Γράφει ο Αριστόβουλος

Με την ατζέντα 2030 να αποτελεί μια πραγματικότητα κι έχοντας ήδη τοποθετηθεί στο σοβαρό θέμα του Σώματος Υπαξιωματικών αλλά και γενικότερα στα αδιέξοδα που βιώνουν τα χαμηλόβαθμα στελέχη, θα επεκταθούμε προσπαθώντας να ψηλαφίσουμε γιατί οι νέοι σήμερα δεν έχουν ως προτεραιότητα επιλογής τις ΕΔ.

Βασικός σκοπός του άρθρου είναι να προβληματίσει για την χαμηλή πρόθεση των νέων να φοιτήσουν στις παραγωγικές σχολές. Πως άραγε μέσα σε μια δεκαετία αντεστράφησαν πλήρως οι όροι και οι στρατιωτικές σχολές (του ΣΞ κυρίως) και πλέον δεν συμπληρώνουν ούτε κατά το ήμισυ τις προβλεπόμενες θέσεις. Επιχειρούμε να αποτυπώσουμε κυρίως το θέμα της Σχολής των Ευελπίδων (ΣΣΕ), του αρχαιότερου εκπαιδευτικού ιδρύματος της χώρας, που για δεύτερη συνεχή χρονιά καταγράφει από τα ιστορικά χαμηλά σε ότι αφορά στην προσέλκυση νέων.

Το παράλληλο θέμα της Σχολής Υπαξιωματικών (ΣΜΥ) το έχουμε εν μέρει συμπεριλάβει στα άρθρα μας για την κατάφωρη αδικία προς τους υπαξιωματικούς και την υποβάθμιση τους. Πως η εξασφάλιση άμεσης επαγγελματικής αποκατάστασης έπαψε να ηχεί ως σειρήνα στα αυτιά των νέων και των οικογενειών τους? Πως ξαφνικά από εκεί που οι υποψήφιοι προσλάμβαναν προγυμναστές για τα αθλήματα ώστε να βελτιστοποιήσουν τις επιδόσεις τους και οι γονείς τους ως άγρυπνοι φρουροί παρακολουθούσαν τις αθλητικές δοκιμασίες, αυτό έπαψε εφόσον η ζήτηση είναι χαμηλότερη από την προσφορά?

Διότι δεν ξέρουμε η χώρα μας ξαφνικά να δημιούργησε ευκαιρίες εργασιακές κάτι που θα δικαιολογούσε τη μείωση του ενδιαφέροντος. Πολύ απλά και για πολλά χρόνια σοβαρά προβλήματα που υπέβοσκαν στο εσωτερικό των ΕΔ πλέον δεν μπορούνε να κρυφτούνε. Δυστυχές ως γεγονός διότι υπήρχε χρόνος να αντιμετωπισθεί, δυστυχέστερο διότι δεν βλέπουμε οι καθ΄ ύλην αρμόδιοι να ανησυχούν. Ευχόμαστε να μην υπάρξει και δυστυχέστατο…..

Η στήλη στα θέματα που έχει καταπιαστεί ουδόλως έχει αποδώσει εύσημα στο πολιτικό σύστημα το οποίο έχει απογοητεύσει την κοινωνία προ πολλού κι ευθύνεται για πολλά. Δεν λέμε για όλα καθώς αυτό αποτελεί το βολικό συγχωροχάρτι για τους υπόλοιπους, πράγμα που διογκώνει το πρόβλημα. Η εκάστοτε πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Άμυνας δεν μπορεί να ξέρει τα διοικητικής φύσεως προβλήματα παρά μόνο εάν της τεθούν ως έχουνε. Εδώ τη μέγιστη ευθύνη φέρει η ηγεσία των τριών επιτελείων διαχρονικά και σε ποσόστωση αναλόγως πόσο αυτά επηρεάζουν την ομαλή ζωή κάθε Κλάδου των ΕΔ.

