Ακολουθήστε μας

Διεθνή

Gilgit-Baltistan Still Awaits the Right to Shape Its Own Future

Constitutional Limbo causes Persistent Economic Deceleration

Δημοσιεύτηκε στις

Gilgit-Baltistan remains trapped in constitutional limbo, administered by Pakistan without representation, legal certainty, or self-governance. This prolonged ambiguity has created a democratic deficit, weakened the rule of law, and discouraged investment, resulting in persistent economic deceleration. Despite rich natural resources, hydropower potential, and tourism appeal, growth is constrained by fiscal dependence, policy fragility, and institutional neglect. Sustainable development, social stability, and economic revival remain inseparable from constitutional empowerment.

Structural Roots of Gilgit-Baltistan’s Underdevelopment

Gilgit-Baltistan has remained suspended in constitutional twilight for decades, administered by Pakistan yet denied the rights, representation, and legal certainty that define genuine self-governance. This unresolved status is not merely a legal technicality; it has evolved into a structural constraint shaping every aspect of the region’s political economy and socio-economic development. Despite its strategic location, cultural distinctiveness, and abundant natural resources, Gilgit-Baltistan remains outside the constitutional framework, leaving its people governed more by executive discretion than by democratic consent.

Historical Roots of a Persistent Deceleration

The origins of Gilgit-Baltistan’s predicament lie in the events that followed the partition of the subcontinent in 1947. Formerly part of the princely state of Jammu and Kashmir, the region came under Pakistan’s administrative control. Successive governments in Islamabad chose not to formally integrate Gilgit-Baltistan as a province, arguing that doing so might weaken Pakistan’s position on Kashmir. Over time, this provisional arrangement hardened into a permanent ambiguity, normalising governance without constitutional ownership.

Executive Reforms Without Constitutional Backbone

Attempts at reform have been incremental and largely cosmetic. The Gilgit-Baltistan Empowerment and Self-Governance Order of 2009 and the subsequent Gilgit-Baltistan Order of 2018 expanded local legislative and administrative functions, yet these measures remain executive instruments rather than constitutional guarantees. Ultimate authority continues to rest with the federal executive, particularly the Prime Minister of Pakistan. The absence of constitutional entrenchment means that rights granted today can be withdrawn tomorrow, undermining institutional stability and public trust.

Democratic Deficit and Political Exclusion

The most visible consequence of this arrangement is political exclusion. Gilgit-Baltistan has no representation in Pakistan’s National Assembly or Senate, depriving its people of a voice in national legislation, fiscal decisions, and policy debates that directly affect their lives. This democratic deficit reinforces a sense of second-class citizenship. Laws are applied without consent, budgets are allocated without representation, and development priorities are decided far from the region itself.

Legal ambiguity has weakened the rule of law. Courts in Gilgit-Baltistan do not enjoy the same constitutional standing as those in Pakistan’s provinces, and access to the Supreme Court is limited. Fundamental rights exist more as administrative promises than enforceable guarantees. This fragile legal architecture discourages long-term planning, weakens accountability, and perpetuates uncertainty for citizens and investors.

Economy Under Severe Strain

While geography and terrain impose natural constraints, Gilgit-Baltistan’s economic slowdown is primarily institutional in origin. The region’s economy shows signs of persistent deceleration, driven by political marginalisation and constitutional neglect. Lacking fiscal autonomy and policy continuity, the economy remains dependent on federal transfers and vulnerable to external shocks.

Agriculture remains the primary livelihood for a large share of the population, centred on subsistence farming, livestock rearing, and horticulture. Fruits such as apricots, apples, cherries, and walnuts are well known, yet productivity remains very low, undermining growers’ welfare. Limited cultivable land, outdated techniques, inadequate irrigation, and weak market access constrain growth. Climate change has intensified glacial melting and weather volatility, increasing disaster risks and further undermining rural incomes.

Structural Limits Undermine Tourism Potential

Tourism has emerged as the most visible growth-oriented sector, with destinations such as Hunza, Skardu, Fairy Meadows, and Deosai gaining popularity. However, tourism remains seasonal, informal, and undercapitalised. Poor road connectivity, limited hospitality infrastructure, unreliable air services, and shortages of skilled labour constrain its multiplier effect. Political uncertainty and legal ambiguity deter serious private investment, preventing tourism from becoming a stable economic pillar.

Industrial Absence and the Energy Inefficiency

Industrial development in Gilgit-Baltistan is negligible, largely due to chronic energy shortages. This is paradoxical for a region endowed with vast hydropower potential. While small projects exist, large-scale generation and transmission infrastructure is absent. Manufacturing activity is confined to micro and cottage industries, such as handicrafts and food processing, which struggle with technology gaps, branding challenges, and limited market access. Rising unemployment among educated youth has triggered out-migration, draining local human capital.

The China–Pakistan Economic Corridor has amplified Gilgit-Baltistan’s strategic importance. In theory, it offers opportunities in logistics, trade, and services. In practice, most projects are transit-oriented, delivering limited local employment or revenue. The absence of constitutional status means local communities have little say in project design, land use, or benefit-sharing, reinforcing perceptions of economic extraction rather than inclusive development.

The region’s worsening economic structure can be understood through key indicators that collectively point to institutional stress. Overall economic trends suggest a persistent deceleration, inferred from sectoral pressures rather than formal GDP data. Public finances are overwhelmingly dependent on federal grants, with limited capacity for generating their own revenue. Agriculture remains constrained by land and climate, tourism by seasonality and informality, industry by energy shortages, and investment by legal uncertainty. Despite massive hydropower potential and strategic connectivity, utilisation and local gains remain minimal.

Worsening Economic Structure of Gilgit-Baltistan

Key Economic Indicator

Current Downturn Status

Overall economic trend

Gradual deceleration due to structural neglect

Constitutional status

Lack of constitutional recognition restricts growth

Public finances

Heavy dependence on federal transfers; weak own revenue

Agriculture

Low productivity; climate and land constraints

Tourism

Seasonal, shock-prone, under-capitalised

Industrial activity

Negligible due to energy shortages

Energy & hydropower

Vast potential but largely untapped

Employment

Rising unemployment and youth out-migration

Investment climate

Poor due to legal and political uncertainty

CPEC benefits

Transit-oriented, limited local economic gains

Taken together, all indicators suggest that constitutional ambiguity translates into economic fragility. The absence of legal certainty weakens fiscal autonomy, discourages investment, and prevents sectoral diversification. What emerges is a pattern of dependence, underutilised resources, and missed opportunities, reinforcing the argument that economic revival in Gilgit-Baltistan is inseparable from constitutional empowerment.

Fiscal Dependence and Policy Fragility

Gilgit-Baltistan’s budgetary framework reflects its constrained autonomy. With a narrow tax base and restricted administrative authority, more than ninety per cent of public spending is financed through federal transfers. As Pakistan grapples with fiscal stress, inflation, and debt, these transfers have become increasingly uncertain. Delays in development projects, erosion of public services, and declining real incomes have reinforced economic stagnation.

Economic stress is mirrored in social outcomes. Access to quality healthcare, higher education, and vocational training remains uneven, particularly in remote areas. The gap between education and employment opportunities continues to widen. Young people, increasingly aware of their political exclusion, view migration as the primary path to economic mobility, deepening regional disparities.

Ending the Twilight

Gilgit-Baltistan remains caught in constitutional limbo, where governance exists without ownership and development lacks direction; its people remain excluded from the constitutional framework that ensures representation, rights, and accountability. This disconnect is increasingly unsustainable amid rising political awareness and economic aspirations.

The absence of constitutional clarity has weakened institutional memory and disrupted policy continuity. Frequent shifts in federal priorities stall development initiatives, while infrastructure projects proceed without parallel investments in human capital, local enterprise, or environmental resilience. Over time, this fragmented approach has eroded public trust and reinforced perceptions of neglect.

Environmental risks further heighten the urgency for reform. As a climate-sensitive region, Gilgit-Baltistan faces growing threats from glacial lake outburst floods, landslides, and erratic snowfall, endangering livelihoods and food security. Addressing these challenges requires empowered local institutions capable of long-term planning.

Women’s economic participation remains constrained by limited access to finance, skills, and markets. Constitutional empowerment could unlock this potential and initiate a virtuous cycle of representation, accountability, investment, and inclusive, self-sustaining development.

In conclusion, the future trajectory of Gilgit-Baltistan hinges on a fundamental policy choice. Continued reliance on executive governance will deepen economic deceleration, political alienation, and social frustration. By contrast, constitutional empowerment can initiate a virtuous cycle of representation, accountability, investment, and inclusive growth. With a parliamentary voice, legal certainty, and fiscal autonomy, the region can transition from dependence to self-sustaining development.

Είναι ο άγνωστος Χ, αλλά φυσικό πρόσωπο που βοηθάει στην παραγωγή ειδήσεων στο Geopolitico.gr, αλλά και τη δημιουργία βίντεο στο κανάλι του Σάββα Καλεντερίδη. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ανθρώπινο αλγόριθμο λόγω του όγκου των δεδομένων και πληροφοριών που αφομοιώνει καθημερινώς. Είναι καταδρομέας με ειδικότητα Χειριστή Ασυρμάτων Μέσων.

ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ

Γαλλικό σχέδιο για στρατιωτική συνοδεία πλοίων στο Ορμούζ – Το Ιράν αλλάζει ρότες και σφίγγει τον έλεγχο

Περίπου 15 χώρες είναι έτοιμες να συμμετάσχουν σε μια τέτοια αποστολή, η οποία, σύμφωνα με το Παρίσι, θα έχει αμυντικό χαρακτήρα.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Η Γαλλία επιβεβαίωσε ότι βρίσκεται στο τελικό στάδιο ο σχεδιασμός μιας διεθνούς αποστολής συνοδείας πλοίων στο Στενό του Ορμούζ, με στόχο την ασφαλή αποκατάσταση της ναυσιπλοΐας μόλις σταθεροποιηθεί οριστικά η κατάσταση στην περιοχή.

Ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ζαν-Νοέλ Μπαρό δήλωσε ότι οι Ευρωπαίοι και οι εταίροι τους «οριστικοποιούν» τα σχέδια για μια στρατιωτική δύναμη που θα συνοδεύει εμπορικά πλοία μέσω του περάσματος, προσθέτοντας ότι οι σχετικές εργασίες βρίσκονται ήδη σε προχωρημένο στάδιο. Παράλληλα, ο Εμανουέλ Μακρόν ανέφερε ότι περίπου 15 χώρες είναι έτοιμες να συμμετάσχουν σε μια τέτοια αποστολή, η οποία, σύμφωνα με το Παρίσι, θα έχει αμυντικό χαρακτήρα.

Η γαλλική πρωτοβουλία έρχεται σε μια στιγμή κατά την οποία το Ορμούζ παραμένει τυπικά ανοιχτό μόνο υπό αυστηρούς όρους και με εύθραυστο το πλαίσιο της εκεχειρίας. Το Reuters μετέδωσε ότι το Ιράν άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο ελεγχόμενης επαναλειτουργίας του Στενού, αλλά με υποχρεωτικό συντονισμό όλων των πλοίων με τον ιρανικό στρατό, ενώ το Associated Press σημείωσε ότι η πιθανότητα ύπαρξης ναρκών και οι συνεχιζόμενες εντάσεις κρατούν τη ναυσιπλοΐα σε καθεστώς υψηλού κινδύνου.

Την ίδια ώρα, η Τεχεράνη επιχειρεί να επιβάλει και νέους κανόνες κίνησης μέσα στο Στενό. Σύμφωνα με οδηγία που αποδόθηκε στο ναυτικό των Φρουρών της Επανάστασης και μεταδόθηκε από διεθνή μέσα, τα διερχόμενα πλοία καλούνται να ακολουθούν δύο εναλλακτικά δρομολόγια, πιο κοντά στις ιρανικές ακτές, λόγω του κινδύνου ναρκών στις συνήθεις θαλάσσιες λωρίδες. Η είσοδος στον Κόλπο από τη Θάλασσα του Ομάν κατευθύνεται πλέον ανάμεσα στις ιρανικές ακτές και το νησί Λαράκ, ενώ η έξοδος περνά νοτίως του ίδιου νησιού, αποφεύγοντας την πιο ομαλή και παραδοσιακή διαδρομή προς την πλευρά του Ομάν.

Το νησί Λαράκ αναδεικνύεται έτσι σε κομβικό σημείο ελέγχου, αυτό που ναυτιλιακοί κύκλοι περιγράφουν ήδη ως το νέο «σταθμό διοδίων» της Τεχεράνης. Η Wall Street Journal σημειώνει ότι η ιρανική πλευρά περιορίζει δραστικά τη διέλευση πλοίων και επιβάλλει καθεστώς συντονισμού με τους Φρουρούς της Επανάστασης, ενώ άλλες αναφορές καταγράφουν ότι η νέα ροή πλοίων περνά ουσιαστικά από το φίλτρο του Λαράκ, μετατρέποντας ένα διεθνές πέρασμα σε ελεγχόμενο θαλάσσιο διάδρομο.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η γαλλική πρόταση για συνοδεία πλοίων αποκτά βαρύ γεωπολιτικό φορτίο. Δεν αφορά απλώς την προστασία της εμπορικής ναυτιλίας, αλλά συνιστά και προσπάθεια των Ευρωπαίων να επανέλθουν δυναμικά στο πεδίο της θαλάσσιας ασφάλειας σε μια από τις πιο κρίσιμες ενεργειακές αρτηρίες του πλανήτη. Ωστόσο, η υπόθεση μόνο απλή δεν είναι. Η Ιταλία, για παράδειγμα, ξεκαθάρισε ήδη ότι δεν πρόκειται να στείλει πλοία για περιπολίες στο Ορμούζ χωρίς εντολή του ΟΗΕ, κάτι που δείχνει ότι παρά τη γαλλική κινητοποίηση, δεν υπάρχει ακόμη πλήρης ευρωπαϊκή ομοφωνία για τη μορφή και το νομικό πλαίσιο της αποστολής.

Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι καθαρή. Από τη μία, η Δύση και ειδικά η Γαλλία θέλουν να ξανανοίξουν τον θαλάσσιο διάδρομο με διεθνή συνοδεία και ελεγχόμενη στρατιωτική παρουσία. Από την άλλη, το Ιράν επιχειρεί να παγιώσει στην πράξη ένα νέο σύστημα διέλευσης, με δικές του διαδρομές, δικούς του όρους και αυξημένο έλεγχο πάνω στην εμπορική ροή. Και αυτό σημαίνει ότι ακόμη κι αν σταματήσουν οριστικά οι εχθροπραξίες, η μάχη για το Ορμούζ κάθε άλλο παρά έχει τελειώσει.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ

Forbes: Σάλος με ανάρτηση του Πακιστανού πρωθυπουργού για το Ιράν – Το αρχικό draft άνοιξε συζήτηση για ξένο δάκτυλο

Η ανάρτηση πράγματι εμφανίστηκε για λίγο ως προσχέδιο και αμέσως μετά τροποποιήθηκε, γεγονός που καταγράφηκε δημόσια λόγω της δυνατότητας προβολής επεξεργασιών στο X.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Έντονο πολιτικό και επικοινωνιακό θόρυβο προκάλεσε δημοσίευμα του Forbes, σύμφωνα με το οποίο η ανάρτηση του Πακιστανού πρωθυπουργού Σαχμπάζ Σαρίφ προς τον Ντόναλντ Τραμπ για το Ιράν εμφανίστηκε αρχικά σε μορφή προσχεδίου, γεγονός που πυροδότησε ερωτήματα για το ποιος συνέταξε πραγματικά το μήνυμα. Το άρθρο σημειώνει ότι στην πρώιμη εκδοχή της ανάρτησης στο X υπήρχε η ένδειξη «Draft – Pakistan’s PM Message on X», πριν αυτή διορθωθεί και δημοσιευθεί στην τελική της μορφή.

Η λεπτομέρεια αυτή ήταν αρ1κετή για να ανοίξει έναν νέο κύκλο υποψιών και σχολίων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σύμφωνα με το Forbes, ο δημοσιογράφος Ryan Grim από το Drop Site υποστήριξε ότι η διατύπωση δύσκολα θα μπορούσε να έχει γραφτεί από το ίδιο το περιβάλλον του Σαρίφ, καθώς οι συνεργάτες του δεν θα αναφέρονταν σε εκείνον ως «Pakistan’s PM». Η παρατήρηση αυτή οδήγησε σε εκτιμήσεις ότι το κείμενο ενδέχεται να είχε συνταχθεί εκτός Πακιστάν, ακόμη και από αμερικανικό ή ισραηλινό δίαυλο, χωρίς πάντως να έχει παρουσιαστεί δημόσια αποδεικτικό στοιχείο που να επιβεβαιώνει κάτι τέτοιο.

