Αναλύσεις
Middle East Forum: Is the Kurdistan Democratic Party Aspiring to Become a National Force in Iraq?
The Party Was the Second-Largest Vote-Getter in Recent Parliamentary Elections, in Which It Courted Non-Kurdish Voters
Iraq’s parliamentary elections on November 11, 2025, produced few surprises. With the Sadrists boycotting the vote, Prime Minister Mohammed Shia’ al-Sudani’s Shi’i coalition secured the largest number of seats in the 329-member legislature.
The other notable outcome was the strong performance of the Kurdistan Democratic Party, the dominant force in the semiautonomous Kurdistan Region, which—running outside any electoral coalition—garnered more than 1.1 million votes. This made it the second-largest vote-getter and the largest as a single party. However, under Iraq’s new proportional voting system, the Kurdish party led by Barzani family secured only twenty-seven seats, placing it behind blocs that received fewer votes.
The ruling party in Iraqi Kurdistan has sought to build support beyond its traditional Kurdish strongholds in Erbil and Duhok.
Despite losing some seats in the disputed territories whose status Kurds and the central government contest, the Kurdistan Democratic Party maintained its dominance in the Kurdistan Region over its rival, the Patriotic Union of Kurdistan, which won eighteen seats. One reason for this was the higher voter turnout compared to the 2021 election, in which the Barzanis received just under 800,000 votes. But another critical factor helped propel Massoud Barzani’s party into the club of the top performers nationwide: The Kurdistan Democratic Party courted non-Kurdish voters.
In recent years, the ruling party in Iraqi Kurdistan has sought to build support beyond its traditional Kurdish strongholds in Erbil and Duhok. It has targeted Sunni Arabs, particularly those disillusioned with the country’s traditional Sunni leadership. During this election cycle, the Kurdistan Democratic Party invested in this strategy, rallying behind Arab candidates who are now formally members of the Kurdish party.
A notable example is its strong backing for incumbent parliamentarian Ikhlas al-Dulaimi from Nineveh Province. Bearing a last name associated with a major Sunni Arab tribe, al-Dulaimi crafted her messaging to appeal to Arab voters. Her campaign resonated well beyond Nineveh, gaining traction in other Sunni Arab-majority provinces. Al-Dulaimi’s political rhetoric centered on portraying the Kurdistan Democratic Party as an inclusive national force in Iraq, rather than merely a Kurdish party.
This is more than an election tactic; it appears to be part of a broader effort by the Kurdistan Democratic Party to position itself as a national force in Iraq. While the party has been a major player in Iraqi politics since the toppling of Saddam Hussien in 2003, this marks the first time it appears intent on expanding beyond its traditional Kurdish base.
Sunni Arab leaders are attentive to [Massoud] Barzani’s rising prominence among Sunnis.
The Barzanis maintain tight control over a conservative party that blends tribalism with a focus on economic development. Despite its chronic corruption, the party retains strong support among a unified base—a dynamic that also may explain its appeal to some non-Kurdish Iraqis. In the recent election campaign, Massoud Barzani, his son, Iraqi Kurdistan Prime Minister Masrour Barzani, and his nephew, Nechirvan Barzani, president of the Kurdistan Region, emphasized their government’s recent achievements, highlighting the construction of modern highways, electricity projects, technology initiatives, and high-rise developments.
While local Kurds have many grievances, some Iraqis still view these projects as major accomplishments, particularly those who follow young social media influencers visiting Kurdistan and then compare their experiences there with conditions in the rest of the country.
Sunni Arab leaders are attentive to Barzani’s rising prominence among Sunnis. Just before the election, Mohamed al-Halbousi, head of the largest Sunni party, al-Taqadum, in an interview—responding to a question about why many Sunnis view Barzani as their leader—refused to acknowledge Barzani as a Sunni leader, describing him instead as a Kurdish leader.
While Shi’i parties previously have tried to leverage Arab nationalism to appeal to some Sunnis and forge post-election alliances to counterweight the Kurds, the Kurdistan Democratic Party has taken a different approach. It reaches out to Sunni Arabs by emphasizing shared religious ties—most Kurds are Sunni—and highlighting a national agenda. It is a delicate balancing act that maintains the party’s Kurdish nationalist stance in Kurdistan while expanding its appeal elsewhere in Iraq.
It is clear that Barzani sees himself and his party in a stronger position.
The Kurdistan Democratic Party’s surge in popularity gives it leverage in intra-Kurdish dynamics, too. During a recent speech, Massoud Barzani said: “I hope that other Kurdish parties listen carefully: The conditions after the federal elections are not the same as before. Based on the electoral gains, each party should receive what it deserves.” This was a pointed message directed at the Patriotic Union of Kurdistan and its firebrand leader, Bafel Talabani, that the Kurdistan Democratic Party no longer may accept the longstanding fifty-fifty power-sharing arrangement between the two parties. Barzani might pull this momentum to pursue the Iraqi presidency for his party, a post traditionally persevered for Kurds and held exclusively by a Talabani or Talabani loyalist since 2005.
While it remains unclear how these dynamics will shape the negotiations to form the new Iraqi government, it is clear that Barzani sees himself and his party in a stronger position. Even if the broader landscape remains unchanged for now, the Kurdistan Democratic Party appears to be pursuing a deliberate long-term strategy at the national level that is sure to shake the status quo.
Source: Middle East Forum
Αναλύσεις
Αϋφαντής: «Κούβα και Ταϊβάν μετά τη Βενεζουέλα»
Παρέμβαση του πρέσβη ε.τ. Γιώργου Αϋφαντή στο Ράδιο Έψιλον
Παρέμβαση Αϋφαντή στο Ράδιο Έψιλον: «Η Βενεζουέλα είναι μόνο η αρχή – έρχεται Κούβα, μετά ανοίγει ο δρόμος για Ταϊβάν»
Με σκληρή γλώσσα και σαφείς αιχμές προς την κυβέρνηση, ο πρέσβης ε.τ. Γιώργος Αϋφαντής παρενέβη στο Ράδιο Έψιλον, σχολιάζοντας τις διεθνείς εξελίξεις γύρω από τη Βενεζουέλα και προειδοποιώντας για ένα επικίνδυνο ντόμινο που –όπως είπε– μπορεί να επηρεάσει ευθέως και την Ανατολική Μεσόγειο.
Ο κ. Αϋφαντής χαρακτήρισε τη Βενεζουέλα «εύκολο θύμα», υποστηρίζοντας ότι «είναι μόνο η αρχή» και ότι επόμενος κρίκος σε μια αλυσίδα κλιμάκωσης θα είναι η Κούβα. Μάλιστα, εκτίμησε ότι η Αβάνα θα βρεθεί αντιμέτωπη με «ενεργειακό πρόβλημα», αφήνοντας να εννοηθεί ότι η πίεση ή και η στρατιωτική επιλογή από τις ΗΠΑ θα μπορούσε να τεθεί στο τραπέζι.
Στην ίδια τοποθέτηση, ο έμπειρος διπλωμάτης συνέδεσε άμεσα ένα πιθανό αμερικανικό χτύπημα στην Κούβα με την Ασία: «Εάν οι ΗΠΑ κάνουν επίθεση στο νησί, τότε ανοίγει τον δρόμο για την Κίνα στην Ταϊβάν», είπε, περιγράφοντας ένα σενάριο “παγκόσμιου προηγουμένου”, όπου μια μεγάλης κλίμακας επιχείρηση θα λειτουργούσε ως νομιμοποιητικό άλλοθι για μιμητές σε άλλα μέτωπα.
«Η Ελλάδα έπρεπε να μιλήσει για παραβίαση του Χάρτη του ΟΗΕ»
Ο κ. Αϋφαντής επέκρινε την ελληνική στάση, λέγοντας πως η Αθήνα «έπρεπε να βγει και να πει ότι αυτό είναι παραβίαση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών», όμως –κατά την εκτίμησή του– «δεν τολμά ο κ. Μητσοτάκης». Επέμεινε ότι η Ελλάδα οφείλει να έχει «πολιτική αρχών», ταυτόχρονα όμως προειδοποίησε να μην υπάρχει αυταπάτη ότι οι αρχές από μόνες τους «εξασφαλίζουν» τη χώρα: «Δεν μας σώζουν», σημείωσε χαρακτηριστικά.
Στο ίδιο πλαίσιο, υπογράμμισε πως η επίκληση του Διεθνούς Δικαίου δεν είναι απλώς ηθική τοποθέτηση, αλλά εργαλείο αποτροπής, επειδή «δημιουργείται ένα προηγούμενο από τις ΗΠΑ». Και συνέχισε με την πιο βαριά προειδοποίηση της παρέμβασής του: «Θα βρει μιμητές στην περιοχή μας ο κ. Τραμπ», αφήνοντας σαφή υπαινιγμό ότι στην Ανατολική Μεσόγειο –και ειδικά απέναντι στην Τουρκία– τέτοια προηγούμενα μπορούν να μετατραπούν σε επικίνδυνο μπούμερανγκ.
«Παραμυθιάζει τον κόσμο επειδή πήρε μια φρεγάτα»
Στρέφοντας τα βέλη του στην εσωτερική πολιτική διαχείριση, ο κ. Αϋφαντής κατηγόρησε τον πρωθυπουργό ότι «δεν θέλει να το δει» και ότι «παραμυθιάζει τον κόσμο, επειδή πήρε μια φρεγάτα», υπονοώντας ότι η δημόσια συζήτηση μένει σε επικοινωνιακά τρόπαια, ενώ το διεθνές περιβάλλον αλλάζει προς το χειρότερο.
Αιχμές για τις συχνότητες και «τα Τέμπη του αέρα»
Κλείνοντας, ο πρέσβης ε.τ. έφερε στην κουβέντα το ζήτημα των συχνοτήτων, λέγοντας ότι όσα συνέβησαν «δείχνουν το χάλι της Ελλάδας», το οποίο –όπως τόνισε– «αγγίζει τις Ένοπλες Δυνάμεις». Μάλιστα, χρησιμοποίησε μια εικόνα υψηλής έντασης για να περιγράψει το ρίσκο: «Εάν δεν είχαμε καλό καιρό και έπεφτε κανένα αεροπλάνο, θα μιλούσαμε για τα Τέμπη του αέρα», σημείωσε, συνδέοντας το θέμα με την κουλτούρα ασφάλειας και την ανθεκτικότητα κρίσιμων υποδομών.
Η παρέμβαση Αϋφαντή στο Ράδιο Έψιλον κινήθηκε σε μια καθαρή γραμμή: οι εξελίξεις στη Λατινική Αμερική δεν είναι “μακριά” και ουδέτερες. Αντίθετα, δημιουργούν προηγούμενα που μπορούν να μεταφερθούν ως μοντέλο δράσης σε άλλα θέατρα, με την Ανατολική Μεσόγειο να μην είναι –κατά τον ίδιο– εκτός κάδρου.
Δείτε την παρέμβαση εδώ:
Αναλύσεις
Ο Τραμπ «μύρισε αίμα»! Θέλει Γροιλανδία και Λατινική Αμερική
Παρέμβαση Σταύρου Καλεντερίδη
Σταύρος Καλεντερίδης: Σε αυταρχικό παραλήρημα οι Τραμπ και Ρούμπιο διεκδικούν εδάφη σε Ευρώπη και Αμερική
👉 Τι λέει το διεθνές δίκαιο για την σύλληψη Μαδούρο;
👉 Αναδίπλωση της νέας προέδρου της Βενεζουέλα υπέρ των ΗΠΑ
👉 Πώς αντιδρά η ΕΕ στις νέες απειλές Τραμπ κατά της Δανίας
Αναλύσεις
Η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ και το «Δόγμα Τραμπ»: Γεωπολιτική, ταυτότητα και επιστροφή στο Δυτικό Ημισφαίριο
Η πρόσφατη έκδοση της Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου αποτυπώνει μια σαφή στροφή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής: συνδυασμό γεωπολιτικού ρεαλισμού, τεχνολογικής πρωτοκαθεδρίας και ταυτοτικής προσέγγισης, με έμφαση στις διμερείς σχέσεις και επανενεργοποίηση του Δόγματος Μονρό στο Δυτικό Ημισφαίριο, σε ένα διεθνές περιβάλλον όπου ΗΠΑ, Κίνα και Ρωσία επανακαθορίζουν τα όρια συνεργασίας και ανταγωνισμού.
Γράφει ο Γεράσιμος Σεριάτος
H πρόσφατη έκδοση της Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ) από το Λευκό Οίκο παρουσιάζει τις αρχές πάνω στις οποίες θα βασιστεί η εξωτερική και αμυντική πολιτική των ΗΠΑ. Κάποιες θέσεις είναι διαχρονικές και κάποιες άλλες είναι χαρακτηριστικές αυτής της προεδρίας.
Το κείμενο αρχίζει με ένα ορισμό του τι είναι ¨στρατηγική¨: Η επίτευξη συγκεκριμένων στόχων με υπάρχοντα ή προς δημιουργία μέσα. Συνεχίζει με τον ίδιο τρόπο που προηγούμενες εκδόσεις ΣΕΑ άλλων κυβερνήσεων άρχιζαν, δηλαδή ότι γενικός σκοπός είναι η ανεξαρτησία και ασφάλεια της Αμερικανική Δημοκρατίας και των πολιτών της. Είναι ενδιαφέρον ότι η στρατηγική αυτή στη ενεστώσα προεδρία έχει ως μέρος της δύο σημαντικές πτυχές: την κριτική προς συμμάχους και το ταυτοτικό ως σημαντικό παράγοντα στην χάραξη πολιτικής. Ποιο συγκεκριμένα οι σκοποί είναι 1) Το Δυτικό Ημισφαίριο, ο Ινδοειρηνικός, η Μέση Ανατολή να βρίσκονται εν ηρεμία. 2) Η διατήρηση της Ευρωπαϊκής ταυτότητας και πολιτικής ασφάλειας. 3) Η διατήρηση της τεχνολογικής υπεροχής των ΗΠΑ (τεχνική νοημοσύνη, κβαντικούς υπολογιστές). Δηλαδή οι σκοποί κινούνται σε τρία συνολα: γεωπολιτική, τεχνολογία, και ταυτότητα.
Καποια από τα μέσα/τακτικές είναι για την επίτευξη των σκοπών είναι :1) Η γεωστρατηγική (οικονομική επιρροή, –με το δολλάριο ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα- στρατιωτική επιρροή, πολιτιστική επιρροή, τεχνολογική υπεροχή ) ώστε η πιθανότητα (εθελούσιας ή μη) συνεργασίας με άλλες χώρες να αυξάνεται. 2) Σεβασμός και κατά προτίμηση μη επέμβαση στα εσωτερικά άλλων χωρών. 3) Ευέλικτος ρεαλισμός ήτοι συνεργασίες με κράτη που δεν έχουν τον ίδιο αξιακό κώδικα. 4) Πίστη στη πρωτοκαθεδρία των Εθνών ως η κύρια πολιτική μονάδα στις διεθνείς σχέσεις παραμερίζοντας διεθνείς οργανισμούς. 5) Ισορροπία Δυνάμεων. Απόρριψη της ιδέας των ΗΠΑ ως παγκόσμιου ηγεμόνα αλλά δέσμευση για πρωτοκαθεδρία . Δηλαδή αντίδραση σε άλλη δύναμη να γίνει περιφερειακός ή παγκόσμιος επικυρίαρχος. 6) Προτεραιότητα στις αμερικανικές αξίες της αξιοκρατίας και πίστη στο Αμερικανό εργαζόμενο και όχι στη εισαγωγή ¨ταλεντων.¨ 7) Οικονομική ασφάλεια και υπεροχή, εξισορροπημένο διεθνές εμπόριο, Χαμιλτονιανή πολιτική στις πρώτες ύλες (αυτάρκεια πρώτων υλών και τελικών προιόντων) και ενεργειακή απεξάρτηση.