Προσπαθούμε να αντλήσουμε από οπουδήποτε κάποια πληροφόρηση αλλά για παράδειγμα δεν διαπιστώνουμε το ΓΕΣ καθώς ο ΣΞ πλήττεται περισσότερο να έχει ανησυχήσει. Εκτός εάν η σημερινή στρατιωτική ηγεσία επαναπαυμένη στην προσωπική της επιτυχία απλώς κοιτάζει το πρόβλημα αφού αυτό δεν θα σκάσει κάποια στιγμή στα δικά της χέρια. Πόσο διαφορετικό είναι αυτό από όσα προηγήθηκαν της χρεωκοπίας με τον άκρατο δανεισμό όσων λόγω χρονικής απόστασης βρέθηκαν στο απυρόβλητο….? Είναι άραγε ο πολιτικός προϊστάμενος που πρέπει να διαπιστώσει το πρόβλημα. Όχι πάντα και σίγουρα όχι στην περίπτωση αυτή. Στην καθημερινότητα μας δεν είναι ο ενοικιαστής που παρατηρεί το πρόβλημα διαρροής στο σπίτι του οπότε κινεί διαδικασίες προς τον ιδιοκτήτη? Πως λοιπόν το ΓΕΣ και ο εκάστοτε Αρχηγός του δεν σείει τον κώδωνα του κινδύνου προς το υπουργείο?

Πολλά κι αμέτρητα ερωτήματα μπορούμε να θέσουμε, αλλά είναι καλύτερα να κατονομάσουμε τους λόγους της αποχής των νέων. Στα χρόνια που ακολούθησαν τη χρεωκοπία το εισόδημα και των στρατιωτικών επλήγη σημαντικά όπως και άλλων κοινωνικών ομάδων. Το οποίο ουδέποτε αποκαταστάθηκε. Αλλά η ακρίβεια τρέχει. Όπως και τα ενοίκια τα οποία αναλόγως προσφερόμενου καταλύματος και απαίτησης μισθώματος προσομοιάζουν τα βόρεια προάστια της Αθήνας. Κοινώς οι προσθαφαιρέσεις δεν βγαίνουν. Κι αν οι υπόλοιποι νέοι τυχαίνει και διαβιούν κοντά σε γονείς μπορεί να τυγχάνουν βοήθειας. Ο στρατιωτικός όμως συνήθως ευρισκόμενος πολύ μακριά δεν έχει βοήθεια. Όταν λοιπόν τα 2/3 του μισθού του καλείται να τα δώσει σε ένα μέτριο οίκημα και με τα υπόλοιπα απλώς θα συντηρηθεί (sic), τότε εύκολα διαπιστώνουμε γιατί το στρατιωτικό μοναστήρι ξεμένει από καλόγερους…..

Χρόνια ολόκληρα ακούμε το ΣΞ να αναδιοργανώνεται και να μειώνεται λες και η απειλή από απέναντι δεν διογκώνεται. Έτσι πολλά στρατόπεδα κλείνουν. Και μένουνε φαντάσματα, οπότε χωρίς συντήρηση απαξιώνονται και κάποια στιγμή θα γίνουνε ερείπια. Γιατί λοιπόν αυτά δεν οδηγούνται προς πλήρη οικιστική αποκατάσταση όλων των στελεχών? Γιατί διαπιστώνουμε πολλοί φορείς να τα εποφθαλμιούν. Ας λυθεί πρώτα το ζωτικό κοινωνικό θέμα των στελεχών και μετά υπάρχει χώρος για κοινωνική πολιτική. Όταν λοιπόν ακούει ένας νέος ότι θα διατεθούν στρατόπεδα προς στέγαση με ποσοστό 25% για στρατιωτικούς και το υπόλοιπο 75% για κοινωνικές ανάγκες (…???…) πως θα βλέπει το μέλλον του? Και τι θα εισπράττει από τους εν ενεργεία, δυσαρέσκεια και προβληματισμό ή ικανοποίηση ?. Επομένως η έλλειψη στέγης είναι ένα σοβαρό θέμα που μόνο το ΓΕΣ που έχει τη διοικητική ευθύνη χιλιάδων ανθρώπων μπορεί να θέσει στην πραγματική του βάση για την ατζέντα 2030 ή όποια άλλη μεταρρύθμιση και να απαιτήσει προς τη σωστή λύση…..

