Έντονο προβληματισμό για το πολιτικό και επιχειρησιακό “υπόβαθρο” της επικείμενης συνάντησης του Κυριάκος Μητσοτάκης με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξέφρασε ο Σάββας Καλεντερίδης, σε παρέμβασή του στο OPEN, υποστηρίζοντας ότι η Αθήνα περνά κρίσιμα τετελεσμένα «χωρίς αντίδραση» και άρα προσέρχεται στον διάλογο με μειωμένη αποτρεπτική ισχύ.

Αφορμή στάθηκε το κλίμα “προ-συνάντησης” που, όπως ειπώθηκε στην εκπομπή, συνοδεύεται από πολιτικές αντιδράσεις και δηλώσεις — με τον Καλεντερίδη να το αποδίδει σε συσσωρευμένα γεγονότα που, κατά την άποψή του, έχουν αλλάξει τα δεδομένα και επιβαρύνουν τις ελληνικές θέσεις.

Οι πολιτικοί έχουν πάθει παράνοια! Όταν η Κάσος είναι ακόμα εκεί, τί νόημα έχει να δει ο Μητσοτάκης τον Ερντογάν; – Παρέμβαση στις 3 Φεβρουαρίου 2026 στο OPEN

Έντονο προβληματισμό για το πολιτικό και επιχειρησιακό “υπόβαθρο” της επικείμενης συνάντησης του Κυριάκος Μητσοτάκης με… pic.twitter.com/EcyRhejiIy

— Σάββας Καλεντερίδης (@KalenteridisSav) February 3, 2026

«Πληρώσαμε κόστος με την Αίγυπτο – και μετά ήρθε η Κάσος»

Ο αναλυτής έβαλε στο κάδρο την τμηματική οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών με την Αίγυπτο, λέγοντας ότι έγινε «με τεράστιο κόστος» και με παραδοχές που δημιουργούν πρόβλημα αλυσιδωτά: μειωμένη επήρεια της Κρήτης, κάτι που —όπως υποστήριξε— δυσχεραίνει την προοπτική πλήρους οριοθέτησης με την Κύπρο, καθώς «αν το μεγάλο νησί έχει μειωμένη επήρεια, πώς θα πεις ότι μικρότερες νησίδες έχουν πλήρη;».

Στη συνέχεια, έφερε ως “κόκκινο καμπανάκι” το επεισόδιο ανατολικά της Κάσου, όπου —όπως περιέγραψε— τουρκική παρουσία με πολεμικά πλοία εμπόδισε έρευνες για ηλεκτρική διασύνδεση προς Κύπρο σε περιοχή που, κατά την τοποθέτησή του, εμπίπτει σε οριοθετημένα/κατοχυρωμένα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Εκεί στάθηκε στη διάκριση που κάνει ο ίδιος: δεν μιλά για «εθνική κυριαρχία», αλλά για «κυριαρχικά δικαιώματα», τα οποία χαρακτήρισε συνταγματική υποχρέωση άσκησης και υπεράσπισης, όχι θέμα επικοινωνιακών “κόκκινων γραμμών”.

25ος μεσημβρινός και NAVTEX: «Αν δεν το δοκιμάσεις στην πράξη, γιατί πας;»

Κεντρικό σημείο της παρέμβασής του ήταν ο 25ος μεσημβρινός και η τουρκική NAVTEX. Υποστήριξε πως, πριν από οποιαδήποτε επίσκεψη στην Άγκυρα, η Αθήνα όφειλε να παράξει “γεγονός στο πεδίο”: μία ή δύο ελληνικές NAVTEX ανατολικά του 25ου, ώστε να φανεί στην πράξη πώς αντιδρά η Τουρκία.

Η λογική του ήταν απλή: αν περνάς τις κινήσεις της Άγκυρας «αβαβά», λες “τα ξέρουμε αυτά” και δεν δοκιμάζεις αν ο άλλος θα τις στηρίξει επιχειρησιακά, τότε δεν πας σε συνάντηση ισορροπίας — πας σε συνάντηση όπου ο “διάλογος” λειτουργεί ως εργαλείο του ισχυρότερου.

Στο ίδιο μήκος κύματος έβαλε και τη φράση-καρφί για την ελληνική δημόσια συζήτηση: «έχουμε πάθει λεξιλαγνία — διάλογος, διάλογος». Κατά την προσέγγισή του, το κρίσιμο δεν είναι αν θα μιλήσεις, αλλά με ποιους όρους, όταν ο άλλος χρησιμοποιεί τη διαδικασία για να “σπρώξει” θέσεις και διεκδικήσεις.

«Άλλαξαν τα δεδομένα: Γαλάζια Πατρίδα, θαλάσσιος χωροταξικός σχεδιασμός, Κάσος, 25ος»

Ο Καλεντερίδης τόνισε ότι η σημερινή συγκυρία δεν έχει σχέση με παλαιότερες περιόδους, καθώς –όπως απαρίθμησε– έχουν προστεθεί μέσα σε λίγα χρόνια νέα εργαλεία και δόγματα της Άγκυρας: το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», ο θαλάσσιος χωροταξικός σχεδιασμός, αλλά και επεισόδια/κινήσεις στο πεδίο όπως η Κάσος και ο 25ος μεσημβρινός.

Με αυτή τη βάση, υποστήριξε ότι η Τουρκία έχει στρατηγική όχι μόνο για διεκδίκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, αλλά και αμφισβήτησης κυριαρχίας σε νησιά, επικαλούμενος –όπως είπε– ευρύτερο πλαίσιο αμφισβητήσεων.

Η “διπλή” κριτική στον Ερντογάν και το κλειδί της Ανατολικής Μεσογείου

Στο κομμάτι της τουρκικής εσωτερικής πολιτικής, σημείωσε ότι η αντιπολίτευση στην Τουρκία πιέζει τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κυρίως για την Ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο: να “επιστρέψουν” τα τουρκικά πλοία, γιατί –όπως υποστήριξε ότι λένε– η Κυπριακή Δημοκρατία προχωρά σε κινήσεις που δημιουργούν τετελεσμένα. Εκεί έβαλε στο τραπέζι και την πρόοδο ενεργειακών projects με μεγάλες εταιρείες, παρουσιάζοντας την εξέλιξη ως πραγματική “ήττα” για την Άγκυρα στο συγκεκριμένο μέτωπο.

«Δεν υπάρχει εθνική στρατηγική που να την ξέρουν οι πολίτες»

Σκληρή ήταν και η αιχμή του ότι η Ελλάδα δεν εμφανίζει καθαρή, δημόσια εθνική στρατηγική: «τι θέλουμε να κάνουμε, πού θέλουμε να πάμε;». Κατά την εκτίμησή του, η αντιμετώπιση της NAVTEX για τον 25ο δεν είχε τη σοβαρότητα που απαιτείται και αυτό «θα το βρούμε μπροστά μας», εφόσον δεν υπήρξε κινητοποίηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ούτε πολιτική/θεσμική πίεση με οργανωμένο τρόπο.

Ευρώπη και μοχλός πίεσης: «Βάλε όρους για casus belli και 25ο»

Τέλος, συνέδεσε ευθέως το ελληνοτουρκικό με το ευρωπαϊκό χαρτί, λέγοντας ότι η Τουρκία πιέζεται από την ευρωπαϊκή οικονομική/βιομηχανική ατζέντα και ζητά αναβάθμιση σχέσεων (π.χ. τελωνειακή ένωση). Εκεί υποστήριξε ότι η Αθήνα θα μπορούσε να σηκώσει “φράχτη όρων”, θέτοντας ξεκάθαρα ότι όσο υπάρχουν απειλές και αμφισβητήσεις τύπου casus belli και κινήσεις όπως ο 25ος, δεν μπορεί να υπάρξει “ούτε πόντος” προσέγγισης της Άγκυρας με την ΕΕ.

Το συμπέρασμα της παρέμβασής του ήταν σαφές: αν αφήνεις κρίσιμες κινήσεις να περνούν χωρίς έμπρακτη απάντηση και πας σε συνάντηση μόνο με “λέξεις”, τότε ο διάλογος δεν σε προστατεύει — σε γλιστράει προς την αποδοχή τετελεσμένων.