Ακολουθήστε μας

Αναλύσεις

Pakistan’s Women Under Siege: Journalists, Activists, and Ordinary Lives at Risk

Pakistan is normalizing a culture where women are denied both safety and voice.

Δημοσιεύτηκε στις

Harassment of female journalists in Pakistan is a troubling norm. Not only physical annoyance, these journalists are facing digital harassment also. In the recent case of harassment (November 16, 2025), another prominent journalist Benazir Shah is being subjected to severe threats online. She has been targeted in a deepfake video circulated by an ‘X’ account followed by Information Minister Attaullah Tarar. Ironically, Benazir did not wish to file PECA (Prevention of Electronic Crimes Act) case citing that as doing so would lend legitimacy to a law and institution that have been used to harass journalists and silence citizens and suppress dissent.

Pakistan’s record on women’s rights continues to decline, and 2025 has only reinforced this grim trajectory. The latest outrage came when the Pakistan Federal Union of Journalists (PFUJ) slammed the government for using the Prevention of Electronic Crimes Act (PECA) to register cases against female journalists who criticized state institutions.1 The journalists were accused of spreading “false information” and “anti-state propaganda,” charges that are notoriously vague and serve as convenient tools to silence dissent. PFUJ warned that this trend has become routine under the current military-backed government, with women journalists facing harassment, online abuse, and fabricated legal charges simply for doing their jobs.2 The use of PECA, a law originally designed to curb cybercrime, against reporters has become one of the sharpest weapons of repression in Pakistan. When women in the press are punished for speaking truth to power, it lays bare not only the fragility of Pakistan’s institutions but the deep-seated hostility towards women’s voices in public life.

The crackdown on female journalists is part of a much larger pattern of gender-based repression across Pakistan. Over the past three years, since Field Marshal Syed Asim Munir became army chief, press freedom has shrunk dramatically, and women journalists have been on the frontlines of intimidation. Reporters like Asma Shirazi, Gharidah Farooqi, and others have faced coordinated harassment campaigns online, often amplified by bot networks and social media accounts sympathetic to the military establishment.3 Some have been threatened with blasphemy accusations, which in Pakistan amount to death threats. Others have been served notices under PECA, accused of “defaming” the army or “creating unrest.” The threats go far beyond rhetoric. Female journalists have reported stalkers outside their homes, abusive calls to their families, and relentless trolling campaigns designed to silence them. In a country where digital harassment can easily translate into physical danger, these attacks leave women at heightened risk.

PFUJ’s statement in 2025 was especially stark because it connected the dots between gender and press freedom, calling out the state for using PECA not as a shield against cybercrime but as a sword against critical voices. Human Rights Watch and Amnesty International have also documented how PECA has been repeatedly misused to criminalize speech, noting that women journalists and activists face a double jeopardy: state persecution and a misogynistic culture that labels them immoral or “un-Islamic” for challenging authority.4 When the state itself validates these attacks by filing official cases, the message to women is unmistakable: silence yourself, or the machinery of power will silence you.

Pakistan consistently ranks among the worst in global gender-equality indices, with the World Economic Forum placing it near the bottom of its Global Gender Gap Report. The statistics are damning: nearly one in three women experiences domestic violence; literacy rates for women remain far lower than men; workplace participation is minimal; and women politicians and activists regularly face intimidation. The persistence of so-called “honour killings” is another stark reminder of the dangers faced by Pakistani women. In 2024 alone, rights groups recorded hundreds of cases of women killed by their families for allegedly tarnishing family “honour.” These crimes, often treated with leniency by police and courts, are a brutal indicator of how deep misogyny runs in Pakistani society.

The past few years have also seen an increase in the harassment of women who participate in movements like the Aurat March, an annual rally demanding gender equality. Each year, organizers and participants are threatened with violence, accused of blasphemy, and vilified on television talk shows. In March 2025, participants reported that their posters were torn down, rallies were blocked by police, and organizers were summoned for questioning. Such actions are not isolated but form part of the state’s broader suppression of women’s activism, ensuring that demands for equality never gain real traction. Meanwhile, women from marginalized communities, such as Hindu and Christian girls, remain vulnerable to forced conversions, abductions, and coerced marriages, particularly in Sindh and Punjab.

What makes the targeting of female journalists especially alarming is that they represent the few women who have managed to break through Pakistan’s rigid barriers to public life.5 Instead of protecting them, the state subjects them to heightened scrutiny, gendered abuse, and criminal cases. The use of PECA against them confirms a broader truth: Pakistan’s legal system is weaponized against women, whether in cases of domestic violence, “immorality,” or speech deemed critical of the military establishment. Conviction rates in cases of gender-based violence remain abysmally low, while perpetrators of honor killings in Pakistan often walk free.6The judiciary’s reluctance to punish violence against women reflects the executive’s eagerness to punish women who dare to speak.

The international community has repeatedly flagged these abuses. In 2024, the UN Human Rights Council raised concerns about Pakistan’s shrinking space for women journalists and activists, noting that reprisals against women reporters are not sporadic but systematic. Reporters Without Borders ranked Pakistan 158th out of 180 countries in its 2025 Press Freedom Index, highlighting the specific dangers faced by female journalists. Amnesty International described the state of women’s rights in Pakistan as “dire,” citing not only the misuse of laws like PECA but also the impunity for violence against women. Local watchdogs, including the Human Rights Commission of Pakistan, have also admitted that women face a disproportionate burden of rights violations in the country, whether as journalists, activists, or ordinary citizens.7

Pakistan is normalizing a culture where women are denied both safety and voice. Journalists face harassment and censorship, activists are branded as traitors, and ordinary women continue to die in honor killings or languish without justice in the courts. Field Marshal Asim Munir’s tenure has coincided with an even harder crackdown on dissent, and women are bearing the brunt of this authoritarian turn. Pakistan will remain trapped between systemic discrimination and state repression as the state institutions continue to weaponize laws like PECA, repress women journalists, and turn a blind eye to gender-based violence. The trajectory suggests not progress but regression, where women’s rights are erased under the combined weight of patriarchal culture and army-controlled authoritarian governance.

1https://www.hrw.org/news/2025/01/16/pakistan-new-government-cracks-down-free-expression

2https://www.ifj.org/media-centre/news/detail/category/press-releases/article/pakistan-peca-case-targets-women-journalists-in-whatsapp-group

3https://rsf.org/en/country/pakistan

4https://www.dw.com/en/leading-pakistan-rights-group-decries-government-crackdown/a-73415368#:~:text=The%20government%20has%20denied%20pressuring,of%20the%20people%20of%20Pakistan.%22

5https://www.reuters.com/world/asia-pacific/pakistani-journalists-rally-against-law-regulating-social-media-2025-01-28/

6https://www.aljazeera.com/news/2025/7/21/pakistan-arrests-over-a-dozen-suspects-as-honour-killing-video-goes-viral

7https://thenewsmill.com/2025/07/hrcp-expresses-concern-over-steadily-shrinking-space-for-human-rights-defence-work-in-pakistan/#:~:text=HRCP%20expresses%20concern%20over%20steadily,country’s%20international%20commitments%20and%20obligations.”

Σχετικά θέματα
Profile Picture

Είναι ο άγνωστος Χ, αλλά φυσικό πρόσωπο που βοηθάει στην παραγωγή ειδήσεων στο Geopolitico.gr, αλλά και τη δημιουργία βίντεο στο κανάλι του Σάββα Καλεντερίδη. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ανθρώπινο αλγόριθμο λόγω του όγκου των δεδομένων και πληροφοριών που αφομοιώνει καθημερινώς. Είναι καταδρομέας με ειδικότητα Χειριστή Ασυρμάτων Μέσων.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Γροιλανδία: Η στρατηγική σημασία για τις ΗΠΑ και τα σενάρια ελέγχου του Τραμπ

Η δυνατότητα αντιπυραυλικής άμυνας και ο έλεγχος της γεωγραφικής θέσης σε οποιαδήποτε στρατηγική ανταλλαγή πυρών μεταξύ της Ουάσιγκτον και της Μόσχας.