Ο κάποτε καλός μισθός των στρατιωτικών που τόσο μύθο ακόμη συντηρεί στην κοινωνία έχει κατρακυλήσει χαρακτηριστικά. Μπορεί λοιπόν κάποιος να προβληματίζεται και δίχως να είναι στρατιωτικός με στολές και ξίφη. Αλλά φαίνεται πως τα μέλη του ΑΣΣ (κι αυτά διαχρονικά) κρύβονται πίσω από την πειθαρχία των στελεχών που λόγω θέσεως και βαθμού δεν μπορούνε να εγερθούν και να θέσουν τα προβλήματα τους. Άλλωστε αυτό πρέπει να γίνεται ιεραρχικά και κανείς ανώτατος δεν έχει πρόθεση να ξεβολέψει τον προϊστάμενο που θα τον κρίνει.

Ας δεχθούμε λοιπόν πως δεν υπάρχουν χρήματα για γενναίες αυξήσεις. Άλλωστε για τους στρατιωτικούς σπανιότατα υπήρχανε στη μεταπολίτευση. Εκατοντάδες στελεχών κάθε μέρα εκτελούν 24ωρες υπηρεσίες. Και τα σαββατοκύριακα και τις αργίες. Όταν λοιπόν κάτι τέτοιο αμείβεται με 10 ευρώ, μπορεί να αποτελέσει πόλο έλξης? Κι όταν δεν μπορεί να υπάρξει σύγκριση με άλλους κλάδους σε ανάλογα ωράρια? Είναι γεγονός πως αποτελεί τιμή να φέρεις τα όπλα της χώρας, αλλά αυτό δεν καλύπτει τις ανάγκες στο σούπερ μάρκετ και δυστυχώς το δεύτερο κτυπάει ευθέως στην ψυχολογία του στελέχους. Αυτό θα το βρει μόνος του ο εκάστοτε κύριος Υπουργός? Ή πρέπει κάποιος να του το πει? Άλλωστε μια δρασκελιά στον ίδιο όροφο είναι, συστεγάζονται με τον Α/ΓΕΣ…..

Όταν λοιπόν υπάρχει διάχυτη η εντύπωση μέσα στο ΣΞ πως κανείς δεν τον προστατεύει γιατί προβληματιζόμαστε με τη σημερινή κατάσταση? Εάν προβληματίζονται πρωτίστως οι φυσικοί προϊστάμενοι…. Δεν θα περνούσε αυτή η δυσαρέσκεια και στην εξίσωση των νέων και σε ότι αφορά το μέλλον τους? Νιώθει ο νεαρός αξιωματικός πως μπορεί να αποτανθεί στην ηγεσία του? Ή αυτή είναι απόμακρη στα ανώτατα επίπεδα της διότι σκέπτεται την επόμενη προαγωγή της? Και πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει κάποιος που μπήκε εν ενεργεία στο ΑΣΣ? Δεν μπορούνε όλοι να γίνουνε αρχηγοί…. Κι όταν λέμε διοικήσεις σε αυτές δεν περιλαμβάνουνε τις διοικήσεις των μονάδων που χρόνο με το χρόνο ταλαιπωρούνται όλο και περισσότερο. Αναλογικά κι εκθετικά αυτή η καταγραφόμενη αδιαφορία αντανακλά σε διοικήσεις σχηματισμών και παραπάνω….. Μπορεί λοιπόν ο κάθε Ταξίαρχος να πλάθει μια ωραία εικόνα και ο επισκέπτης Αντιστράτηγος να ευαρεστείται και να μην διαπιστώνει (!!!!) αλλά ο αξιωματικός που είναι στην άλλη πλευρά της ψαλίδας πιθανότατα θα αποτρέψει το παιδί του να ακολουθήσει τη δική του εργασιακή μοίρα….

Χρόνια ολόκληρα τα στελέχη των ΕΔ δουλεύουνε υπερωριακά και σε συνεχή βάση. Εννοείται τζάμπα. Και δεν είναι μόνο το εισόδημα που δεν βελτιώνεται. Η συνεχής υπερωριακή εργασία παράγει κόπωση ψυχική και σωματική. Κι επειδή αρκετοί στα υψηλά στρατιωτικά κλιμάκια αρέσκονται σε χρήση ξένων όρων διότι έτσι δείχνουνε περισσότερο καταρτισμένοι (sic) θα τους πούμε εάν γνωρίζουνε τον όρο burn out (=εξάντληση). Γιατί λοιπόν ένας νέος να επιλέξει μια στρατιωτική σχολή με το περιοριστικό περιβάλλον κι αργότερα να υπομένει ένα εξαντλητικό ρυθμό εργασίας? Άμα θέλει εξάντληση υπάρχει κι αλλού, δυστυχώς….

Ποια τύχη θα έχει ένας νεαρός αξιωματικός που ολοκληρώνει την εργασία του και θέλει να έχει το ωράριο του απέναντι σε κάποιον που παράγει μια αρεστή εικόνα με υπερωριακή εργασία? Μόνο που εκ της λειψανδρίας πλέον κι αυτή η σύγκριση τείνει να εξαλειφθεί κι όχι γιατί αντιμετωπίστηκε σωστά. Ποιο παράδειγμα εφαρμόζουν οι ανώτατοι και πιέζουν ώστε να το εφαρμόσουν και οι κατώτεροι? Της ισόρροπης ζωής ή μήπως της άσκοπης υπερωριακής εργασίας? Ο καθένας μπορεί να δώσει την απάντηση του, πάντως το σύγχρονο μάνατζμεντ προβάλλει τον μάνατζερ εκείνο που εργάζεται, αφιερώνει χρόνο στην οικογένεια κι έχει χρόνο και για τον εαυτό του. Όταν λοιπόν για κάποιους το σωστό είναι να βρίσκεσαι 16 ώρες στην εργασία και πολλές φορές χωρίς ουσιαστικό λόγο, αυτό μόνο συμβάδισμα με την εποχή δεν είναι…., ειδικά όταν πολλοί αξιωματικοί σε μεσαίους κυρίως βαθμούς έχουνε σημαντικά προβλήματα υγείας (καρδιοπάθειες κλπ).

Προ εικοσαετίας οι πολιτικοί της χώρας εκκίνησαν το θέμα μείωσης ή και απαλοιφής της στρατιωτικής θητείας, διότι έτσι ήτανε οι καταστάσεις στο δυτικό κόσμο. Άσχετα εάν εμείς ανήκουμε στον κόσμο αυτό αλλά σε δύσκολη γειτονιά του. Στα χρόνια που πέρασαν η εκπαίδευση και σκληραγωγία των οπλιτών κατέληξε ένα ακόμα πρόβλημα της καθημερινότητας των νεαρών αξιωματικών, ένα ακόμη αδιέξοδο καλύτερα. Σε συνδυασμό με τη γήρανση του χαμηλόβαθμου προσωπικού το οποίο δεν ανανεώνεται σε ρυθμό ανάλογο προς αυτό που γηράσκει, η διαχείριση της κατάστασης είναι τρομερά δύσκολη. Κι όταν ανάμεσα στο νεαρό αξιωματικό και το χαμηλόβαθμο στέλεχος μπαίνει η ηλικία, η κατάσταση γίνεται ακόμη χειρότερη. Καλείται ο νέος αξιωματικός να βγει από τα παπούτσια του και να μπει στα παπούτσια κάποιου άλλου.

Όση καλή πρόθεση κι αν έχουνε αμφότεροι, το πιθανότερο είναι να επέλθει σύγκρουση ανάμεσα σε δύο πλευρές που και η κάθε μια έχει το δίκιο της και απουσιάζει το άδικο ταυτόχρονα !!! Έτσι ο νεαρός αξιωματικός έχει να λύσει μια σπαζοκεφαλιά, οπότε αντί να χτυπηθεί στο διάβασμα και οι γονείς του να ξοδέψουν πολλά χρήματα στην παγκόσμια πρωτοτυπία των φροντιστηρίων, μπορεί κάλλιστα να «σπάσει κι αλλού το κεφάλι του και με λιγότερο κόστος…. Όταν δε έχει να κάνει και με τη διαχείριση των στρατευμένων καθώς ούτε η κοινωνία ούτε η πολιτεία έχουνε καθορίσει τι είδους στρατό θέλουνε, τότε οι δυσκολίες για το νέο άνθρωπο γίνονται τεράστιες κι εύλογα διερωτάται γιατί να αναλωθεί?

Οι προβληματισμοί λοιπόν των νέων ανθρώπων που συγκοινωνούν με τα αδιέξοδα των εν ενεργεία μικρών στελεχών διογκώνονται όταν ακουμπάνε τα θέματα της οικογένειας. Δεν μπορεί όλοι οι στρατιωτικοί άνδρες και παντρευτούνε στρατιωτικούς γυναίκες. Επομένως καλούνται άνθρωποι από διαφορετικούς χώρους να συμπορευθούν, κυρίως με δυσκολίες. Άραγε θα μπορούσε το ΓΕΣ να πει πως αντιμετωπίζονται τα θέματα των συνυπηρετήσεων? Διευκολύνονται τα στελέχη ή μένουνε έρμαια της γραφειοκρατίας διαφόρων υπηρεσιών που γνωρίζουμε λίγο πολύ πόσο καλά αποδίδει? Με πόση ζέση έχει τεθεί στους εκάστοτε πολιτικούς προϊσταμένους? Και γιατί συνεχίζει να υφέρπει? Αλλά κι αν η συνυπηρέτηση επιτευχθεί, σε πόσες περιπτώσεις έχουμε δει οι σύζυγοι να τοποθετούνται να μεν στον ίδιο νομό αλλά 80 και 90 χλμ μακριά? Ή λίγα μίλια (μονοψήφιος αριθμός) σε διπλανό νησί, αλλά στον ίδιο νομό (!!!) οπότε το γράμμα του νόμου τηρείται αλλά το αποτέλεσμα είναι κενό…. Πως ανέχεται ο καθένας συμμετέχοντας στο ΑΣΣ και όλοι μαζί και ο Α/ΓΕΣ προσωπικά κάτι τέτοιο να συμβαίνει? Αιδώς Αργείοι !!!!!!!

Σημαντικά όλα αυτά που αναφέραμε ως τώρα νομίζουμε. Και το καθένα ξεχωριστά και όλα μαζί ακόμη περισσότερο. Μπορεί κάθε ένα μεμονωμένα να αποτελέσει σημαντική ανάσχεση στην πορεία ενός νέου προς το στρατιωτικό επάγγελμα. Όμως τίποτε από όλα αυτά κατά την ταπεινή μας γνώμη δεν μπορούνε να συγκριθούνε με την ΑΝΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ που καλά κρατεί κι αυτή είναι που μπορεί από μόνη της να γκρεμίσει τα πάντα. Σε ένα κατεξοχήν πελατειακό κράτος οι ΕΔ δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν εξαίρεση. Εκτός από ημέτερος που πρέπει να είσαι για να πας μπροστά, στο χώρο των ΕΔ πρέπει να είσαι και αρεστός. Το θάρρος της γνώμης είναι αντίδραση, η θέση προβληματισμών ενόχληση, η απαίτηση λύσεων πρόκληση. Κι όταν αυτός που θέλει να τιμήσει αυτό που κάνει και βλέπει να στοχοποιείται, απογοητεύεται. Κι όταν βλέπει τον αρεστό να προχωρά, θλίβεται. Κι όσο να θες να το κρύψεις δεν κρύβεται. Ποιος άραγε έχει μέλλον, αυτός που ψάχνει λύσεις ή εκείνος που λέει πως εσείς κύριε προϊστάμενε ξέρετε σαφώς καλύτερα? Το να θέτεις προβλήματα δεν σημαίνει ότι είσαι και αντιδραστικός. Σημαίνει πως πονάς αυτό που κάνεις. Η πειθαρχία είναι η βάση του στρατεύματος, αλλά πουθενά στην παγκόσμια στρατιωτική ιστορία δεν προβάλλεται η αρτηριοσκλήρωση. Αν ήτανε έτσι, τον Βελισσαρίου δεν θα το ήξερε κανένας και πιθανό να είμαστε ακόμη έξω από τα Γιάννενα. Ήτανε απείθαρχος αυτός ο σπουδαίος Άνδρας και Αξιωματικός? Σίγουρα όχι, γι αυτό και καταγράφηκε ανεξίτηλα στο πάνθεον της ελληνικής ιστορίας.

