Σαφές μήνυμα «μηδενικών υποχωρήσεων» απέναντι σε κάθε φόρμουλα «δανεισμού» από το Βρετανικό Μουσείο έστειλε ο Προκόπιος Παυλόπουλος, μιλώντας σε εκδήλωση της «Επιτροπής Νέων για την Επανένωση των Μαρμάρων του Παρθενώνα» με τίτλο «Αποζητώντας το Γλυκό Φως του Ομήρου». Ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Ακαδημαϊκός και επίτιμος καθηγητής της Νομικής, ανέπτυξε τη θέση ότι η Ελλάδα διαθέτει ισχυρότατη νομική βάση για τον οριστικό «επαναπατρισμό» των Γλυπτών, ενώ προειδοποίησε ότι οι «συμβιβαστικές» προτάσεις του Βρετανικού Μουσείου στοχεύουν στην έμμεση αναγνώριση “νόμιμης” κυριότητας από βρετανικής πλευράς.

Στον πυρήνα της τοποθέτησής του, ο κ. Παυλόπουλος υπογράμμισε ότι η ελληνική απαίτηση για οριστική επιστροφή χωρίς περιοριστικές προϋποθέσεις στο ιδιοκτησιακό κερδίζει έδαφος διεθνώς, ακόμη και στη Μεγάλη Βρετανία. Κατά την εκτίμησή του, το Βρετανικό Μουσείο, αντιλαμβανόμενο την «προϊούσα απομόνωσή» του, επιχειρεί να διαφύγει «με δήθεν συμβιβαστικές προτάσεις», οι οποίες όμως «κατ’ ουσία» λειτουργούν ως παγίδα μέσω συγκεκαλυμμένων δανειακών συμβάσεων.

«Η Ελλάδα δικαιούται αλλά και οφείλει να απορρίπτει, δίχως ίχνος υπαναχωρήσεων, τα τεχνάσματα του Βρετανικού Μουσείου», ανέφερε χαρακτηριστικά, ζητώντας ταυτόχρονα ενεργοποίηση όλων των νομικών επιχειρημάτων περί πλήρους ελληνικής κυριότητας και εντατικοποίηση της διεθνούς πίεσης.

«Αφετηρία τα ιστορικά πειστήρια – ο Βύρων απέναντι στον Έλγιν»

Ιδιαίτερο βάρος έδωσε στην ιστορική τεκμηρίωση της υπόθεσης, σημειώνοντας ότι τα «κοινώς παραδεδεγμένα ιστορικά πειστήρια» έχουν μεγάλη επιρροή στην επίτευξη ενός «εμβληματικού εθνικού στόχου», τονίζοντας πως η επιστροφή των Γλυπτών συνιστά για την Ελλάδα «κυριολεκτικώς, Εθνικό Ζήτημα». Ως αφετηρία ανέδειξε τον ρόλο του Λόρδου Βύρωνα, τον οποίο παρουσίασε ως αυθεντικό εκφραστή του φιλελληνικού ρομαντισμού και, ταυτόχρονα, ως πρώιμη διεθνή «φωνή» καταγγελίας για την πολιτισμική ιεροσυλία του Λόρδου Έλγιν.

Στο ίδιο πλαίσιο, αναφέρθηκε εκτενώς:

• στη σύνδεση του ρομαντισμού και του φιλελληνικού ρεύματος με τη διαμόρφωση του Νεότερου Ελληνικού Κράτους,

• στη διαχρονική «κραυγή» της βυρωνικής ποίησης ως ηθικής και πολιτισμικής καταδίκης της σύλησης,

• καθώς και στη θέση ότι η υπόθεση δεν είναι απλώς διμερές ζήτημα, αλλά αφορά τον πυρήνα της υπεράσπισης της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Από τον Κένεθ Κλαρκ έως τον Μαλρώ: «διεθνής γραμμή» υπέρ της επιστροφής

Ο κ. Παυλόπουλος παρέθεσε επίσης παραδείγματα διεθνούς στήριξης που –όπως σημείωσε– προϋπήρχαν της μεταγενέστερης κορύφωσης της ελληνικής καμπάνιας, καταγράφοντας:

• την επιστολή του Λόρδου Kenneth Clark (1943), με θέση υπέρ της επιστροφής και μάλιστα με πρόταση βρετανικής χρηματοδότησης για κατάλληλη στέγαση στην Αθήνα,

• την αλληγορική φράση που αποδίδει ο Άγγελος Σικελιανός στον Rodin για τα Γλυπτά που «αποζητούν αδιάκοπα το γλυκό φως του Ομήρου»,

• και τον λόγο του André Malraux στην πρώτη φωταγώγηση της Ακρόπολης (1959), ως πολιτισμική υπενθύμιση ότι τα Γλυπτά ανήκουν στο μνημείο-φορέα του μηνύματός τους.

