Με μια φορτισμένη εισαγωγή για τον θάνατο του Γιώργου Παρχαρίδη ξεκίνησε την εκπομπή του την Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2026 ο Σάββας Καλεντερίδης, αφιερώνοντας τα πρώτα λεπτά σε μια μορφή-σύμβολο για τον οργανωμένο ποντιακό χώρο και την ιατρική κοινότητα, πριν περάσει σε μια σειρά από βαριές τοποθετήσεις για Θράκη, ελληνοτουρκικά, Κύπρο, αλλά και τις εξελίξεις σε Ιράν, Ουκρανία και δυτικό ημισφαίριο.

Αποχαιρετισμός Παρχαρίδη: «Στα ουράνια παρχάρια»

Ο Καλεντερίδης χαρακτήρισε τον Γιώργο Παρχαρίδη «εμβληματική μορφή» που έπαιξε καθοριστικό ρόλο τόσο στην ιατρική όσο και στον ποντιακό πολιτισμό. Θύμισε τη δράση του από τα φοιτητικά χρόνια στη Θεσσαλονίκη τη δεκαετία του ’60, την πρωτοβουλία του για την ίδρυση της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος, αλλά και τη συμβολή του σε μαζικές πολιτιστικές εκδηλώσεις – με αποκορύφωμα φεστιβάλ που, όπως ανέφερε, είχε συγκεντρώσει δεκάδες χιλιάδες κόσμο και χιλιάδες χορευτές.

Παράλληλα υπογράμμισε την επιστημονική του διαδρομή ως καρδιολόγου, πανεπιστημιακού και προέδρου συλλογικών οργάνων της ειδικότητας, δίνοντας έμφαση στο ανθρώπινο αποτύπωμα: «η πόρτα του ήταν πάντα ανοιχτή» για όλους, ανεξαρτήτως καταγωγής ή οικονομικής κατάστασης. Κλείνοντας, μίλησε με ποντιακή συμβολική φόρτιση για το «ταξίδι στα ουράνια παρχάρια» και απηύθυνε συλλυπητήρια, λέγοντας ότι μίλησε και με τον γιο του εκλιπόντος.

Θράκη: καταγγελία για «γκρίζους λύκους» – «Υπάρχουν υπεύθυνοι»

Στη συνέχεια διάβασε μήνυμα τηλεθεατή από την Ξάνθη που περιέγραφε προκλητική παρουσία στελεχών του τουρκικού Zafer Partisi και χειρονομίες «γκρίζων λύκων» σε κεντρικό σημείο της πόλης. Η απάντησή του ήταν οξεία και στοχευμένη: κατηγόρησε ανοιχτά τις ελληνικές αρχές για αδράνεια, λέγοντας ότι παρόμοιο σκηνικό είχε προηγηθεί στην Κομοτηνή και «αν είχαν επέμβει εκεί, δεν θα το έκαναν μετά στην Ξάνθη».

Έθεσε ζήτημα αστυνομικής και εισαγγελικής ευθύνης, υποστηρίζοντας ότι το μήνυμα τέτοιων κινήσεων δεν αφορά μόνο πρόκληση προς τους Έλληνες, αλλά λειτουργεί και ως σήμα προς μέρος της μουσουλμανικής μειονότητας «να ενωθεί γύρω από παρακρατικές/παραστρατιωτικές οργανώσεις». Εκεί έβαλε και τη βασική του ανάλυση: όταν οι μειονότητες αισθάνονται εκτεθειμένες «ψάχνουν μια εξουσία να ακουμπήσουν» και, αν δεν τη νιώσουν από το ελληνικό κράτος, «τη βρίσκουν στο τουρκικό κράτος και παρακράτος» μέσω δικτύων και προξενικού μηχανισμού. Το συμπέρασμα που έδωσε ήταν βαρύ: «δημιουργείται εκρηκτικό μείγμα στα θεμέλια του ελληνικού κράτους στη Θράκη».

Λαβρόφ, Κεμάλ και «εθνικοί μύθοι»: «Η Τουρκία στήθηκε από τους ιμπεριαλιστές»

Με αφορμή αναφορά σε δήλωση Λαβρόφ, ο Καλεντερίδης πέρασε σε ιστορικό-πολιτικό σχολιασμό για τον ρόλο ξένων δυνάμεων στη συγκρότηση της κεμαλικής Τουρκίας, υποστηρίζοντας ότι οι κεμαλικοί «ζουν σε ένα ψέμα» ως προς τον μύθο του αντιιμπεριαλισμού. Περιέγραψε μια εικόνα όπου Βρετανία, Σοβιετικοί, Γάλλοι και Ιταλοί είχαν ρόλο σε διαφορετικά επίπεδα (πολιτική ορχήστρωση, εξοπλισμοί, οργάνωση/εκπαίδευση), καταλήγοντας ότι το σημερινό τουρκικό κράτος –και ειδικά το «ερντογανικό»– λειτουργεί ως επεκτατική δύναμη, με όσα συμβαίνουν σε Κύπρο και Ελλάδα να τα εντάσσει σε αυτό το σχέδιο.

Ελληνοτουρκικά: «Δεν είναι ακριβές ότι έχουμε “ένα” θέμα – το κλειδί είναι τα 12 μίλια»

Στο πιο αιχμηρό κομμάτι της εκπομπής, ο Καλεντερίδης αμφισβήτησε ευθέως το κυρίαρχο αφήγημα ότι η Ελλάδα έχει «ένα θέμα» με την Τουρκία (ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα). Είπε ότι αυτό, ειδικά για το Αιγαίο, είναι λάθος framing που οδηγεί σε παγίδα.

Έκανε αναδρομή στη δεκαετία του ’90, στη θέση σε ισχύ της UNCLOS και στην τουρκική προετοιμασία/αντίδραση, για να φτάσει στο casus belli του 1995 και να θέσει το ερώτημα «αν ήταν σωστή» η στρατηγική από τότε μέχρι σήμερα να μην προχωρήσει η Ελλάδα σε επέκταση χωρικών υδάτων λόγω απειλής πολέμου. Η διατύπωσή του ήταν ωμή: αν αυτό θεωρείται ορθό, «η χώρα δεν έχει μέλλον».

Η κεντρική του θέση: επεκτείνεις στα 12 μίλια και “σβήνουν” οι τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο, γιατί «δεν μένει πεδίο». Προειδοποίησε ότι η συζήτηση που παρακάμπτει αυτό το βήμα και πάει απευθείας σε «οριοθετήσεις» και «τεχνικές λύσεις» είναι μέρος σχεδίου που οδηγεί στη διχοτόμηση του Αιγαίου και άρα σε στρατηγική ασφυξία, ειδικά για τη Θράκη.

ΜΟΕ, visa, οικονομική διείσδυση: «Λουκούμι για να καταπιούμε το φάρμακο»

Στο ίδιο νήμα, επιτέθηκε στα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης και στη «λογική εξομάλυνσης», λέγοντας ότι πρόκειται για γλυκά περιτυλίγματα («λουκούμι») ώστε να περάσει το «κατάπικρο φάρμακο» που, κατά την άποψή του, είναι η σταδιακή αποδοχή τετελεσμένων και η διχοτόμηση. Έβαλε στο ίδιο κάδρο την άρση βίζας και την οικονομική εξάρτηση νησιών, λέγοντας ότι όλα αυτά δουλεύουν σωρευτικά.

Κύπρος: «Ας μιλήσουμε καθαρά – λύση δύο κρατών = νομιμοποίηση εισβολής»

Ιδιαίτερη θέση είχε και το εκτενές μήνυμα ακροατή από τη Λευκωσία, που ο Καλεντερίδης στήριξε δημόσια ως «καθαρό, ξεκάθαρο λόγο». Το σκεπτικό: το 1974 ήταν εισβολή και κατοχή, υπάρχουν σαφή ψηφίσματα ΟΗΕ που δεν αναγνωρίζουν διχοτόμηση και η πρόταση «δύο κρατών» παρουσιάζεται ως ακύρωση των ίδιων των αποφάσεων του ΟΗΕ. Τόνισε επίσης την αντίφαση που αναδεικνύει το επιχείρημα περί «δύο λαών» (Κύπρος) έναντι της στάσης της Άγκυρας στο εσωτερικό της (Κούρδοι), και ζήτησε πιο επιθετική προβολή αυτού του σημείου από Αθήνα και Λευκωσία σε διεθνή fora.

Ιράν: «Όλα έτοιμα – περιμένουν το “ok” του Τραμπ»

Στο διεθνές σκέλος, έδωσε εικόνα οριακής κλιμάκωσης γύρω από το Ιράν. Μετέφερε πληροφορίες/εκτιμήσεις για διπλωματικές κινήσεις και ταυτόχρονη στρατιωτική ετοιμότητα, περιγράφοντας ότι:

• στο εσωτερικό της ιρανικής εξουσίας υπάρχουν «δύο τάσεις»: σκληροί (Χαμενεΐ/Φρουροί) και οι υπόλοιποι που θέλουν να αποφύγουν πόλεμο,

• τα ανοιχτά μέτωπα των διαπραγματεύσεων είναι τέσσερα: πυρηνικό πρόγραμμα/εμπλουτισμός, στήριξη σε πληρεξουσίους (Χαμάς/Χεζμπολάχ/Χούθι), πυραυλικό απόθεμα/εμβέλειες, και η εσωτερική καταστολή,

• η στρατιωτική προετοιμασία ΗΠΑ–Ισραήλ, όπως τη σκιαγράφησε, είναι «σε πολύ μεγάλο βαθμό ολοκληρωμένη» και «περιμένουν ένα okay από τον Trump για να πατηθεί η σκανδάλη», ενώ ταυτόχρονα η πίεση αυτή ωθεί την Τεχεράνη σε βήματα αποκλιμάκωσης.

Ντόναλντ Τραμπ, Δένδιας στην Ουάσιγκτον και «ισραηλινό μήνυμα» για τουρκικά F-16

Στη ροή της εκπομπής συνδέθηκε και η παρουσία του Νίκου Δένδια στις ΗΠΑ, με αναφορά σε επαφές στο πλαίσιο φόρουμ και συναντήσεις στο αμερικανικό υπουργείο Άμυνας, καθώς και σε αναμενόμενη συζήτηση για λεπτομέρειες αμυντικής συνεργασίας.

Παράλληλα, στάθηκε σε άρθρο που αποδόθηκε σε στέλεχος της ισραηλινής αμυντικής βιομηχανίας, το οποίο –όπως μεταφέρθηκε– υποστηρίζει ότι το ζήτημα δεν είναι τα F-35 αλλά το «πόσο γρήγορα» μπορεί να τεθεί εκτός επιχειρησιακής αξιοπιστίας ο στόλος των τουρκικών F-16 μέσω «λειτουργίας/λογισμικού/πρόσβασης», παρουσιάζοντας το ως πιθανή πίεση ή προειδοποίηση προς την Άγκυρα.

Ουκρανία: χτύπημα υποδομών πριν συνομιλίες – «νόμιμοι στόχοι» οι ξένες δυνάμεις, λέει η Μόσχα

Τέλος, μετέφερε πλαίσιο για τις επαφές που αναμένονταν στο Άμπου Ντάμπι (Αμερικανοί–Ρώσοι–Ουκρανοί), συνδέοντάς το με ρωσικά πλήγματα σε ενεργειακές εγκαταστάσεις σε ακραίο ψύχος, αλλά και με το μήνυμα της Μόσχας ότι τυχόν ανάπτυξη ξένων στρατιωτικών υποδομών/μονάδων στην Ουκρανία θα θεωρηθεί «ξένη επέμβαση» και θα αντιμετωπιστεί ως νόμιμος στόχος.

Δείτε την εκπομπή: