Οι έως τώρα συνομιλίες για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία κρίνονται παραγωγικές και μάλιστα πρόκειται να επαναληφθούν την ερχόμενη εβδομάδα. Ο κύκλος των ενδιαφερομένων να εισέλθουν σε μια διαδικασία διαλόγου με τη Ρωσία διευρύνεται, μετά τα σχετικά μηνύματα που εξέπεμψαν Ευρωπαίοι ηγέτες, με πρώτο τον Εμανουέλ Μακρόν. Η ουκρανική πλευρά δηλώνει, δια του προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι, πρόθυμη να θέσει σε δημοψήφισμα τυχόν ειρηνευτική συμφωνία, από κοινού με τη διενέργεια εκλογών την άνοιξη, εάν πάντως, όπως διευκρινίζει, έχει προκύψει εκεχειρία.

Θα έλεγε κανείς ότι ο αιματηρός κύκλος που άνοιξε το 2022 (αν όχι ήδη από το 2014) οδηγείται στο κλείσιμό του. Και όμως: τίποτε το απτό δεν προκύπτει μέχρι στιγμής. Γιατί;

Στην περίπτωση της Ρωσίας, αυτό συναρτάται προς το ότι η τελευταία τετραετία δεν επέφερε ούτε την πλήρη διπλωματική απομόνωση, ούτε την οικονομική κατάρρευση στην οποία απέβλεπε το τείχος κυρώσεων που όρθωσε απέναντί της η Δύση. Απεναντίας αποτέλεσε την βάση οικοδόμησης ενός μοντέλου πολεμικού κεϊνσιανισμού, που προς το παρόν αποδίδει πολιτικο-οικονομικά στο εσωτερικό. Επιπλέον, το αργόσυρτο μοντέλο διεξαγωγής πολέμου που ακολουθείται, σε συνδυασμό με την αξιοποίηση επαγγελματιών στρατιωτών και ενισχύσεων από τη Βόρειο Κορέα μέχρι την… Αφρική, κρατά υπό έλεγχο τον αριθμό των απωλειών, που θα μπορούσε να αποδειχθεί απαγορευτικός για μία χώρα με τραυματικές πολεμικές μνήμες και σαφές δημογραφικό πρόβλημα.

Προφανώς, στους υπολογισμούς της Μόσχας κυριαρχούν οι πιθανότητες να εξαντληθεί πρώτη η Ουκρανία, πόσω μάλλον όταν το σφυροκόπημα της ενεργειακής της υποδομής έχει καταστεί καθημερινή υπόθεση. Εξ ού και δεν επικρατεί στους διαδρόμους του Κρεμλίνου η αίσθηση του επείγοντος για την εξεύρεση διπλωματικής λύσης. Αρκεί η εξαγορά χρόνου, όπως την εξασφαλίζει η επιδεικτική “ανταπόκριση” στα ανοίγματα του Ντόναλντ Τραμπ, ώστε με τη δύναμη των όπλων να επιτευχθούν εντέλει οι τεθέντες στόχοι.

Τα τελεσίγραφα του 2021

Αξίζει να θυμηθούμε ποιοι είναι αυτοί, κατά Πούτιν: η “αποστρατιωτικοποίηση” και η “αποναζιστικοποίηση” της Ουκρανίας. Ήτοι μία “αλλαγή καθεστώτος” στο Κίεβο που θα εξασφαλίσει πρωτίστως ότι η ουκρανική επικράτεια δεν θα προσφερθεί σε αντίπαλους στρατιωτικούς συνασπισμούς, αλλά και δεν θα καταστεί πεδίο μιας “εθνικής οικοδόμησης” που θα αναιρεί το εθνικό αφήγημα και την ιστορική αυτοσυνειδησία της ίδιας της Ρωσίας.

Με αυτή την έννοια, το να βγει από την πόρτα η προοπτική ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, για να επιστρέψει από το παράθυρο, υπό μορφήν δυτικών εγγυήσεων ασφαλείας και παρουσίας ξένων στρατευμάτων, είναι συνταγή για να μην προκύψει συμφωνία. Και δίχως ολοκληρωμένη συμφωνία, η Μόσχα δεν μπαίνει καν στη λογική της κατάπαυσης του πυρός.

Πολύς λόγος γίνεται βεβαίως για την εδαφική πτυχή της όποιας λύσης, καθώς η ρωσική πλευρά φέρεται αποφασισμένη να επικυρώσει την προσάρτηση των ουκρανικών επαρχιών που ήδη ελέγχει (αν και όχι στην πλήρη έκτασή τους). Όμως ο πραγματικός προάγγελος της εισβολής στην Ουκρανία ήσαν τα δύο τελεσίγραφα της Ρωσίας τον Δεκέμβριο του 2021, υπό τύπον σχεδίου συμφωνίας με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, για μια νέα αρχιτεκτονική συλλογικής ασφάλειας στην Ευρώπη, με αναστροφή των όσων πέτυχε η διεύρυνση της Ατλαντικής Συμμαχίας μετά το 1997.

Σκληρή τοποθέτηση από τον Λαβρόφ

Το Κρεμλίνο ανακοίνωσε χθες ότι ο νέος γύρος των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων για την Ουκρανία θα πραγματοποιηθεί την ερχόμενη εβδομάδα, όμως δεν επιβεβαίωσε τον τόπο διεξαγωγής του.

Τρεις πηγές που γνωρίζουν το θέμα έχουν πει στο Ρόιτερς ότι Αμερικανοί αξιωματούχοι πρότειναν μια τριήμερη συνάντηση τη Δευτέρα στο Μαϊάμι, σε συνέχεια αυτής που διεξήχθη στο Αμπού Ντάμπι.

Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντίμιτρι Πεσκόφ επιβεβαίωσε πως η Μόσχα και η Ουάσινγκτον συζητούν για διμερή εμπορική και οικονομική συνεργασία, αλλά πρόσθεσε πως είναι απίθανο τέτοιες συνομιλίες να προχωρήσουν μακριά πριν από τη διευθέτηση της σύγκρουσης στην Ουκρανία.

Ο Σεργκέι Λαβρόφ, πάλι, διαβάζει τη συγκυρία απαισιόδοξα. Σε συνέντευξή του στο TV BRICS ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας υποστήριξε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες διστάζουν πλέον να υλοποιήσουν τις προτάσεις που υπέβαλαν κατά τη συνάντηση Πούτιν – Τραμπ στο Άνκορεϊτζ τον Αύγουστο, ενώ η Ρωσία δεν βλέπει καμία πολλά υποσχόμενη οικονομική προοπτική στις σχέσεις της με την αμερικανική πλευρά.

Καίτοι η Ρωσία παραμένει ανοιχτή στη συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι ίδιοι οι Αμερικανοί δημιουργούν τεχνητά εμπόδια, κατά Λαβρόφ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποιούν αθέμιτες μεθόδους για να καταστείλουν τους ανταγωνιστές τους, συμπεριλαμβανομένης της επιβολής κυρώσεων σε ρωσικές πετρελαϊκές εταιρείες, όπως η Lukoil και η Rosneft. Επίσης, οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούν να ελέγξουν τους στρατιωτικο-τεχνικούς δεσμούς της Ρωσίας με σημαντικούς στρατηγικούς εταίρους, όπως η Ινδία και άλλα μέλη των BRICS, κατήγγειλε ο Ρώσος υπουργός.

Στο πεδίο της ασφάλειας, η Βορειοατλαντική Συμμαχία, η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη έχουν ξεπεράσει τον χρόνο τους, υποστήριξε χαρακτηριστικά ο Λαβρόφ.

Η Δύση έχει εξαπολύσει έναν παγκόσμιο πόλεμο εναντίον της Ρωσίας και κάνει φρενήρεις προσπάθειες να τιμωρήσει τους εταίρους της τελευταίας. Η ασφάλεια, συμπλήρωσε, απαιτεί επίσης την αποτροπή της συνεχιζόμενης ύπαρξης στα σύνορά μας ενός ναζιστικού κράτους που δημιουργήθηκε από τη Δύση από την Ουκρανία και χρησιμοποιήθηκε για άλλη μια φορά για να διεξαγάγει πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Συνεπώς, η Ρωσία θα απορρίψει την ανάπτυξη στην Ουκρανία οποιουδήποτε όπλου που μπορεί να απειλήσει τα συμφέροντα ασφαλείας της.

www.capital.gr

Γράφει ο Michael Rubin

Οι εκλογές της 12ης Φεβρουαρίου 2026 στο Μπανγκλαντές σηματοδοτούν το τέλος ενός αργού, σταδιακού πραξικοπήματος που δεν ξεκίνησε από φοιτητές στους δρόμους της Ντάκα, αλλά από μια αίθουσα συνεδριάσεων της Inter-Services Intelligence (ISI).

Οι φοιτητικές διαμαρτυρίες που οδήγησαν στην απομάκρυνση της πρωθυπουργού του Μπανγκλαντές, Σεΐχ Χασίνα, δεν ήταν αυθόρμητες, όπως υποστήριξαν αφελείς διπλωμάτες και δημοσιογράφοι. Οι διαδηλωτές που σκοτώθηκαν δεν ήταν θύματα μιας κατασταλτικής αστυνομικής δύναμης. Ιατροδικαστικές εκθέσεις δείχνουν ότι οι επιτιθέμενοι πυροβόλησαν φοιτητές με σφαίρες 7,62 χιλιοστών, συνήθως από τυφέκια AK-47. Ο στρατός του Μπανγκλαντές χρησιμοποιεί τέτοιο οπλισμό, αλλά η εμπλοκή του στις διαμαρτυρίες ήταν περιορισμένη. Μάρτυρες αναφέρουν ότι αξιωματικοί του στρατού απέφυγαν να ανοίξουν πυρ κατά του πλήθους. Αυτό υποδηλώνει ότι οι δράστες προμηθεύτηκαν τις σφαίρες 7,62 χιλιοστών και τα AK-47 από εξωτερική πηγή, πιθανότατα μέσω της Ύπατης Αρμοστείας του Πακιστάν στη Ντάκα.

Με το Awami League εκτός νόμου και τη Jamaat-e-Islami και άλλες ισλαμιστικές οργανώσεις που υποστηρίζονται από το Πακιστάν να ανακάμπτουν, το Ισλαμαμπάντ επαναφέρει τη συζήτηση για τον πόλεμο του 1971 και επιχειρεί να ανατρέψει το αποτέλεσμά του. Αν ο λαός του Μπανγκλαντές δεν αντιδράσει σύντομα, η χώρα θα επιστρέψει στο «Ανατολικό Πακιστάν» τουλάχιστον σε πνεύμα, αν όχι σε όνομα.

Η επιχείρηση κατά του Μπανγκλαντές θα έπρεπε να έχει παραβιάσει μια «κόκκινη γραμμή» για την Ινδία. Το ίδιο και η συνεχιζόμενη στήριξη του Πακιστάν σε τρομοκρατικές ομάδες στο Κασμίρ και αυτονομιστές του Χαλιστάν. Οι παραδοσιακοί Ινδοί ηγέτες καθησυχάζονται ότι ενεργούν με αυτοσυγκράτηση και σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, αλλά αυτό ακριβώς εξυπηρετεί τους υπολογισμούς της ISI. Τα αυταρχικά καθεστώτα επιδιώκουν να περιορίσουν τους αντιπάλους τους επικαλούμενα δημοκρατία και διπλωματικούς κανόνες, ενώ ταυτόχρονα εφαρμόζουν μυστικές στρατηγικές για να τους αποδυναμώσουν. Το διεθνές δίκαιο λειτουργεί μόνο όταν όλα τα μέρη δεσμεύονται από τους ίδιους κανόνες.

Η συμπεριφορά του Πακιστάν θα επιδεινωθεί. Μόνο του, το Πακιστάν είναι ένα αποτυχημένο κράτος. Με την οικονομική και στρατιωτική στήριξη όμως του Κατάρ, της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας —του νέου «Άξονα των Ιχουάν»— οι πακιστανικές δυνάμεις ενισχύονται. Και η Κίνα επιθυμεί να δει την Ινδία αποδυναμωμένη. Ουσιαστικά, το Πακιστάν έχει μετατραπεί σε ένα δηλητηριώδες στιλέτο που διάφορες χώρες χρησιμοποιούν για να πλήττουν την Ινδία και να διεξάγουν εναντίον της έναν «γκρίζο πόλεμο». Αν η Ινδία δεν αντιδράσει, ενδέχεται να χάσει τον πρώτο της και πλέον καθοριστικό πόλεμο.

Το Πακιστάν επιδιώκει να διαδώσει τον αποσχιστισμό, ενώ η Τουρκία και το Κατάρ, μαζί με το Πακιστάν, υποκινούν τους περισσότερους από 200 εκατομμύρια μουσουλμάνους της Ινδίας. Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ενώ προωθεί τον νεο-οθωμανισμό στο εσωτερικό, στη Δυτική Ασία και τη Βόρεια Αφρική, συνεργάζεται με το Πακιστάν για την προώθηση ενός «νεο-μουγκάλ» αφηγήματος στη Νότια Ασία. Ως ένθερμος οπαδός της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ο Ερντογάν δεν αποδέχεται μια τάξη πραγμάτων όπου μη μουσουλμάνοι ασκούν εκλογική εξουσία επί μουσουλμάνων.

Η Νέα Δελχί θα πρέπει να καθοδηγείται από ηθική σαφήνεια και αμοιβαιότητα. Ενώ η Ινδία είναι ένα νόμιμο κράτος, το Πακιστάν είναι ένα τεχνητό δημιούργημα, του οποίου το όνομα προέρχεται από αναγραμματισμό των περιοχών του, που δεν έχουν κοινό στοιχείο πέρα από τη θρησκεία και τον καταναγκασμό της κεντρικής εξουσίας.

Στην πράξη, πολλές περιοχές του Πακιστάν δυσανασχετούν με την κυριαρχία των Πουντζάμπι. Οι Παστούν του Khyber Pakhtunkhwa θα επιθυμούσαν να ενωθούν με το Αφγανιστάν —κάτι που επιδιώκουν από το 1893 και τη χάραξη της Γραμμής Ντουράντ. Το Πακιστάν παραβιάζει τους ίδιους του τους νόμους όσον αφορά το Γκιλγκίτ. Έχει προσαρτήσει παράνομα το Καλάτ και ενσωμάτωσε το Μπαλουχιστάν το 1955. Το Σιντ διαθέτει επίσης ξεχωριστή πολιτισμική ταυτότητα που αξίζει αναγνώριση.

Όπως οι ΗΠΑ δεν αναγνώρισαν ποτέ τη σοβιετική κατοχή της Λιθουανίας, της Λετονίας και της Εσθονίας, έτσι και η Ινδία θα μπορούσε να εξετάσει το ενδεχόμενο αναγνώρισης των νόμιμων εκπροσώπων των πακιστανικών περιοχών που τελούν υπό κατοχή.

Παράλληλα, η Ινδία θα πρέπει να υιοθετήσει πολιτική αμοιβαιότητας απέναντι στην Τουρκία. Η Τουρκία προσφέρει υποτροφίες σε Ινδούς μουσουλμάνους, επιχειρώντας να τους εντάξει σε μια μισαλλόδοξη κοσμοθεωρία που απορρίπτει τη διαφορετικότητα της Ινδίας. Η ινδική κυβέρνηση θα μπορούσε να ανταποδώσει, υποδεχόμενη Κούρδους φοιτητές και ενισχύοντας την πολιτιστική και πολιτική τους ταυτότητα απέναντι στον αυξανόμενο αυταρχισμό της Άγκυρας.

Η Ινδία θα μπορούσε ακόμη να υποδεχθεί πρώην μέλη του PKK από την Τουρκία και τη Συρία. Πολλοί Κούρδοι ευθυγραμμίζονται ιδεολογικά με την παραδοσιακή σοσιαλιστική κοσμοθεωρία της Ινδίας. Αν και η Τουρκία χαρακτηρίζει το PKK τρομοκρατική οργάνωση, ευρωπαϊκά δικαστήρια το αντιμετωπίζουν ως νόμιμη εξέγερση. Οι ΗΠΑ το ενέταξαν στις τρομοκρατικές οργανώσεις μόνο κατόπιν απαίτησης της Άγκυρας. Αν η Τουρκία υποκινεί αποσχισμό στο Κασμίρ, η Ινδία θα μπορούσε να προωθήσει το Κουρδιστάν ακόμη και παρέχοντας υποστήριξη αυτοάμυνας.

Το Πακιστάν είχε σχεδόν 80 χρόνια να αποδείξει ότι είναι υπεύθυνο κράτος και απέτυχε. Αν ήθελε να συνυπάρξει ειρηνικά με την Ινδία, θα μπορούσε. Αντίθετα, επιδιώκει να την αποδυναμώσει.

Ειλικρινά, αν η Ινδία επιτάχυνε τη διάλυση του Πακιστάν, θα έκανε χάρη στον κόσμο. Ομοίως, καθώς η Τουρκία εξελίσσεται σε μηχανή ριζοσπαστισμού στον 21ο αιώνα, η Νέα Δελχί θα πρέπει να διδάξει ένα μάθημα στην Άγκυρα. Η αλαζονεία του Ερντογάν θα αυξάνεται έως ότου κάποιος την ανακόψει. Και αν οι Κούρδοι κερδίσουν την ελευθερία τους στη διαδικασία, αυτό θα αποτελεί νίκη για το μετριοπαθές και δημοκρατικό μπλοκ που η Ινδία φιλοδοξεί να ηγηθεί.

Πηγή: sundayguardianlive.com

Το Γραφείο Συντονισμού Ανθρωπιστικών Υποθέσεων των Ηνωμένων Εθνών OCHA καλεί το Συμβούλιο Ασφαλείας να συνεχίσει τις προσπάθειες για την απελευθέρωση των εργαζομένων στον τομέα της ανθρωπιστικής βοήθειας στην Υεμένη.

Ενημέρωση του Συμβουλίου Ασφαλείας σχετικά με την ανθρωπιστική κατάσταση στην Υεμένη από τη Lisa Doughten, Διευθύντρια του Τμήματος Χρηματοδότησης και Συνεργασιών, OCHA, εκ μέρους του Tom Fletcher, Υφυπουργού Γενικού Γραμματέα Ανθρωπιστικών Υποθέσεων και Συντονιστή Έκτακτης Βοήθειας.

Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω υπενθυμίζοντας ότι, παρά τις εκκλήσεις του Γενικού Γραμματέα και παρά όλες τις προσπάθειες, σήμερα, 73 μέλη του προσωπικού του ΟΗΕ παραμένουν αυθαίρετα κρατούμενοι από τις de facto αρχές των Χούθι, μαζί με δεκάδες άλλους από ΜΚΟ και την κοινωνία των πολιτών.

Στις 29 Ιανουαρίου, οι de facto αρχές εισέβαλαν ξανά σε πολλά γραφεία του ΟΗΕ στη Σαναά χωρίς άδεια, κατάσχοντας εξοπλισμό και οχήματα.
Οι de facto αρχές συνέχισαν επίσης να μην χορηγούν άδειες για πτήσεις της Ανθρωπιστικής Αεροπορικής Υπηρεσίας των Ηνωμένων Εθνών προς τη Μαρίμπ. Οι πτήσεις της UNHAS προς τη Σαναά επανέλαβαν τη λειτουργία τους το Σαββατοκύριακο μετά από αναστολή ενός μήνα που προκλήθηκε από την έλλειψη των απαραίτητων αδειών από τις de facto αρχές.

Όπως έχουμε πει και στο παρελθόν σε αυτό το Συμβούλιο, αυτές οι κρατήσεις εργαζομένων στον ανθρωπιστικό τομέα έχουν βαθύ αντίκτυπο στις επιχειρήσεις. Τέτοιες παρεμβάσεις και εμπόδια έρχονται σε μια εποχή που η ανθρωπιστική κατάσταση είναι πιο απελπιστική από ποτέ.
Φέτος, 22,3 εκατομμύρια άνθρωποι – ή το μισό του πληθυσμού – θα χρειαστούν ανθρωπιστική βοήθεια – αριθμός αυξημένος κατά 2,8 εκατομμύρια σε σχέση με πέρυσι.

Η Υεμένη εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την πιο σοβαρή κρίση πείνας στην περιοχή. Σήμερα, πάνω από 18 εκατομμύρια άνθρωποι αντιμετωπίζουν οξεία επισιτιστική ανασφάλεια. Η Υεμένη είναι επίσης η χώρα με τον μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων – 5,5 εκατομμύρια – που βιώνουν συνθήκες έκτακτης ανάγκης επισιτιστικής ασφάλειας Φάσης 4 του IPC ή και ανώτερες.

Το σύστημα υγείας δέχεται αυξανόμενες πιέσεις. Περίπου το 40% των μονάδων υγείας δεν λειτουργούν ή κινδυνεύουν να κλείσουν λόγω ελλείψεων χρηματοδότησης και των εταίρων μας που μειώνουν τις δραστηριότητές τους.
Αυτό έχει δυσανάλογο αντίκτυπο στις γυναίκες και τα κορίτσια, καθώς η πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες μητρικής και αναπαραγωγικής υγείας καθίσταται ακόμη πιο περιορισμένη.

Αυτή η κρίση εκτυλίσσεται εν μέσω αύξησης των κρουσμάτων ασθενειών που μπορούν να προληφθούν και χαμηλής εμβολιαστικής κάλυψης. Λίγο λιγότερο από τα δύο τρίτα των παιδιών είναι πλήρως εμβολιασμένα. Μεταξύ Ιανουαρίου και Σεπτεμβρίου του περασμένου έτους, η Υεμένη κατέγραψε περισσότερα από 18.600 κρούσματα ιλαράς και 188 θανάτους, από τα υψηλότερα στον κόσμο.

Η Υεμένη κατέγραψε επίσης το τρίτο υψηλότερο φορτίο κρουσμάτων χολέρας παγκοσμίως μεταξύ Μαρτίου 2024 και Νοεμβρίου 2025, με 350.000 ύποπτα κρούσματα χολέρας και οξείας υδαρούς διάρροιας και 1.100 σχετικούς θανάτους, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.

Η επισιτιστική ανασφάλεια, η περιορισμένη πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη και οι ασθένειες που μπορούν να προληφθούν οδηγούν σε μια επικίνδυνη αύξηση του υποσιτισμού, ιδίως μεταξύ των παιδιών. Περισσότερα από 2,2 εκατομμύρια παιδιά κάτω των πέντε ετών πάσχουν από οξύ υποσιτισμό, συμπεριλαμβανομένων 570.000 που πάσχουν από σοβαρό οξύ υποσιτισμό. Σχεδόν ένα στα δύο παιδιά στην Υεμένη έχει καχεκτική ανάπτυξη και τα ποσοστά απίσχνανσης παραμένουν από τα χειρότερα στον κόσμο. Επιπλέον 1,3 εκατομμύριο έγκυες και θηλάζουσες γυναίκες διατρέχουν σοβαρό κίνδυνο να υποσιτιστούν φέτος, το 2026.

Παρά τις ακραίες προκλήσεις, οι ανθρωπιστές συνέχισαν να σώζουν ζωές το 2025. Οι εταίροι μας παρείχαν επισιτιστική βοήθεια σε πάνω από 5 εκατομμύρια ανθρώπους, παρείχαν 3,3 εκατομμύρια ιατρικές συνεδρίες και περιέθαλψαν περισσότερα από 330.000 παιδιά με σοβαρό οξύ υποσιτισμό. Αυτό επιτεύχθηκε με την ανθρωπιστική έκκληση να χρηματοδοτείται μόνο κατά 28,5%, αναγκάζοντάς μας να κάνουμε αδύνατες επιλογές.

Εκτιμούμε βαθιά τους δωρητές που συνέχισαν να στέκονται στο πλευρό του λαού της Υεμένης.
Όπως όμως έχω περιγράψει, η Υεμένη βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή. Πρέπει να δράσουμε από κοινού τώρα για να αποτρέψουμε την επιστροφή στα καταστροφικά επίπεδα πείνας και ασθενειών που παρατηρήθηκαν μόλις πριν από λίγα χρόνια, όταν ο υποσιτισμός και η χολέρα κατέκλυσαν ένα εύθραυστο σύστημα υγείας και προκάλεσαν χάος στις κοινότητες σε όλη τη χώρα.

Παραμένουμε σταθεροί στη δέσμευσή μας να προσεγγίσουμε ανθρώπους σε όλη την Υεμένη. Την επόμενη εβδομάδα, στο Αμμάν της Ιορδανίας, θα συγκαλέσουμε δωρητές, οργανισμούς των Ηνωμένων Εθνών και διεθνείς και εθνικούς εταίρους ΜΚΟ για να βελτιώσουμε τον τρόπο παροχής βοήθειας, ώστε οι πιο ευάλωτοι να συνεχίσουν να λαμβάνουν υποστήριξη που σώζει ζωές εν μέσω των αυξανόμενων περιορισμών.
Αναδιοργανώνουμε τις δραστηριότητές μας για να αντιμετωπίσουμε καλύτερα αυτές τις προκλήσεις. Οι εταίροι, συμπεριλαμβανομένων διεθνών και εθνικών ΜΚΟ, καθώς και της ΔΕΕΣ, που παραμένουν ενεργοί σε περιοχές που ελέγχονται από την DFA, θα αναλάβουν μεγαλύτερο μερίδιο του επιχειρησιακού φόρτου εργασίας επί τόπου.

Καθώς προχωράμε, θα ενεργήσουμε συλλογικά για να διασφαλίσουμε ότι οι μοναδικές ικανότητες του ΟΗΕ – συντονισμός και επιχειρησιακή συνεργασία με τα αρμόδια υπουργεία, επιτήρηση ασθενειών, τεχνική εποπτεία και συντήρηση γραμμών εφοδιασμού και ανθρωπιστικών πτήσεων – αξιοποιούνται πλήρως για να καταστεί δυνατή μια αποτελεσματική και βασισμένη σε αρχές ανθρωπιστική αντίδραση.

Καλώ το Συμβούλιο να υποστηρίξει ενεργά αυτές τις προσπάθειες.
Κύριε Πρόεδρε,
Ενημερώνοντας συνεχώς, θέτουμε τα ίδια ζητήματα. Ο λαός της Υεμένης αξίζει πολύ καλύτερα.
Σας ζητώ, πρώτον, να διατηρήσετε διαρκή δέσμευση και πίεση για να εξασφαλίσετε την απελευθέρωση των αυθαίρετα κρατούμενων συναδέλφων του ΟΗΕ και των ΜΚΟ, καθώς και εκείνων από την κοινωνία των πολιτών και τις διπλωματικές αποστολές. Αυτό συμβαδίζει με τη διασφάλιση της προστασίας των ανθρωπιστικών οργανώσεων και της διευκόλυνσης του έργου τους.

Δεύτερον, χρηματοδοτήστε την ανθρωπιστική βοήθεια στην Υεμένη και ζητήστε από άλλα κράτη μέλη να υποστηρίξουν την έγκαιρη συνεισφορά και τη διαρκή χρηματοδότηση.

Πρέπει να αποτρέψουμε περαιτέρω επιδείνωση. 

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΓΕΙΩΤΗΣ