροχής των ΗΠΑ (τεχνική νοημοσύνη, κβαντικούς υπολογιστές). Δηλαδή οι σκοποί κινούνται σε τρία συνολα: γεωπολιτική, τεχνολογία, και ταυτότητα.

Καποια από τα μέσα/τακτικές είναι για την επίτευξη των σκοπών είναι :1) Η γεωστρατηγική (οικονομική επιρροή, –με το δολλάριο ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα- στρατιωτική επιρροή, πολιτιστική επιρροή, τεχνολογική υπεροχή ) ώστε η πιθανότητα (εθελούσιας ή μη) συνεργασίας με άλλες χώρες να αυξάνεται. 2) Σεβασμός και κατά προτίμηση μη επέμβαση στα εσωτερικά άλλων χωρών. 3) Ευέλικτος ρεαλισμός ήτοι συνεργασίες με κράτη που δεν έχουν τον ίδιο αξιακό κώδικα. 4) Πίστη στη πρωτοκαθεδρία των Εθνών ως η κύρια πολιτική μονάδα στις διεθνείς σχέσεις παραμερίζοντας διεθνείς οργανισμούς. 5) Ισορροπία Δυνάμεων. Απόρριψη της ιδέας των ΗΠΑ ως παγκόσμιου ηγεμόνα αλλά δέσμευση για πρωτοκαθεδρία . Δηλαδή αντίδραση σε άλλη δύναμη να γίνει περιφερειακός ή παγκόσμιος επικυρίαρχος. 6) Προτεραιότητα στις αμερικανικές αξίες της αξιοκρατίας και πίστη στο Αμερικανό εργαζόμενο και όχι στη εισαγωγή ¨ταλεντων.¨ 7) Οικονομική ασφάλεια και υπεροχή, εξισορροπημένο διεθνές εμπόριο, Χαμιλτονιανή πολιτική στις πρώτες ύλες (αυτάρκεια πρώτων υλών και τελικών προιόντων) και ενεργειακή απεξάρτηση.

Το κείμενο της ΣΑΕ καταπιάνεται ανά διαμέρισμα της υδρογείου αρχίζοντας με το Δυτικό Ημισφαίριο. Ας μείνουμε λίγο στο Δυτικό Ημισφαίριο δεδομένου ότι η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ εκεί είναι λιγότερο γνωστή . Η στρατηγική του Λευκού Οίκου στο Δυτικό Ημισφαίριο ακολουθεί το Δόγμα Μονρό, όπως ρητά αναφέρεται στο κείμενο. Όμως το αυτό Δόγμα τώρα λαμβάνει το Συμπέρασμα/Επακόλουθο (Corrolary) Τραμπ. Σε αυτό αναφέρεται ότι οι ΗΠΑ θα αντισταθούν στη παράνομη μετανάστευση, στο παράνομο εμπόριo, στο καρτέλ ναρκωτικών και βέβαια σε ξένες δυνάμεις οι οποίες επιθυμούν να αποκτήσουν πρόσβαση είτε μέσω βάσεων είτε μέσω εξαγοράς περουσιακών στοιχείων εκεί. Στην προκειμένη περίπτωση φωτογραφίζεται η Βενεζουέλα, η οποία έχει σχέσεις με τη Κίνα και τη Ρωσία. Οι σχέσεις της Βενεζουέλας με αυτές τι χώρες, όμως δεν είναι απαραίτητα αντιαμερικανικού η ιδεολογικού υποστρώματος. Όπως αναφέρεται και στο ΣΕΑ, το χαμηλότερο κόστος και οι απλούστερες διαδικασίες συναλλαγών παίζουν μείζων ρόλο για τον προσανατολισμό αυτών των χωρών προς άλλες δυνάμεις. Αυτό που δεν αναφέρεται είναι ότι οι κυρώσεις των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα από την εποχή του Μπους του Νεότερου μέχρι τώρα έχουν καταστήσει τη χώρα αυτή το μεγαλύτερο οικονομικοπολιτικό αντίπαλο των ΗΠΑ στο Δυτικό Ημισφαίριο. Αυτή η πολιτική έχει ωθήσει τη Βενεζουέλα κοντύτερα στη Ρωσία (δεκαετής εμπορική-στρατιωτική συμφωνία του 2025) και βέβαια στη Κίνα (πετρέλαιο) αλλά και στο Ιράν (για όπλα, και για «τεχνογνωσία» παράκαμψης των κυρώσεων.

Εάν επιχειρήσουμε να κάνουμε μια μικρή ιστορική αναδρομή θα δούμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που έχουμε Συμπληρωματικό κείμενο στο Δόγμα Μονρό. To 1904 o Ρεπουμπλικανός Θεόδωρος Ρούσβελτ ανήγγειλε το δικό του λέγοντας ότι οι ΗΠΑ θα επέμβαιναν οι ίδιες στην Λατινική Αμερική εάν υπήρχε αστάθεια ή μη πληρωμή δανείων από τις εκεί χώρες. Το δόγμα του Θεόδωρου Ρούσβελτ κράτησε μέχρι το 1934 όπου ο εξάδελφός του Δημοκρατικός Φραγκλίνος το εγκατέλειψε στα πλαίσια της πολιτικής της Καλής Γειτονίας. Σημειωτέον ότι από το 1823 και μέχρι τα επόμενα 75 χρόνια το δόγμα Μονρό ήταν ανεφάρμοστο διότι οι ΗΠΑ δεν είχαν τις ναυτικές δυνάμεις για να το επιβάλουν. Παραδόξως η Αγγλία ήταν υπέρ του Δόγματος αυτού και μάλιστα είχε προτείνει ο Κάνινγκ στο Μονρό να υπάρξει κοινή ανακήρυξη μεταξύ ΗΠΑ και Βρετανίας δεδομένου ότι τα εμπορικά συμφέροντα της Βρετανίας στην Λατινική Αμερική εξυπηρετούνταν με το Δόγμα Μονρό. Ο Μονρό απέρριψε την ιδέα μη θέλοντας οι ΗΠΑ να φαίνονται ως ¨η βαρκούλα που σέρνεται πίσω τη φρεγάτα.¨ Εν ολίγοις από το 1823 μέχρι το τέλος του αιώνα οι ευρωπαϊκές δυνάμεις ‘αλώνιζαν’ στο Δυτικό Ημισφαίριο από τα Φόκλαντ μέχρι το Μεξικό. Μετά το Β` ΠΠ οι ΗΠΑ επενέβησαν πάλι για να απωθήσουν τη επιρροή της ΕΣΣΔ. Έτσι και τώρα ο Τραμπ στοχεύει τη Ρωσία και Κίνα.

Το ΣΕΑ βάζει τις διμερείς σχέσεις σε προτεραιότητα εις βάρος των συλλογικών. Η Κίνα και η Ρωσία, ενώ στο ΣΕΑ του 2017 εμφανίζονταν ως επικίνδυνες δυνάμεις, το 2025 και μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και την επιβολή δασμών στη Κίνα, οι χώρες αυτές παρουσιάζονται περιέργως ως συνεργάσιμοι ανταγωνιστές, που ίσως υποδηλώνει την επίτευξη κάποιου compromis. Το Δυτικό Ημισφαίριο μπαίνει στο κάδρο δυναμικά με σκοπό την «κατάταξη και επέκταση» φίλιων και νέων συμμάχων πάλι σε διακρατικό επίπεδο (ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών δεν αναφέρεται). Εν αντιθέσει, η ΕΕ παρουσιάζεται μακροπρόθεσμα ως σύμμαχος εν αμφιβολία λόγω των οικονομικών και πολιτισμικών μεταβολών εκεί. Ως εκ τούτου οι ΗΠΑ παύουν να λειτουργούν ως ο δεδομένος και εν λευκώ ασφαλιστής της Ευρωπαϊκής ασφάλειας (ΝΑΤΟ) ενώ οι διακρατικές σχέσεις αναβαθμίζονται. Το παράδοξο που βλέπουμε είναι ότι οι κεντρώες ή προοδευτικές και πάλαι ποτέ αντι-Νατοικές δυνάμεις της Γηραιάς Ηπείρου εμφανίζονται υπέρμαχοι του ΝΑΤΟ ενώ οι συντηρητικές δυνάμεις να είναι φειδωλές. Αυτό το παράδοξο εκμεταλλεύεται ο Τραμπ πιέζοντας τις χώρες μέλη να αναλάβουν οι ίδιοι τις δαπάνες. Επίσης φαίνεται ότι η μπαίνει φρένο στη Αμερικανογερμανική ¨συνεργασία για παγκοσμια ηγεμονία¨ (που πρώτα είχε πρωταθεί το 1989 από το Πρόεδρο Μπους) στην οποία είχε αναφερθεί η Γερμανίδα ΥΠΕΞ Ανναλένα Μπέρμποκ το 2022.

Συνοψίζοντας, σε γεωπολιτικό επίπεδο επιχειρείται ένας συγκερασμός του δίπολου Θαλασσίων και Ηπειρωτικών χωρών . Προτιμάται ένα modus operandi με τις χερσαίες δυνάμεις παρά με την Ευρώπη της οποίας αναγνωρίζεται ο ρόλος ως πολιτιστικής κοιτίδας πηγής των ΗΠΑ. Σε διεθνολογικό επίπεδο επιχειρείται μια ¨πραγματιστική εξωτερική πολιτική¨ η οποία συνδυάζει τη ρεαλιστική προσέγγιση (σκληρή ισχύς, ισορροπία δυνάμεων) φιλελευθερισμό (ήπια ισχύ και οικονομικές συνεργασίες αλλά όχι μέσω διεθνών θεσμικών οργάνων) και κονστρουβισμό (ταυτότητα και αξίες) χωρίς τις οποίες η ισχύς, όπως λέει και το ΣAE, είναι αναποτελεσματική.