«Όχι σε δάνειο – σημαίνει αποδοχή κυριότητας»

Στο πιο αιχμηρό τμήμα της ομιλίας του, ο πρώην Πρόεδρος προειδοποίησε ότι οποιαδήποτε φόρμουλα «δανεισμού» (ή αντίστοιχης σύμβασης) θα οδηγούσε πρακτικά σε νομιμοποίηση της θέσης του Βρετανικού Μουσείου, καθώς ο δανεισμός δεν θίγει την κυριότητα και άρα θα ισοδυναμούσε με έμμεση παραδοχή ότι ο «κύριος» των Γλυπτών είναι το Μουσείο. Κατά συνέπεια, η μόνη στάση που θεωρεί θεσμικά και εθνικά επιτρεπτή είναι η άνευ όρων απόρριψη τέτοιων προτάσεων και η επιμονή σε οριστική επιστροφή και επανένωση.

Με φόντο την εκδήλωση «Αποζητώντας το Γλυκό Φως του Ομήρου», το μήνυμα Παυλόπουλου ήταν καθαρό: η Ελλάδα, όπως είπε, έχει πλέον και το διεθνές ρεύμα μαζί της, αλλά δεν πρέπει να «μπει σε συζήτηση» που μετατρέπει την κλοπή σε τίτλο και τη δικαίωση σε παραχώρηση.

Διαβάστε την ομιλία Παυλόπουλου:

2026-02-26 Δ.Τ. _ΔΗΜΟΣ ΦΙΛΟΘΕΗΣ ΨΥΧΙΚΟΥ_ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ ΓΛΥΠΤΩΝ

Γράφει ο William Mallinson

Εισαγωγή

Πρόσφατα, τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης και δεξαμενές σκέψης όπως το ΕΛΙΑΜΕΠ εκφράζουν ενθουσιασμό για την αυξανόμενη στρατιωτική και ενεργειακή συνεργασία μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ και για το πόσο καλή είναι αυτή για την Ελλάδα. Εδώ θα δείξουμε πόσο εσφαλμένη και επικίνδυνη είναι αυτή η διευθέτηση και θα θέσουμε το ερώτημα αν οι πολιτικοί, οι αναλυτές διεθνών σχέσεων και οι δημοσιογράφοι στην Ελλάδα και την Κύπρο μαθαίνουν ποτέ. Οι Έλληνες ηγέτες φαίνεται να μαθαίνουν από την ιστορία μόνο πώς να επαναλαμβάνουν τα λάθη του παρελθόντος, με την αφελή δικαιολογία ότι οι διακρατικές σχέσεις υφίστανται μια ριζική μεταμόρφωση, που ξεκίνησε από τον Πρόεδρο Τραμπ. Η αμερικανική κολακεία προς την Ελλάδα για τη βοήθειά της προς το Κίεβο, με τον πρόσφατο ρόλο της ως ενεργειακού κόμβου, συνοδευόμενη από την ενίσχυση της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος στην Ελλάδα, αποτελεί μέρος της εικόνας: Σούδα, Αλεξανδρούπολη, F-35 στην Ανδραβίδα, με τη ροή αμερικανικού LNG, επενδύσεις της ExxonMobil και της Chevron και μακροπρόθεσμα συμβόλαια που θα μπορούσαν να αξίζουν τρισεκατομμύρια δολάρια τις επόμενες δεκαετίες. Η Ελλάδα βρίσκεται πλέον στο κέντρο της αμερικανικής στρατηγικής για την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης. Τα ακόλουθα εξηγούν γιατί η άγνοια των διδαγμάτων της ιστορίας βρίσκεται και πάλι σε άνοδο.

Η Τουρκική Σύνδεση

Ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους η Ελλάδα εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα το 1981 ήταν για να αμυνθεί απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004. Σήμερα, αυτός ο φόβος για την Τουρκία έχει μετατραπεί σε πρωτοφανή συνεργασία μεταξύ Ισραήλ, Ελλάδας και Κύπρου, προφανώς κατόπιν αμερικανικής παρότρυνσης. Η ελληνική ηγεσία πιστεύει ότι, αν η Τουρκία επιχειρήσει να αρπάξει ένα νησί, το Ισραήλ θα αντιδράσει στρατιωτικά εναντίον της Τουρκίας. Αυτό είναι προφανώς καθαρή ανοησία, όπως γνωρίζει κάθε ιστορικός. Πρώτον, οι Οθωμανοί και ο εβραϊκός λαός έχουν μακρά ιστορία φιλίας, τουλάχιστον από το 1492, όταν οι Οθωμανοί υποδέχθηκαν στην αυτοκρατορία τους τους Σεφαραδίτες που εκδιώχθηκαν από την Ισπανία, εγκαθιστώντας πολλούς στη Θεσσαλονίκη ως αντίβαρο στον ελληνικό πληθυσμό. Οι Εβραίοι γενικά ήταν ιδιαίτερα συμμορφωμένοι και ικανοποιημένοι ως οθωμανοί υπήκοοι, σε αντίθεση με τους Έλληνες της ηπειρωτικής Ελλάδας, όπου σημειώνονταν σποραδικές εξεγέρσεις, αν και στην Κωνσταντινούπολη οι Έλληνες είχαν σημαντικό ρόλο στη διοίκηση. (Υπήρξαν βεβαίως και περιστασιακές φρικαλεότητες, όπως η δολοφονία του Πατριάρχη το 1821.) Προχωρώντας στο 1949, η Τουρκία ήταν η πρώτη κυρίως μουσουλμανική χώρα που αναγνώρισε το Ισραήλ, γεγονός που οδήγησε σε στρατιωτική συμφωνία το 1958. Ας σημειώσουμε επίσης ότι το Ισραήλ και η Τουρκία είναι ειδήμονες στην εθνοκάθαρση: το Ισραήλ έναντι των Παλαιστινίων το 1948 και η Τουρκία έναντι των Ελληνοκυπρίων το 1974. Και οι δύο χώρες στέλνουν εποίκους σε κλεμμένα εδάφη, οι Τούρκοι στην Κύπρο και οι εβραϊκοί σιωνιστές στη Δυτική Όχθη. Ένας ανεπιθύμητος κίνδυνος για την Κύπρο είναι ο εποικισμός «διά της πλαγίας οδού», όπως καταδεικνύει η δημιουργία εβραϊκών κοινοτήτων.

Τουρκικοί Ελιγμοί

Βεβαίως υπήρξαν σκαμπανεβάσματα στις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ, αλλά ποτέ αρκετά επικίνδυνα ώστε να ανησυχήσουν σοβαρά την Ουάσιγκτον. Αυτό συμβαίνει επειδή η Τουρκία γνωρίζει καλά τη σημασία της για το ΝΑΤΟ και ξέρει ότι μπορεί να συνεχίσει τον παραδοσιακό της ελιγμό εξισορρόπησης μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας. Όταν ο Ερντογάν επικρίνει το Ισραήλ, το κάνει για να εμφανίζεται ισχυρός και ανεξάρτητος και για να ικανοποιεί το εσωτερικό ακροατήριο και τις αραβικές χώρες. Η ιδέα ότι η Αμερική αντικαθιστά τώρα την Τουρκία με την Ελλάδα ως τον κύριο σύμμαχο του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο είναι εσφαλμένη: η αμερικανική βάση στο Ιντσιρλίκ είναι υπερβολικά σημαντική για τη στρατηγική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Το αποτέλεσμα της αύξησης της αμερικανικής επιρροής στην Ελλάδα είναι απλώς περισσότερη αμερικανική ισχύς στην Ανατολική Μεσόγειο, με την Ελλάδα ως κράτος-υποτελή και αντιρωσικό ενεργειακό κόμβο. Στο πλαίσιο αυτό, η άποψη του βρετανικού Υπουργείου Εξωτερικών από το 1975 παραμένει επίκαιρη: «Πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε ότι, σε τελική ανάλυση, η Τουρκία πρέπει να θεωρείται σημαντικότερη για τα δυτικά στρατηγικά συμφέροντα από την Ελλάδα και ότι, αν πρέπει να αναληφθούν κίνδυνοι, αυτοί θα πρέπει να είναι κίνδυνοι περαιτέρω επιβάρυνσης των ελληνικών και όχι των τουρκικών σχέσεων με τη Δύση».¹ Όταν στρεφόμαστε στην απόκτηση του ενός τρίτου της Κύπρου από την Τουρκία, βλέπουμε πώς δεν μπορεί κανείς να εμπιστευθεί την Ουάσιγκτον να βοηθήσει την Ελλάδα και την Κύπρο απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα. Η Ουάσιγκτον συναίνεσε στην τουρκική εισβολή το 1974, καθώς μια στρατιωτική αντίδραση κατά της Τουρκίας θα είχε ενισχύσει τη σοβιετική επιρροή στην περιοχή. Η αμερικανική πολιτική ήταν ανέκαθεν να εξαναγκάζει τη Βρετανία να διατηρεί τις βάσεις της, ενώ να διαχειρίζεται τις ελληνοτουρκικές εντάσεις προς όφελος των μετόχων των αμερικανικών εταιρειών όπλων.

Στις 12 Αυγούστου 1998, ο τότε Σύμβουλος Πολιτικών Υποθέσεων της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Αθήνα, Αλεξάντερ Καραγιάννης, μου έγραψε τα εξής: «Η στρατιωτική συνεργασία των ΗΠΑ με την Τουρκία και το Ισραήλ αποτελεί μακροχρόνια πολιτική και πρακτική. Ως σύμμαχος στο ΝΑΤΟ και φίλος της Τουρκίας και ως ειδικός σύμμαχος του Ισραήλ, και οι δύο δημοκρατίες και βασικοί περιφερειακοί παίκτες, οι Ηνωμένες Πολιτείες μοιράζονται θεμελιώδεις αξίες και αμοιβαίους στόχους ασφάλειας και πολιτικής στην Ανατολική Μεσόγειο. Το Ισραήλ και η Τουρκία έχουν επίσης διαπιστώσει ότι μοιράζονται κοινούς στόχους, εν μέρει επειδή αντιμετωπίζουν το ίδιο σύνολο γειτόνων που έχουν επιδιώξει προγράμματα όπλων μαζικής καταστροφής, έχουν υπάρξει χορηγοί και υποστηρικτές της τρομοκρατίας και έχουν σταθεί εχθρικοί προς τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου και την περιφερειακή σταθερότητα».

Όσο για το εβραϊκό κράτος, πριν από μερικά χρόνια ο πρέσβης του στην Αθήνα δεν επιθυμούσε να πει αν η κυβέρνησή του αναγνώριζε το δικαίωμα της Ελλάδας σε χωρικά ύδατα 12 ναυτικών μιλίων, ενώ η αμερικανική πρεσβεία δήλωσε ρητά ότι αναγνώριζε μόνο όριο έξι μιλίων.² Αυτό είναι το σημερινό υπόβαθρο, όποια παιδαριώδη ρητορική κι αν διαβάζουμε.

Διπλωματία σε Παρακμή

Ο Βρετανός διπλωμάτης Χάρολντ Νίκολσον έγραψε ότι η ακρίβεια είναι κρίσιμη στις διεθνείς σχέσεις, υπονοώντας ότι όσο πιο ασαφής είναι η γλώσσα, γραπτή ή προφορική, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος παρερμηνείας ή τακτικής επανερμηνείας για να εξυπηρετηθούν ιδιοτελείς ανάγκες. Σήμερα, η κατάρρευση του διεθνούς δικαίου προχωρά γρήγορα και η παραδοσιακή διπλωματία —τουλάχιστον στη Δύση— πεθαίνει. Αυτό επιδεινώνεται από την ταχύτητα και την απληστία που γεννά η Τεχνητή Νοημοσύνη, η οποία τείνει να υποκαθιστά τη μετρημένη κρίση.

Την επόμενη φορά που η Τουρκία θα κινηθεί για να αρπάξει ένα νησί ή να απειλήσει την Ανατολική Θράκη, η Ρωσία θα γελάσει με την ελληνική ανοησία να καταστεί κράτος-υποτελές της Αμερικής και του Ισραήλ. Πέρασαν οι ημέρες του Ανδρέα Παπανδρέου. Όσο για την Κύπρο, προς το παρόν θα παραμείνει όμηρος της ιστορίας.

William Mallinson
Αθήνα,
21 Φεβρουαρίου 2026

Ο William Mallinson είναι πρώην Βρετανός διπλωμάτης με έδρα την Αθήνα και μέλος της συντακτικής επιτροπής του The Journal of Balkan and Near Eastern Studies. Τα πιο πρόσφατα βιβλία του είναι The Real Story of the Relationship between Britain and Greece, που εκδόθηκε και στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Παπαζήση ως Οι Ελληνο-Βρετανικές Σχέσεις: Ξετυλίγοντας το Μύθο, καθώς και το Cyprus 1974: Anatomy of an Invasion, σε συν-συγγραφή με τον Βασίλη Φούσκα.