Γράφει ο Αριστόβουλος

Με την ατζέντα 2030 να αποτελεί μια πραγματικότητα κι έχοντας ήδη τοποθετηθεί στο σοβαρό θέμα του Σώματος Υπαξιωματικών αλλά και γενικότερα στα αδιέξοδα που βιώνουν τα χαμηλόβαθμα στελέχη, θα επεκταθούμε προσπαθώντας να ψηλαφίσουμε γιατί οι νέοι σήμερα δεν έχουν ως προτεραιότητα επιλογής τις ΕΔ.

Βασικός σκοπός του άρθρου είναι να προβληματίσει για την χαμηλή πρόθεση των νέων να φοιτήσουν στις παραγωγικές σχολές. Πως άραγε μέσα σε μια δεκαετία αντεστράφησαν πλήρως οι όροι και οι στρατιωτικές σχολές (του ΣΞ κυρίως) και πλέον δεν συμπληρώνουν ούτε κατά το ήμισυ τις προβλεπόμενες θέσεις. Επιχειρούμε να αποτυπώσουμε κυρίως το θέμα της Σχολής των Ευελπίδων (ΣΣΕ), του αρχαιότερου εκπαιδευτικού ιδρύματος της χώρας, που για δεύτερη συνεχή χρονιά καταγράφει από τα ιστορικά χαμηλά σε ότι αφορά στην προσέλκυση νέων.

Το παράλληλο θέμα της Σχολής Υπαξιωματικών (ΣΜΥ) το έχουμε εν μέρει συμπεριλάβει στα άρθρα μας για την κατάφωρη αδικία προς τους υπαξιωματικούς και την υποβάθμιση τους. Πως η εξασφάλιση άμεσης επαγγελματικής αποκατάστασης έπαψε να ηχεί ως σειρήνα στα αυτιά των νέων και των οικογενειών τους? Πως ξαφνικά από εκεί που οι υποψήφιοι προσλάμβαναν προγυμναστές για τα αθλήματα ώστε να βελτιστοποιήσουν τις επιδόσεις τους και οι γονείς τους ως άγρυπνοι φρουροί παρακολουθούσαν τις αθλητικές δοκιμασίες, αυτό έπαψε εφόσον η ζήτηση είναι χαμηλότερη από την προσφορά?

Διότι δεν ξέρουμε η χώρα μας ξαφνικά να δημιούργησε ευκαιρίες εργασιακές κάτι που θα δικαιολογούσε τη μείωση του ενδιαφέροντος. Πολύ απλά και για πολλά χρόνια σοβαρά προβλήματα που υπέβοσκαν στο εσωτερικό των ΕΔ πλέον δεν μπορούνε να κρυφτούνε. Δυστυχές ως γεγονός διότι υπήρχε χρόνος να αντιμετωπισθεί, δυστυχέστερο διότι δεν βλέπουμε οι καθ΄ ύλην αρμόδιοι να ανησυχούν. Ευχόμαστε να μην υπάρξει και δυστυχέστατο…..

Η στήλη στα θέματα που έχει καταπιαστεί ουδόλως έχει αποδώσει εύσημα στο πολιτικό σύστημα το οποίο έχει απογοητεύσει την κοινωνία προ πολλού κι ευθύνεται για πολλά. Δεν λέμε για όλα καθώς αυτό αποτελεί το βολικό συγχωροχάρτι για τους υπόλοιπους, πράγμα που διογκώνει το πρόβλημα. Η εκάστοτε πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Άμυνας δεν μπορεί να ξέρει τα διοικητικής φύσεως προβλήματα παρά μόνο εάν της τεθούν ως έχουνε. Εδώ τη μέγιστη ευθύνη φέρει η ηγεσία των τριών επιτελείων διαχρονικά και σε ποσόστωση αναλόγως πόσο αυτά επηρεάζουν την ομαλή ζωή κάθε Κλάδου των ΕΔ.

Προσπαθούμε να αντλήσουμε από οπουδήποτε κάποια πληροφόρηση αλλά για παράδειγμα δεν διαπιστώνουμε το ΓΕΣ καθώς ο ΣΞ πλήττεται περισσότερο να έχει ανησυχήσει. Εκτός εάν η σημερινή στρατιωτική ηγεσία επαναπαυμένη στην προσωπική της επιτυχία απλώς κοιτάζει το πρόβλημα αφού αυτό δεν θα σκάσει κάποια στιγμή στα δικά της χέρια. Πόσο διαφορετικό είναι αυτό από όσα προηγήθηκαν της χρεωκοπίας με τον άκρατο δανεισμό όσων λόγω χρονικής απόστασης βρέθηκαν στο απυρόβλητο….? Είναι άραγε ο πολιτικός προϊστάμενος που πρέπει να διαπιστώσει το πρόβλημα. Όχι πάντα και σίγουρα όχι στην περίπτωση αυτή. Στην καθημερινότητα μας δεν είναι ο ενοικιαστής που παρατηρεί το πρόβλημα διαρροής στο σπίτι του οπότε κινεί διαδικασίες προς τον ιδιοκτήτη? Πως λοιπόν το ΓΕΣ και ο εκάστοτε Αρχηγός του δεν σείει τον κώδωνα του κινδύνου προς το υπουργείο?

