Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας

Μετά την πρόσφατη πολιτική ενίσχυση του Ισραήλ, με την εκτεταμένη συνάντηση στην Ελλάδα, και την ανάπτυξη του αμερικανικού στόλου στα ανοικτά του Ιράν με την προοπτική χτυπήματος, έρχεται μια διπλή ψυχρολουσία για τον Ισραηλινό πρωθυπουργό. Στη Ουάσιγκτον δεν κατάφερε να πάρει τις απαραίτητες δεσμεύσεις των ΗΠΑ για την αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν και απέσπασε μόνο γενικόλογες δηλώσεις του Τραμπ, ο οποίος εμμένει στις διαπραγματεύσεις που ουσιαστικά παρελκύουν την επέμβαση μέχρι το τέλος του ραμαζανιού αλλά δίνουν το χρόνο στο καθεστώς των μουλάδων να εξοπλιστεί περαιτέρω από την Κίνα και να οχυρωθεί στρατιωτικά και πολιτικά για την οποιαδήποτε απέλπιδα προσπάθεια ανατροπής του καθεστώτος.

Στο άλλο ημισφαίριο, ο Νετανιάχου, την ίδια στιγμή, υφίσταται άλλη μια ήττα, αυτή τη φορά ερήμην του. Διότι ο έλληνας πρωθυπουργός, σε ένα ρεσιτάλ ραγιαδισμού, επεκτείνει τα «ήρεμα νερά» για να εξασφαλιστεί μέχρι τις εκλογές, αδιαφορώντας για την Ελλάδα και τα συμφέροντά της. Σαν τα εθελόδουλα όργανα των Οθωμανών, τους κοτζαμπάσηδες, ο πρωθυπουργός, ως γνήσιος συστημικός τους απόγονος, σπεύδει να υποστηρίξει τη λύση των δύο κρατών στο Ισραήλ, κάτι που όλοι γνωρίζουν ότι είναι αδιέξοδο αλλά αυτός δεν ορρωδεί να επαναλαμβάνει για να κατευνάσει την Τουρκία. Αποδεικνύει την αφερεγγυότητα της κυβερνήσεώς του απέναντι στους Ισραηλινούς «πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις» και εκθέτει όχι μόνο τον εαυτό του αλλά και την αξιοπιστία της χώρας εν γένει, μιας χώρας που διατείνεται από ανέκαθεν την αξιοπιστία της προς τους συμμάχους της. Μάλλον όμως, όπως και οι συστημικοί πρόγονοί του, αυτοί που αυτός υποστηρίζει δεν είναι οι σύμμαχοί μας αλλά όσοι μας εκφοβίζουν. Όσον αφορά μάλιστα στο ευεπίφορο της ελληνικής κυβέρνησης στις εκάστοτε διεκδικήσεις των ανά την υφήλιο «τραμπούκων», αυτή σπεύδει να προλάβει τις μελλοντικές τιμωρίες τους, υποτασσόμενη εκ των προτέρων, με τη δουλοπρεπή ελπίδα να αποσοβήσει ακόμα και τις φαντασιακές απειλές που αυτοί ακόμα δεν πρόλαβαν ακόμα να ξεστομίσουν.

Η εμμονή της κυβέρνησης με τη Χάγη είναι επιεικώς εγκληματική αφού είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα απεμποληθεί εθνική κυριαρχία, όπως αναπτύξαμε στο άρθρο μας «Εθνική Παγίδα». Όσοι αδαώς ευαγγελίζονται ότι η Χάγη δεν είναι δεσμευτική, δεν έχουν τις γνώσεις ακόμα και ενός πρωτοετούς φοιτητή της Νομικής, ο οποίος διδάσκεται με περισσή εμβρίθεια ότι το διεθνές δίκαιο δεν είναι γραπτό αλλά εθιμικό και οι υπόλοιπες χώρες και διεθνείς οργανισμοί δεν διστάζουν στο παραμικρό να επικαλεστούν συνήθειες που έχουν παγιωθεί, πόσο μάλλον δικαστικές αποφάσεις που έχουν εκδοθεί μετά από δικαστική προσφυγή με την συμφωνία και των δύο μερών. Δεν σπεύδουν όμως να ρωτήσουν και παρουσιάζουν την ψευδή τους πεποίθηση ως γεγονός, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι η ημιμάθεια είναι χειρότερη της αμάθειας. Όσοι βέβαια γνωρίζουν είναι ένοχοι για πολύ περισσότερα.

Όσο για την κυβέρνηση, αυτή αποδεικνύει για άλλη μια φορά, σε μια μακρά σειρά ελληνικών κυβερνήσεων, ότι , ενώ η Τουρκία συντάσσεται με όποιον εξυπηρετεί τα συμφέροντά της, εμείς υποτασσόμαστε με όποιον μας εκφοβίζει.

Με αιχμή τα ελληνοτουρκικά και τη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο ευρωβουλευτής Νικόλαος Φαραντούρης άνοιξε στη συζήτηση της «Ναυτεμπορικής» το θέμα που, όπως είπε, επιστρέφει «για πολλοστή φορά» στην ατζέντα των ευρωπαϊκών θεσμών: τις «προκλητικές ενέργειες της Τουρκίας» και το κατά πόσο η Άγκυρα μπορεί να εμφανίζεται ως «πυλώνας ασφάλειας και άμυνας» για την Ευρώπη.

Αφορμή στάθηκε η ένταση στην ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο, όπου ο ίδιος εμφανίστηκε αποφασισμένος να χαλάσει το αφήγημα των «ήρεμων νερών» μετά τη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν στην Άγκυρα. Ο Φαραντούρης έθεσε ευθέως το ερώτημα προς την Ευρώπη: πώς μπορεί να μιλά για «αξιόπιστο εταίρο» όταν –όπως υποστήριξε– η Τουρκία έχει «κατάφορες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων», «παραβίαση καλής γειτονίας», «παραβιάσεις κράτους δικαίου» και επαναλαμβανόμενη «ροπή» σε παραβίαση διεθνούς δικαίου. «Η απάντηση είναι προφανώς όχι», ήταν η κεντρική του γραμμή.

«Διάλογος, ναι – αλλά με πράξεις κυριαρχίας»

Στο κομμάτι της ελληνοτουρκικής εξίσωσης, ο ευρωβουλευτής ξεκαθάρισε ότι είναι υπέρ των ανοιχτών διαύλων επικοινωνίας και ότι «καλώς έγινε» η συνάντηση. Όμως, το πρόβλημα –κατά τον ίδιο– είναι ότι έγινε χωρίς «πράξεις άσκησης κυριαρχίας στο τραπέζι». Έφερε ως παράδειγμα την τουρκική NAVTEX που «μοιράζει» το Αιγαίο, υποστηρίζοντας ότι η Αθήνα όφειλε να στείλει σήμα στο πεδίο: ασκήσεις, κινήσεις στόλου, ενέργειες που δείχνουν ότι δεν αποδέχεται τετελεσμένα.

Στο ίδιο πλαίσιο, επέμεινε ιδιαίτερα στην ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου (το «καλώδιο»), σημειώνοντας ότι πρόκειται για έργο ευρωπαϊκής χρηματοδότησης (ανέφερε ποσό 700 εκατ. ευρώ) και υποστήριξε ότι η πόντιση καλωδίων είναι διεθνής πρακτική που δεν προϋποθέτει οριοθετήσεις ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας. Κατά τον Φαραντούρη, η καθυστέρηση ισοδυναμεί με «διολίσθηση» και «απαράδεκτη υποχώρηση», ενώ διερωτήθηκε αν τελικά ανταλλάσσουμε «φιλοφρονήσεις» με «αφυδάτωση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων».

Δύο ψηφίσματα «καταπέλτες»: Συρία και Τουρκία

Ο ίδιος δήλωσε ότι στην ολομέλεια πέρασαν δύο κρίσιμα ψηφίσματα – για Συρία και Τουρκία – στα οποία είχε πρωταγωνιστικό ρόλο, λέγοντας ότι υπέγραψε και συνέβαλε στη διαμόρφωσή τους. Για τη Συρία, μίλησε για σφαγές και διώξεις, με έμφαση στους Κούρδους και σε μειονότητες, ζητώντας πιο αυστηρή ευρωπαϊκή στάση και κυρώσεις, αντί –όπως είπε– «χαϊδέματος» για μικροεπενδύσεις.

Για την Τουρκία, περιέγραψε το ψήφισμα ως «καταπέλτη» για διώξεις χριστιανών και δημοσιογράφων, τονίζοντας ότι στο Ευρωκοινοβούλιο υπάρχει αναβρασμός ακόμη και πέρα από τις παραδοσιακές πολιτικές γραμμές. Το μήνυμα του ήταν ότι την ώρα που η Άγκυρα επιχειρεί να “φορέσει” ευρωπαϊκό κοστούμι, μέσα στα ίδια τα ευρωπαϊκά φόρα καταγράφονται βαριές αιτιάσεις για εσωτερικές πρακτικές της.

Λιβύη: «Απουσία μας, παρουσία της Τουρκίας»

Στο δεύτερο σκέλος της παρέμβασης, ο Φαραντούρης στάθηκε στη Λιβύη, την οποία περιέγραψε ως «κατακερματισμένη χώρα», με αναγνωρισμένη κυβέρνηση στην Τρίπολη και ισχυρό πόλο στην Ανατολή υπό τον Χαφτάρ. Ανέφερε ότι επισκέφθηκε την Τρίπολη ως εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και περιέγραψε ένα βασικό λάθος της Αθήνας: ότι «έβαλε όλα τα αυγά» στη Βεγγάζη/Χαφτάρ, ενώ –κατά την εκτίμησή του– η Τουρκία έχει πλέον πατήσει και στη Δύση και στην Ανατολή.

Ειδική αναφορά έκανε στο παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο και στο νέο γύρο αδειοδοτήσεων οικοπέδων, υποστηρίζοντας ότι όσο το μνημόνιο παραμένει «στο τραπέζι», δεν μπορεί να προχωρήσει ουσιαστική ευρωπαϊκή χρηματοδότηση ή εμβάθυνση σχέσεων. Πρότεινε καθαρά τη λογική «καρότο και μαστίγιο»: το καρότο είναι οι Βρυξέλλες, το μαστίγιο είναι η απαίτηση απομάκρυνσης του μνημονίου ως προϋπόθεση.

Κλείνοντας, επέμεινε στη «διαχρονική ολιγωρία» της ελληνικής πολιτείας σε κρίσιμα μετερίζια του ελληνισμού και της Ρωμιοσύνης στην ευρύτερη περιοχή, υποστηρίζοντας ότι όπου υπάρχει κενό, «μπαίνει η Τουρκία», και πως η Ελλάδα οφείλει να επιστρέψει με παρουσία, διπλωματία και αξιοποίηση της ευρωπαϊκής της ιδιότητας.

Θέματα Εκπομπής 13ης Φεβρουαρίου 2026

1. Στη Χειμάρα δεν μιλούν αλαβανικά

• Σαν σήμερα 1934, γεννήθηκε ο αγωνιστής της ΕΟΚΑ, Μιχαλάκης Καραολής, στο Παλαιχώρι, της επαρχίας Λευκωσίας

2. Η Ιστορική Συνέλευση της Κνεσέτ Ενώνει τους Συμμάχους «3+1» Ενάντια στην Τουρκική Επιθετικότητα 16:00

3. Δεύτερο αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ προς το Ιράν 33:40

4. Η σαπίλα των ελίτ στις ΗΠΑ και την Ευρώπη 44:40

5. Η Κύπρος έχει την ισχυρότερη ανάπτυξη στην Ευρωζώνη Ευρωβαρόμετρο: Εμπιστεύονται οι Κύπριοι την ικανότητα της ΕΕ να ενισχύσει την άμυνα 49:00

6. Τουρκία: Ο Εκρέμ Ιμάμογλου προκαλεί τον Ερντογάν να προκηρύξει πρόωρες εκλογές τώρα 01:01:40