Με αιχμές και καθαρό πολιτικο-στρατηγικό στίγμα παρενέβη στη Ναυτεμπορική ο αντιστράτηγος ε.α. Ιωάννης Μπαλτζώης, βάζοντας στο κάδρο τρία μεγάλα μέτωπα: το αδιέξοδο της ευρωπαϊκής στρατηγικής απέναντι στη Ρωσία, την αλλαγή γραμμής που εμφανίζεται να έρχεται από κράτη-«γεράκια» της Βαλτικής, και το πώς η Ελλάδα κινδυνεύει να μείνει «κολλημένη» σε μια αφήγηση την ώρα που όλοι γύρω αλλάζουν.

Ο Μπαλτζώης ξεκίνησε από μια σκληρή διαπίστωση: οι εκτιμήσεις, όπως είπε, δείχνουν ότι η Ευρώπη έχει ηττηθεί στο ουκρανικό και το κρίσιμο πλέον είναι «πώς θα το πουν στον κόσμο» και ποιοι θα βγουν πρώτοι να ανοίξουν τον δρόμο της υπαναχώρησης. Στο ίδιο πνεύμα ανέφερε ότι Γαλλία και Ιταλία εμφανίζονται ως οι χώρες που «βγαίνουν μπροστά», με αιχμή για τον Μακρόν ότι «δεν έχει πρόβλημα να κάνει κολοτούμπες», ενώ για τη Γερμανία άφησε υπαινιγμό αναμονής και υπολογισμού.

«Στροφή 180 μοιρών» στη Βαλτική και εσωτερικός πόλεμος στις Βρυξέλλες

Στο ερώτημα για τη «στροφή 180°» δύο βαλτικών χωρών, ο αντιστράτηγος ε.α. είπε πως δεν είναι «από το πουθενά» αλλά προϊόν προεργασίας και κυρίως ένδειξη ότι οι πλέον σκληρές φωνές αντιλαμβάνονται το κόστος του να είναι οι τελευταίοι που θα παραδεχτούν την πραγματικότητα.

Έδωσε μάλιστα πολιτική διάσταση, μιλώντας για «επική μάχη» ισχύος εντός της ευρωπαϊκής κορυφής, με αναφορές στη σύγκρουση γύρω από την Κάγια Κάλας και την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, περιγράφοντας ένα περιβάλλον όπου οι ηγεσίες δεν λειτουργούν ενιαία, αλλά ανταγωνιστικά, με φόντο την ανάγκη αλλαγής γραμμής.

Στο μέτωπο: «σπάει η δεύτερη γραμμή — μετά μιλάμε για κατάρρευση»

Στο επιχειρησιακό σκέλος, ο Μπαλτζώης περιέγραψε εικόνα πίεσης στο ουκρανικό μέτωπο: αναφέρθηκε σε προώθηση ρωσικών δυνάμεων, σε διάρρηξη της δεύτερης γραμμής άμυνας σε αρκετά σημεία και σε μετάβαση προς την τρίτη, «τελική», εκτιμώντας ότι μετά «μιλάμε για κατάρρευση». Αυτό, όπως υποστήριξε, εξηγεί και τη «μαξιμαλιστική» ρωσική στάση: απαιτήσεις χωρίς περιθώριο, με τη λογική «δεν δεχτήκατε τότε, τώρα πληρώνετε».

Παράλληλα έδειξε και τη μεγάλη εικόνα: αναλύσεις που μιλούν ακόμη και για κρίσεις συνοχής σε ΕΕ και ΝΑΤΟ, με χρονικό ορίζοντα το 2027, και σενάρια για νέες δομές τύπου Joint Expeditionary Force υπό βρετανική ομπρέλα.

Ζελένσκι, «πολιτικό κόστος» και το δίλημμα της παράδοσης εδαφών

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο γιατί το Κίεβο δυσκολεύεται να κινηθεί σε λογική παραχωρήσεων: επικαλέστηκε αναλύσεις (με ρητή αναφορά στο American Conservative) ότι ο Ζελένσκι φοβάται πως θα «χρεωθεί» προσωπικά την απώλεια εδαφών, προτιμώντας να χαθούν στο πεδίο παρά να φέρει την υπογραφή του. Το έθεσε ωμά: με την παράδοση εδαφών «σώζεις λαό», αλλά το πολιτικό κόστος λειτουργεί ως φρένο.

Ελλάδα: «Σε μαύρα σκοτάδια» για το τι συζητά η ηγεσία

Το πιο πολιτικό κομμάτι της παρέμβασης ήταν η κριτική για την ελληνική στάση. Ο Μπαλτζώης είπε ότι η κοινωνία δεν ξέρει τι συζητούν οι ηγεσίες σε κρίσιμα ραντεβού — «είμαστε σε μαύρα σκοτάδια» — αντιπαραβάλλοντας το με παραδείγματα όπου άλλες χώρες θέτουν δημόσια όρους και πλαίσια. Έβαλε στο ίδιο κάδρο και τα ελληνοτουρκικά: από τη μία, η ελληνική γραμμή περί μίας διαφοράς (ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα), από την άλλη, οι τουρκικές τοποθετήσεις περί «όλων των θεμάτων» στο τραπέζι, αφήνοντας το ερώτημα «τι να πιστέψει ο απλός Έλληνας;».

Και εκεί έδωσε την πολιτική του αιχμή: δεν είναι πρόβλημα να αναγνωρίσεις λάθος — «ο λαός μπορεί να συγχωρέσει» — αλλά αν επιμένεις μέχρι τέλους χωρίς διόρθωση, τότε δεν συγχωρεί.

Ιστορία και Ρωσία: «Δεν διαβάζουμε;»

Σε παραδοσιακή γραμμή σκέψης, ο Μπαλτζώης τόνισε ότι η Ελλάδα έχει ανοικτά μέτωπα (Κύπρος, Τουρκία) και άρα το ελάχιστο στρατηγικό ζητούμενο είναι μια Ρωσία «όχι εχθρική». Έφερε ιστορικό παράδειγμα με τη ρωσο-κεμαλική συνεργασία του 1921 (όπλα/χρήματα προς τον Κεμάλ) και συνέδεσε το τότε με τη σημερινή ανάγκη να «μην ξεχνάμε» — ειδικά όταν, όπως είπε, διαβάζονται τοποθετήσεις που δείχνουν σκληρή ρωσική στάση απέναντι στην Ελλάδα.

Ιράν: τελεσίγραφα, ταπεινωτικοί όροι και “win–win” φόρμουλα

Στο τέλος, άνοιξε και το κεφάλαιο Ιράν: ανέλυσε το πλαίσιο τεσσάρων όρων που –όπως ειπώθηκε– τίθενται (πλήρης «αποπυρηνικοποίηση», περιορισμοί βαλλιστικών, διακοπή στήριξης proxies, αναγνώριση Ισραήλ), εξηγώντας ότι το πραγματικά δύσκολο είναι οι βαλλιστικοί περιορισμοί (κόκκινη γραμμή για το Ισραήλ). Κατέληξε ότι αν οι όροι φανούν ταπεινωτικοί, «κανένας ηγέτης δεν μπορεί να σταθεί», άρα όλοι θα ψάξουν φόρμουλα που να μην εμφανίζει ξεκάθαρο νικητή/ηττημένο.

Παρακολουθήστε την παρέμβαση του Ιωάννη Μπαλτζώη: