Γράφει η Μανταλένα Παπαδοπούλου, ΕΣΤΙΑ

«Το Ιράν διεξάγει έναν πόλεμο εναντίον των «τρομοκρατών», δήλωσε ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου της «Ισλαμικής Δημοκρατίας» Μοχάμαντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάρ και το ερώτημα που τίθεται πλέον ανοιχτά είναι ποιος είναι τελικά ο τρομοκράτης.

Οι διαδηλώσεις που ξέσπασαν τις τελευταίες ημέρες του 2025 και συνεχίζουν μέχρι σήμερα, είχαν αφετηρία την οικονομική κατάρρευση. Τη ραγδαία υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, τον ανεξέλεγκτο πληθωρισμό και μια ακρίβεια που καθιστά αβέβαιη την ίδια την επιβίωση, ακόμα και της μεσαίας τάξης. Η ανακοίνωση περί διανομής κουπονιών διατροφής για τους επόμενους τέσσερις μήνες ώστε να καλύπτει έως και το 92% του πληθυσμού, υπογράμμισε μια πραγματικότητα που παραπέμπει σε συνθήκες πολέμου.

Στην πρώτη γραμμή βρέθηκαν οι έμποροι, παρόλο που σαν κοινωνική ομάδα είναι παραδοσιακά προσκείμενη στο καθεστώς και είχαν υποστηρίξει οικονομικά την θεοκρατία με την Ισλαμική Επανάσταση του 1979. Ωστόσο, 47 χρόνια καταπίεσης του ιρανικού λαού από την κατ’ ευφημισμό δημοκρατία (θεοκρατικό καθεστώς κατ’ ουσίαν), οδήγησαν στην μετατροπή μιας οικονομικής διαμαρτυρίας σε ευρεία αντικαθεστωτική εξέγερση, η οποία εξαπλώθηκε ταχύτατα σε περισσότερες από 100 πόλεις σε όλη την χώρα.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένο φαινόμενο. Από το 1979 μέχρι σήμερα, το Ιράν έχει γνωρίσει αλλεπάλληλες εξεγέρσεις, με κορύφωση το 2022, όταν ο θάνατος της Μαχσά Αμινί πυροδότησε τη μαζική αντίδραση των γυναικών απέναντι στη θεοκρατική καταπίεση. Σήμερα, η νεολαία και οι γυναίκες βρίσκονται και πάλι στον πυρήνα της αντίστασης.

Ο ιρανικός λαός φαίνεται να συνειδητοποιεί ότι το καθεστώς ως έχει, δεν μεταρρυθμίζεται, δεν εξευγενίζεται, δεν αλλάζει εκ των έσω. Δεν διαθέτει την πολιτική και διπλωματική ισχύ να πείσει για άρση του εμπάργκο, δεν μπορεί να απεγκλωβιστεί από τον ιδεολογικό και γεωπολιτικό του προσανατολισμό, ώστε να επιδιώξει σχέσεις αμοιβαίου συμφέροντος με τις ισχυρές χώρες της Δύσης. Η προοπτική οικονομικής ανάκαμψης παραμένει ανύπαρκτη. Το καθεστώς του Αλί Χαμενεΐ  έχει αποδυναμωθεί αισθητά τα τελευταία χρόνια, ενώ η περιφερειακή του επιρροή έχει συρρικνωθεί και δεν διαφαίνεται πλέον ουσιαστική εξωτερική στήριξη αντίστοιχη του παρελθόντος.

Οι Ιρανοί βγήκαν στους δρόμους με κίνδυνο της ζωής τους, ζητώντας ανατροπή. Το καθεστώς απάντησε με ακραία βία και μαζική χρήση πραγματικών πυρών εναντίον των πολιτών του. Η χώρα βρέθηκε σε σχεδόν πλήρη επικοινωνιακό αποκλεισμό, χωρίς πρόσβαση στο διαδίκτυο και κατ’ επέκταση στον έξω κόσμο. Οι αρχές «κλείδωσαν» τους πολίτες τους εντός των τειχών και προχώρησαν σε μια από τις σκληρότερες κατασταλτικές επιχειρήσεις των τελευταίων δεκαετιών. Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων παραμένει άγνωστος, καθώς η διάχυση αξιόπιστης πληροφορίας είναι σχεδόν αδύνατη. Οι εκτιμήσεις, ωστόσο, κάνουν λόγο για χιλιάδες συλλήψεις, εκατοντάδες ή χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες. Ενώ οι διαδηλωτές καταγγέλλουν αιματηρή καταστολή, οι αρχές, καλώντας τους Ευρωπαίες πρεσβευτές, επιχείρησαν να μεταθέσουν την ευθύνη της βίας στους ίδιους τους διαμαρτυρόμενους, υποβαθμίζοντας τα τραγικά γεγονότα σε απλές «ταραχές».

Πολλοί υποστηρίζουν ότι τις διαδηλώσεις και τη βία υποκίνησαν Αμερικανοί πράκτορες και η Μοσάντ. Ωστόσο, μισός αιώνας πολιτικής καταπίεσης, οικονομικής και κοινωνικής ασφυξίας αρκεί για να εξηγήσει τον επαναλαμβανόμενο ξεσηκωμό. Η άοπλη κοινωνία δεν βγαίνει στους δρόμους απέναντι σε πολυβόλα από καθοδήγηση, αλλά από απόγνωση. Δεν μπορεί να θεωρούμε ότι όλος αυτός ο κόσμος που αντιστέκεται τόσες μέρες είναι εξαγορασμένος από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Είναι τουλάχιστον άδικο για τους Ιρανούς.

Κι αν από τη μια πλευρά οι ΗΠΑ και το Ισραήλ τάσσονται υπέρ μιας αλλαγής στο Ιράν ενάντια στον σκοταδισμό, όπως την αξιώνει μεγάλο μέρος της κοινωνίας, από την άλλη πλευρά είναι αποκαλυπτική η επιλεκτική ευαισθησία των διεθνών «ανθρωπιστών». Διατηρείται μια προκλητική σιωπή. Όταν μια εξέγερση δεν εντάσσεται στο επιθυμητό γεωπολιτικό αφήγημα, όταν εμφανίζεται να στηρίζεται από το Ισραήλ, τότε ως φαίνεται η ελευθερία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ισοτιμία, οι αγώνες ενάντια στην έμφυλη καταπίεση πάνε περίπατο. Και τότε, μαζί με τις μπούρκες, πέφτουν και οι μάσκες.

Το διεθνές σύστημα διανύει μια περίοδο κατά την οποία ο αναθεωρητισμός τείνει να υπερισχύει της αναζήτησης ισορροπίας και φαίνεται να επανακαθορίζονται σφαίρες επιρροής από τις μεγάλες δυνάμεις. Σε αυτό το περιβάλλον, ευνοείται η εξέγερση αυτή. Γεωπολιτικά η θέση του Ιράν είναι κομβική και, ως εκ τούτου, δεν πρόκειται να αφεθεί στην τύχη του.