Δημοσιεύτηκε

1 ώρα πριν

στις

7 Ιανουαρίου 2026

από τον

Η Γροιλανδία δεν αποτελεί απλώς μια «μεγάλη νησίδα» στον Αρκτικό κύκλο. Για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, η περιοχή αυτή αντιπροσωπεύει το γεωγραφικό σημείο όπου τέμνονται δύο κρίσιμες διαστάσεις της εθνικής ασφάλειας: η δυνατότητα αντιπυραυλικής άμυνας και ο έλεγχος της γεωγραφικής θέσης σε οποιαδήποτε στρατηγική ανταλλαγή πυρών μεταξύ της Ουάσιγκτον και της Μόσχας.

Η Χερσόνησος Κόλα, η οποία βρίσκεται σε άμεση γειτνίαση με τα σύνορα της Φινλανδίας, φιλοξενεί τον επιχειρησιακό πυρήνα των ρωσικών στρατηγικών δυνάμεων. Στις εγκαταστάσεις αυτές περιλαμβάνονται σιλό εκτόξευσης διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων (ICBMs), βάσεις πυρηνικών υποβρυχίων καθώς και μονάδες στρατηγικών βομβαρδιστικών. Σε περίπτωση μιας βαλλιστικής ή μηχανοκίνητης τροχιάς, η διαδρομή προς τις ΗΠΑ διέρχεται υποχρεωτικά πάνω από τον εναέριο χώρο της Γροιλανδίας, καθιστώντας την το ιδανικό σημείο για επιτήρηση και –σε θεωρητικό επίπεδο– για αναχαίτιση των απειλών.

Η σημασία του απογείου (apogee)

Από τεχνικής και επιχειρησιακής απόψεως, η πλέον ευάλωτη στιγμή κατά την πτήση ενός βαλλιστικού πυραύλου εντοπίζεται στην κορυφή της τροχιάς του – όταν δηλαδή φτάνει στο απόγειο (apogee), το οποίο αποτελεί το υψηλότερο σημείο πριν ξεκινήσει η φάση της καθόδου.

Σε αυτό το συγκεκριμένο χρονικό και χωρικό σημείο, ο πύραυλος κινείται με τη χαμηλότερη ταχύτητα και η τροχιά του καθίσταται πιο προβλέψιμη, γεγονός που σημαίνει ότι είναι ευκολότερο να τον αναχαιτίσει κάποιο αμυντικό σύστημα.

Προκειμένου ένας αναχαιτιστής να φτάσει εγκαίρως στο απόγειο, η συντομότερη και πλέον αποτελεσματική διαδρομή επιβάλλει την εκτόξευση από το σημείο που βρίσκεται ακριβώς κάτω από την τροχιά του στόχου.

Γεωγραφικά, η Γροιλανδία βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη γεωγραφική «κάθετο» για πυραύλους που θα ξεκινούσαν από τις ρωσικές βάσεις στην Κόλα με κατεύθυνση το έδαφος των ΗΠΑ.

Για τον λόγο αυτό, η περιοχή θεωρείται στρατηγικό σημείο υψίστης σημασίας για την αντιπυραυλική άμυνα, καθώς μειώνει δραστικά τον χρόνο αντίδρασης και αυξάνει τις πιθανότητες μιας επιτυχούς αναχαίτισης.

Γροιλανδία: Η στρατηγική σημασία για τις ΗΠΑ και τα σενάρια ελέγχου του Τραμπ
Γροιλανδία: Η στρατηγική σημασία για τις ΗΠΑ και τα σενάρια ελέγχου του Τραμπ (Source: sigmalive.com)

Το άνοιγμα της Αρκτικής διάστασης

Η σταδιακή τήξη των πάγων έχει ως αποτέλεσμα το άνοιγμα του Βόρειου Θαλάσσιου Διαδρόμου προς την Ευρώπη. Στο άμεσο μέλλον, τα κινεζικά εμπορικά πλοία θα έχουν τη δυνατότητα να διασχίζουν την Αρκτική με κατεύθυνση το λιμάνι του Ρότερνταμ, παρακάμπτοντας πλήρως τη Διώρυγα του Σουέζ, χωρίς τους περιορισμούς μεγέθους τύπου Suezmax. Η εξέλιξη αυτή αναμένεται να επιταχύνει θεαματικά το εμπόριο μεταξύ Κίνας και Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά ταυτόχρονα να διευρύνει και τη στρατιωτική παρουσία στην περιοχή.

Παράλληλα, η αυξανόμενη ναυτική κινητικότητα ενδέχεται να συνοδευτεί –ή ήδη συνοδεύεται– από επέκταση των επιχειρήσεων κάτω από τον αρκτικό πάγο προς τον Βόρειο Ατλαντικό, γεγονός που ενισχύει περαιτέρω τη στρατηγική αξία των βορειοανατολικών ακτών ως μέσο αποτροπής.

Σπάνιες γαίες

Η γεωγραφική θέση της Γροιλανδίας στον Αρκτικό Κύκλο καθιστά το μεγαλύτερο νησί του κόσμου έναν πυλώνα ασφάλειας. Ωστόσο, τίθεται το ερώτημα: ασφάλεια για ποιον;

Οι αυξανόμενες διεθνείς εντάσεις, σε συνδυασμό με την υπερθέρμανση του πλανήτη και την παγκόσμια οικονομία, έχουν μετατρέψει τη Γροιλανδία σε επίκεντρο των συζητήσεων για τη διεθνή ασφάλεια. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, επιδιώκει να διασφαλίσει τον έλεγχο της περιοχής, το οποίο διαθέτει τεράστιο ορυκτό πλούτο και δεσπόζει στις προσβάσεις προς τη Βόρεια Αμερική.

«Αναχαιτιστική ασπίδα» και διπλός ρόλος ασφάλειας

Η βορειοανατολική ακτογραμμή της Γροιλανδίας, πέραν της αμυντικής της λειτουργίας έναντι των βαλλιστικών απειλών, λειτουργεί και ως δυνητικός κόμβος παρακολούθησης των κινεζικών ναυτικών και υποβρύχιων κινήσεων προς τον Βόρειο Ατλαντικό. Αυτός ο διπλός ρόλος εξηγεί τον λόγο για τον οποίο η κυβέρνηση Τραμπ προβάλλει τη Γροιλανδία ως ζήτημα προτεραιότητας εθνικής ασφάλειας, ανεξάρτητα από άλλες πολιτικές ή οικονομικές παραμέτρους.

ΗΠΑ: Σενάρια κτήσης χωρίς διπλωματική σαφήνεια

Σύμφωνα με πληροφορίες από τον Λευκό Οίκο, ο Πρόεδρος Τραμπ εξετάζει «μια σειρά επιλογών» για την απόκτηση της περιοχής, συμπεριλαμβανομένης της πλήρους κυριαρχίας, αν και δεν έχει διευκρινιστεί ποιο μοντέλο προκρίνεται τελικά. Ανώτερος Αμερικανός αξιωματούχος ανέφερε ότι στα σενάρια που εξετάζονται περιλαμβάνονται είτε η απευθείας αγορά είτε η σύναψη μιας Συμφωνίας Ελεύθερης Σύνδεσης (Compact of Free Association), αντίστοιχη με το καθεστώς που ισχύει σε άλλες περιοχές που βρίσκονται υπό αμερικανική επιρροή.

Η Ουάσιγκτον τονίζει ταυτόχρονα την πρόθεση για «οικοδόμησης εμπορικών σχέσεων» με τη Γροιλανδία, αφήνοντας ωστόσο ανοιχτό το ακριβές πλαίσιο της διαπραγμάτευσης, ενώ επισημαίνει με νόημα ότι «η στρατιωτική ισχύς είναι πάντα διαθέσιμη» στον εκάστοτε αρχιστράτηγο των ενόπλων δυνάμεων.

Ευρώπη και Δανία: Ηχηρή υπενθύμιση κυριαρχίας

Σε μια κοινή διπλωματική κίνηση, επτά ευρωπαϊκές χώρες –το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία, η Πολωνία, η Ισπανία και η Δανία– υπέγραψαν κοινή δήλωση, υπογραμμίζοντας κατηγορηματικά ότι «η Γροιλανδία ανήκει στον λαό της» και ότι μόνο η Κοπεγχάγη και το Νουούκ έχουν την αρμοδιότητα να αποφασίσουν για το μέλλον των μεταξύ τους σχέσεων. Η δήλωση επικαλείται τις θεμελιώδεις αρχές της εθνικής κυριαρχίας, της εδαφικής ακεραιότητας και του απαραβίαστου των συνόρων, καλώντας παράλληλα για συλλογική δράση στο πλαίσιο των διεθνών θεσμών.

Ο Πρωθυπουργός της Δανίας, Γενς-Φρέντερικ Νίλσεν, χαιρέτισε την ευρωπαϊκή τοποθέτηση, ζητώντας «διάλογο με σεβασμό στο διεθνές δίκαιο και την εδαφική ακεραιότητα».

Ιστορικό υπόβαθρο και αντιφατικές τάσεις

Η ιδέα της ενσωμάτωσης έχει εμφανιστεί στο προσκήνιο ήδη από το 2019 ως «real estate deal» ενδιαφέρον από τη Ρωσία και την Κίνα, τόσο λόγω της γεωστρατηγικής θέσης όσο και των ανεκμετάλλευτων αποθεμάτων σπάνιων γαιών που διαθέτει το υπέδαφος της νήσου.

Παρότι η Γροιλανδία διαθέτει καθεστώς αυτοδιοίκησης από το 1979 και αρκετοί πολίτες τάσσονται υπέρ της πλήρους ανεξαρτησίας, οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν συντριπτική αντίθεση στο ενδεχόμενο υπαγωγής στις ΗΠΑ, παρά την ήδη υφιστάμενη και μακροχρόνια αμερικανική στρατιωτική βάση στο νησί.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Στο στόχαστρο των Τούρκων ο Φαήλος! Η ανάρτηση Ερντογάν με χειροπέδες και οι προβολές των 14 εκατομμυρίων

Οι τοποθετήσεις του Έλληνα δικηγόρου «ξεπερνούν τα όρια της πολιτικής κριτικής» και κινούνται σε «προσβλητικό» και «προκλητικό» ύφος ανέφερε η Milliyet.

Δημοσιεύτηκε

2 ώρες πριν

στις

7 Ιανουαρίου 2026

από τον

Ακραία στοχοποίηση Κρανιδιώτη από τουρκικά ΜΜΕ – Οργή Νταβούτογλου και νέο επεισόδιο επικοινωνιακής έντασης

Σε νέα κλιμάκωση της επικοινωνιακής αντιπαράθεσης Ελλάδας–Τουρκίας οδηγεί εκτενές δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Milliyet, το οποίο στρέφεται ανοιχτά κατά του Έλληνα δικηγόρου και πολιτικού Φαήλος Κρανιδιώτης, αποδίδοντάς του χαρακτηρισμούς όπως «προβοκάτορας», «πολεμοχαρής» και «εχθρός της Τουρκίας».

Αφορμή στάθηκε ανάρτηση του Κρανιδιώτη στο “Χ”, όπου ανέβασε φωτογραφία-μοντάζ του προέδρου της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στη θέση του Νικολάς Μαδούρο, στη σχετική φωτογραφία που δημοσίευσε ο Ντόναλντ Τραμπ με τη σύλληψη του προέδρου της Βενεζουέλας από δυνάμεις της DEA στις 3 Ιανουαρίου, γράφοντας σε σχετικό tweet “Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ”. Σύμφωνα μάλιστα με τον νομικό, η συγκεκριμένη ανάρτηση είχε 14 εκατ. προβολές από την Τουρκία.

Το άρθρο εντάσσεται σε μια περίοδο αυξημένης έντασης στον δημόσιο λόγο ανάμεσα στις δύο χώρες και επιχειρεί να παρουσιάσει τον Κρανιδιώτη ως κεντρικό εκφραστή «αντιτουρκικής ρητορικής», εστιάζοντας κυρίως στη δραστηριότητά του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στις δημόσιες παρεμβάσεις του για ζητήματα ελληνικής κυριαρχίας, Διεθνούς Δικαίου και τουρκικής επιθετικότητας.

Από την κριτική στη στοχοποίηση

Σύμφωνα με τη Milliyet, οι τοποθετήσεις του Έλληνα δικηγόρου «ξεπερνούν τα όρια της πολιτικής κριτικής» και κινούνται σε «προσβλητικό» και «προκλητικό» ύφος. Ωστόσο, το περιεχόμενο του δημοσιεύματος υπερβαίνει την απλή δημοσιογραφική κριτική και αποκτά χαρακτήρα πολιτικής στοχοποίησης, με σαφή στόχο τη δυσφήμηση ενός προσώπου που αρνείται να υιοθετήσει τη γραμμή της «ήπιας στάσης» απέναντι στην Άγκυρα.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο επαγγελματικό προφίλ του Κρανιδιώτη ως δικηγόρου και στη συμμετοχή του σε υποθέσεις με διεθνή διάσταση, όπως εκείνη του Abdullah Ocalan. Η αναφορά αυτή γίνεται με εμφανή διάθεση σπίλωσης, αποσιωπώντας ότι η νομική υπεράσπιση, ακόμη και προσώπων που η Τουρκία θεωρεί εχθρικούς, αποτελεί θεμελιώδη αρχή του κράτους δικαίου.

Παρέμβαση Νταβούτογλου και «σάλος» στην Άγκυρα

Το θέμα έλαβε πολιτικές διαστάσεις μετά την αντίδραση του ηγέτη του Κόμματος του Μέλλοντος, Ahmet Davutoglu, ο οποίος απάντησε με οργισμένη ανάρτηση, συνδέοντας εμμέσως τον Τούρκο πρόεδρο Recep Tayyip Erdogan με το καθεστώς Μαδούρο και καταγγέλλοντας «ιμπεριαλιστικές δυνάμεις» που –κατά την άποψή του– επιχειρούν να πλήξουν την Τουρκία μέσω τέτοιων συγκρίσεων.

Η τοποθέτηση Νταβούτογλου προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στην Άγκυρα και ανέδειξε το νευρικό κλίμα που επικρατεί στο τουρκικό πολιτικό σύστημα απέναντι σε κάθε λόγο που αμφισβητεί το κυρίαρχο αφήγημα περί «τουρκικής σταθερότητας» και «αμυντικής στάσης».

Όταν το πρόβλημα δεν είναι ο τόνος αλλά το περιεχόμενο

Στην πραγματικότητα, όπως επισημαίνουν πολιτικοί παρατηρητές, αυτό που ενοχλεί δεν είναι ο τόνος των δηλώσεων, αλλά το περιεχόμενό τους: η ευθεία καταγγελία της τουρκικής αναθεωρητικής πολιτικής, η υπενθύμιση των παραβιάσεων στο Αιγαίο, η απόρριψη της λογικής των «ίσων αποστάσεων» και η επιμονή στη νομιμότητα.

Η προσπάθεια ιστορικής στοχοποίησης, με αναφορές στην οικογενειακή καταγωγή και γεγονότα της Μικρασιατικής Εκστρατείας, εντάσσεται σε μια πάγια τακτική του τουρκικού Τύπου: όταν τα επιχειρήματα εξαντλούνται, επιστρατεύεται η προπαγάνδα και η συλλογική ενοχοποίηση, ώστε η πολιτική διαφωνία να μετατραπεί σε «κληρονομική εχθρότητα».

Casus belli, Κύπρος και επιλεκτικό Διεθνές Δίκαιο

Το δημοσίευμα της Milliyet αποφεύγει κάθε αναφορά στην ουσία των ελληνικών θέσεων: το διαρκές casus belli της Τουρκίας, τις καθημερινές παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, τις αμφισβητήσεις κυριαρχίας, αλλά και την παράνομη κατοχή στην Κύπρο. Αντίθετα, κάθε ελληνική υπενθύμιση αυτών των ζητημάτων βαφτίζεται «εθνικισμός», σε μια πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας.

Ανάλογη είναι και η επιλεκτική επίκληση της Συνθήκης της Λωζάνης: «ξεπερασμένη» όταν αφορά σύνορα και κυριαρχία, απολύτως επίκαιρη όταν πρόκειται για μειονότητες. Πρόκειται για βασικό στοιχείο του τουρκικού αναθεωρητισμού, απέναντι στο οποίο κάθε καθαρή ελληνική φωνή αντιμετωπίζεται ως εχθρική.

Η άρνηση της σιωπής

Ο Φαήλος Κρανιδιώτης μπορεί να μην εκφράζει το σύνολο του ελληνικού πολιτικού φάσματος. Εκφράζει, όμως, κάτι που ενοχλεί βαθιά την Άγκυρα: την άρνηση της σιωπής. Όχι επειδή «προκαλεί», αλλά επειδή υπενθυμίζει ότι η εθνική κυριαρχία, το Διεθνές Δίκαιο και η ιστορική μνήμη δεν αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης.

Σε τελική ανάλυση, κάθε φορά που τουρκικά μέσα στοχοποιούν Έλληνες πολίτες για τις απόψεις τους, επιβεβαιώνουν ότι ο πραγματικός τους φόβος δεν είναι η «πρόκληση», αλλά η αλήθεια που δεν ελέγχουν. Και αυτή ακριβώς η αλήθεια εξηγεί γιατί τέτοιες φωνές μπαίνουν στο στόχαστρο.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Μουντζουρούλιας: Κεραυνοί κατά της Τουρκίας από Ισραήλ

Direct News με τον Ανδρέα Μουντζουρούλια

Δημοσιεύτηκε

2 ώρες πριν

στις

7 Ιανουαρίου 2026

από τον

Direct News με τον Ανδρέα Μουντζουρούλια

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ32 λεπτά πριν

Η ζωή και η δράση του πρώην πράκτορα της CIA Όλντριτς Έιμς που πέθανε στη φυλακή!

Κρίθηκε ένοχος διότι πωλούσε απόρρητες πληροφορίες στην τότε Σοβιετική Ένωση, λαμβάνοντας αμοιβές που ξεπερνούσαν τα 2,5 εκατομμύρια δολάρια.
Αναλύσεις1 ώρα πριν

Γροιλανδία: Η στρατηγική σημασία για τις ΗΠΑ και τα σενάρια ελέγχου του Τραμπ

Η δυνατότητα αντιπυραυλικής άμυνας και ο έλεγχος της γεωγραφικής θέσης σε οποιαδήποτε στρατηγική ανταλλαγή πυρών μεταξύ της Ουάσιγκτον και της...
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ1 ώρα πριν

Επικίνδυνη κλιμάκωση στη Συρία! Η Δαμασκός βομβαρδίζει κουρδικές συνοικίες στο Χαλέπι και τις κηρύσσει «στρατιωτική ζώνη» – μαζική έξοδος αμάχων

Η εξέλιξη έρχεται σε συνέχεια συγκρούσεων και ανταλλαγών πυρών στην περιοχή του Χαλεπίου τις προηγούμενες ώρες/ημέρες, με αναφορές για νεκρούς...
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 ώρες πριν

Komsomolskaya Pravda: «Πετρέλαιο αντί κυριαρχίας» – τα σχέδια Τραμπ για πώληση έως 50 εκατ. βαρελιών βενεζουελάνικου αργού προκαλούν ερωτήματα

Η ρωσική εφημερίδα υπογραμμίζει ότι στην πράξη προκύπτει μια φόρμουλα όπου η τύχη ενός στρατηγικού πόρου «αποφασίζεται πέρα από τον...
Αναλύσεις2 ώρες πριν

Στο στόχαστρο των Τούρκων ο Φαήλος! Η ανάρτηση Ερντογάν με χειροπέδες και οι προβολές των 14 εκατομμυρίων

Οι τοποθετήσεις του Έλληνα δικηγόρου «ξεπερνούν τα όρια της πολιτικής κριτικής» και κινούνται σε «προσβλητικό» και «προκλητικό» ύφος ανέφερε η...

Δημοφιλή