Πολλά κι αμέτρητα ερωτήματα μπορούμε να θέσουμε, αλλά είναι καλύτερα να κατονομάσουμε τους λόγους της αποχής των νέων. Στα χρόνια που ακολούθησαν τη χρεωκοπία το εισόδημα και των στρατιωτικών επλήγη σημαντικά όπως και άλλων κοινωνικών ομάδων. Το οποίο ουδέποτε αποκαταστάθηκε. Αλλά η ακρίβεια τρέχει. Όπως και τα ενοίκια τα οποία αναλόγως προσφερόμενου καταλύματος και απαίτησης μισθώματος προσομοιάζουν τα βόρεια προάστια της Αθήνας. Κοινώς οι προσθαφαιρέσεις δεν βγαίνουν. Κι αν οι υπόλοιποι νέοι τυχαίνει και διαβιούν κοντά σε γονείς μπορεί να τυγχάνουν βοήθειας. Ο στρατιωτικός όμως συνήθως ευρισκόμενος πολύ μακριά δεν έχει βοήθεια. Όταν λοιπόν τα 2/3 του μισθού του καλείται να τα δώσει σε ένα μέτριο οίκημα και με τα υπόλοιπα απλώς θα συντηρηθεί (sic), τότε εύκολα διαπιστώνουμε γιατί το στρατιωτικό μοναστήρι ξεμένει από καλόγερους…..

Χρόνια ολόκληρα ακούμε το ΣΞ να αναδιοργανώνεται και να μειώνεται λες και η απειλή από απέναντι δεν διογκώνεται. Έτσι πολλά στρατόπεδα κλείνουν. Και μένουνε φαντάσματα, οπότε χωρίς συντήρηση απαξιώνονται και κάποια στιγμή θα γίνουνε ερείπια. Γιατί λοιπόν αυτά δεν οδηγούνται προς πλήρη οικιστική αποκατάσταση όλων των στελεχών? Γιατί διαπιστώνουμε πολλοί φορείς να τα εποφθαλμιούν. Ας λυθεί πρώτα το ζωτικό κοινωνικό θέμα των στελεχών και μετά υπάρχει χώρος για κοινωνική πολιτική. Όταν λοιπόν ακούει ένας νέος ότι θα διατεθούν στρατόπεδα προς στέγαση με ποσοστό 25% για στρατιωτικούς και το υπόλοιπο 75% για κοινωνικές ανάγκες (…???…) πως θα βλέπει το μέλλον του? Και τι θα εισπράττει από τους εν ενεργεία, δυσαρέσκεια και προβληματισμό ή ικανοποίηση ?. Επομένως η έλλειψη στέγης είναι ένα σοβαρό θέμα που μόνο το ΓΕΣ που έχει τη διοικητική ευθύνη χιλιάδων ανθρώπων μπορεί να θέσει στην πραγματική του βάση για την ατζέντα 2030 ή όποια άλλη μεταρρύθμιση και να απαιτήσει προς τη σωστή λύση…..

Ο κάποτε καλός μισθός των στρατιωτικών που τόσο μύθο ακόμη συντηρεί στην κοινωνία έχει κατρακυλήσει χαρακτηριστικά. Μπορεί λοιπόν κάποιος να προβληματίζεται και δίχως να είναι στρατιωτικός με στολές και ξίφη. Αλλά φαίνεται πως τα μέλη του ΑΣΣ (κι αυτά διαχρονικά) κρύβονται πίσω από την πειθαρχία των στελεχών που λόγω θέσεως και βαθμού δεν μπορούνε να εγερθούν και να θέσουν τα προβλήματα τους. Άλλωστε αυτό πρέπει να γίνεται ιεραρχικά και κανείς ανώτατος δεν έχει πρόθεση να ξεβολέψει τον προϊστάμενο που θα τον κρίνει.

Ας δεχθούμε λοιπόν πως δεν υπάρχουν χρήματα για γενναίες αυξήσεις. Άλλωστε για τους στρατιωτικούς σπανιότατα υπήρχανε στη μεταπολίτευση. Εκατοντάδες στελεχών κάθε μέρα εκτελούν 24ωρες υπηρεσίες. Και τα σαββατοκύριακα και τις αργίες. Όταν λοιπόν κάτι τέτοιο αμείβεται με 10 ευρώ, μπορεί να αποτελέσει πόλο έλξης? Κι όταν δεν μπορεί να υπάρξει σύγκριση με άλλους κλάδους σε ανάλογα ωράρια? Είναι γεγονός πως αποτελεί τιμή να φέρεις τα όπλα της χώρας, αλλά αυτό δεν καλύπτει τις ανάγκες στο σούπερ μάρκετ και δυστυχώς το δεύτερο κτυπάει ευθέως στην ψυχολογία του στελέχους. Αυτό θα το βρει μόνος του ο εκάστοτε κύριος Υπουργός? Ή πρέπει κάποιος να του το πει? Άλλωστε μια δρασκελιά στον ίδιο όροφο είναι, συστεγάζονται με τον Α/ΓΕΣ…..

