Επιμέλεια: Γιάννης Πεγειώτης


Τζέρεμι Μπόουεν
Διεθνής συντάκτης..BBC

Η απόφαση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ να βυθιστούν σε έναν νέο πόλεμο με το Ιράν δημιουργεί μια εξαιρετικά επικίνδυνη στιγμή με απρόβλεπτες συνέπειες. Το Ισραήλ χρησιμοποίησε τη λέξη «προληπτική» για να δικαιολογήσει την επίθεσή του.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι δεν πρόκειται για απάντηση σε μια επικείμενη απειλή, κάτι που υπονοεί η λέξη πρόληψη. Αντίθετα, πρόκειται για έναν πόλεμο επιλογής.

Το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν υπολογίσει ότι το ισλαμικό καθεστώς στο Ιράν είναι ευάλωτο, καθώς αντιμετωπίζει μια σοβαρή οικονομική κρίση, τις επιπτώσεις της βάναυσης καταστολής των διαδηλωτών στις αρχές του έτους και τις αμυντικές του δυνάμεις που εξακολουθούν να έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές από τον πόλεμο του περασμένου καλοκαιριού. Το συμπέρασμά τους φαίνεται να ήταν ότι επρόκειτο για μια ευκαιρία που δεν έπρεπε να χαθεί.

Είναι επίσης ένα ακόμη πλήγμα στο παραπαίουν σύστημα του διεθνούς δικαίου.

Στις δηλώσεις τους, τόσο ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ όσο και ο Πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου δήλωσαν ότι το Ιράν αποτελεί κίνδυνο για τις χώρες τους – ο Τραμπ είπε ότι αποτελεί παγκόσμιο κίνδυνο. Το ισλαμικό καθεστώς είναι σίγουρα ο άσπονδος εχθρός τους. Αλλά είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πώς εφαρμόζεται η νομική δικαιολόγηση της αυτοάμυνας, δεδομένης της τεράστιας ανισότητας δυνάμεων μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ από τη μία πλευρά και Ιράν από την άλλη.

Ο πόλεμος είναι μια πολιτική πράξη. Η ένοπλη σύγκρουση είναι εκ φύσεως δύσκολο να ελεγχθεί από τη στιγμή που θα ξεκινήσει. Οι ηγέτες χρειάζονται σαφείς στόχους.

Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου θεωρεί το Ιράν ως τον πιο επικίνδυνο εχθρό του Ισραήλ εδώ και δεκαετίες. Για αυτόν, αυτή είναι μια ευκαιρία να προκαλέσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ζημιά στο καθεστώς της Τεχεράνης και στη στρατιωτική ικανότητα του Ιράν. Ο Νετανιάχου αντιμετωπίζει επίσης γενικές εκλογές αργότερα μέσα στο έτος. Τα στοιχεία από τα δύο χρόνια πολέμου με τη Χαμάς δείχνουν ότι πιστεύει ότι η πολιτική του θέση ενισχύεται όταν το Ισραήλ βρίσκεται σε πόλεμο.

Οι στόχοι του Ντόναλντ Τραμπ έχουν αλλάξει και παρεκκλίνει, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το ΑΠΕ. Τον Ιανουάριο, είχε δηλώσει στους διαδηλωτές στο Ιράν ότι η βοήθεια ήταν καθ’ οδόν.

Μεγάλο μέρος του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ ήταν απασχολημένο με την απομάκρυνση του ηγέτη της Βενεζουέλας εκείνη την εποχή, επομένως δεν διέθετε στρατιωτικές επιλογές.

Ενώ οι ΗΠΑ ανέπτυσσαν δύο ομάδες κρούσης αεροπλανοφόρων στην περιοχή, καθώς και σημαντική χερσαία ισχύ πυρός, ο Τραμπ μίλησε πολύ για τους κινδύνους των πυρηνικών φιλοδοξιών του Ιράν, παρόλο που μετά τον πόλεμο του περασμένου καλοκαιριού, ο Τραμπ δήλωσε ότι το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα είχε «εξαφανιστεί».

Το ιρανικό καθεστώς αρνείται ανέκαθεν ότι επιθυμεί να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, αλλά έχει εμπλουτίσει ουράνιο σε επίπεδο που δεν έχει καμία πολιτική χρήση σε πρόγραμμα πυρηνικής ενέργειας. Τουλάχιστον, φαίνεται να θέλει την επιλογή της κατασκευής βόμβας. Μέχρι στιγμής, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ δεν έχουν δημοσιεύσει κανένα στοιχείο ότι αυτό επρόκειτο να συμβεί.

Στο βίντεό του, ο Τραμπ είπε στον ιρανικό λαό ότι «η ώρα της ελευθερίας» ήταν κοντά.

Ο Νετανιάχου είχε ένα παρόμοιο μήνυμα, ότι ο πόλεμος θα δώσει στον λαό του Ιράν την ευκαιρία να ανατρέψει το καθεστώς. Αυτό δεν είναι καθόλου βέβαιο.

Δεν υπάρχει προηγούμενο αλλαγής καθεστώτος μόνο και μόνο λόγω αεροπορικών επιδρομών. Ο Σαντάμ Χουσεΐν του Ιράκ ανατράπηκε το 2003 από μια τεράστια δύναμη εισβολής υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Ο Μουαμάρ Καντάφι της Λιβύης ανατράπηκε το 2011 από δυνάμεις των ανταρτών που έλαβαν αεροπορική δύναμη από το ΝΑΤΟ και ορισμένα αραβικά κράτη. Και στις δύο περιπτώσεις, το αποτέλεσμα ήταν η κατάρρευση του κράτους, ο εμφύλιος πόλεμος και χιλιάδες δολοφονίες. Η Λιβύη εξακολουθεί να είναι ένα αποτυχημένο κράτος. Το Ιράκ εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τις συνέπειες της εισβολής και της αιματοχυσίας που ακολούθησε.

Ακόμα κι αν αυτή γίνει η πρώτη περίπτωση που η αεροπορική δύναμη από μόνη της καταρρίπτει ένα καθεστώς, το ισλαμικό καθεστώς δεν θα αντικατασταθεί από μια φιλελεύθερη δημοκρατία που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική κυβέρνηση στην εξορία που να περιμένει στα παρασκήνια.

Για σχεδόν μισό αιώνα, το ιρανικό καθεστώς έχει δημιουργήσει ένα πολύπλοκο πολιτικό σύστημα που υποστηρίζεται από ένα μείγμα ιδεολογίας, διαφθοράς και, όταν απαιτείται, αδίστακτης χρήσης βίας. Το καθεστώς της Τεχεράνης απέδειξε τον Ιανουάριο ότι ήταν έτοιμο να σκοτώσει διαδηλωτές. Διαθέτει δυνάμεις ασφαλείας που υπακούουν σε εντολές να πυροβολούν και να σκοτώνουν χιλιάδες συμπολίτες επειδή αμφισβητούν το σύστημα στους δρόμους και απαιτούν ελευθερία.

Ίσως οι ΗΠΑ και το Ισραήλ προσπαθούν να σκοτώσουν τον ανώτατο ηγέτη, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ. Το Ισραήλ πιστεύει στη δύναμη της δολοφονίας ως στρατηγική. Τα τελευταία δύο χρόνια σκότωσε τους ηγέτες της Χαμάς στη Γάζα και της Χεζμπολάχ στον Λίβανο, καθώς και πολλούς από τους υπασπιστές τους.

Το ισλαμικό καθεστώς στο Ιράν είναι διαφορετικό ζήτημα. Προεδρεύει ενός κράτους, όχι ενός ένοπλου κινήματος. Δεν είναι μια μονοδιάστατη παράσταση. Εάν ο ανώτατος ηγέτης σκοτωνόταν, θα αντικαθίστατο, πιθανότατα από έναν άλλο κληρικό που υποστηρίζεται από το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) του Ιράν, το οποίο υπάρχει παράλληλα με τις συμβατικές ένοπλες δυνάμεις με το σαφές καθήκον να υπερασπίζεται το καθεστώς από απειλές στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.

Ο Τραμπ τους προσέφερε ασυλία σε περίπτωση που κατέθεταν τα όπλα τους ή σε βέβαιο θάνατο. Είναι απίθανο το IRGC να δελεαστεί από την προσφορά του. Το μαρτύριο είναι ένα διαρκές μοτίβο στην ιδεολογία της Ισλαμικής Δημοκρατίας και στο Σιιτικό Ισλάμ.

Ο Τραμπ πιστεύει ότι η κύρια κινητήρια δύναμη στην πολιτική και τη ζωή είναι η συναλλακτική – όπως το θέτει το βιβλίο του, η τέχνη της συμφωνίας. Αλλά η αντιμετώπιση του Ιράν απαιτεί να ληφθεί υπόψη η δύναμη της ιδεολογίας και των πεποιθήσεων. Αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο να μετρηθεί.

Καθώς αυτή η κρίση έχει κλιμακωθεί από την αλλαγή του έτους και την Αμερική συγκέντρωσε τον στόλο της, υπάρχουν ολοένα και περισσότερες ενδείξεις ότι η ηγεσία στην Τεχεράνη θεωρούσε τον πόλεμο αναπόφευκτο. Ξεκίνησαν συνομιλίες, γνωρίζοντας ότι οι συνομιλίες βρίσκονταν σε εξέλιξη το περασμένο καλοκαίρι, όταν το Ισραήλ επιτέθηκε και οι ΗΠΑ συμμετείχαν.

Δεν εμπιστεύονται τις ΗΠΑ ή τους Ισραηλινούς. Κατά την πρώτη του θητεία, ο Τραμπ αποσύρθηκε από την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν, την JCPOA, η οποία περιόριζε το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα και αποτελούσε το κορυφαίο επίτευγμα εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Ομπάμα.

Υπήρξαν ενδείξεις ότι το Ιράν μπορεί να ήταν έτοιμο να αποδεχτεί μια συμφωνία-ορόσημο για την JCPOA, τουλάχιστον για να κερδίσει χρόνο. Ωστόσο, οι ΗΠΑ φαίνεται να απαιτούν επίσης αυστηρούς περιορισμούς στο πυραυλικό τους πρόγραμμα και την υποστήριξή τους προς τους περιφερειακούς συμμάχους που αντιτίθενται στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ.

Αυτό ήταν απαράδεκτο για αυτούς, καθώς ισοδυναμούσε με συνθηκολόγηση. Η εγκατάλειψη πυραύλων και συμμάχων θα μπορούσε ακόμη και στο μυαλό της ηγεσίας να την καταστήσει πολύ πιο ευάλωτη σε αλλαγή καθεστώτος από την απειλή – και τώρα την πραγματικότητα – της επίθεσης.

Οι ηγέτες του Ιράν θα υπολογίζουν τώρα πώς να ξεπεράσουν τον πόλεμο, πώς να επιβιώσουν και πώς να διαχειριστούν τις συνέπειές του. Οι γείτονές τους, με επικεφαλής τη Σαουδική Αραβία, θα απογοητευτούν από την τεράστια αβεβαιότητα και τις πιθανές συνέπειες των σημερινών γεγονότων.

Δεδομένης της ικανότητας της Μέσης Ανατολής να εξάγει προβλήματα, η έκρηξη ενός ανανεωμένου και εντεινόμενου πολέμου βαθαίνει την αστάθεια της περιοχής και του ευρύτερου κόσμου, η οποία είναι ήδη ταραγμένη, βίαιη και επικίνδυνη.

Έκτακτη ενημέρωση για τη ραγδαία κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή έκανε το μεσημέρι του Σαββάτου 28 Φεβρουαρίου 2026 ο Σάββας Καλεντερίδης, υποστηρίζοντας ότι οι πληροφορίες που είχε μεταφέρει στην προηγούμενη εκπομπή του «επαληθεύτηκαν» και ότι η εξέλιξη πήρε πλέον τη μορφή ανοιχτής σύγκρουσης, με Ισραήλ και ΗΠΑ να εμφανίζονται ως οι πρώτοι ενεργοί επιτιθέμενοι και το Ιράν να απαντά με χτυπήματα σε ευρύτερη ακτίνα στην περιοχή.

Σύμφωνα με όσα ανέφερε, προηγήθηκε “προληπτικό πλήγμα” του Ισραήλ, πάνω στο οποίο –όπως είπε– επιχειρείται να «χτιστεί» μια νομική-πολιτική βάση επίκλησης διεθνούς δικαίου, ενώ λίγες ώρες αργότερα ακολούθησε η αμερικανική εμπλοκή με νέα πλήγματα. Ο ίδιος έκανε λόγο για χτυπήματα σε κυβερνητικά κτίρια, εγκαταστάσεις των Φρουρών της Επανάστασης και κτίριο που συνέδεσε με την ιρανική πυρηνική υπηρεσία/ενέργεια, προσθέτοντας ότι υπάρχουν θύματα σε επίπεδο ηγεσίας, με αναφορές –όπως είπε– σε υψηλόβαθμα πρόσωπα, μεταξύ αυτών τον υπουργό Άμυνας και τον υπουργό Δικαιοσύνης του Ιράν, επισημαίνοντας ότι η πλήρης εικόνα των απωλειών θα ξεκαθαρίσει μέσα στη μέρα και την επομένη.

Ξεκίνησε! Το Ισραήλ επιτέθηκε τα ξημερώματα στο Ιράν – Επιχείρηση “Λέων που βρυχάται”

Κομβικό σημείο της ανάλυσής του ήταν ότι, ακόμη κι αν υπήρχε το σενάριο η Τεχεράνη να «κρατήσει» την απάντηση για αργότερα ώστε να μη δώσει πρόσχημα για ευρύτερη αμερικανική κλιμάκωση, «η Αμερική δεν περίμενε», χτυπώντας επίσης μέσα σε λίγες ώρες. Αυτό –όπως υποστήριξε– ανάγκασε το Ιράν να απαντήσει άμεσα, με πυραυλικά χτυπήματα που περιέγραψε ως εκτεταμένα προς «σχεδόν όλες τις αραβικές χώρες του Κόλπου», πλην Ομάν, καθώς και προς το Ιράκ. Ειδική αναφορά έκανε στο γενικό προξενείο των ΗΠΑ στην Ερμπίλ (Άρβυλα/Χουλέρ), λέγοντας ότι, από ενημέρωση που επικαλέστηκε, δεν υπήρξαν ανθρώπινες απώλειες εκεί, ενώ υποστήριξε ότι χτυπήθηκε και το ίδιο το Ισραήλ.

Στο σκέλος των «επόμενων παικτών» στο πεδίο, ο Καλεντερίδης σημείωσε ότι μέχρι στιγμής ενεργά εμπλεκόμενοι είναι Ισραήλ – ΗΠΑ από τη μία και Ιράν από την άλλη, όμως άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να δούμε ανταπόκριση από δυνάμεις του λεγόμενου «άξονα» της Τεχεράνης. Υπενθύμισε τη θέση που απέδωσε στη Χεζμπολάχ (ότι δεν θα αντιδράσει σε περιορισμένο πλήγμα, αλλά θα αντιδράσει αν στοχοποιηθεί ο Χαμενεΐ/το συγκρότημα όπου κατοικεί) και πρόσθεσε ότι αναμένει κινήσεις από σιιτικές οργανώσεις στο Ιράκ και από τους Χούθι, κρίνοντας λιγότερο πιθανή άμεση εμπλοκή της Χαμάς, όπως είπε, λόγω άλλης «διαδικασίας» στην οποία βρίσκεται.

Ως προς τους δηλωμένους στόχους της επιχείρησης, παρουσίασε έναν τριπλό άξονα:

1. πυρηνικό πρόγραμμα (με στόχο «μηδενικό εμπλουτισμό/καταστροφή»),

2. πυραυλικό πρόγραμμα (περιορισμός δυνατοτήτων πλήγματος προς Ισραήλ),

3. πληρεξούσιοι (διακοπή στήριξης της Τεχεράνης προς Χεζμπολάχ, ιρακινές σιιτικές ομάδες, Χούθι, Χαμάς κ.ά.).
   Παράλληλα, υποστήριξε ότι πίσω από αυτά διαφαίνεται ευρύτερος στόχος που ακουμπά την «αλλαγή καθεστώτος» και μια συνολική αναδιαμόρφωση της Μέσης Ανατολής.

Μαζική κοινή επίθεση ΗΠΑ–Ισραήλ στο Ιράν – Ο Τραμπ δείχνει «ανατροπή καθεστώτος» – «Θα τους ισοπεδώσουμε» – «Δεν πρόκειται να αποκτήσουν πυρηνικό όπλο»

Στο πιο στρατηγικό επίπεδο, έθεσε το σενάριο ότι μια ενδεχόμενη αποδυνάμωση/ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος θα αφήσει γεωπολιτικό κενό, το οποίο –όπως είπε– δεν μένει ακάλυπτο. Εκτίμησε ότι δύο ανταγωνιστικά «σχήματα» θα επιχειρήσουν να το καλύψουν: από τη μία ένας ριζοσπαστικός σουνιτικός άξονας με αναφορά σε Πακιστάν–Σαουδική Αραβία–Τουρκία (και πιθανή προσπάθεια ένταξης της Αιγύπτου), και από την άλλη ένα ισραηλινό “εξάγωνο” που, όπως περιέγραψε, συνδέεται με Ινδία και χώρες του Καυκάσου/Κασπίας, με προεκτάσεις προς Ελλάδα και Κύπρο και κλείσιμο προς Βόρεια Αφρική. Σε αυτό το πλαίσιο τόνισε ότι η εξέλιξη «αφορά πρωτίστως την Ελλάδα και την Κύπρο», γιατί –όπως είπε– θα κληθούν να τοποθετηθούν στη νέα περιφερειακή αρχιτεκτονική.

Σε ό,τι αφορά ειδικά την ελληνική διάσταση, υποστήριξε ότι, με βάση όσα βλέπει, η Ελλάδα δεν είναι τώρα στο στόχαστρο, καθώς –όπως είπε– η Σούδα και οι υποδομές της λειτούργησαν ως ενδιάμεσος σταθμός και όχι ως ενεργός κόμβος πολεμικών επιχειρήσεων. Πρόσθεσε πάντως ότι το Ιράν –κατά την εκτίμησή του– θεωρεί πως «νομιμοποιείται» να χτυπήσει στόχους και βάσεις χωρών που με οποιονδήποτε τρόπο διευκολύνουν επιχειρήσεις (απογειώσεις, ραντάρ, υποστήριξη), επιμένοντας ότι αυτή θα είναι η λογική της ιρανικής επιλογής στόχων.

Διάγγελμα Νετανιάχου για την επίθεση στο Ιράν! “Υπαρξιακή απειλή το καθεστώς των Αγιατολάχ”

Στη συνέχεια εστίασε στο αν είναι εφικτή η αλλαγή καθεστώτος και γιατί το Ιράν δεν είναι «Σαντάμ» ή «Καντάφι». Υποστήριξε ότι το ιρανικό σύστημα είναι πολυεπίπεδο, με Φρουρούς της Επανάστασης, μπασίτζ και σκληρό πυρήνα κοινωνικής στήριξης γύρω από τη θεοκρατική δομή, κάτι που –όπως είπε– καθιστά πιο δύσκολη την αποδιάρθρωσή του ακόμη και υπό βαριά πλήγματα. Ανέφερε επίσης ότι, σύμφωνα με όσα ο ίδιος έχει παρουσιάσει, υπάρχει πρόβλεψη διαδοχής/αναπλήρωσης («τέσσερις αντικαταστάτες» κάτω από κάθε κρίσιμο πόστο) ώστε να μην καταρρεύσει η διοίκηση ακόμη κι αν υπάρξουν απώλειες κορυφής.

Παράλληλα, κατέθεσε το σενάριο ότι μια ανατροπή θα απαιτούσε πολυετή προεργασία από μυστικές υπηρεσίες με δίκτυα σε εθνικές/θρησκευτικές ομάδες και «ηγετικά στελέχη» στο εσωτερικό, κάνοντας ειδική αναφορά σε συσκευές Starlink που –όπως είπε– αγοράστηκαν σε μεγάλη ποσότητα από το State Department, καθώς και σε προηγούμενες επιχειρησιακές δυνατότητες που απέδωσε στο Ισραήλ μέσα στο Ιράν (υποδομές/παραγωγή drones). Μεταφέροντας, όπως είπε, μαρτυρίες ανθρώπου από το Ιράν, υποστήριξε ότι στις τελευταίες διαδηλώσεις υπήρξαν «δομικές αλλαγές» με συμμετοχή των εμπόρων λόγω οικονομικού αδιεξόδου, κάτι που –κατά την εκτίμηση που μετέφερε– μπορεί να αλλάξει τη στάση τμημάτων της κοινωνίας σε περίπτωση νέας επίθεσης. Στο ίδιο πλαίσιο ανέφερε ότι δεν φαίνεται να υπάρχει ισχυρό κοινωνικό «ρεύμα» υπέρ επιστροφής σε σχήματα τύπου σάχη.

Επιχείρηση εξολόθρευσης Χαμενεΐ-Πεζεσκιάν από Ισραήλ!

Τέλος, ο Καλεντερίδης εκτίμησε ότι η κρίση δεν θα κλείσει σε λίγες μέρες και μίλησε για διάρκεια άνω των δύο εβδομάδων, ενώ επισήμανε ως κρίσιμους κινδύνους για ΗΠΑ/Ισραήλ: την αντοχή αποθεμάτων σε πυραύλους/αντιπυραυλικά και –κυρίως– το ενδεχόμενο χρήσης αντιπλοϊκών/υπερηχητικών δυνατοτήτων που θα μπορούσαν να απειλήσουν μεγάλα ναυτικά μέσα. Στο πολιτικό σκέλος, υποστήριξε ότι ο Τραμπ “παγιδεύτηκε” σε πόλεμο χωρίς σαφή νομιμοποίηση από το Κογκρέσο, και ότι μια παρατεταμένη σύγκρουση μπορεί να τον φέρει σε εσωτερική πολιτική «διακεκαμένη ζώνη», με κόστος στη διακυβέρνησή του.

Κλείνοντας, τόνισε ότι δεν «χαίρεται για τον πόλεμο» και ότι ο λόγος της έκτακτης εκπομπής είναι η έγκαιρη και έγκυρη ενημέρωση, την οποία χαρακτήρισε δικαίωμα του πολίτη και υποχρέωση όσων έχουν δημόσιο λόγο, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο νέας βραδινής παρέμβασης.

Δείτε το βίντεο με την έκτακτη ενημέρωση του Σάββα Καλεντερίδη:

Σε υψηλούς τόνους και με σαφείς αιχμές προς την κυβέρνηση, ο επίτιμος πρέσβης Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος παρενέβη στον ΣΚΑΪ Πάτρας, σχολιάζοντας τόσο το ενεργειακό παρασκήνιο των επαφών στην Ουάσιγκτον όσο και τις γεωπολιτικές εξελίξεις σε Μέση Ανατολή και ελληνοτουρκικά.

Η κεντρική του ανησυχία ήταν ξεκάθαρη:
Πιθανή πίεση των ΗΠΑ προς την Ελλάδα για παραχωρήσεις στο Αιγαίο στο πλαίσιο μιας συνολικής διευθέτησης με την Τουρκία.

🇬🇷 Ενεργειακές συμβάσεις και «σκιές»

Ο κ. Χρυσανθόπουλος εμφανίστηκε επιφυλακτικός ως προς το πραγματικό αντικείμενο των συμβάσεων που φέρονται να υπεγράφησαν στην Ουάσιγκτον, τόσο με αμερικανικούς παράγοντες όσο και με τη Νότια Κορέα.

Ειδική αναφορά έκανε:

• Στις ενεργειακές συμφωνίες

• Σε πιθανές διατάξεις που προστέθηκαν την τελευταία στιγμή

• Σε δημοσιεύματα περί δυνητικής παραχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων

Δήλωσε ότι θα επιθυμούσε οι συμφωνίες να αποτελούν καθαρό όφελος για τη χώρα, ωστόσο εξέφρασε φόβους ότι ενδέχεται να εμπεριέχουν όρους που δεν έχουν αναδειχθεί πλήρως.

⚠️ «Φοβάμαι αμερικανική πίεση στα ελληνοτουρκικά»

Το πιο ηχηρό σημείο της παρέμβασης αφορούσε τα ελληνοτουρκικά.

Ο πρέσβης υπενθύμισε τη συμφωνία για τον διάδρομο Ζανγκεζούρ μεταξύ Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας και έθεσε ένα αιχμηρό ερώτημα:

Μήπως δούμε ξαφνικά πρόταση τύπου “ενοικίασης” περιοχών ή ειδικού καθεστώτος στο Αιγαίο για δεκαετίες;

Τόνισε ότι θα προτιμούσε η Ελλάδα να διαχειρίζεται τα ζητήματα με την Τουρκία χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις, εκφράζοντας φόβο ότι σε μια αμερικανική διαμεσολάβηση η Ουάσιγκτον θα στηρίξει την Άγκυρα.

🌍 Μέση Ανατολή – Ιράν και πυρηνικά

Στο ζήτημα Ιράν–ΗΠΑ, εκτίμησε ότι δεν διαφαίνεται άμεση ολοκληρωτική επίθεση, αν και δεν απέκλεισε περιορισμένα πλήγματα.

Σχολίασε επίσης ότι η ρητορική περί πλήρους καταστροφής του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος δεν επιβεβαιώνεται από τα δεδομένα, ενώ έθεσε το ερώτημα:

Εφόσον Πακιστάν, Ινδία και Ισραήλ διαθέτουν πυρηνικά, γιατί να μην επιδιώκει και το Ιράν την ίδια αποτρεπτική δυνατότητα;

🇺🇸 «Κομπλεξ κατωτερότητας» απέναντι στις ΗΠΑ

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στην ελληνική πολιτική στάση έναντι των ΗΠΑ μετά την εκλογή Trump, μιλώντας για περίοδο αμερικανικής αποστασιοποίησης από την Αθήνα και χαρακτηρίζοντας την επίκληση πρόσκλησης στον Λευκό Οίκο ως ένδειξη «συνδρόμου κατωτερότητας».