Το κείμενο της ΣΑΕ καταπιάνεται ανά διαμέρισμα της υδρογείου αρχίζοντας με το Δυτικό Ημισφαίριο. Ας μείνουμε λίγο στο Δυτικό Ημισφαίριο δεδομένου ότι η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ εκεί είναι λιγότερο γνωστή . Η στρατηγική του Λευκού Οίκου στο Δυτικό Ημισφαίριο ακολουθεί το Δόγμα Μονρό, όπως ρητά αναφέρεται στο κείμενο. Όμως το αυτό Δόγμα τώρα λαμβάνει το Συμπέρασμα/Επακόλουθο (Corrolary) Τραμπ. Σε αυτό αναφέρεται ότι οι ΗΠΑ θα αντισταθούν στη παράνομη μετανάστευση, στο παράνομο εμπόριo, στο καρτέλ ναρκωτικών και βέβαια σε ξένες δυνάμεις οι οποίες επιθυμούν να αποκτήσουν πρόσβαση είτε μέσω βάσεων είτε μέσω εξαγοράς περουσιακών στοιχείων εκεί. Στην προκειμένη περίπτωση φωτογραφίζεται η Βενεζουέλα, η οποία έχει σχέσεις με τη Κίνα και τη Ρωσία. Οι σχέσεις της Βενεζουέλας με αυτές τι χώρες, όμως δεν είναι απαραίτητα αντιαμερικανικού η ιδεολογικού υποστρώματος. Όπως αναφέρεται και στο ΣΕΑ, το χαμηλότερο κόστος και οι απλούστερες διαδικασίες συναλλαγών παίζουν μείζων ρόλο για τον προσανατολισμό αυτών των χωρών προς άλλες δυνάμεις. Αυτό που δεν αναφέρεται είναι ότι οι κυρώσεις των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα από την εποχή του Μπους του Νεότερου μέχρι τώρα έχουν καταστήσει τη χώρα αυτή το μεγαλύτερο οικονομικοπολιτικό αντίπαλο των ΗΠΑ στο Δυτικό Ημισφαίριο. Αυτή η πολιτική έχει ωθήσει τη Βενεζουέλα κοντύτερα στη Ρωσία (δεκαετής εμπορική-στρατιωτική συμφωνία του 2025) και βέβαια στη Κίνα (πετρέλαιο) αλλά και στο Ιράν (για όπλα, και για «τεχνογνωσία» παράκαμψης των κυρώσεων.
Εάν επιχειρήσουμε να κάνουμε μια μικρή ιστορική αναδρομή θα δούμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που έχουμε Συμπληρωματικό κείμενο στο Δόγμα Μονρό. To 1904 o Ρεπουμπλικανός Θεόδωρος Ρούσβελτ ανήγγειλε το δικό του λέγοντας ότι οι ΗΠΑ θα επέμβαιναν οι ίδιες στην Λατινική Αμερική εάν υπήρχε αστάθεια ή μη πληρωμή δανείων από τις εκεί χώρες. Το δόγμα του Θεόδωρου Ρούσβελτ κράτησε μέχρι το 1934 όπου ο εξάδελφός του Δημοκρατικός Φραγκλίνος το εγκατέλειψε στα πλαίσια της πολιτικής της Καλής Γειτονίας. Σημειωτέον ότι από το 1823 και μέχρι τα επόμενα 75 χρόνια το δόγμα Μονρό ήταν ανεφάρμοστο διότι οι ΗΠΑ δεν είχαν τις ναυτικές δυνάμεις για να το επιβάλουν. Παραδόξως η Αγγλία ήταν υπέρ του Δόγματος αυτού και μάλιστα είχε προτείνει ο Κάνινγκ στο Μονρό να υπάρξει κοινή ανακήρυξη μεταξύ ΗΠΑ και Βρετανίας δεδομένου ότι τα εμπορικά συμφέροντα της Βρετανίας στην Λατινική Αμερική εξυπηρετούνταν με το Δόγμα Μονρό. Ο Μονρό απέρριψε την ιδέα μη θέλοντας οι ΗΠΑ να φαίνονται ως ¨η βαρκούλα που σέρνεται πίσω τη φρεγάτα.¨ Εν ολίγοις από το 1823 μέχρι το τέλος του αιώνα οι ευρωπαϊκές δυνάμεις ‘αλώνιζαν’ στο Δυτικό Ημισφαίριο από τα Φόκλαντ μέχρι το Μεξικό. Μετά το Β` ΠΠ οι ΗΠΑ επενέβησαν πάλι για να απωθήσουν τη επιρροή της ΕΣΣΔ. Έτσι και τώρα ο Τραμπ στοχεύει τη Ρωσία και Κίνα.
Το ΣΕΑ βάζει τις διμερείς σχέσεις σε προτεραιότητα εις βάρος των συλλογικών. Η Κίνα και η Ρωσία, ενώ στο ΣΕΑ του 2017 εμφανίζονταν ως επικίνδυνες δυνάμεις, το 2025 και μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και την επιβολή δασμών στη Κίνα, οι χώρες αυτές παρουσιάζονται περιέργως ως συνεργάσιμοι ανταγωνιστές, που ίσως υποδηλώνει την επίτευξη κάποιου compromis. Το Δυτικό Ημισφαίριο μπαίνει στο κάδρο δυναμικά με σκοπό την «κατάταξη και επέκταση» φίλιων και νέων συμμάχων πάλι σε διακρατικό επίπεδο (ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών δεν αναφέρεται). Εν αντιθέσει, η ΕΕ παρουσιάζεται μακροπρόθεσμα ως σύμμαχος εν αμφιβολία λόγω των οικονομικών και πολιτισμικών μεταβολών εκεί. Ως εκ τούτου οι ΗΠΑ παύουν να λειτουργούν ως ο δεδομένος και εν λευκώ ασφαλιστής της Ευρωπαϊκής ασφάλειας (ΝΑΤΟ) ενώ οι διακρατικές σχέσεις αναβαθμίζονται. Το παράδοξο που βλέπουμε είναι ότι οι κεντρώες ή προοδευτικές και πάλαι ποτέ αντι-Νατοικές δυνάμεις της Γηραιάς Ηπείρου εμφανίζονται υπέρμαχοι του ΝΑΤΟ ενώ οι συντηρητικές δυνάμεις να είναι φειδωλές. Αυτό το παράδοξο εκμεταλλεύεται ο Τραμπ πιέζοντας τις χώρες μέλη να αναλάβουν οι ίδιοι τις δαπάνες. Επίσης φαίνεται ότι η μπαίνει φρένο στη Αμερικανογερμανική ¨συνεργασία για παγκοσμια ηγεμονία¨ (που πρώτα είχε πρωταθεί το 1989 από το Πρόεδρο Μπους) στην οποία είχε αναφερθεί η Γερμανίδα ΥΠΕΞ Ανναλένα Μπέρμποκ το 2022.
Συνοψίζοντας, σε γεωπολιτικό επίπεδο επιχειρείται ένας συγκερασμός του δίπολου Θαλασσίων και Ηπειρωτικών χωρών . Προτιμάται ένα modus operandi με τις χερσαίες δυνάμεις παρά με την Ευρώπη της οποίας αναγνωρίζεται ο ρόλος ως πολιτιστικής κοιτίδας πηγής των ΗΠΑ. Σε διεθνολογικό επίπεδο επιχειρείται μια ¨πραγματιστική εξωτερική πολιτική¨ η οποία συνδυάζει τη ρεαλιστική προσέγγιση (σκληρή ισχύς, ισορροπία δυνάμεων) φιλελευθερισμό (ήπια ισχύ και οικονομικές συνεργασίες αλλά όχι μέσω διεθνών θεσμικών οργάνων) και κονστρουβισμό (ταυτότητα και αξίες) χωρίς τις οποίες η ισχύς, όπως λέει και το ΣAE, είναι αναποτελεσματική.
Χουριέτ: Το παρασκήνιο της συνομιλίας Ερντογάν-Τραμπ για F-35 και CAATSA
Για «σιωπηλή συνεννόηση» Ερντογάν–Τραμπ για τα F-35 κάνει λόγο η φιλοκυβερνητική εφημερίδα, η οποία μεταφέρει τον φόβο των Τούκρων μην...
Η σαουδαραβική κίνηση για εποπτεία της Παλαιστινιακής Αρχής — και το τίμημα που αναμένεται από το Ισραήλ
Η Σαουδική Αραβία έχει προσεγγίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες, επιδιώκοντας κεντρικό ρόλο στην εποπτεία των μεταρρυθμίσεων εντός της Παλαιστινιακής Αρχής, με...
Αϋφαντής: «Κούβα και Ταϊβάν μετά τη Βενεζουέλα»
Παρέμβαση του πρέσβη ε.τ. Γιώργου Αϋφαντή στο Ράδιο Έψιλον
Jerusalem Post: «Τελειώνουν οι επιλογές του Ισραήλ» για να μπλοκάρει την Τουρκία σε Γάζα και Συρία
Στο φόντο, παραμένει «κόκκινη γραμμή» της ισραηλινής πλευράς η παρουσία τουρκικών δυνάμεων στη Γάζα στο πλαίσιο διεθνών ρυθμίσεων ασφαλείας, κάτι...
Νέος γύρος συγκρούσεων στην καρδιά του καθεστώτος της Βενεζουέλας! Η Ροντρίγκες καθαίρεσε και συνέλαβε τον στρατηγό Μαρκάνο Τάμπατα
Η εξέλιξη αυτή έρχεται στο φόντο της ριζικής αλλαγής εξουσίας στη Βενεζουέλα μετά τη σύλληψη του Νικολάς Μαντούρο από αμερικανικές...
-
Άμυνα3 ημέρες πρινΑπαγωγή Μαδούρο: Δεν υπάρχει άλλη χώρα στον κόσμο που να μπορεί να πραγματοποιήσει μια τέτοια επιχείρηση
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 εβδομάδες πρινΌλη η αλήθεια για το κόψιμο του σλαβόφωνου συγκροτήματος στη Φλώρινα!
-
Αναλύσεις2 εβδομάδες πρινΜεγάλο παρασκήνιο πίσω από τον θάνατο του Λίβυου ΓΕΕΘΑ! Πίεζε για αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων και συμφιλίωση με Χαφτάρ – Φιλότουρκος ο αντικαταστάτης του
-
Άμυνα1 εβδομάδα πρινΟ Τραμπ έστειλε σήμα στον Ερντογάν μπροστά στον Νετανιάχου! Άνοιξε παράθυρο για τουρκική στρατιωτική παρουσία στη Γάζα και F-35 στην Άγκυρα
-
Άμυνα2 εβδομάδες πρινΣυναγερμός στην Άγκυρα! Πτώση του αεροσκάφους που μετέφερε τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ της Λιβύης – Είχε χαθεί το σήμα από τα ραντάρ – Βίντεο δείχνουν στιγμιότυπο συντριβής
-
Γενικά θέματα2 εβδομάδες πρινΦλώρινα: Συγκρότημα τραγουδούσε στα σλάβικα – Tους σταμάτησε ο δήμαρχος
-
Άμυνα3 ημέρες πρινΚαραβίδας: Ντροπιαστικά όσα συνέβησαν στο ελληνικό FIR
-
Άμυνα3 μήνες πρινΑποκάλυψη Ινδού στρατηγού! Πως ινδική φρεγάτα εξανάγκασε σε οπισθόχωρηση τρία τουρκικά πολεμικά πλοία