Όταν λοιπόν υπάρχει διάχυτη η εντύπωση μέσα στο ΣΞ πως κανείς δεν τον προστατεύει γιατί προβληματιζόμαστε με τη σημερινή κατάσταση? Εάν προβληματίζονται πρωτίστως οι φυσικοί προϊστάμενοι…. Δεν θα περνούσε αυτή η δυσαρέσκεια και στην εξίσωση των νέων και σε ότι αφορά το μέλλον τους? Νιώθει ο νεαρός αξιωματικός πως μπορεί να αποτανθεί στην ηγεσία του? Ή αυτή είναι απόμακρη στα ανώτατα επίπεδα της διότι σκέπτεται την επόμενη προαγωγή της? Και πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει κάποιος που μπήκε εν ενεργεία στο ΑΣΣ? Δεν μπορούνε όλοι να γίνουνε αρχηγοί…. Κι όταν λέμε διοικήσεις σε αυτές δεν περιλαμβάνουνε τις διοικήσεις των μονάδων που χρόνο με το χρόνο ταλαιπωρούνται όλο και περισσότερο. Αναλογικά κι εκθετικά αυτή η καταγραφόμενη αδιαφορία αντανακλά σε διοικήσεις σχηματισμών και παραπάνω….. Μπορεί λοιπόν ο κάθε Ταξίαρχος να πλάθει μια ωραία εικόνα και ο επισκέπτης Αντιστράτηγος να ευαρεστείται και να μην διαπιστώνει (!!!!) αλλά ο αξιωματικός που είναι στην άλλη πλευρά της ψαλίδας πιθανότατα θα αποτρέψει το παιδί του να ακολουθήσει τη δική του εργασιακή μοίρα….

Χρόνια ολόκληρα τα στελέχη των ΕΔ δουλεύουνε υπερωριακά και σε συνεχή βάση. Εννοείται τζάμπα. Και δεν είναι μόνο το εισόδημα που δεν βελτιώνεται. Η συνεχής υπερωριακή εργασία παράγει κόπωση ψυχική και σωματική. Κι επειδή αρκετοί στα υψηλά στρατιωτικά κλιμάκια αρέσκονται σε χρήση ξένων όρων διότι έτσι δείχνουνε περισσότερο καταρτισμένοι (sic) θα τους πούμε εάν γνωρίζουνε τον όρο burn out (=εξάντληση). Γιατί λοιπόν ένας νέος να επιλέξει μια στρατιωτική σχολή με το περιοριστικό περιβάλλον κι αργότερα να υπομένει ένα εξαντλητικό ρυθμό εργασίας? Άμα θέλει εξάντληση υπάρχει κι αλλού, δυστυχώς….

Ποια τύχη θα έχει ένας νεαρός αξιωματικός που ολοκληρώνει την εργασία του και θέλει να έχει το ωράριο του απέναντι σε κάποιον που παράγει μια αρεστή εικόνα με υπερωριακή εργασία? Μόνο που εκ της λειψανδρίας πλέον κι αυτή η σύγκριση τείνει να εξαλειφθεί κι όχι γιατί αντιμετωπίστηκε σωστά. Ποιο παράδειγμα εφαρμόζουν οι ανώτατοι και πιέζουν ώστε να το εφαρμόσουν και οι κατώτεροι? Της ισόρροπης ζωής ή μήπως της άσκοπης υπερωριακής εργασίας? Ο καθένας μπορεί να δώσει την απάντηση του, πάντως το σύγχρονο μάνατζμεντ προβάλλει τον μάνατζερ εκείνο που εργάζεται, αφιερώνει χρόνο στην οικογένεια κι έχει χρόνο και για τον εαυτό του. Όταν λοιπόν για κάποιους το σωστό είναι να βρίσκεσαι 16 ώρες στην εργασία και πολλές φορές χωρίς ουσιαστικό λόγο, αυτό μόνο συμβάδισμα με την εποχή δεν είναι…., ειδικά όταν πολλοί αξιωματικοί σε μεσαίους κυρίως βαθμούς έχουνε σημαντικά προβλήματα υγείας (καρδιοπάθειες κλπ).

Προ εικοσαετίας οι πολιτικοί της χώρας εκκίνησαν το θέμα μείωσης ή και απαλοιφής της στρατιωτικής θητείας, διότι έτσι ήτανε οι καταστάσεις στο δυτικό κόσμο. Άσχετα εάν εμείς ανήκουμε στον κόσμο αυτό αλλά σε δύσκολη γειτονιά του. Στα χρόνια που πέρασαν η εκπαίδευση και σκληραγωγία των οπλιτών κατέληξε ένα ακόμα πρόβλημα της καθημερινότητας των νεαρών αξιωματικών, ένα ακόμη αδιέξοδο καλύτερα. Σε συνδυασμό με τη γήρανση του χαμηλόβαθμου προσωπικού το οποίο δεν ανανεώνεται σε ρυθμό ανάλογο προς αυτό που γηράσκει, η διαχείριση της κατάστασης είναι τρομερά δύσκολη. Κι όταν ανάμεσα στο νεαρό αξιωματικό και το χαμηλόβαθμο στέλεχος μπαίνει η ηλικία, η κατάσταση γίνεται ακόμη χειρότερη. Καλείται ο νέος αξιωματικός να βγει από τα παπούτσια του και να μπει στα παπούτσια κάποιου άλλου.

Όση καλή πρόθεση κι αν έχουνε αμφότεροι, το πιθανότερο είναι να επέλθει σύγκρουση ανάμεσα σε δύο πλευρές που και η κάθε μια έχει το δίκιο της και απουσιάζει το άδικο ταυτόχρονα !!! Έτσι ο νεαρός αξιωματικός έχει να λύσει μια σπαζοκεφαλιά, οπότε αντί να χτυπηθεί στο διάβασμα και οι γονείς του να ξοδέψουν πολλά χρήματα στην παγκόσμια πρωτοτυπία των φροντιστηρίων, μπορεί κάλλιστα να «σπάσει κι αλλού το κεφάλι του και με λιγότερο κόστος…. Όταν δε έχει να κάνει και με τη διαχείριση των στρατευμένων καθώς ούτε η κοινωνία ούτε η πολιτεία έχουνε καθορίσει τι είδους στρατό θέλουνε, τότε οι δυσκολίες για το νέο άνθρωπο γίνονται τεράστιες κι εύλογα διερωτάται γιατί να αναλωθεί?

Οι προβληματισμοί λοιπόν των νέων ανθρώπων που συγκοινωνούν με τα αδιέξοδα των εν ενεργεία μικρών στελεχών διογκώνονται όταν ακουμπάνε τα θέματα της οικογένειας. Δεν μπορεί όλοι οι στρατιωτικοί άνδρες και παντρευτούνε στρατιωτικούς γυναίκες. Επομένως καλούνται άνθρωποι από διαφορετικούς χώρους να συμπορευθούν, κυρίως με δυσκολίες. Άραγε θα μπορούσε το ΓΕΣ να πει πως αντιμετωπίζονται τα θέματα των συνυπηρετήσεων? Διευκολύνονται τα στελέχη ή μένουνε έρμαια της γραφειοκρατίας διαφόρων υπηρεσιών που γνωρίζουμε λίγο πολύ πόσο καλά αποδίδει? Με πόση ζέση έχει τεθεί στους εκάστοτε πολιτικούς προϊσταμένους? Και γιατί συνεχίζει να υφέρπει? Αλλά κι αν η συνυπηρέτηση επιτευχθεί, σε πόσες περιπτώσεις έχουμε δει οι σύζυγοι να τοποθετούνται να μεν στον ίδιο νομό αλλά 80 και 90 χλμ μακριά? Ή λίγα μίλια (μονοψήφιος αριθμός) σε διπλανό νησί, αλλά στον ίδιο νομό (!!!) οπότε το γράμμα του νόμου τηρείται αλλά το αποτέλεσμα είναι κενό…. Πως ανέχεται ο καθένας συμμετέχοντας στο ΑΣΣ και όλοι μαζί και ο Α/ΓΕΣ προσωπικά κάτι τέτοιο να συμβαίνει? Αιδώς Αργείοι !!!!!!!

Σημαντικά όλα αυτά που αναφέραμε ως τώρα νομίζουμε. Και το καθένα ξεχωριστά και όλα μαζί ακόμη περισσότερο. Μπορεί κάθε ένα μεμονωμένα να αποτελέσει σημαντική ανάσχεση στην πορεία ενός νέου προς το στρατιωτικό επάγγελμα. Όμως τίποτε από όλα αυτά κατά την ταπεινή μας γνώμη δεν μπορούνε να συγκριθούνε με την ΑΝΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ που καλά κρατεί κι αυτή είναι που μπορεί από μόνη της να γκρεμίσει τα πάντα. Σε ένα κατεξοχήν πελατειακό κράτος οι ΕΔ δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν εξαίρεση. Εκτός από ημέτερος που πρέπει να είσαι για να πας μπροστά, στο χώρο των ΕΔ πρέπει να είσαι και αρεστός. Το θάρρος της γνώμης είναι αντίδραση, η θέση προβληματισμών ενόχληση, η απαίτηση λύσεων πρόκληση. Κι όταν αυτός που θέλει να τιμήσει αυτό που κάνει και βλέπει να στοχοποιείται, απογοητεύεται. Κι όταν βλέπει τον αρεστό να προχωρά, θλίβεται. Κι όσο να θες να το κρύψεις δεν κρύβεται. Ποιος άραγε έχει μέλλον, αυτός που ψάχνει λύσεις ή εκείνος που λέει πως εσείς κύριε προϊστάμενε ξέρετε σαφώς καλύτερα? Το να θέτεις προβλήματα δεν σημαίνει ότι είσαι και αντιδραστικός. Σημαίνει πως πονάς αυτό που κάνεις. Η πειθαρχία είναι η βάση του στρατεύματος, αλλά πουθενά στην παγκόσμια στρατιωτική ιστορία δεν προβάλλεται η αρτηριοσκλήρωση. Αν ήτανε έτσι, τον Βελισσαρίου δεν θα το ήξερε κανένας και πιθανό να είμαστε ακόμη έξω από τα Γιάννενα. Ήτανε απείθαρχος αυτός ο σπουδαίος Άνδρας και Αξιωματικός? Σίγουρα όχι, γι αυτό και καταγράφηκε ανεξίτηλα στο πάνθεον της ελληνικής ιστορίας.