Ας μην ξεχνάμε, όμως, ότι πρόκειται για ένα από τα ανθεκτικότερα καθεστώτα στον κόσμο. Η εμπειρία του 1979 λειτουργεί ως διαρκής υπενθύμιση. Ο Αγιατολάχ Χομεϊνί υποσχέθηκε ελευθερίες, κοινωνική δικαιοσύνη, πλουραλισμό, διαβεβαιώνοντας ότι δεν θα κυβερνά η θρησκεία. Μόλις, όμως, σταθεροποίησε την εξουσία του, δεν εξόντωσε πρώτα τους «εχθρούς της επανάστασης», αλλά τους πρώην συμμάχους του, αριστερούς και άλλους ιδεολογικούς συνοδοιπόρους. Την ίδια τύχη ακριβώς έχουν και οι σημερινοί αντιφρονούντες, παρόλο που ο σημερινός πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν είναι μετριοπαθέστερος και έχουν σημειωθεί ορισμένα βήματα τα τελευταία χρόνια.

Η εξέλιξη της κρίσης παραμένει αβέβαιη και τα διακινούμενα σενάρια πολλά. Υπό τις παρούσες συνθήκες, η άμεση και πλήρης ανατροπή του καθεστώτος δεν αποτελεί ρεαλιστικό σενάριο, καθώς δεν υπάρχει δομημένη αντιπολίτευση. Εξάλλου κάθε τέτοια προσπάθεια δημιουργίας αντίπαλου δέους θα ήταν καταδικασμένη εν τη γενέσει της και πιθανότατα θα πνιγόταν στον αίμα.

Πιθανότερη φαίνεται μια ελεγχόμενη μετάβαση σε ηπιότερη ηγεσία στο πλαίσιο της «Ισλαμικής Δημοκρατίας», η οποία όμως προϋποθέτει την «απομάκρυνση» του Αλί Χαμενεΐ . Ο 86χρονος ανώτατος ηγέτης δεν αναμένεται να παραδοθεί ή να φύγει οικειοθελώς. Ούτε είναι ρεαλιστικό να θεωρηθεί ότι μπορεί να ανατραπεί αποκλειστικά από έναν άοπλο λαό.

Η πιθανότητα εξωτερικής παρέμβασης θεωρείται ιδιαίτερα αυξημένη, ιδίως υπό το πρίσμα των τοποθετήσεων του Προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ. Παρέμβαση, ωστόσο, δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη άμεση στρατιωτική εμπλοκή. Μπορεί να λάβει και οικονομική ή διπλωματική μορφή, μέσω αυστηρότερων κυρώσεων, ενίσχυσης του εμπάργκο, με στόχο την στήριξη αλλαγών εντός του συστήματος εξουσίας. Σε μια συγκυρία όπου η Ρωσία και η Κίνα δεν εμφανίζονται έτοιμες να υπερασπιστούν ενεργά το καθεστώς, μια τέτοια παρέμβαση μπορεί να έχει «χειρουργικό» χαρακτήρα, που δεν θα έχει στόχο την άμεση και ολοκληρωτική ανατροπή της ηγεσίας, αλλά μια ελεγχόμενη μετεξέλιξη του συστήματος εξουσίας, και τη δημιουργία προϋποθέσεων νέας σχέσης αμοιβαίου συμφέροντος με τη Δύση. Τυχόν απαντήσεις του Ιράν σε πλήγματα είναι πιθανόν να υπάρξουν, δύσκολα όμως θα ανατρέψουν τον διαφαινόμενο σχεδιασμό για αλλαγή εντός του καθεστώτος, ίσως με τον Πεζεσκιάν να παραμένει.

Κλείνοντας, το ερώτημα «ποιος είναι ο τρομοκράτης» δεν είναι μόνο ρητορικό. Ούτε, δυστυχώς, αυταπόδεικτο. Οι πολίτες που αντιστέκονται, οι γυναίκες και η νεολαία που διεκδικούν ελευθερίες, η μεσαία τάξη που πλέον μάχεται για την επιβίωση, συνιστούν την αντίθεση στη βία. Ένα καθεστώς που καταπιέζει, σκοτώνει, και φιμώνει πως ονομάζεται;

Ισλαμική ιδεολογία και πράξη εν εξελίξει στην Ιταλία

Το καταλυτικό μείγμα συνειδησιακής, πολιτικο-«δημοκρατικής» και βίαιης κατάληψης της χώρας

Γράφει ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο

1. Προπαιδευτικά πρέπει να ειπωθεί πως ό, τι εδώ στη συνέχεια θα εκτεθεί και αφορά ειδικά την Ιταλία και γενικά τις περισσότερες χώρες της ΕΕ στη Δυτική Ευρώπη, κανένας δεν μπορεί να αποκλείσει πως δεν θα μπορεί να παρουσιαστεί και στην Ελλάδα, σύντομα ή αργότερα, μιας και η χώρα είναι άμεσα εκτεθειμένη στις συνέπειες της λαθρομεταναστευτικής εισβολής. εκόντες άκοντες οι Έλληνες πολίτες!

Είναι απλά μια υπόθεση οργάνωσης των λαθρομεταναστευτικών

πυρήνων και απόκτησης θρησκευτικής εκτελεστικής συνείδησης σε κοινωνικό επίπεδο. Έτσι εάν και στην Ελλάδα οι μάζες των λαθρομεταναστών συνειδητοποιήσουν (σωστά ή λανθασμένα) ότι μπορούν να έχουν στα χέρια τους μια δύναμη επιρροής και επιβολής, διεκδικητική ή εκβιαστική ή εκδικητική, τότε θα αρχίσουν να επιδίδονται σε πολλαπλού είδους πράξεις βιαιότητας, ανυπακοής στους ελληνικούς νόμους, υπακοής στους δήθεν «δικούς» τους «νόμους» με βάση το θρησκευτικό τους πιστεύω, ακριβώς όπως συμβαίνει με αφθονία παραδειγμάτων σε Ιταλία, Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία, κλπ.

Έχοντας και με το μέρος τους μια διεθνή νομοθεσία και νομολογία υποστήριξης και υπεράσπισης της «κατηγορίας μεταναστών» (Διεθνή Δικαστήρια) που φτάνει σε σημείο να μετατρέπεται σε μια έμπρακτη ατιμωρησία τους και νομική εύνοια στις αποφάσεις των εθνικών, ειδικά ιταλικών δικαστηρίων, πάντα έτοιμα να δικαιολογήσουν με υπερβολικό αίσθημα επιείκειας τις παρανομίες των λαθραίων –

οπότε και πλημμελήματα και εγκλήματα που διαπράττουν οι «καημένoι» και «φτωχοί» αφρικανοί και ασιάτες μουσουλμάνοι με τη πιο μεγάλη ευκολία μετατρέπονται σχεδόν σε «δικαίωμα» αυτών των «κατατρεγμένων» και ανασφάλιστων ξένων εισβολέων το 90% των οποίων σε καμία περίπτωση δεν εμπίπτει στις διατάξεις της Σύμβασης της Γενεύης και του Πρωτόκολλου της Νέας Υόρκης, μια «λεπτομέρεια» που κανένα δικαστήριο δεν παίρνει ποτέ υπόψη του αν και είναι ο νομικός πυρήνας τους!

Σχεδόν το σύνολο των νέων λαθρομεταναστών στην Ιταλία, ενταγμένων σε ομάδες κρούσης ή ενεργώντας με ατομικές επιθετικές δράσεις, επιδίδεται συστηματικά σε όλες τις πόλεις, μικρές ή μεγάλες, σε βίαιες ληστρικές πράξεις ή σε επιθέσεις σεξουαλικής βίας ή σε εγκατάσταση γενικευμένου κλίματος τρομοκρατίας και απειλών.