Η ΑΝΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ λοιπόν είναι το μεγάλο θέμα που κρατά τους νέους μακριά των ΕΔ με τον ΣΞ να πλήττεται περισσότερο. Επομένως το θέμα είναι πρωτίστως ηθικό και κατόπιν υλικό. Αυτό που φέρνει προβληματισμό είναι η αίσθηση της αδικίας στην ηθική της διάσταση και κατόπιν στην οικονομική της αποτύπωση. Οι στρατιωτικοί σε όλες τις βαθμίδες τους ακολούθησαν αυτό το δρόμο γιατί συνέπλεε με τα πιστεύω τους κι όχι για να γίνουνε πλούσιοι. Διότι το στρατιωτικό επάγγελμα είναι πρωτίστως προσφορά. Που όταν όμως μπαίνει η αναξιοκρατία στο κάδρο και στο κέντρο του ειδικά αυτή η ηθική δύναμη γονατίζει. Κι εκεί έρχεται η αδυναμία στη διαβίωση όπως την περιγράψαμε παραπάνω να καταβαραθρώσει το ηθικό.

Κι όταν ο στρατιωτικός δει την οικογένεια του να υποφέρει διότι δεν μπορεί να συνυπάρξει με τη σύζυγο του και πλήττεται η οικογενειακή αρμονία τότε ο προβληματισμός λόγω των αδιεξόδων μεγιστοποιείται. Αυτά λοιπόν τα θέματα σε μια ανοικτή κοινωνία δεν μπορούνε να κρυφτούνε. Και τα νέα παιδιά αυτό το βλέπουνε και δεν επιλέγουνε πια τη στρατιωτική καριέρα. Δεν μπορούμε να έχουμε άποψη για το πώς έχει (αν έχει) σχολιάσει το θέμα το ΑΣΣ ή αν το έχει διαπιστώσει για να το συμπεριλάβει στη θεματολογία των συνεδριάσεων του. Ούτε έχουμε γνώση εάν αυτά που αναφέραμε απασχολούν (εάν απασχολούν) τον Α/ΓΕΣ. Δεν είμαστε μέντιουμ, ούτε προφήτες. Αλλά δεν βλέπουμε κάτι να κινείται, ούτε αφουγκραζόμενοι τις στρατιωτικές μάζες έχουμε αποκομίσει κάτι τέτοιο. Εκτός εάν έχουνε ζητηθεί απόψεις – προτάσεις επί των θεμάτων αυτών και βρίσκονται στο στάδιο της επιτελικής επεξεργασίας όπου το βάρος θα δοθεί στη μορφοποίση του κειμένου, την παραγραφοποίηση και τη χρήση «ορθού επιτελικού λόγου»……

Κλείνοντας, θα πούμε όπως κι άλλοτε ότι η ατζέντα 2030 δεν είναι μια λανθασμένη προοπτική. Σαφώς και η πολιτική ηγεσία πρέπει να επεμβαίνει στα θέματα των ΕΔ και να τα φέρνει σε παραλληλισμό με τα υπόλοιπα θέματα του κράτους. Το ζητούμενο είναι, όπως μια ακόμη μεταρρυθμιστική προσπάθεια να μην αποτύχει πριν καν εφαρμοστεί. Εδώ την αποκλειστική ευθύνη για την ορθή ενημέρωση εκάστου υπουργού φέρει η ηγεσία των επιτελείων και μόνο αυτή. Είναι τεράστια η ευθύνη καθενός που κατακτά τη θέση ενός αρχηγού κλαδικού επιτελείου να προβάλει κι όχι να κρύβει τα προβλήματα. Εάν όμως η ατζέντα αυτή δεν συμπεριλάβει λύσεις σε χρόνια προβλήματα γρήγορα θα καταλήξει κενό γράμμα και δεν θέλουμε κάτι τέτοιο σε καιρούς γεωπολιτικών αναταράξεων και με μια Τουρκία να ονειρεύεται παγκόσμιας μορφής κυριαρχία. Στα θέματα που παραπάνω θέσαμε χρειάζεται κυρίως βούληση.

Μόνο εάν χτυπηθεί η αναξιοκρατία θα υπάρξει μεταστροφή στο κλίμα για επιλογή της στρατιωτικής ζωής από τους νέους. Μόνο εάν αντιμετωπισθούν με σοβαρή θέληση τα προβλήματα της καθημερινότητας τους και της οικογενειακής τους ισορροπίας η θέληση για το στρατιωτικό επάγγελμα θα επανέλθει. Μόνο εάν γίνει το αυτονόητο και αποδοθούν τα δεδουλευμένα σε λογική βάση και σε αναλογία με ότι συμβαίνει δεκαετίες σε άλλους κλάδους εργαζομένων, θα ξαναδούμε μαζική διάθεση για είσοδο στις στρατιωτικές σχολές. Εκτός αν στο μέλλον υπάρξει καμιά προοπτική να εισάγονται κι άλλοι που μπορεί να γεννήθηκαν στη χώρα αλλά είναι από αλλοεθνείς γονείς, κάτι ανάλογο με το ύστερο Βυζάντιο και τη φθορά έως την πτώση του. Όσο κι αν το πολιτικό σύστημα ευθύνεται διαχρονικά για την απόδοση του νεοελληνικού κράτους, όσο κι αν η μεταπολίτευση έχει μείνει ανεξεταστέα σε όσες εξετάσεις κι αν έδωσε, στο λεπτό θέμα που θίξαμε είναι το ΓΕΣ που διαχρονικά φέρει την ευθύνη για την κατάληξη των πραγμάτων.

Μοιραία η σημερινή ηγεσία του ΓΕΣ φέρει τη μεγαλύτερη, οι προηγούμενες αν και συνυπεύθυνες υπήρξαν τυχερές και δεν τους έλαχε κάτι το ανάλογο. Επί των ημερών της λαμβάνει χώρα η μεταρρύθμιση που έχει προκαλέσει οργασμό ανησυχίας σε όλες τις βαθμίδες του ένδοξου στρατού ξηράς. Πλην όμως μετά από δύο χρόνια και με τόσες επισκέψεις σε μονάδες και ακριτικές περιοχές όπως καταμαρτυρούνε και οι ανάλογες φωτογραφικές αναρτήσεις, λογικά θα έχει καταγραφεί η κατάσταση που επικρατεί…. Φυσικά τώρα που μπαίνουμε στον τελευταίο μήνα του έτους, οι επερχόμενες κρίσεις να αποτελούν το μοναδικό και μέγιστο άγχος όλων των ανωτάτων αξιωματικών και αυξητικά όσο ανεβαίνουμε την πυραμίδα της ιεραρχίας. Όμως η ευθύνη είναι ξεκάθαρη ποιούς βαρύνει. Διότι στο βασικό στρατιωτικό κανονισμό που κάθε στρατιωτικός διδάσκεται μόλις ενδυθεί τη στρατιωτική στολή είναι πως, «κάθε στρατιωτικός είναι υπεύθυνος για ότι πράττει ή παραλείπει να πράττει το τμήμα του». Κι αυτό αναφέρεται σε αυτόν που ηγείται κι όχι στον υφιστάμενο, ούτε ο νομοθέτης το έχει θέσει για τον πολιτικό……

Ο κρατικός αμυντικός όμιλος PGZ της Πολωνίας επέλεξε την βρετανική BAE Systems ως τεχνολογικό συνεργάτη για την προγραμματισμένη ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής πυρομαχικών. Σε ανακοίνωσή της, η PGZ ανέφερε ότι η τελική απόφαση για τον συνεργάτη προηγήθηκε μιας διαδικασίας επιλογής πολλαπλών σταδίων και συνομιλιών με διάφορους υποψηφίους.

«Περισσότερα χρησιμοποιούνται σε μία ημέρα στο ρωσο-ουκρανικό μέτωπο, πολύ περισσότερα. Φέτος, θα φτάσουμε στο επίπεδο των 30.000 [φυσιγγίων], μόλις δύο χρόνια αργότερα», δήλωσε ο πρωθυπουργός. «Ένας φιλόδοξος και πολύ ρεαλιστικός στόχος είναι ότι, τα επόμενα δύο χρόνια, θα φτάσουμε στο επίπεδο των σχεδόν 200.000 [φυσιγγίων]
ετησίως».

Defencenews.com

Η Jerusalem Post σχολιάζει επικριτικά την απόφαση της Τουρκίας να αναπτύξει ένα νέο πολυεπίπεδο σύστημα αντιαεροπορικής άμυνας, το «Steel Dome», το οποίο Τούρκοι αξιωματούχοι συγκρίνουν με το ισραηλινό Iron Dome. Στο editorial της, η εφημερίδα επισημαίνει ότι η τουρκική κυβέρνηση έχει υπογράψει μεγάλα συμβόλαια με εγχώριες αμυντικές βιομηχανίες για την κατασκευή του συστήματος, το οποίο παρουσιάζεται ως αναγκαίο μέτρο απέναντι σε «πιθανούς ισραηλινούς κινδύνους». Ωστόσο, η Jerusalem Post θέτει το ερώτημα «από ποιον πραγματικό εχθρό κινδυνεύει η Άγκυρα» και διερωτάται αν ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιδιώκει την προστασία για την επιλογή στόχων.

Το άρθρο αναφέρει ότι η τουρκική ηγεσία παρουσιάζει τις ισραηλινές επιχειρήσεις σε Ιράν, Συρία, Λίβανο και Κατάρ ως «απειλές», ενώ αποφεύγει να αναγνωρίσει τις ενέργειες τρομοκρατικών οργανώσεων και επιθετικών καθεστώτων που αποσταθεροποιούν την περιοχή. Η Jerusalem Post υπενθυμίζει ότι η Τουρκία έχει επί χρόνια προσφέρει καταφύγιο, στήριξη και ελευθερία κινήσεων σε στελέχη, ενώ ο Ερντογάν έχει εκφράσει επιθυμία συμμετοχής στη Γάζα.

Η εφημερίδα αναφέρει: «Αν η Τουρκία θέλει πρόσβαση στο Ισραήλ, να απομακρύνει πρώτα τη Χαμάς». Σύμφωνα με τη θέση αυτή, το Ισραήλ πρέπει να απαιτήσει τον τερματισμό προτού επιτρέψει στην Άγκυρα οποιοδήποτε ρόλο στη Γάζα ή στην Ιερουσαλήμ. Ο υπουργός Διασποράς Αμιχάι Τσίκλι έχει ήδη ζητήσει το κλείσιμο των τουρκικών προξενείων στο Ισραήλ, χαρακτηρίζοντας τη συμπεριφορά «εχθρική».

Το editorial στηρίζεται σε πρόσφατη έκθεση της Church in Need, η οποία κάνει λόγο για αυξανόμενη εχθρότητα και κρατικά ευνοούμενες πολιτικές υπέρ. Επισημαίνεται ότι μετά την 7η Οκτωβρίου, η κατάσταση για τις μειονότητες και ειδικά για την εβραϊκή κοινότητα έχει επιδεινωθεί. Το άρθρο αναφέρεται επίσης σε περιστατικά τοπικού «ναζιστικού» νοσταλγισμού και επιθέσεων κατά εβραϊκών στόχων, υποστηρίζοντας ότι αυτά καταδεικνύουν μια εσωτερικά παραγόμενη απειλή και όχι έναν εξωτερικό κίνδυνο από το Ισραήλ.

Το editorial καταλήγει ότι το «Steel Dome» είναι ασφάλεια για τον Ερντογάν και όχι για την Τουρκία. Η πραγματική ανάγκη προκύπτει από τις συγκρουσιακές πολιτικές της Τουρκίας με την Ελλάδα, την Κύπρο και τους Κούρδους. Σύμφωνα με την εφημερίδα, ο Ερντογάν επιδιώκει γόητρο και «ασφάλεια» απέναντι σε πιθανές αντιδράσεις που μπορεί να προκαλέσουν οι δικές του πολιτικές. Η Jerusalem Post καταλήγει ότι το Iron Dome προστατεύει αμάχους από δηλωμένους εχθρούς, ενώ το τουρκικό Steel Dome δεν μπορεί να θεραπεύσει τις αιτίες που η Άγκυρα παράγει. Η πραγματική ασφάλεια επιτυγχάνεται όχι με ραντάρ και αναχαιτιστικά, αλλά με πολιτική αλλαγή στο προεδρικό μέγαρο.