Η ΑΝΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ λοιπόν είναι το μεγάλο θέμα που κρατά τους νέους μακριά των ΕΔ με τον ΣΞ να πλήττεται περισσότερο. Επομένως το θέμα είναι πρωτίστως ηθικό και κατόπιν υλικό. Αυτό που φέρνει προβληματισμό είναι η αίσθηση της αδικίας στην ηθική της διάσταση και κατόπιν στην οικονομική της αποτύπωση. Οι στρατιωτικοί σε όλες τις βαθμίδες τους ακολούθησαν αυτό το δρόμο γιατί συνέπλεε με τα πιστεύω τους κι όχι για να γίνουνε πλούσιοι. Διότι το στρατιωτικό επάγγελμα είναι πρωτίστως προσφορά. Που όταν όμως μπαίνει η αναξιοκρατία στο κάδρο και στο κέντρο του ειδικά αυτή η ηθική δύναμη γονατίζει. Κι εκεί έρχεται η αδυναμία στη διαβίωση όπως την περιγράψαμε παραπάνω να καταβαραθρώσει το ηθικό.

Κι όταν ο στρατιωτικός δει την οικογένεια του να υποφέρει διότι δεν μπορεί να συνυπάρξει με τη σύζυγο του και πλήττεται η οικογενειακή αρμονία τότε ο προβληματισμός λόγω των αδιεξόδων μεγιστοποιείται. Αυτά λοιπόν τα θέματα σε μια ανοικτή κοινωνία δεν μπορούνε να κρυφτούνε. Και τα νέα παιδιά αυτό το βλέπουνε και δεν επιλέγουνε πια τη στρατιωτική καριέρα. Δεν μπορούμε να έχουμε άποψη για το πώς έχει (αν έχει) σχολιάσει το θέμα το ΑΣΣ ή αν το έχει διαπιστώσει για να το συμπεριλάβει στη θεματολογία των συνεδριάσεων του. Ούτε έχουμε γνώση εάν αυτά που αναφέραμε απασχολούν (εάν απασχολούν) τον Α/ΓΕΣ. Δεν είμαστε μέντιουμ, ούτε προφήτες. Αλλά δεν βλέπουμε κάτι να κινείται, ούτε αφουγκραζόμενοι τις στρατιωτικές μάζες έχουμε αποκομίσει κάτι τέτοιο. Εκτός εάν έχουνε ζητηθεί απόψεις – προτάσεις επί των θεμάτων αυτών και βρίσκονται στο στάδιο της επιτελικής επεξεργασίας όπου το βάρος θα δοθεί στη μορφοποίση του κειμένου, την παραγραφοποίηση και τη χρήση «ορθού επιτελικού λόγου»……

Κλείνοντας, θα πούμε όπως κι άλλοτε ότι η ατζέντα 2030 δεν είναι μια λανθασμένη προοπτική. Σαφώς και η πολιτική ηγεσία πρέπει να επεμβαίνει στα θέματα των ΕΔ και να τα φέρνει σε παραλληλισμό με τα υπόλοιπα θέματα του κράτους. Το ζητούμενο είναι, όπως μια ακόμη μεταρρυθμιστική προσπάθεια να μην αποτύχει πριν καν εφαρμοστεί. Εδώ την αποκλειστική ευθύνη για την ορθή ενημέρωση εκάστου υπουργού φέρει η ηγεσία των επιτελείων και μόνο αυτή. Είναι τεράστια η ευθύνη καθενός που κατακτά τη θέση ενός αρχηγού κλαδικού επιτελείου να προβάλει κι όχι να κρύβει τα προβλήματα. Εάν όμως η ατζέντα αυτή δεν συμπεριλάβει λύσεις σε χρόνια προβλήματα γρήγορα θα καταλήξει κενό γράμμα και δεν θέλουμε κάτι τέτοιο σε καιρούς γεωπολιτικών αναταράξεων και με μια Τουρκία να ονειρεύεται παγκόσμιας μορφής κυριαρχία. Στα θέματα που παραπάνω θέσαμε χρειάζεται κυρίως βούληση.

Μόνο εάν χτυπηθεί η αναξιοκρατία θα υπάρξει μεταστροφή στο κλίμα για επιλογή της στρατιωτικής ζωής από τους νέους. Μόνο εάν αντιμετωπισθούν με σοβαρή θέληση τα προβλήματα της καθημερινότητας τους και της οικογενειακής τους ισορροπίας η θέληση για το στρατιωτικό επάγγελμα θα επανέλθει. Μόνο εάν γίνει το αυτονόητο και αποδοθούν τα δεδουλευμένα σε λογική βάση και σε αναλογία με ότι συμβαίνει δεκαετίες σε άλλους κλάδους εργαζομένων, θα ξαναδούμε μαζική διάθεση για είσοδο στις στρατιωτικές σχολές. Εκτός αν στο μέλλον υπάρξει καμιά προοπτική να εισάγονται κι άλλοι που μπορεί να γεννήθηκαν στη χώρα αλλά είναι από αλλοεθνείς γονείς, κάτι ανάλογο με το ύστερο Βυζάντιο και τη φθορά έως την πτώση του. Όσο κι αν το πολιτικό σύστημα ευθύνεται διαχρονικά για την απόδοση του νεοελληνικού κράτους, όσο κι αν η μεταπολίτευση έχει μείνει ανεξεταστέα σε όσες εξετάσεις κι αν έδωσε, στο λεπτό θέμα που θίξαμε είναι το ΓΕΣ που διαχρονικά φέρει την ευθύνη για την κατάληξη των πραγμάτων.

Μοιραία η σημερινή ηγεσία του ΓΕΣ φέρει τη μεγαλύτερη, οι προηγούμενες αν και συνυπεύθυνες υπήρξαν τυχερές και δεν τους έλαχε κάτι το ανάλογο. Επί των ημερών της λαμβάνει χώρα η μεταρρύθμιση που έχει προκαλέσει οργασμό ανησυχίας σε όλες τις βαθμίδες του ένδοξου στρατού ξηράς. Πλην όμως μετά από δύο χρόνια και με τόσες επισκέψεις σε μονάδες και ακριτικές περιοχές όπως καταμαρτυρούνε και οι ανάλογες φωτογραφικές αναρτήσεις, λογικά θα έχει καταγραφεί η κατάσταση που επικρατεί…. Φυσικά τώρα που μπαίνουμε στον τελευταίο μήνα του έτους, οι επερχόμενες κρίσεις να αποτελούν το μοναδικό και μέγιστο άγχος όλων των ανωτάτων αξιωματικών και αυξητικά όσο ανεβαίνουμε την πυραμίδα της ιεραρχίας. Όμως η ευθύνη είναι ξεκάθαρη ποιούς βαρύνει. Διότι στο βασικό στρατιωτικό κανονισμό που κάθε στρατιωτικός διδάσκεται μόλις ενδυθεί τη στρατιωτική στολή είναι πως, «κάθε στρατιωτικός είναι υπεύθυνος για ότι πράττει ή παραλείπει να πράττει το τμήμα του». Κι αυτό αναφέρεται σε αυτόν που ηγείται κι όχι στον υφιστάμενο, ούτε ο νομοθέτης το έχει θέσει για τον πολιτικό……

Ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ κατέθεσε σχέδιο 28 σημείων που αποδέχθηκε ως βάση για συμφωνία ειρήνης, ο Βλάντιμιρ Πούτιν, οι Eυρωπαίοι ηγέτες και το διευθυντήριο των Βρυξελλών (που επιπλέον δεν έχει καμία λαϊκή νομιμοποίηση) κάνουν ό,τι μπορούν για να την τορπιλίσουν.

Παράλληλα στήνουν διάφορες προβοκάτσιες αποδίδοντας στην Ρωσία υβριδικές επιθέσεις εναντίον ευρωπαϊκών χωρών για να δημιουργήσουν πολεμική ατμόσφαιρα. Η Εσθονή επίτροπος για τα Εξωτερικά Κάγια Κάλλας, (η οποία μαζί με την Γερμανίδα Φον ντερ Λάιεν και μερικές ακόμη κυρίες από τις βαλτικές και σκανδιναβικές πρωτοστατούν) έφθασε στο σημείο να πει ότι η Ρωσία δεν δέχθηκε επίθεση τα τελευταία 100 χρόνια. Ή είναι αγράμματη ξεχνώντας ότι η ναζιστική Γερμανία επιτέθηκε στην Ρωσία ή θέλει αναδρομικά να δικαιώσει τους Ναζί ότι έκαναν αμυντικό πόλεμο με την Σοβιετική Ένωση.

Πριν από αρκετά χρόνια, όταν ακόμη και στην ακμή της, για την Ευρωπαϊκή Ένωση έλεγετο στους δαιδαλώδεις διαδρόμους της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας -της μεγαλύτερης και πιο δαπανηρής για τους λαού της, παγκοσμίως-, ότι εάν ένα κράτος με τα χαρακτηριστικά της Ε.Ε. έκανε αίτηση ένταξης θα απορριπτόταν για έλλειμμα δημοκρατίας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπήρξε ποτέ δημοκρατική στην συγκρότηση και την λειτουργίας της.

Μέχρι πρότινος υπήρχε το αφήγημα ότι ήταν το μεγαλύτερο ειρηνικό πείραμα που εγγυάτο την ειρήνη σε μία Ήπειρο που προκάλεσε τις δύο μεγαλύτερες σφαγές στην παγκόσμια Ιστορία. Με την σημερινή της στάση η Ευρωπαϊκή Ένωση γκρεμίζει και αυτό το ιδεολόγημα, δεν είναι ειρηνική, χτυπάει τύμπανα πολέμου – με την Γερμανία να ετοιμάζεται για τρίτη φορά να τινάξει στον αέρα τον πλανήτη.

Όσο για την περιβόητη αλληλεγγύη την κονιορτοποίησε ο Σόιμπλε για να τιμωρήσει τους Έλληνες, με τους Ευρωπαίους να χειροκροτούν.