Η ουσία της ανάρτησης ήταν η έκκληση του Πακιστανού πρωθυπουργού προς τον Τραμπ να παρατείνει κατά δύο εβδομάδες το τελεσίγραφό του προς το Ιράν, ώστε να δοθεί χρόνος στη διπλωματία. Το μήνυμα συνέδεε αυτή την παράταση με μια χειρονομία καλής θέλησης από την Τεχεράνη, δηλαδή με το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ. Την ίδια γραμμή είχαν καταγράψει και άλλα διεθνή μέσα, καθώς το Πακιστάν εμφανίστηκε να διαδραματίζει ρόλο διαμεσολαβητή στις επαφές ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και την Τεχεράνη.

Το περιστατικό πήρε ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις επειδή συνέπεσε με μία εξαιρετικά φορτισμένη συγκυρία. Στις 7 Απριλίου ο Τραμπ είχε ανακοινώσει αναστολή βομβαρδισμών για δύο εβδομάδες, υπό τον όρο ότι το Ιράν θα άνοιγε το Στενό του Ορμούζ, ενώ ακολούθησε συμφωνία για εύθραυστη διήμερη αποκλιμάκωση και κατόπιν για δίβδομη κατάπαυση πυρός. Διεθνή πρακτορεία και μεγάλα μέσα, όπως το Reuters, το AP και η Washington Post, επιβεβαίωσαν ότι το Πακιστάν είχε αναλάβει κεντρικό ρόλο στη μεσολάβηση εκείνων των ημερών.

Το Forbes υπογραμμίζει επίσης ότι το γραφείο του Σαρίφ δεν απάντησε άμεσα σε αίτημα σχολιασμού για το επίμαχο draft. Αυτή η σιωπή άφησε ανοιχτό το πεδίο σε εικασίες, χωρίς όμως να αλλάζει το βασικό δεδομένο: η ανάρτηση πράγματι εμφανίστηκε για λίγο ως προσχέδιο και αμέσως μετά τροποποιήθηκε, γεγονός που καταγράφηκε δημόσια λόγω της δυνατότητας προβολής επεξεργασιών στο X.

Στην πράξη, το επεισόδιο αναδεικνύει κάτι ευρύτερο από ένα απλό επικοινωνιακό λάθος. Δείχνει πόσο στενά παρακολουθείται πλέον κάθε δημόσια παρέμβαση ηγετών σε περιόδους κρίσης και πόσο εύκολα ένα τεχνικό ή διαδικαστικό ολίσθημα μπορεί να μετατραπεί σε γεωπολιτικό θέμα. Ειδικά όταν το Πακιστάν επιχειρεί να παρουσιαστεί ως μεσολαβητής ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν, ένα draft με ασαφή προέλευση δεν αντιμετωπίζεται ως λεπτομέρεια, αλλά ως πιθανή ένδειξη εξωτερικής καθοδήγησης ή τουλάχιστον στενής διασύνδεσης με ξένα κέντρα επιρροής. Αυτή είναι, ουσιαστικά, και η πολιτική φόρτιση πίσω από το δημοσίευμα του Forbes.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Bitter Winter: Το Πεκίνο «ανακαλύπτει» Πλάτωνα και Κικέρωνα για να χτυπήσει τη δυτική δημοκρατία

Tο ενδιαφέρον του Πεκίνου για τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά δεν είναι απλώς ακαδημαϊκό, αλλά εντάσσεται σε μια ευρύτερη ιδεολογική στρατηγική του καθεστώτος Σι Τζινπίνγκ: να αξιοποιήσει την κλασική, προνεωτερική Δύση ως αντίβαρο απέναντι στις σύγχρονες δυτικές έννοιες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του φιλελευθερισμού και της πολυκομματικής δημοκρατίας.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Μια αιχμηρή ανάγνωση της νέας κινεζικής στροφής προς τις κλασικές σπουδές φιλοξενεί το Bitter Winter, σε άρθρο του Massimo Introvigne με τίτλο «Plato Goes to Beijing: Why Xi Jinping Wants China to Become a World Leader in Greek and Latin Studies». Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι το ενδιαφέρον του Πεκίνου για τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά δεν είναι απλώς ακαδημαϊκό, αλλά εντάσσεται σε μια ευρύτερη ιδεολογική στρατηγική του καθεστώτος Σι Τζινπίνγκ: να αξιοποιήσει την κλασική, προνεωτερική Δύση ως αντίβαρο απέναντι στις σύγχρονες δυτικές έννοιες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του φιλελευθερισμού και της πολυκομματικής δημοκρατίας.

Το δημοσίευμα έρχεται σε μια συγκυρία όπου η διεθνής συζήτηση για τις κλασικές σπουδές έχει ήδη ανοίξει. Το New Yorker είχε καταγράψει πρόσφατα την εντυπωσιακή άνοδο του κινεζικού ενδιαφέροντος για την ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα, την ώρα που τμήματα κλασικών σπουδών σε ΗΠΑ και Βρετανία πιέζονται, συρρικνώνονται ή επαναπροσδιορίζονται μέσα από τις αντιπαραθέσεις για αποικιοκρατία, εθνοκεντρισμό και ταυτότητα. Μέσα σε αυτό το κενό, η Κίνα επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο νέος μεγάλος προστάτης της δυτικής κλασικής παράδοσης.

Σύμφωνα με το Bitter Winter, η κορύφωση αυτής της πολιτιστικής και ιδεολογικής επίθεσης ήταν η Παγκόσμια Διάσκεψη Κλασικών Σπουδών του 2024 κοντά στο Πεκίνο, μια διοργάνωση υψηλού συμβολισμού και κρατικής στήριξης. Η εκδήλωση πράγματι πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 2024, με συγχαρητήριο μήνυμα του ίδιου του Σι Τζινπίνγκ, ο οποίος συνέδεσε τη διοργάνωση με την ανάγκη ανταλλαγής πολιτισμών και με τη δημιουργία νέων θεσμών, όπως η Chinese School of Classical Studies στην Αθήνα.

Εκεί ακριβώς, κατά τον Introvigne, κρύβεται η ουσία της κινεζικής στρατηγικής. Η ηγεσία του Πεκίνου επιχειρεί να διαχωρίσει τη σύγχρονη Δύση από την αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη. Με απλά λόγια, να παρουσιάσει τη νεωτερική Δύση, δηλαδή τον φιλελευθερισμό, τον συνταγματισμό και την πολυκομματική δημοκρατία, ως ιδεολογικό αντίπαλο, αλλά την αρχαία Δύση ως χρήσιμο σύμμαχο. Αυτό το σχήμα έχει όντως προβληθεί δημόσια από κινεζικές και κρατικά συνδεδεμένες πηγές, ενώ ο Σι είχε ήδη από το 2023 χαιρετίσει την ίδρυση του Κέντρου Κινεζικών και Ελληνικών Αρχαίων Πολιτισμών στην Αθήνα, μιλώντας για αμοιβαία μάθηση ανάμεσα στους δύο πολιτισμούς.

Το άρθρο του Bitter Winter πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα και υποστηρίζει ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας δεν «σώζει» απλώς τον Πλάτωνα, αλλά τον στρατεύει. Ο αρθρογράφος θεωρεί ότι το Πεκίνο βλέπει θετικά ακριβώς εκείνα τα «μη δημοκρατικά» στοιχεία της αρχαίας σκέψης που σήμερα προκαλούν αμηχανία σε τμήμα της δυτικής ακαδημαϊκής κοινότητας. Στο ίδιο πνεύμα, κινεζικοί θεσμικοί φορείς έχουν δημοσιεύσει κείμενα όπου ζητούν οι κλασικές σπουδές να ακολουθούν τη «σωστή πολιτική κατεύθυνση», να καθοδηγούνται από τη «Σκέψη του Σι Τζινπίνγκ για τον Πολιτισμό» και να ενισχύουν την ικανότητα της Κίνας να προβάλλει τη φωνή της διεθνώς.

Υπάρχει όμως και καθαρά γεωπολιτική διάσταση. Το Bitter Winter συνδέει τη νέα κινεζική αγάπη για την ελληνική αρχαιότητα με τη μακρόχρονη προσπάθεια του Πεκίνου να καλλιεργήσει ειδική σχέση με την Ελλάδα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το επιχείρημα είναι ότι η πολιτιστική κολακεία προς την Ελλάδα, και ειδικά η επίκληση του Πλάτωνα, του Παρθενώνα και της κλασικής κληρονομιάς, λειτουργεί ως ήπια ισχύς που συνοδεύει τις κινεζικές οικονομικές και στρατηγικές κινήσεις στην περιοχή. Το Kathimerini English Edition έχει επίσης επισημάνει πως το πρώτο World Conference of Classics αποτέλεσε κινεζοελληνική συνεργασία, με τη συμμετοχή της Ακαδημίας Αθηνών και του ελληνικού Υπουργείου Πολιτισμού.

Το κεντρικό συμπέρασμα του Introvigne είναι σκληρό: η Κίνα επιχειρεί να γίνει καλύτερη «φύλακας» του δυτικού κλασικού κανόνα από την ίδια τη Δύση, αλλά με σαφές πολιτικό ένσημο. Όπως, λέει, το Πεκίνο διαφημίζει ότι μπορεί να φτιάχνει καλύτερες «ιταλικές» τσάντες ή «γερμανικά» αυτοκίνητα, έτσι τώρα φιλοδοξεί να διδάσκει και τον Πλάτωνα καλύτερα από τα ίδια τα πανεπιστήμια που κληρονόμησαν αυτή την παράδοση. Η διαφορά, σύμφωνα με το Bitter Winter, είναι ότι εδώ το προϊόν συνοδεύεται από ενσωματωμένη ιδεολογική ατζέντα.

Με δυο λόγια, το δημοσίευμα βλέπει πίσω από την ακαδημαϊκή βιτρίνα ένα ευρύτερο σχέδιο: η Κίνα δεν αγκαλιάζει την αρχαιότητα από θαυμασμό μόνο, αλλά επειδή τη θεωρεί χρήσιμο εργαλείο στην ιδεολογική της αντιπαράθεση με τη σύγχρονη Δύση. Και αυτό, είτε συμφωνεί κανείς με την οπτική του Bitter Winter είτε όχι, είναι η ουσία της συζήτησης που έχει πλέον ανοίξει διεθνώς.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ20 λεπτά πριν

Η Αίγυπτος δεσμεύει όλη την παραγωγή από το κυπριακό κοίτασμα Αφροδίτη

H Egyptian Natural Gas Holding Co. υπέγραψε προκαταρκτική συμφωνία με τις εταιρείες που διαχειρίζονται το κοίτασμα, με την κρατική εταιρεία...

Αναλύσεις3 ώρες πριν

Ο Τραμπ κήρυξε νίκη! Το Ιράν κράτησε τα πάντα -Το ίδιο έκανε και ο Νέβιλ Τσάμπερλεν το 1938

Τερματίζοντας τη σύγκρουση χωρίς αλλαγή καθεστώτος, ενισχύει τους Φρουρούς της Επανάστασης, οι οποίοι εδραιώνονται, αντί να ανοίγει δρόμο για τον...

Αναλύσεις4 ώρες πριν

Εκεχειρία, Ορμούζ και διαπραγματεύσεις: Πώς διαβάζεται η προσωρινή αποκλιμάκωση στον πόλεμο ΗΠΑ-Ιράν

Η εκεχειρία των δύο εβδομάδων δεν λύνει το πρόβλημα, αλλά αποτρέπει το χειρότερο δυνατό σενάριο: μια αλυσιδωτή καταστροφή που θα...

Αναλύσεις5 ώρες πριν

Φαραντούρης: «Ο κεκονιαμένος τάφος της κυβέρνησης δεν σώζεται χωρίς εκλογές»

Ο ευρωβουλευτής θεωρεί πως οι κινήσεις του πρωθυπουργού, όπως οι εναλλαγές βουλευτών και υπουργών, δεν αποτελούν ουσιαστική απάντηση, αλλά απόπειρα...

Αναλύσεις6 ώρες πριν

Τι αποκαλύπτει ο πόλεμος στο Ιράν για την Ινδία

Οι υπερδυνάμεις δεν επαρκούν πλέον. Ένα διαφορετικό είδος ισχύος αρχίζει να διαμορφώνει το σύστημα. Σε αυτόν τον χώρο, η Ινδία...

Δημοφιλή