Όπου αυτό συμβαίνει, οι ντόπιοι Ιταλοί κάτοικοι ζουν τον εφιάλτη της υποταγής τους στα δρώμενα των λαθρομεταναστών, δίχως καμία προστασία από τις αρχές διότι η όποια προστασία προϋποθέτει την ολική εξάρθρωση του λαθρομεταναστευτικού καρκινώματος, κάτι που ως τώρα δεν φαίνεται να γίνεται.

Έτσι ενεργούμενοι που θα έπρεπε να απελαθούν ή να φυλακιστούν, μένουν πάντα ελεύθεροι επ’ αορίστου με τις εφέσεις του Κράτους να μην ξέρει κανείς πότε θα εκδικαστούν και επιπλέον με αβέβαιη έκβαση.

Προχθεσινή είναι η περίπτωση ενός νέου Ιταλού που δολοφονήθηκε στη Catania της Σικελίας από έναν λαθρομετανάστη ο οποίος είχε καταδικαστεί σε απέλαση και δεν είχε απελαθεί!

Στη Ρώμη δύο Τυνήσιοι έξω από τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό Termin έδειραν βαριά και έστειλαν στο νοσοκομείο έναν ντελιβερά για να τον ληστέψουν. Η αστυνομία τους συνέλαβε, αλλά ο δικαστής τους άφησε ελεύθερους γιατί, αποφάνθηκε, η πράξη δεν συνιστούσε επαρκή δικαιολογία για να φυλακιστούν οι δυο λαθραίοι!!

Το 2024 στη περιοχή της Brescia ένας 29χρονος Μπενγκαλέζος βίασε και κατέστησε έγκυο ένα κοριτσάκι 10 ετών. Η δικαστική απόφαση που βγήκε αυτές τις μέρες μετατρέπει τον βιασμό σε συναινετική συνουσία(!!), όταν βάσει του νόμου ένα άτομο 10 χρονών δεν διαθέτει ικανότητα αυτόνομης δικής του θέλησης(!). Οπότε ο Μπενγκαλέζος καταδικάζεται μεν, αλλά όχι για βιασμό (με κάποια δεκάδα χρόνια φυλακή),αλλά για απλή αποπλάνηση ανηλίκου(ποινή έως 5 έτη) με δυνατότητα αποφυλάκισης γα «καλή διαγωγή στη φυλακή» μετά από 1 ή 2 χρονια!

Τρεις περιπτώσεις μεταξύ δεκάδων του είδους.

Όντας στην Ιταλία οι περισσότεροι δικαστές όλων των βαθμών πολιτικοποιημένοι και μέλη αριστερών συνδικαλιστικών οργανώσεων, αυτό το είδος «δικαιοσύνης» είναι το πιο «διαδεδομένο»! Και ακόμη περισσότερο τώρα με αφορμή τους χιλιάδες Pro–Pal, αυτόκλητοι φανατικοί υποστηριχτές των Παλαιστινίων.

Είναι φανερό πως απ’ άκρη σε άκρη την Ιταλία υπάρχει μια αγαστή σύμπνοια μεταξύ της Αριστεράς και των Μουσουλμάνων, αμφότεροι κι ο καθένας για τους δικούς του λόγους δρώντας κατά της Δεξιάς κυβέρνησης.

2. Όταν η Oriana Fallaci δημοσιεύει, σχεδόν αμέσως μετά τα γεγονότα της 11^ης του Σεπτέμβρη 2001 το πρώτο βιβλίο της τριλογίας της Η τριλογία της Οριάνα Φαλλάτσι, με τίτλο Η οργή και η υπερηφάνεια, οι περισσότεροι που το διαβάζουν το εκλαμβάνουν πολύ απλά – ποιος ξέρει; από αφέλεια ή αδιαφορία; – ως μια προσωπική «έκρηξη» γεροντικούπαραλογισμού (η Φαλάτσι είναι 72 ετών), μια υστερία για εντυπωσιασμό άνευ περιεχομένου, χωρίς να πάει το μυαλό τους (μάλλον από άγνοια) σε ό, τι η Φαλάτσι είχε γράψει κατά τη διάρκεια των προηγούμενων τουλάχιστον τριάντα χρόνων.

Η «Τριλογία» είναι η ακριβής διήγηση των όσων είδε και έζησε η συγγραφέας στις βάσεις των fedayn, στη Βυρηττό πνιγμένη στις φλόγες και στο αίμα, στα θωρακισμένα δωμάτια τω ισλαμικών αρχηγών, στα σαουδαραβικά τεμένη κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Κόλπου.

Εκεί η Φαλλάτσι γνώρισε, πρώτη και πριν από οποιονδήποτε άλλο, εκείνο προς το οποίο, αργά (όχι και τόσο) αλλά σίγουρα βαδίζουμε και τότε δεν πέρασε ποτέ από τι μυαλό.

Στις βάσεις της Al Fattah στα τέλη των ετών ’60 αντιλαμβάνεται τους λόγους και τους σκοπούς των μεν και των δε, των Παλαιστινίων και των Εβραίων, τα δικαιώματα των μεν να έχουν μια πατρίδα και των δε να μη ζουν πάντα στη διασπορά.

Εκείνη την εποχή η διαχωριστική γραμμή των δύο εχθρών ήταν μια και καταλυτική: η τρομοκρατία. Ήταν η ιδεολογία με ένδυμα δικαιοσύνης. Οι εικόνες του Mao, του Che και του Marx δέσποζαν ως οι εγγυητές της «δίκαιης λύσης» η οποία και εγκρίνει οποιαδήποτε ακρότητα (και τα εκρηκτικά κουτιά μαρμελάδας της Rashida Abhedo στα σουπερμάρκετ που σκοτώνουν μεγάλους και μικρούς).

Και φταίνε οι Εβραίοι εάν σκοτώνονται τα παιδιά τους, μέσα σε μια αδίστακτη αντισημιτική λογική που πορεύεται μαζί με έναν ακραίο καθολικο-κομμουνιστικό αντισιονισμό στις no global διαδηλώσεις με τις παλαιστινιακές σημαίες στους δρόμους κα τις εβραϊκές καμένες στο έδαφος και την άπλετη αντι-εβραϊκή βία στη Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία, την καθολική Εκκλησία σε πλήρη ασάφεια και την αντιφασιστική Αριστερά να πρυτανεύει στον τομέα της φιλο-παλαιστινιακής πληροφορίας ξεχνώντας τις πάλαι Αντιστασιακές καταγωγές της.

Το 2002 η Φαλλάτσι καταγγέλλει στο περιοδικό Panorama τη διαστρέβλωση του αντισημιτισμού σε αντισιωνισμό έχοντας υπόψη όλα όσα είχαν γίνει το 1979 με την ιρανικη επανάσταση του Κhomeini.

Τα γεγονότα ακολουθούν πάντα έναν λογικό δρόμο που τις περισσότερες φορές δεν γίνεται άμεσα αντιληπτός.

Και το Ιράν των μουλάδων υπήρξε το «μάθημα» για τους Παλαιστίνιους με τη σχετικά γρήγορη μετατροπή του αγώνα για την ελευθερία από τους Εβραίους σε αγώνα του Ισλάμ κόντρα στην ευρωπαϊκή Δύση στην επίσημη εκδοχή της ως φιλο-εβραϊκή συμπόρευση, αλλά και κόντρα στο ιουδαϊκό καθεστώς ως βασικό σκλαβοποιό στοιχείο με σκοπό την υποταγή και εξαφάνιση του γηγενούς παλαιστινιακού έθνους.

Έτσι, στα έτη ’80 στον λιβανέζικο εμφύλιο πόλεμο διαμορφώνεται η ιδέα της απαραίτητης και αναπόφευκτης θρησκευτικής σύγκρουσης, ανεξέλεγκτης και αιματηρής. Για την Φσλλάτσι ο Λίβανος υπήρξε το εργαστήρι του μελλοντικού πολέμου μεταξύ του Ισλάμ και του Χριστιανισμού, ειδικά του Καθολικισμού με κέντρο τη Ρώμη πόλη-κλειδί προς κατάκτηση, παράλληλα με εκείνον μεταξύ του Ισλάμ και του Εβραϊσμού, δύο μέτωπα όπου κοινός παρανομαστής είναι η μουσουλμανική ύπαρξη, επιβίωση και επιβολή.

Τότε η Oriana Fallaci καταλαβαίνει πως η μελλοντική θραύση των ισορροπιών δεν θα είναι πολιτική ή οικονομική, αλλά πολιτισμική και θρησκευτική.

Ή, όπως της λέει το 1990 ένας Σαουδάραβας αξιωματούχος, είναι μια «σταυροφορία μεταξύ ημών και υμών».

Κιόλας από το 1991 – αλλά και από πιο πριν – η Ευρώπη αρχίζει να μεταμορφώνεται. Το 1991 στη Γαλλία, στη Μασσαλία, ένας κάτοικος στους τέσσερις είναι μουσουλμάνος, οι λαϊκές αγορές μοιάζουν περισσότερο με souk του Maghreb!

Είναι ακριβώς αυτή η «μεταμόρφωση» που οι Ευρωπαίοι και ιδίως οι Κοινοτικοί δεν θέλησαν να «δουν» εκείνα τα χρόνια. Και πολύ κακώς έκαναν μη παρακολουθώντας τα προμηνύματα που ερχόταν από όλες τις μεριές του αραβο-ισλαμικού κόσμου.

Τότε, τα χρόνια ’90, κυβερνήσεις, κόμματα, διανοούμενοι δέχθηκαν ασυζητητί το «παραμύθι» της αμοιβαίας χριστιανο-μουσουλμανικής αποδοχής, χωρίς να θελήσουν να διακρίνουν – κάτι που δυστυχώς ακόμη και τώρα κάνουν- το κομβικό γεγονός ότι οι «ξένοι» ήταν πλειοψηφικά μόνο ισλαμιστές, στις χώρες των οποίων η Δύση ήταν ανεξίτηλα συνυφασμένη με την ιδέα του «αναπόφευκτου εχθρού»!

3. Εκείνα τα χρόνια, λοιπόν, τα έτη ’90 και 2000 υπήρξαν η αφετηρία της ισλαμοποίησης της Δύσης, μια αργή αλλά σταθερή διείσδυση που μεγιστοποιήθηκε στη συνέχεια με την παράνομη μετανάστευση, με τις ορδές νέων ως επί το πλείστον λαθρομεταναστών και το «κόλπο» των ασυνόδευτων ανήλικων που «χρειάζονται» μετά και την παρουσία των γονέων η συγγενών.

Η σημερινή κατάσταση της Ιταλίας, όπου δεν υπάρχει πόλη, μικρή ή μεγάλη, όπου να μην έχει δομηθεί αυθαίρετα μια «λαθρομεταναστευτική μουσουλμανική συνοικία»(!) με χαρακτηριστικά «πολιτείας εν πολιτεία», είναι άμεση απόρροια της παντελούς έλλειψης διαίσθησης και κατανόησης των όσων είχαν συμβεί και συνέβαιναν στη διπλανή Γαλλία τα έτη ’90.

Τότε η Ευρώπη έπρεπε να «δει» τη Γαλλία για να αντιληφθεί τί δεν έπρεπε να κάνει!!

Τότε ήταν που οι ευρωπαϊκές πολιτικές εξουσίας άκρως και ασυγχώρητα λανθασμένα δεν κατάλαβαν ή δεν θέλησαν να καταλάβουν – και ακόμη δείχνουν να μην καταλαβαίνουν – ότι για τους ισλαμιστές η χριστιανική δυτική «συμπερίληψη» σημαίνει απλά και μόνο υποταγή στους ισλαμικούς κανόνες και στους ισλαμιστές!

Σήμερα, ειδικά η Ιταλία, διεθνές κέντρο του Χριστιανισμού με πυρήνα τη Ρώμη έδρα της μεγαλύτερης χριστιανικής κοινωνίας, έγινε πρωταρχικός στόχος των Ισλαμιστών. Και η κατάκτηση της Ρώμη είναι η πρώτη, αναντικατάστατη προοπτική και κατηγορηματική επιταγή τους, με τις δεκάδες παράνομα αλλά λειτουργούντα τζαμιά σε πολυκατοικίες και αλλού να «εργάζονται» γι’ αυτόν τον σκοπό.

Κάτι που συμβαίνει και σε όλες τις άλλες ιταλικές πόλεις υπό κατάκτηση.

Γι’ αυτόν τον λόγο άλλωστε συγκροτήθηκε και ένα κόμμα, το MU–RO27, Musulmani per Roma 2027 με την δηλωθείσα πρόθεση να λάβει μέρος στις προσεχείς (2027) δημοτικές εκλογές για να διεκδικήσει την δημαρχία/«ιδιοκτησία» και της Ρώμης, της μεγαλύτερης ιταλικής πόλης, πρωτεύουσα του ιταλικού κράτους και προπαντός κέντρο του χριστιανικού καθολικισμου!

Και ο λόγος για τον οποίο οι Μουσουλμάνοι της Ρώμης λένε πως προσέρχονται στις δημοτικές εκλογές είναι πως έχουν την πεποίθηση ότι και αυτοί (που στη Ρώμη είναι περίπου 120.000, από τους οποίους τουλάχιστον 40.000 έχουν την ιταλική υπηκοότητα!) μπορούν να συμβάλλουν στο κοινό καλό κομίζοντας τις αξίες της θρησκείας τους(!) και επίσης «νέα θέματα» (ασφαλώς υπονοούν «ισλαμικά») «στη δημοτική συζήτηση», όπως δήλωσε ο Francesco Tieri, Ιταλός μηχανικός το επάγγελμα, που ασπάστηκε το Ισλάμ.

Τα «παραδείγματα» του Λονδίνου και πολύ πρόσφατα της Νέας Υόρκης αφάνταστα ενθάρρυναν τους Ισλαμιστές στην Ιταλία.

4. Εκτός από την Oriana Fallaci, και ο δημοσιογράφος κι αυτός Gianfranco Funari υπήρξε, κιόλας από τα 1991, πρόδρομος στη καταγγελία ισλαμοποίησης των δυτικών ευρωπαϊκών χωρών.

Και ό, τι είχε προβλέψει εκείνο το χρόνο, πραγματοποιήθηκε ακριβώς αναφορικά με την απειλή του ισλαμικού φονταμενταλισμού στη Δύση και τον χριστιανικό κόσμο της.

«Τώρα στις χώρες τους», έλεγε, «εξαφανίζουν τους Χριστιανούς». Μετά θα έρθουν και εδώ». Όπερ κι έγινε, μόνο που η απώλεια των απομεινάντων Χριστιανών δεν σταμάτησε, αλλά συνεχίζει ακόμη, όχι μόνο στην Αφρική, αλλά όπου υπάρχει μουσουλμανικό ριζοσπαστικό στοιχείο, δηλαδή παντού. Και κανείς δεν δημοσιοποιεί αυτές τις δολοφονίες.

Μετά τα γεγονότα της 11^ης του Σεπτέμβρη 2001, χιλιάδες είναι οι Ευρωπαίοι που έχουν σκοτωθεί από τους Ισλαμιστές. Και το παράξενο: κανένας Αμερικανός δεν δολοφονήθηκε! Πώς φαίνεται, επομένως, πόσο «τρύπια» είναι η ασφάλεια στην Ευρώπη σε σχέση με τις ΗΠΑ!

Ωστόσο δεν υπάρχει μόνο το «βίαιο Ισλάμ», η βίαιη όψη της ισλαμοποίησης. Η επέκτασή της χρησιμοποιεί ταυτόχρονα και τις δημοκρατικές διαδικασίες που ισχύουν στις δυτικές χώρες χρησιμοποιώντας τες προς όφελός της, όπως λ.χ. η αποδοχή οιουδήποτε όχι μόνο για να ζήσει σε αυτές, αλλά και για να αναπτύξει τα συμφέροντά του! Μια «γενναιοδωρία» που κοστίζει πολύ ακριβά στην Ιταλία, όπως και σε όλες τις άλλες ευρωδυτικές χώρες.

Είναι το πολιτικό Ισλάμ το οποίο θέτει και την υποψηφιότητά του για δήμαρχο της Ρώμης(!) φτάνοντας στο σημείο να δηλώνει δημόσια, καθαρά και ξάστερα, ως πολιτική προϋπόθεση τη θρησκεία του Αλλάχ.

Και είναι ο πολλαπλασιασμός των τζαμιών εκεί όπου οι εκκλησίες μαραζώνουν ελλείψει πιστών.

Πάρα πολλοί είναι σήμερα στην Ευρώπη εκείνοι που φέρονται σαν τις στρουθοκαμήλους: προτιμούν να μη βλέπουν, να μη νοιώθουν τον αέρα εξισλαμισμού που διατρέχει όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση απειλώντας την πολιτιστικά, γλωσσικά, πνευματικά και πληθυσμιακά.

Αυτό το φαινόμενο έχει καταγγείλει στην Ιταλία, πάλι τα έτη ’90-2000, ο Magdi Cristiano Allam, μουσουλμάνος που εγκατέλειψε το Ισλάμ για να γίνει Χριστιανός, εκ των έσω γνώστης όχι μόνο της όλης κατάστασης, αλλά και των κορανικών και άλλων ισλαμικών «νόμων» και κανονισμών.

Κατά τον Allam, η ισλαμοποίηση της Δύσης σίγουρα δεν μπορεί να επιτευχθεί με στρατιωτικά μέσα, αλλά με τρόπο αφάνταστα ύπουλο, ως μια εκούσια πολιτιστική υποταγή, σε μια Ευρώπη που απώλεσε τη ψυχή της πριν ακόμη χάσει τα σύνορά της, μια Ευρώπη αποχριστιανοποιημένη, αποσυντονισμένη και ανίκανη να υπερασπιστεί τη δική της ταυτότητα, μια Ευρώπη που απώλεσε τη πίστη στην Ιστορία της, στις αξίες της και στην ελευθερία της.

Και βέβαια, όποιος παύει να πιστεύει στον εαυτό του, παύει και να υπάρχει!

Η άποψη του Allam – που είναι και η πιο σωστή και αληθινή – είναι πως το πολιτικό Ισλάμ, και όχι μόνο αυτό, έλκει τη δύναμή του από την κατά γράμμα ανάγνωση ορισμένων εδαφίων του Κορανίου, μεταξύ των οποίων ειδικά η σούρα 9:29: «Να πολεμάς εκείνους που δεν πιστεύουν στον Αλλάχ… έως ότου… υποταχθούν», η σούρα 5:51: «Ω εσείς που πιστεύετε, μη γίνετε φίλοι των Εβραίων και Χριστιανών. Αυτοί είναι φίλοι μεταξύ τους» και η σούρα 9:30: «Οι Ιουδαίοι λένε πως ο Uzair είναι γιος του Αλλάχ, οι Χριστιανοί ότι ο Μεσσίας είναι γιος του Αλλάχ… Ο Αλλάχ να τους καταραστεί».

Ασφαλώς αυτοί οι στίχοι γράφτηκαν σε μια συγκεκριμένη ιστορική εποχή. Σήμερα όμως επανερμηνεύονται στη βάση των ισχυόντων φονταμενταλιστικών δογμάτων που δικαιολογούν την ιδεολογική αντίθεση και δράση εναντίον της Δύσης.

Αυτό σημαίνει πως η ισλαμική πίστη χρησιμοποιείται πολιτικά, γίνεται όργανο πολιτικής εξουσίας και εξουσίασης, πάλη ενάντια στην διαφοροποίηση, στην «άλλη» πίστη, ου πρέπει να εξοντωθεί.

Ακριβώς αυτό είναι και εκείνο που είχε καταγγείλει η Oriana Fallaci στη προσπάθεια να αφυπνίσει την Ευρώπη από τον λήθαργο της, την αδράνεια της, μια Ευρώπη η οποία, στο όνομα ενός κακώς εννοουμένου ρελατιβισμού, παραδίδεται σε ένα μοντέλο εντελώς ασύμβατο με τις αρχές της ελευθερίας και ισότητας που χαρακτηρίζουν νομικά τη Δύση.

Η Ευρώπη φαίνεται να «ξεχνά» πως διάλογος γίνεται μεταξύ κουλτούρες που σέβονται η μία την άλλη, όχι μεταξύ έναν που μιλάει και έναν που γονατίζει. Και ένας πολιτισμός ζει έως ότου διατηρεί το δικαίωμα και το χρέος να αναγνωρίζεται στις δικές του αξίες.

5. Ως εδώ, λοιπόν, η «ανάγνωση» μιας γενικευμένης κατάστασης ιδεολογικής επέκτασης του ισλαμισμού στην Ευρώπη και ειδικά στην Ιταλία, όπου στη πράξη ευδοκιμεί με τη βεβαιωμένη υποστήριξη των δικαστών και εισαγγελέων πολιτικά εντεταγμένων σε μια άκρως ευνοϊκή αριστερόφωνη και προπαντός αντικυβερνητική κουλτούρα.

Ένα «μάθημα» που καλό θα ήταν να έχουν βασικά υπόψη τους όλοι οι λαοί και όλοι οι ευρωπαίοι πολίτες.

Μερικά «παραδείγματα προς αποφυγήν» σχετικά με την παρείσφρηση των ισλαμιστών στην ιταλική κοινωνία και των κινδύνων της αποδοχής που φαίνεται να μην έχει επαρκώς συνειδητοποιήσει ένα σχετικά μεγάλο μέρος του πληθυσμού, θα φωτίσουν αρκετά όσα ως τώρα έχουν παραπάνω εκτεθεί.

α) Έντονες αντιδράσεις προκάλεσε πρόσφατα η απόφαση του σχολείου «Bachelet» στο Abbiategrssso, μια πόλη κοντά στο Μιλάνο, να οργανώσει πρόσθετα μαθήματα αραβικής γλώσσας και κουλτούρας για τους μαθητές του και προπαντός μαθήματα για το πώς να φοριέται η ισλαμική μαντήλα (hijab)!

Η ευρωβουλευτής Isabella Tovaglieri κατήγγειλε σφοδρά την πρωτοβουλία: «Το ιταλικό σχολείο δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνει ο χώρος όπου γίνεται προσηλυτισμός του Ισλάμ, όπου μεταδίδονται έθιμα και παραδόσεις αντίθετα προς τις βασικές αξίες της δυτικής κοινωνίας μας όπως η ελευθερία και τα δικαιώματα(.) Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε τα σχολεία μας να γίνουν εργαλεία μιας «ένταξης απ΄ την ανάποδη», όπου δεν είναι οι ξενόφερτοι μουσουλμάνοι μαθητές που αφομοιώνουν τη γλώσσα και τις παραδόσεις μας, αλλά οι ντόπιοι Ιταλοί μαθητές που κατηχούνται σε ήθη και παραδόσεις αντίθετες προς την κουλτούρα μας και τις αξίες μας».

Έτσι συμβαίνει το ακραίο παράδοξο οι Ιταλοί μαθητές να δελεάζονται για να μάθουν τη γλώσσα των λαθρομεταναστών και όχι το αντίθετο!

β) για την ημέρα γιορτής του τέλους του ισλαμικού Ramadan, τις μ΄ρες 10.4.2024 και 31.3.2025, το σχολείο “Iqbal Masih” (!!), στο Pioltello, δήμος της μητροπολιτικής πόλης του Μιλάνου, όπου το 43% των μαθητών είναι ξένοι με πλειοψηφία μουσουλμάνων, έκλεισε γιατί, έτσι κι αλλιώς, όπως είπαν, τα ισλαμικά παιδιά δεν θα γιόρταζαν μη πηγαίνοντας στα μαθήματα.

γ) σε πολλά σχολεία στα μαθητικά γεύματα επέβαλαν τη χρήση κρεάτων halal, κατά τη μουσουλμανική συνήθεια, και απαγόρευσαν το κολατσιό στους μαθητές «για να μη νοιώθουν άβολα οι μουσουλμάνοι που νηστεύουν στο Ramadan!

δ) στη πόλη Piacenza επιτράπηκε σε μέλη του ισλαμικού πολιτιστικού Συλλόγου Averroé με έδρα στην ίδια πόλη, να εισέλθουν σε δημοτικά σχολεία προτείνοντας μαθήματα για το Ισλάμ.

Επίσης, παιδιά δύο τάξεων Ε’ Δημοτικού στη πόλη Pontenure, στην επαρχία πάλι της Piacenza, επισκέφτηκαν με τους δασκάλους τους τον ως άνω Σύλλογο για να γνωρίσουν τα δρώμενά του, ενώ μέλη του Averroé μπήκαν στα Λύκεια Melchiorre Gioia και Colombini ακριβώς κατά τη διάρκεια των μαθημάτων Θρησκευτικών, διακόπτοντας το!

Όσο για τα παιδιά του Δημοτικού που δέχτηκε την επίσκεψη του Συλλόγου Averroé (βλ. δ), η δασκάλα τους δεν δίστασε να δηλώσει: «είναι μια γενιά που μας δίνει καλές ελπίδες για το μέλλον»!

Και αυτή η δασκάλα λέει πως είναι Ιταλίδα!

ε) στη πόλη Monfalcone, κοντά στη Τεργέστη, επιτράπηκε σε μουσουλμάνες μαθήτριες να φορούν το niqab στις ώρες μαθημάτων. Στην είσοδο του σχολείου, σε ένα δωμάτιο «ελέγχονται» ποιες είναι και μετά, με το ρούχο που τις σκεπάζει ολόκληρες, μπαίνουν στη τάξη!

ζ) φούντωσαν οι αντιδράσεις όταν οι δάσκαλοι των παιδιών του καθολικού νηπιαγωγείου Santa Maria delle Vittorie στη πόλη Vittorio Veneto τα έφεραν, με την άδεια των γονιών τους και του εφημερίου, σε επίσκψη στο τζαμί στη πόλη Susegana βάζοντας τα να γονατίσουν με κατεύθυνση τη Μέκκα για να προσευχηθούν μαζί με τον Ιμάμη!

η) στη Brescia, στο κέντρο της πόλης, άνοιξε μια κορανική σχολή για μικρά παιδιά, όσα Ιταλάκια θέλουν να πάνε.

θ) τον Μάη 2025 στο Πανεπιστήμιο του Torino για πάνω από μια ώρα ο Ιμάμης Brahim Baya «δίδαξε» ισλαμισμό μέσα σε μια αίθουσα που είχε προηγουμένως καταληφθεί.

ι) στο Πανεπιστήμιο Magna Greacia του Catanzaro στη Καλαβρία άνοιξε ένας χώρος λατρείας για τους μουσουλμάνους πιστους.

κ) πολύ πρόσφατα, τον Δεκέμβρη 2025, ο Διευθυντής της εφημερίδας Il Giornale Vittorio Feltri καταδικάστηκε από ιταλικό δικαστήριο σε πρόστιμο 20.000 ευρώ επειδή το 2020(!), μιλώντας σε μια ραδιοφωνική εκπομπή, είχε πει πως «οι μουσουλμάνοι είναι μαινόμενοι».

Τη μήνυση εναντίον του Feltri κατέθεσε η ιταλική οργάνωση Asgi (Associazione Studi Giuridici sull’Immigrazione), Σύλλογος Νομικών Μελετών για την Μετανάστευση, μια ομάδα Ιταλών δικηγόρων οι οποίοι υπερασπίζονται, με το σύστημα της δωρεάν νομικής βοήθειας, τους «πένητες» διακινητές και λαθρομετανάστες που συλλαμβάνονται, λαμβάνοντας γι’ αυτή την εργασία τους χρήματα από το ιταλικό κράτος, δηλαδή από τους Ιταλούς φορολογούμενους!

Το «κόλπο» των Ιταλών δικηγόρων να πλουτίσουν εις βάρος των Ιταλών συμπολιτών τους προς όφελος των λαθρομεταναστών!

Το ιταλικό δικαστήριο καταδίκασε τον Feltri για… «προσβολή της μουσουλμανικής θρησκείας»!!

6. Όλα ετούτα δεν είναι βέβαια τα μόνα «κρούσματα»-παραδείγματα. Οι σχετικές καταγγελίες είναι συνεχείς, όχι μόνο σε δικαστικό, αλλά και σε βουλευτικό επίπεδο.

Υπάρχουν σχολεία όπου απαγορεύτηκε ο Εσταυρωμένος στον τοίχο της τάξης «για να μη συγχυστεί» ο μουσουλμάνος μαθητής! Σχολεία όπου το ζαμπόν βγήκε από το μενού, γιατί οι μουσουλμάνοι μαθητές δεν τρώνε χοιρινό κρέας και δεν πρέπει να βλέπουν τους ιταλούς μαθητές να τρώνε το ζαμπόν!

Σε μια συνάντηση για τον «ισλαμο-χριστιανικό διάλογο» (προσοχή: πρώτο είναι το «ισλαμικό» και μετά το «χριστιανικό») ένας μουσουλμάνος ομιλητής δεν δίστασε να δηλώσει στους παρόντες Ιταλούς ακροατές: «Χάρη στους δικούς σας δημοκρατικούς νόμους, θα εισβάλλουμε στις χώρες σας και χάρη στους δικούς μας θρησκευτικούς νόμος θα σας κυριεύσουμε»!

Και όποιος σωστά αντιλέγει πως δεν υπάρχει κανένα μετριοπαθές Ισλάμ και η λέξη «Ισλάμ» σημαίνει «υποταγή στον Αλλάχ» και πως για τους μουσουλμάνους θρησκεία σημαίνει πολιτική, κατηγορείται για ρατσισμό, όπως συμβαίνει και με τον στρατηγό Roberto Vannacci που κατηγορείται γιατί λέει πως «ο ριζοσπαστικός ισλαμισμός είναι επικίνδυνος και τρομοκρατικός επειδή θέτει σε άμεσο κίνδυνο την ύπαρξη της ιστορίας και της κουλτούρας μας και προκαλεί τον ξεριζωμό της κοινωνίας μας».

Και βέβαια, έτσι όπως είχε προβλέψει και αναλύσει η Οριάνα Φαλλάτσι σε ανύποπτο χρόνο, πριν από 30 χρόνια, η Αριστερά και το Ισλάμ οδηγούν την ισλαμική «σταυροφορία» στην Ιταλία και εναντίον της Ιταλίας, με δύναμη ποικιλότροπη, βιαιότητα, παραβίαση όλων των νόμων, ενάντια στο νόμιμο κράτος, σε μια αχαλίνωτη διάβρωση του χριστιανικού ιστού, ήδη από μόνο του βαθιά αποδυναμωμένο από αποσκιρτήσεις, αδιαφορίες, απογοητεύσεις, πολλαπλών ειδών αδυναμίες, άλυτα κοινωνικά προβλήματα.

Τελικά ό, τι συμβαίνει στην Ιταλία είναι η κραυγαλέα απόδειξη, χωρίς τη παραμικρή ένδειξη του αντιθέτου, ότι τα περίπου δυόμιση εκατομμύρια μουσουλμάνων που υπάρχουν εκεί δεν πρόκειται στον αιώνα τον άπαντα να αποκτήσουν ιταλική συνείδηση και να αφομοιωθούν ειρηνικά με τον ιταλικό ντόπιο πληθυσμό, ούτε και τα περίπου 300.000 παιδιά Δημοτικού/Γυμνασίου να γίνουν πραγματικά μέτοχοι της ιταλικής κουλτούρας και τρόπου ζωής, όσα ιταλικά μαθήματα κι αν κάνουν!

7. Η είδηση μόλις έχει ανακοινωθεί, αλλά οι πιθανότητες να διαδοθεί μάλλον είναι πενιχρές, αν όχι ανύπαρκτες γιατί, σε αντίθετη περίπτωση, ασφαλώς θα «δείξει» τη «γύμνια» των κοινοτικών κυβερνήσεων και την woke-ισλαμική τάση τους γενικά αντίθετη με εκείνη των λαών τους.

Τον Δεκέμβρη 2025 το State Department με εγκύκλιο είχε δώσει εντολή σε όλες τις αμερικανικές πρεσβείες και αμερικανικά προξενεία στις χώρες του βόρειου ημισφαιρίου να μεριμνήσουν στη συλλογή εγγράφως τεκμηριωμένων αποδείξεων σχετικά με το χάος που δημιουργείται από τις μαζικές λαθρoμεταναστεύσεις.

Και όχι μόνο: η οδηγία ζητά επίσης τη μέγιστη προσοχή για τα εγκλήματα που «κρύβονται» πίσω από τα καραβάνια των λαθρομεταναστών, όπως η διακίνηση ανθρώπων και τα ναρκωτικά.

Αλλά δεν τελειώνει εδώ. Οι αμερικανικές διπλωματικές και προξενικές αντιπροσωπείες εντέλλονται επίσης να συντάσσουν εκθέσεις όχι μόνο για το μέγεθος των λαθρομεταναστευτικών ροών, αλλά και για τις πολιτικές των κυβερνήσεων αναφορικά με αυτές, με ειδική μνεία στις περιπτώσεις των κρατών με χαλαρωμένη συμπεριφορά σχετικά με τη ασφάλεια των συνόρων τους.

Σε μια διακοίνωση του Department τονίζεται με έμφαση: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες προτρέπουν τις Κυβερνήσεις» (εννοεί της Ευρώπης) «να φυλάσσουν τα σύνορά τους και να υπερασπίζονται τους πολίτες τους από τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που προκαλούν οι μαζικές λαθρομετανατεύσεις».

Αυτό σημαίνει πως για τις ΗΠΑ, όπως θα πρέπει να είναι και για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, το κέντρο όλων των πολιτικών σχεδιασμών θα πρέπει να είναι η εθνική κυριαρχία, η ασφάλεια των συνόρων και η προστασία των πολιτών.

Ο νοών νοείτω.

Και δε χρειάζεται να μας το λέει ο Rubio, ότι τα τελευταία χρόνια οι λαθρομεταναστευτικές ροές υπήρξαν «βαθιά αποσταθεροποιητικές» για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Το ξέρουμε, το βλέπουμε καλά, ολόκληρες χωρες το «ζουν» στο πετσί τους.

Όπως πολύ σωστά δεν χρειάζεται να μας το πουν οι Αμερικανοί ότι οι δυτικές χώρες δεν μπορούν να αρκούνται στο να ακολουθούν πολιτικές υποδοχής και ενσωμάτωσης χωρίς να ανησυχούν για τις εγκληματικές οργανώσεις που παρακινούν το λαθρομεταναστευτικό φαινόμενο από το οποίο κερδίζουν δισεκατομμύρια σε όλο τον κόσμο.

Διότι οι λαθρομεταναστεύσεις δεν είναι ένα αυθόρμητο συμβάν, αλλά μια συνεχή τροφοδοσία από καρτέλ με άμεση πρόθεση συνεχούς επέκτασης της διακίνησης ανθρώπων και ναρκωτικών εντός των συνόρων τω δυτικών κρατών.

8. Αυτή λοιπόν η κατάσταση στην Ιταλία.

Και είναι εξαιρετικά λυπηρό οι πολίτες μιας χώρας 59 εκατομμυρίων κατοίκων να έχον καταντήσει (τόσο) υποταγμένοι – ασυγχώρητα, απαράδεκτα, απελπιστικά – στην εισβολή αλλόθρησκων, αλλόγλωσσων λαθραίων ο μόνος σκοπός των οποίων είναι η θρησκευτική τους επικράτηση και η διάλυση της κοινωνίας, ιστορίας και νομοθεσίας της χώρας.

Προσοχή λοιπόν. Η Ελλάδα δεν «κείται μακράν»!

………………………………………………………………

Γράφει ο Αντιστράτηγος (ε.α) Νικόλαος Ταμουρίδης, Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ

«…Αι δε Αθήναι έχουσι, άνθρωπον και τον λόγον», διατρανώνει ο Έλλην διδάσκαλος της ρητορικής Ιμέριος, παραθέτοντας τα γνωρίσματα διαφόρων λαών της εποχής του και υμνώντας την Αθήνα που ξεχώριζε για την ανωτερότητα του πνεύματος και ιδιαιτέρως για τον λόγο, ως έκφραση της ανθρώπινης λογικής και του πολιτισμού.

Η παραδοχή αυτή του Ιμέριου επιβεβαιώνεται περίτρανα από τον μέγιστο των Αθηναίων πολιτικό, ρήτορα και στρατηγό Περικλή, με ένα μνημειώδες έργο του λόγου, τον «Επιτάφιο», όπως μας τον διέσωσε ο Θουκυδίδης.

Ο «Επιτάφιος» είναι ένας «εγκωμιαστικός λόγος επιδεικτικής ρητορείας», που εκφωνήθηκε από τον Περικλή το έτος 430 π.Χ. προς τιμήν της πόλης των Αθηνών και των νεκρών που έπεσαν κατά τον πρώτο χρόνο του Πελοποννησιακού πολέμου.

Όλο το κείμενο του Επιταφίου, και ιδιαίτερα η φροντίδα για την επίσημη ταφή των νεκρών με τιμές, η διάκριση και η τιμή των υπερόχων πράξεων, καθώς και η ανάθεση δημοσίων αξιωμάτων σε πολίτες που ξεχωρίζουν για τις πνευματικές και ηθικές τους αρετές, δείχνουν την εικόνα μιας πολιτείας ανεπτυγμένης πνευματικά και ηθικά.

Ιδιαίτερα σημεία άξια επισήμανσης του λόγου του Περικλή, που κατά την άποψη του γράφοντος θα έπρεπε να αποτελούν παρακαταθήκη για τις σημερινές γενιές έχουν ως εξής:

–Θάρρος-Θυσία: Το θάρρος και η θυσία για την πατρίδα πρέπει να προέρχονται όχι από το ψυχρό υπολογισμό του συμφέροντος, αλλά από το ανώτερο εσωτερικό συναίσθημα του θαυμασμού και του έρωτα προς την πατρίδα και το μεγαλείο της.

–Ευτυχία-Ελευθερία-Ευψυχία: «Το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον», δηλ. ευτυχία χωρίς ελευθερία δεν υπάρχει και η ελευθερία αποκτάται με αγώνες που απαιτούν γενναιοψυχία.

–Η παράδοση της σκυτάλης. Χρέος κάθε γενιάς είναι να παραδώσει καλύτερη πατρίδα από αυτήν που παρέλαβε: «Αυτοί γαρ οικούντες την χώραν μέχρι τούδε παρέδωσαν ελευθέραν δι’ αρετήν. Ημείς δε επηυξήσαμεν τα πλείω αυτής και παρασκευάσαμεν αυτήν τοις πάσιν αυταρκεστάτην και ες πόλεμον και ες ειρήνην», δηλαδή: «Γιατί αυτοί (οι πεσόντες) κατοικώντας την χώρα αυτή, από γενεά σε γενεά μέχρι των ημερών μας, μας την παρέδωσαν ελεύθερη χάρις στην ανδρεία τους. Εμείς δε τους περισσότερους τομείς αυξήσαμε και την προετοιμάσαμε σε όλα, ώστε να είναι αυταρκέστατη και για πόλεμο και για ειρήνη».

–Εξισορροπημένος συνδυασμός θεωρίας και πράξης, με θεμέλια την κοινωνική αρετή και το ήθος, που ανυψώνει τους Αθηναίους στο επίπεδο ανθρώπων που συνδυάζουν αρμονικά αντινομικές αρετές. Έτσι:

1) Η αγάπη του ωραίου συνδυάζεται με την απλότητα και τη λιτότητα, η δε πνευματική αναζήτηση με την ανδρεία,

2) Ο πλούτος αποτελεί επιδίωξη σαν αφορμή για δράση, χωρίς η φτώχεια να θεωρείται ντροπή,

3) Η απασχόληση με ιδιωτικές υποθέσεις συνδυάζεται με το ενδιαφέρον για την πολιτική. Εκείνος που δεν συμμετέχει στα πολιτικά θεωρείται άχρηστος πολίτης,

4) Ο λόγος συνδυάζεται με τα έργα και η τόλμη με την φρόνηση και την σκέψη,

5) Ο Αθηναίος πολίτης έχει πρόσβαση στη γνώση, γνωρίζει και τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα, διατηρεί την ψυχραιμία ανάμεσα σε αυτά και προχωρεί με σύνεση και χωρίς φόβο στη δράση και

6) Στη φιλία και στην πολιτική, οι Αθηναίοι δεν ενδιαφέρονται να κερδίσουν, αλλά να προσφέρουν, χωρίς να αποβλέπουν στο ατομικό συμφέρον. Έτσι δεν είναι προσκολλημένοι στα μικροσυμφέροντα αλλά αναπνέουν τον αέρα της ελευθερίας τους!

Φτάνοντας στην Ελλάδα του σήμερα:

Καταλαβαίνουμε ότι όλα αυτά, τα λεχθέντα από τον μέγιστο Περικλή, αποτελούν σοφά διδάγματα και για την σημερινή ελληνική κοινωνία, που αν τα ακολουθούσαμε θα είχαμε μια ζηλευτή στον κόσμο πολιτεία.

Αντί αυτού όμως, η χώρα μας, με κύρια ευθύνη των πολιτικών της ταγών, έχει χάσει τελείως τον προσανατολισμό της!

Σήμερα, τα θέλγητρα της εξουσίας και του χρήματος πρωταγωνιστούν σε μια κατακλυσμιαία ισοπέδωση των πάντων. Οι θεσμοί υπονομεύονται, οι αξίες διαβρώνονται, οι αρετές μυκτηρίζονται (περιφρονούνται και κατακρίνονται περιγελώντας τες), οι συνειδήσεις δοκιμάζονται και οι πολίτες διασύρονται και εμπαίζονται.

Σήμερα, οι ανεπάγγελτοι επαγγελματίες της πολιτικής, χρησιμοποιώντας την καταλυτική δύναμη των ΜΜΕ, σαρώνουν κάθε αξία και κάθε αρετή, στο βωμό του ατομικού και κομματικού συμφέροντος.

Σήμερα οι παλαιότεροι δεν παραδίδουν πλέον σκυτάλη στους νεώτερους, ούτε καν αγωνίζονται!

Σήμερα δεν έχουμε πολιτεία «ου ζηλούση τους νόμους των πέλας»! Κατ’ όνομα μεν κέκληται δημοκρατία, πλην όμως αυταρχισμό, αναρχία και τρομοκρατία βιώνουμε καθημερινά στην πράξη.

Σήμερα ο πολιτικός χώρος, έχει μετατραπεί σε πολιτική παλαίστρα, η οποία συντρίβει, ατιμάζει, καταστρέφει και δολοφονεί την ανθρώπινη προσωπικότητα.

Σήμερα, οι πολιτικοί μας ταγοί παραδίδουν στις νέες γενεές μια Ελλάδα χρεωκοπημένη ηθικά, πνευματικά, εθνικά, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά. Παραδίδουν μια Ελλάδα του μέχρι πρότινος 97% Ελλήνων το γένος Ορθοδόξων Χριστιανών, γεμάτη από -ων ουκ έστιν αριθμός- αλλοεθνείς και αλλόθρησκους.

Σήμερα, η «γλυκυτάτη πατρίς Ελλάς» κινδυνεύει από την πλήρη πνευματική, ηθική, πολιτική και κοινωνική σήψη και αποσύνθεση!

Σήμερα είναι η ώρα των ευθυνών, όλων των υγιώς σκεπτομένων Ελλήνων, να ενώσουν τις δυνάμεις τους, να οργανωθούν πολιτικά, να αποτρέψουν την πλήρη καταστροφή της πατρίδας και να την αναστήσουν ξανά!

Να καταστούν «θεματοφύλακες» της πνευματικής κληρονομιάς του Ελληνικού πνεύματος, αυτής της παρακαταθήκης του Περικλή, που πρέπει να σεβαστούμε και να διαφυλάξουμε με κάθε θυσία!