Συνολικά λοιπόν η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι δημοκρατική, δεν είναι πλέον ειρηνική, δεν είναι κοινωνικά δίκαιη και δεν είναι αλληλέγγυα με τα κράτη και τους λαούς της. Όπως έχει αναλύσει ο Παναγιώτης Κονδύλης, η ανάγκη των κοινωνιών και των ανθρώπων να πιστεύουν σε ιδεολογήματα, ακόμη και σε βάρος της πραγματικότητας, έχει ανθρωπολογικό υπόβαθρο. Μέχρι που τα ιδεολογήματα να καταρρεύσουν υπό το βάρος της πραγματικότητας και να αντικατασταθούν με νέα. Οικονομικά και τεχνολογικά ξεπερασμένη από τους ανταγωνιστές της – την Κίνα και την Αμερική ενώ χάνει έδαφος και σε σχέση με άλλες ανερχόμενες παγκόσμιες δυνάμεις – βιολογικά γερασμένη, πολιτικά διασπασμένη, αναζητά στον πόλεμο ένα νέο λόγο ύπαρξης και οι ελίτ επιχειρούν με καταιγιστική προπαγάνδα να διαμορφώσουν ένα νέο αφήγημα.

Ποιοι είναι παρανοϊκοί;

Το σχέδιο ειρήνευσης του Τραμπ μπορεί να δώσει μία ρεαλιστική διέξοδο στο ουκρανικό πρόβλημα επί τη βάση του συσχετισμού ισχύος που προέκυψε μέσα από τον πόλεμο. Το να επικαλείται κανείς επιλεκτικά την αρχή της εδαφικής ακεραιότητας και της κρατικής κυριαρχίας στην Ουκρανία, όταν την ίδια αρχή έχει καταπιεί σε πλείστες όσες περιπτώσεις, είναι απλώς τεκμήριο υποκρισίας. Ας ρίξουν μία ματιά στην Κύπρο.

Ο «τρελός με το πορτοκαλί μαλλί» και ο «παρανοϊκός δικτάτορας του Κρεμλίνου», σταθμίζοντας τα συμφέροντά τους, τους κινδύνους και τον συσχετισμό ισχύος, είναι πολύ πιο σώφρονες από τους αποχαλινωμένους ευρωπαίους. Το σχέδιο που είναι στο τραπέζι προσφέρει την βάση για μία νέα συνθήκη μακροχρόνιας ασφάλειας και σταθερότητας μεταξύ Ευρώπης, Ρωσίας, ΗΠΑ. Το ΝΑΤΟ δεν θα βάλει πυραύλους στα περίχωρα της Μόσχας, η Ουκρανία θα πάρει εγγυήσεις ασφαλείας. Θα εγκαταλείψει ότι έχασε στο πεδίο του πολέμου -όπως πάντα γίνεται. Ο Πούτιν διαβεβαίωσε – φυσικά στο φραστικό επίπεδο δεν έχει καμία αξία – αλλά θα υποχρεωθεί σε πραγματικές δεσμεύσεις ότι δεν θα επιτεθεί στην Ευρώπη, με την εγγύηση των Αμερικανών που είναι οι μόνοι που μπορούν να κάνουν πόλεμο και άρα να εγγυηθούν την ειρήνη.

Το επιχείρημα που διακινεί η παρηκμασμένη Ευρώπη, ότι θα δεχθεί επίθεση από την Ρωσία, είναι ο ορισμός της προπαγάνδας: όσο μεγαλύτερο είναι το ψέμα τόσο περισσότερο μπορεί να γίνει πιστευτό.

Και οι λαοί της Ευρώπης; Που είναι η ανεπτυγμένη και ευαίσθητη ευρωπαική κοινωνία, φορέας δήθεν ενός μεγάλου πνευματικού πολιτισμού; Η απάντηση ίσως μπορεί να βρεθεί στην Ιστορία, στο πάθος και στον ενθουσιασμό με τον οποίο οι Ευρωπαίοι αλληλοσφάχτηκαν σε δύο παγκοσμίους πολέμους. Δεν είναι τόσο μακριά όσον νομίζουν ορισμένοι. Μόνο που τώρα είναι πολύ ηλικιωμένοι ακόμη και γι αυτό. Όσοι μιλάνε για φέρετρα τυλιγμένα με ευρωπαϊκές σημαίες, προφανώς δεν έχουν την εικόνα των δικών τους παιδιών σε φέρετρα, μιλούν για τα παιδιά των άλλων.

Τα αίτια αυτής της στροφής προσεγγίζει ο Εμανουέλ Τοντ στην «Ήττα της Δύσης», είναι η βαθύτερη εθνική και πολιτισμική παρακμή που επαναφέρει το εφιαλτικό παρελθόν της Ηπείρου.

Naftemporiki.gr

Οι νέες δηλώσεις του πρώην Τουρκοκύπριου ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί στο medyascope.tv επιχειρούν, να αναδιαμορφώσουν το αφήγημα γύρω από τις πιο κρίσιμες στιγμές του Κυπριακού, από το Σχέδιο Ανάν μέχρι το ναυάγιο του Κραν Μοντανά. Παρότι ο ίδιος παρουσιάζει την τουρκική πλευρά ως σταθερά «εποικοδομητική», τα λεγόμενά του εγείρουν σοβαρά ερωτήματα για το τι πραγματικά επιδιώκεται με αυτή τη δημόσια παρέμβαση.

Ο Ακιντζί επιμένει ότι ούτε το 2004 ούτε το 2017 η τουρκοκυπριακή πλευρά έφυγε από το τραπέζι των συνομιλιών· κατηγορεί την ελληνοκυπριακή πλευρά ότι υπερθεμάτιζε στις απαιτήσεις, κυρίως στην εκ περιτροπής προεδρία και στην πολιτική ισότητα. Πρόκειται για το γνωστό μοτίβο: το αφήγημα ότι η τουρκοκυπριακή πλευρά εμφανίζεται ως έτοιμη για λύση, ενώ η ελληνοκυπριακή ως δέσμια εσωτερικών πιέσεων.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η αναφορά του Ακιντζί στην περίφημη τελευταία νύχτα στο Κραν Μοντανά. Σύμφωνα με όσα ισχυρίζεται, ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου του είπε πως ο Νίκος Αναστασιάδης ζήτησε χρόνο λόγω εκλογών και υποτίθεται ότι εξέφρασε διάθεση για δύο κράτη. Ένα αφήγημα που, αν και ακούγεται συχνά από τουρκικής πλευράς, αλλά και από Ελληνοκυπρίους πολιτικούς παράγοντες, παραμένει ατεκμηρίωτο και βολικά θολό.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η ομολογία των διαφορών του με την τουρκική κυβέρνηση. Ο Ακιντζί αναγνωρίζει ότι η αντίληψή του περί δημοκρατίας και κοσμικού κράτους «δεν συμβάδιζε» με αυτήν της Άγκυρας και ότι υπήρξαν εντάσεις, ακόμη και προσπάθειες παρεμπόδισης της συνάντησης του Βερολίνου.

Αυτή η παραδοχή είναι ίσως η πιο ειλικρινής στιγμή της συνέντευξης. Αλλά δεν αναιρεί το ότι, σε κομβικές στιγμές, και ο ίδιος λειτούργησε μέσα στα στενά όρια που επιβάλλει η Τουρκία στα Κατεχόμενα -πολιτικά, οικονομικά και θεσμικά.

Ο Ακιντζί δεν αποκλίνει από τον αγαπημένο του άξονα: ότι το 2017 «υπήρχε παράθυρο λύσης» και ότι χάθηκε επειδή η ελληνοκυπριακή ηγεσία δεν είχε πολιτική βούληση. Είναι βολικό συμπέρασμα, αλλά αποσιωπά το βασικότερο: το Κραν Μοντανά έπεσε πάνω στον τοίχο της τουρκικής αδιάλλακτης θέσης για εγγυήσεις και στρατιωτική παρουσία. Όσο κι αν ο Ακιντζί επιχειρεί να απομονώσει την Άγκυρα από την ευθύνη, η πραγματικότητα δεν αλλάζει.

Η πολιτική βούληση δεν είναι μονόδρομος

Ο κυριος Ακκιντζι, επαναλαμβάνει ότι «χωρίς πολιτική βούληση δεν προχωρά καμία διαδικασία». Σωστό. Αλλά η βούληση πρέπει να είναι αμοιβαία και κυρίως πρέπει να εκδηλώνεται έμπρακτα από όλες τις πλευρές. Δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για πολιτική ισότητα, ενώ παράλληλα η Τουρκία προωθεί ανοιχτά λύση δύο κρατών, παρεμβαίνει στις εκλογές στα Κατεχόμενα, και επιχειρεί να καθορίσει την πολιτική ατζέντα της τουρκοκυπριακής κοινότητας.

Τι προσπαθεί να πετύχει ο Ακιντζί;

Το ύφος και η στόχευση των δηλώσεων μοιάζουν να υπηρετούν δύο σκοπούς:

1. Να επανακατασκευάσουν την εικόνα του ως του “μετριοπαθούς” Τουρκοκύπριου ηγέτη, που έμεινε μόνος απέναντι στην τουρκική γραμμή.

2. Να μεταθέσουν την ευθύνη του αδιεξόδου αποκλειστικά στην ελληνοκυπριακή πλευρά, χρησιμοποιώντας αποσπασματικές ή μη επιβεβαιωμένες αφηγήσεις.

Η στρατηγική αυτή μπορεί να εξυπηρετεί την προσωπική του υστεροφημία, αλλά δεν συνεισφέρει πραγματικά στη συζήτηση για το Κυπριακό. Αντιθέτως, παγιώνει μια ακόμη διαστρεβλωμένη εικόνα των γεγονότων. Τέλος, οι δηλώσεις Ακιντζί, όσο κι αν παρουσιάζονται ως «μαρτυρία» του παρασκηνίου, χρειάζονται προσεκτική ανάγνωση, ασχέτως αν περιέχουν δόσεις αλήθειας ή και όχι.

Και όσο το Κυπριακό παραμένει όμηρος μονομερών αφηγήσεων, τόσο η απόσταση από μια ουσιαστική λύση θα μεγαλώνει.

Defence-point.gr