Ακολουθήστε μας

Αναλύσεις

Le Figaro: Πώς η Γερμανία παίρνει υπό τον έλεγχο της τα αμυντικά ζητήματα της Ευρώπης.

Το Βερολίνο πραγματοποιεί αυτή τη στιγμή μια “επιθετική εξαγορά” στα ζητήματα άμυνας. Αυτή η ανατροπή θα έπρεπε να κάνει τους θιασώτες του γαλλογερμανικού άξονα να σκεφτούν καλά.

Δημοσιεύτηκε στις

Το Βερολίνο πραγματοποιεί αυτή τη στιγμή μια “επιθετική εξαγορά” στα ζητήματα άμυνας. Αυτή η ανατροπή θα έπρεπε να κάνει τους θιασώτες του γαλλογερμανικού άξονα να σκεφτούν καλά.
Το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου 2022 θα έπρεπε να είχε θέσει τη Γαλλία, την κορυφαία στρατιωτική δύναμη της ΕΕ και τη μόνη πυρηνική δύναμη μετά το Ηνωμένο Βασίλειο, πίσω στην καρδιά του ευρωπαϊκού παιχνιδιού. Για έναν απλό λόγο. Η γκωλική διαίσθηση, η οποία έχει διαποτίσει ολόκληρη τη σχέση της Γαλλίας με τον κόσμο από τότε που απέκτησε μια ανεξάρτητη πυρηνική δύναμη κρούσης, ήταν ορθή: πριν από την αγορά, πριν από την οικονομία, η πολιτική – δηλαδή, η επιβίωση σε μια θεμελιωδώς χομπσιανή πολεμογενή κοινωνία – έχει προτεραιότητα. Ένα σκληρό μάθημα για τις ευρωπαϊκές – και ακόμη και τις γαλλικές – κυρίαρχες ελίτ που προτιμούσαν να βλέπουν τον κόσμο μόνο μέσα από το πρίσμα της οικονομίας.
Ωστόσο, δεν είναι υπό τη φυσική ηγεσία της Γαλλίας που χτίζεται η άμυνα της Ευρώπης. Σε μια στροφή της μοίρας, της οποίας την ειρωνεία θα έπρεπε να συλλογιστούν οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της γαλλο-γερμανικής συνεργασίας, είναι η Γερμανία, η οποία έχει κυριαρχήσει στην ΕΕ τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια χάρη στις γαλλικές παραχωρήσεις, Η Γερμανία έχει αρχίσει να δομεί τα αμυντικά ζητήματα γύρω από τα δικά της συμφέροντα. Πώς βρίσκεται η Γερμανία, μια αποτραβηγμένη από τον θόρυβο της Ιστορίας πολιτική δύναμη από το 1949, στα πρόθυρα να επιτύχει αυτό το κατόρθωμα ; Μεθοδικά, μέσα από μια σειρά δυνατών σημείων.
Πρώτο της δυνατό σημείο : η βιομηχανία. Η Γερμανία, της οποίας οι δυσκολίες συχνά τονίζονται στο Παρίσι, παραμένει μια τρομερή βιομηχανική δύναμη. Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι το 2024, το εμπορικό της πλεόνασμα ανήλθε σε 243 δισεκατομμύρια ευρώ (μόλις 6 δισεκατομμύρια ευρώ λιγότερο από το ρεκόρ των 249 δισεκατομμυρίων ευρώ το 2016. Η μερική μετατροπή της γερμανικής βιομηχανίας σε αμυντική βιομηχανία βρίσκεται σε εξέλιξη. Με τους πρωταθλητές της βιομηχανίας της όπως η Rheinemetall, η οποία για παράδειγμα ανακοινώνει ότι σύντομα θα παράγει 1,5 εκατομμύριο βλήματα 155 χιλιοστών, περισσότερα από ολόκληρη την αμερικανική βιομηχανία. Εάν χρειαστεί, συμμαχώντας με Ευρωπαίους εταίρους (την ιταλική Leonardo) ή μη Ευρωπαίους (την αμερικανική Anduril, ναυαρχίδα της σύγκλισης μεταξύ τεχνολογίας και αμερικανικής αμυντικής βιομηχανίας).
Δεύτερο δυνατό σημείο : οικονομική ισχύς. Η αύξηση των ευρωπαϊκών στρατιωτικών προϋπολογισμών, που οφείλεται στις δυναμικές ενέργειες του Ντόναλντ Τραμπ, επισημοποιήθηκε στη σύνοδο κορυφής της Χάγης στις 25 Ιουνίου 2025. Η Γερμανία δεν έχει τα οικονομικά προβλήματα της Γαλλίας. Για τα 15 χρόνια που ακολούθησαν την κρίση της Lehman Brothers το 2008, η Γερμανία, που επικρίθηκε έντονα από τη Γαλλία γι’ αυτό, διατήρησε τα δημόσια οικονομικά της στην επιφάνεια κατοχυρώνοντας την απαγόρευση των ελλειμμάτων στο σύνταγμά της. Το αποτέλεσμα ; Με χρέος 63% του ΑΕΠ, η επίτευξη του 100% -μια κατάσταση που θα ήταν σε κάθε περίπτωση καλύτερη από αυτή της Γαλλίας, της οποίας τα δημόσια οικονομικά έχουν ξεφύγει εκτός ελέγχου- θα επέτρεπε στη Γερμανία να επενδύσει περίπου 2 τρισεκατομμύρια ευρώ. Με απλά λόγια: το γερμανικό μυρμήγκι θα χρησιμοποιήσει στην άμυνα την ισχύ πυρός που συγκέντρωσε υπομονετικά ενώ η Γαλλία ψήφιζε 35άωρα, προσλάμβανε δημόσιους υπαλλήλους και αρνούνταν να αυξήσει την ηλικία συνταξιοδότησης.
Τρίτο δυνατό σημείο : η ΕΕ ως Αρχιμήδειος μοχλός. Η Γαλλία, με το Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας και τη δημιουργία ενός Ευρωπαίου Επιτρόπου Άμυνας, υπερηφανευόταν ότι άρχιζε να προσηλυτίζει την ΕΕ στους κινδύνους του κόσμου. Η Γερμανία, με τον ζήλο των νεοπροσηλυτισμένων, σπεύδει να την ξεπεράει Αυτό είναι εμφανές στο προσωπικό της ΕΕ, καθώς τόσο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (Manfred Weber) όσο και η Επιτροπή (Ursula von der Leyen), και γενικότερα η ΕΕ στο σύνολό της, δεν ήταν ποτέ τόσο γερμανικές. Είναι επίσης εμφανές στις έννοιές της. Ο ordoliberalismus η γερμανική σχολή του φιλελευθερισμού , παραμένει το DNA της ΕΕ. Η Γερμανία ξέρει πώς να τον χρησιμοποιήσει, ιδιαίτερα εναντίον της Γαλλίας, αγωνιζόμενη με νύχια και με δόντια ενάντια στην ιδέα της κοινοτικής προτίμησης στην προμήθεια όπλων, μια ιδέα που υποστηρίχθηκε ανεπιτυχώς από τη Γαλλία · πιέζοντας για την αντιμετώπιση των ζητημάτων της άμυνας μέσα από το πρίσμα των κανόνων της αγοράς· και υποστηρίζοντας τον έλεγχο των εξαγωγών όπλων από την Επιτροπή – δηλαδή το Βερολίνο. Με λίγα λόγια, διαταράσσοντας την ισορροπία που έχει χτίσει η Γαλλία μεταξύ επιχειρησιακών αναγκών, ενός πολιτικού οράματος και βιομηχανικών δυνατοτήτων.
Τέταρτο δυνατό σημείο : Το ΝΑΤΟ, που εξυπηρετεί τα γερμανικά συμφέροντα. Πέρα από τα τρέχοντα γεγονότα, το γεγονός παραμένει ότι κανείς στην Ευρώπη δεν θέλει πραγματικά το τέλος του ΝΑΤΟ. Η Γερμανία κατανοεί ότι ο έλεγχος του ορισμού των απαιτήσεων δυνατοτήτων της Συμμαχίας είναι ζωτικής σημασίας από βιομηχανικής και εμπορικής άποψης για τον μετασχηματισμό που επιδιώκει να επιτύχει. Για τον σκοπό αυτό, τοποθετεί το προσωπικό της εντός της Συμμαχίας. Ακόμα περισσότερο από αυτό. Δείχνει έτοιμη – όπως την προτρέπουν ο αγγλοσαξονικός τύπος και ορισμένοι Γάλλοι ηγέτες, οι οποίοι απαιτούν εδώ και δεκαετίες να αναλάβει η Γερμανία έναν πολιτικό ρόλο ανάλογο με την οικονομική της ισχύ, – να καλύψει το κενός μιας Αμερική που έχει εμμονή με τον αγώνα για ηγεμονία με την Κίνα. Δεν δήλωσε ο πρέσβης των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, Whittaker, πριν από λίγες εβδομάδες ότι ένας Γερμανός θα μπορούσε να αντικαταστήσει τον παραδοσιακό Αμερικανό στην ηγεσία της Ευρωπαϊκής Διοίκησης της Συμμαχίας (SACEUR) ;
Η Γερμανία παίζει το παιγνίδι της αριστοτεχνικά. Απρόσκοπτη σε έναν κόσμο γεμάτο προκλήσεις, εκμεταλλεύεται επιδέξια τις αδυναμίες μας για να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της. Το πραγματικό ζήτημα βρίσκεται αλλού. Αφορά, φυσικά, τη Γαλλία, η οποία είναι ανίκανη να βασιστεί στις στρατιωτικές της δυνάμεις για να αναλάβει ένα ρόλο που θα έπρεπε να είναι δικός της,
Le Figaro
13/2/26

Ο Μπάμπης Πετράκης είναι φιλόλογος και blogger.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Ανίκανοι ή αδίστακτοι;

Η κυβέρνηση αυτή ανέδειξε την «επικοινωνία» σε υπέρτατη «αρετή» και «υπερόπλο» διακυβέρνησης. Έπεισε εαυτούς και αλλήλους ότι: Σημασία δεν έχει αν αυτά που κάνεις είναι σωστά ή λάθος. Σημασία δεν έχει αν σήμερα λες αυτά κι αύριο τα γυρίζεις και λες τα ακριβώς αντίθετα. Σημασία δεν έχει αν οι μεγάλες επιλογές σου δικαιώνονται ή διαψεύδονται – αρκεί να ελέγχεις την επικοινωνία και να φτιάχνεις τη «σωστή εικόνα».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Η παρούσα κυβέρνηση είχε τη μεγαλύτερη στήριξη από τον Τύπο και τα ΜΜΕ από οποιαδήποτε προηγούμενη μεταπολιτευτική κυβέρνηση. Ταυτόχρονα, ήταν η μόνη που δεν είχε ουσιαστικά αντιπολίτευση απέναντί της! Το κόμμα που εξελέγη αξιωματική αντιπολίτευση στις τελευταίες εκλογές (2023) κατακερματίστηκε. Και ενώ τα ποσοστά του κυβερνητικού κόμματος υποχώρησαν κοντά στο μισό (και το εκλογικό σώμα συρρικνώνεται όσο ποτέ στο παρελθόν), κανένα άλλο κόμμα δεν μπόρεσε μέχρι στιγμής να καλύψει το κενό.

Παρόλη τη στήριξη που είχε η κυβέρνηση αυτή από τον Τύπο, και παρά το γεγονός ότι δεν έχει αντιπολίτευση απέναντί της, τελικά αντιμετωπίζει μια χιονοστιβάδα σκανδάλων. Κάθε είδους…

Το 1989 και οι Διαφορές του Σήμερα

Η τωρινή συγκυρία μπορεί να συγκριθεί μόνο με το 1989, όταν η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου αντιμετώπιζε αλλεπάλληλα σκάνδαλα. Με μια πολύ μεγάλη διαφορά, ωστόσο: Τότε τα σκάνδαλα καταγγέλλονταν από τον εγχώριο Τύπο και τα εκμεταλλευόταν η εγχώρια Αντιπολίτευση για να φθείρει την τότε κυβέρνηση. Και το κατάφερε τελικά.

Αυτή τη φορά όμως:

Ο Τύπος εξακολουθεί να ελέγχεται σε γενικές γραμμές από την κυβέρνηση.

Η Αντιπολίτευση εξακολουθεί να μην μπορεί να απειλήσει άμεσα την κυβέρνηση.

Τα σκάνδαλα, τώρα πια, τα καταγγέλλει η Ευρωπαία Εισαγγελέας!

Και, ένα τουλάχιστον, η ίδια η κοινωνία, υπό το συναισθηματικό βάρος του τραγικού δυστυχήματος των Τεμπών. Όπου οι συγγενείς των 57 θυμάτων ανέδειξαν όσα δεν μπόρεσε ούτε ο ελεγχόμενος Τύπος ούτε η Δικαιοσύνη, μέχρι στιγμής… Και κατέβηκαν εκατομμύρια ανθρώπων στους δρόμους. Η κυβέρνηση λοιπόν, αντιμετωπίζει σφοδρά χτυπήματα «απ’ έξω» —από την Ευρωπαία Εισαγγελέα— και «από τα κάτω», από την ίδια την κοινωνία, που όχι μόνο δεν την εμπιστεύεται πια, αλλά και βαθιά την υποπτεύεται. Για όσα έκανε – ακόμα και για όσα ΔΕΝ έκανε!

Η «Επικοινωνία» ως Υπερόπλο και η Διάψευσή της

Η κυβέρνηση αυτή ανέδειξε την «επικοινωνία» σε υπέρτατη «αρετή» και «υπερόπλο» διακυβέρνησης. Έπεισε εαυτούς και αλλήλους ότι:

Σημασία δεν έχει αν αυτά που κάνεις είναι σωστά ή λάθος.

Σημασία δεν έχει αν σήμερα λες αυτά κι αύριο τα γυρίζεις και λες τα ακριβώς αντίθετα.

Σημασία δεν έχει αν οι μεγάλες επιλογές σου δικαιώνονται ή διαψεύδονται – αρκεί να ελέγχεις την επικοινωνία και να φτιάχνεις τη «σωστή εικόνα».

Αρκεί να ευθυγραμμίζεσαι με τους εφήμερους «συρμούς» και με τους εκάστοτε «ισχυρούς», εντός κι εκτός: πότε με τη #woke ατζέντα και πότε εναντίον της, πότε με την «πράσινη μετάβαση» ενάντια στις εξορύξεις και πότε με τις εξορύξεις, πότε εναντίον του #Τράμπ και πότε υπέρ του, πότε εναντίον των υπερ-πλεονασμάτων και πότε υπέρ τους, πότε με το Χρηματιστήριο Ενέργειας που φτιάχνει καρτέλ και πότε ενάντια στα καρτέλ (στα λόγια). Γενικά «όπου φυσάει ο άνεμος».

Σημασία δεν έχει τι «δουλεύει» για τη χώρα μακροχρόνια, σημασία έχει μόνο τι «πουλάει» για την κυβέρνηση κάθε στιγμή.

Η Εντύπωση της Διαφθοράς

Κι όμως! Αυτή η κυβέρνηση που νόμιζε ότι βρήκε τη λύση για όλα τα προβλήματα, υποκαθιστώντας την Πολιτική με επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, παθαίνει σήμερα τη μεγαλύτερη πανωλεθρία της εκεί ακριβώς: Στην επικοινωνία!

Γιατί η επικοινωνία χτίζεται και κερδίζεται με εντυπώσεις. Κι εκεί την πατάει σήμερα: Γιατί έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι αυτή η κυβέρνηση είναι διεφθαρμένη! Μπορεί αυτό να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, μπορεί και όχι. Σημασία έχει ότι με τη νέα δικογραφία της κας Κοβέσι, αυτή η εντύπωση εδραιώνεται πλήρως. Και το χειρότερο: έρχονται κι άλλες δικογραφίες από την κα Κοβέσι, για τον #ΟΠΕΚΕΠΕ και όχι μόνο.

Ασφαλώς εμείς εδώ δεν δικάζουμε και όλοι έχουν το τεκμήριο της αθωότητας. Όμως, το βέβαιο είναι ότι καταγγέλλονται πολύ σοβαρά αδικήματα:

ΟΠΕΚΕΠΕ: Αυτά που καταγγέλλονται ΔΕΝ ήταν απλά «αθώα» ρουσφέτια. Στήθηκε «μηχανή» με πλαστά στοιχεία και ΑΦΜ.

Τέμπη: Η καταστροφή στοιχείων έγινε, το μπάζωμα έγινε, ο κ. Τριαντόπουλος παραπέμφθηκε και η συγκάλυψη συνεχίζεται.

Υποκλοπές: Η απόφαση του δικαστηρίου ζητάει να διερευνηθεί ακόμα και Κατασκοπεία, την οποία η κυβέρνηση αποδίδει σε «ιδιώτες» για να μην την αφορά.

Συμπέρασμα: Ανικανότητα ή Σκοπιμότητα;

Το μόνο βέβαιο είναι ότι η κυβέρνηση έχασε τον έλεγχο. Σε όλα! Είτε είναι βαθιά ανακατεμένη η κυβέρνηση, είτε είναι εντελώς ανίκανη.

Δεν μπορεί τρία χρόνια μετά το δυστύχημα των Τεμπών να βρίζουν τους γονείς των θυμάτων. Αντί να τους αγκαλιάσουν, τους βρίζουν! Αντί να καταπραΰνουν τον πόνο τους, πυροδοτούν κοινωνική έκρηξη με τα καραγκιοζιλίκια στην αίθουσα του δικαστηρίου… που την «αναβάθμιζαν» επί ένα χρόνο και τελικά δεν χωράει ούτε τους μισούς!

Είτε είναι εντελώς ανίκανοι, είτε είναι εντελώς αδίστακτοι. Σε κάθε περίπτωση το έχουν χάσει. Εντελώς! Κι όπως φαίνεται, μάλλον δεν σώζονται πια…

ΥΓ.1 Υπάρχει βέβαια η περίπτωση να είναι και τα δύο: Και ανίκανοι και αδίστακτοι. Σε κάθε περίπτωση, δεν σώζονται. Με τίποτα…

ΥΓ.2 ΚαλήΑνάσταση σε όλους. Και στη χώρα, πρωτίστως. Γιατί στην Ελλάδα η Ανάσταση βιώθηκε πάντα ως Εθνική και Πνευματική Αναγέννηση μέσα από τα σκοτάδια. Τα σκοτάδια τα βλέπουμε όλοι γύρω μας. Ελπίζω να δούμε, κάποια στιγμή, και το Φως της Ανάστασης.

Θανάσης Κ.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Δεν λύνουν το πρόβλημα τα μέτρα για το ενεργειακό κόστος – εκτός στήριξης η μισή βιομηχανία

Σαφές μήνυμα ότι το πακέτο μέτρων στήριξης του ενεργειακού κόστους δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες της εκπέμπει η βιομηχανία, με τους εκπροσώπους της να αναγνωρίζουν μεν ότι πρόκειται για μια κίνηση προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά να τονίζουν ότι δεν αντιμετωπίζει την ουσία του προβλήματος. Όπως επισημαίνουν, η ελληνική βιομηχανία παραμένει εκτεθειμένη σε ένα περιβάλλον υψηλών τιμών ενέργειας, την ώρα που ο διεθνής ανταγωνισμός εντείνεται.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Σαφές μήνυμα ότι το πακέτο μέτρων στήριξης του ενεργειακού κόστους δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες της εκπέμπει η βιομηχανία, με τους εκπροσώπους της να αναγνωρίζουν μεν ότι πρόκειται για μια κίνηση προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά να τονίζουν ότι δεν αντιμετωπίζει την ουσία του προβλήματος. Όπως επισημαίνουν, η ελληνική βιομηχανία παραμένει εκτεθειμένη σε ένα περιβάλλον υψηλών τιμών ενέργειας, την ώρα που ο διεθνής ανταγωνισμός εντείνεται.

Ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Σπύρος Θεοδωρόπουλος, ήταν κατηγορηματικός ως προς την αποτελεσματικότητα των μέτρων, σημειώνοντας ότι «αν πρέπει να απαντήσω στο ερώτημα αν λύνεται το πρόβλημα με αυτά τα μέτρα, οπωσδήποτε δεν λύνεται». Παράλληλα, υπογράμμισε τη διαχρονική υστέρηση της χώρας στο ενεργειακό κόστος, τονίζοντας ότι «η Ελλάδα για τη βιομηχανία πληρώνει ακριβότερο κόστος ενέργειας από πάρα πολλές χώρες μέσα στην ΕΕ».

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο πρόεδρος της Ένωσης Βιομηχανικών Καταναλωτών Ενέργειας, Αντώνης Κοντολέων, ο οποίος θέτει ευθέως ζήτημα επάρκειας των παρεμβάσεων. Όπως επισημαίνει, «διαπιστώνουμε ότι τα μέτρα περιορίζονται κύρια στην ενίσχυση ενός υφιστάμενου μέτρου, εκείνου της Αντιστάθμισης CO₂, που εφαρμόζεται από το 2013 και δεν αφορά το σύνολο των ενεργοβόρων βιομηχανιών», υπογραμμίζοντας ότι η ενίσχυση αυτή εξαρτάται από τη διάθεση επαρκών πόρων από τα έσοδα των δικαιωμάτων εκπομπών. «Το 2023 διατέθηκε μόλις το 16,2% και το 2025 μέχρι στιγμής το 20%, όταν ο στόχος είναι άνω του 25%», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Ο κ. Κοντολέων τονίζει επίσης ότι «η μείωση των ΥΚΩ δεν επαρκεί για να αντισταθμίσει την αύξηση του κόστους ενέργειας για τις βιομηχανίες που δεν εντάσσονται στην αντιστάθμιση, που αποτελούν και την πλειοψηφία», αναδεικνύοντας το βασικό έλλειμμα του πακέτου μέτρων.

Παράλληλα, θέτει ως κρίσιμο ζήτημα τη μη αξιοποίηση του ευρωπαϊκού εργαλείου CISAF, ζητώντας «η κυβέρνηση να ενώσει τη φωνή της με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες για τη βελτίωση του μέτρου, ώστε να εφαρμοστεί παράλληλα με την αντιστάθμιση CO₂ χωρίς συμψηφισμό». Όπως επισημαίνει, το εργαλείο αυτό θα μπορούσε να προσφέρει άμεση και οριζόντια στήριξη στο σύνολο της ενεργοβόρας βιομηχανίας.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η δυνατότητα επιδότησης έως και του 50% της τιμής ενέργειας για το 50% της κατανάλωσης βρίσκεται ήδη στη διάθεση των κρατών-μελών, ωστόσο δεν έχει ενεργοποιηθεί στην Ελλάδα, γεγονός που δημιουργεί ανταγωνιστικό μειονέκτημα για την εγχώρια παραγωγή.

Οι επισημάνσεις των δύο εκπροσώπων της βιομηχανίας συγκλίνουν στο βασικό συμπέρασμα ότι το πακέτο μέτρων δημιουργεί ένα σύστημα «δύο ταχυτήτων», ευνοώντας κυρίως τις μεγάλες ενεργοβόρες επιχειρήσεις, ενώ αφήνει εκτός σημαντικό τμήμα της μεταποίησης.

Η αντίφαση γίνεται ακόμη πιο έντονη αν ληφθεί υπόψη ότι η βιομηχανία αποτελεί βασικό πυλώνα της οικονομίας, με συνολική συμβολή που –όπως επισημαίνεται– ξεπερνά εκείνη του τουρισμού. Παρά ταύτα, η αγορά εκτιμά ότι η πολιτεία δεν έχει ακόμη υιοθετήσει την αναγκαία στρατηγική για την ουσιαστική ενίσχυσή της.

Από την πλευρά του, ο κ. Θεοδωρόπουλος άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο περαιτέρω παρεμβάσεων, σημειώνοντας ότι ο διάλογος με την κυβέρνηση συνεχίζεται και ότι έχουν ήδη κατατεθεί νέες προτάσεις, όπως η διακοψιμότητα, αλλά και άλλες λύσεις που δεν απαιτούν κατ’ ανάγκη δημοσιονομική επιβάρυνση.

Σε κάθε περίπτωση, το κοινό μήνυμα από τη βιομηχανία είναι ότι τα μέτρα, αν και θετικά ως πρώτο βήμα, δεν επαρκούν για να αντιμετωπίσουν το δομικό πρόβλημα του υψηλού ενεργειακού κόστους. Το επόμενο διάστημα θεωρείται κρίσιμο, καθώς θα κριθεί αν η κυβέρνηση θα προχωρήσει σε πιο τολμηρές και οριζόντιες παρεμβάσεις που θα ενισχύσουν ουσιαστικά την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής βιομηχανίας.

energypress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

η επόμενη μέρα χωρίς τον Όρμπαν για το Ισραήλ

Υπό τον Όρμπαν, η Ουγγαρία δίνει στην Άγκυρα πλατφόρμα, δίοδο και αγωγό επιρροής.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Η Ουγγαρία του Όρμπαν ψηφίζει υπό τη σκιά της Μόσχας και της Άγκυρας – αύριο μπορεί να είναι το τέλος του

Γράφει ο Σάι Γκαλ, Times of Israel

Η Ουγγαρία ψηφίζει αύριο, αλλά το αποτέλεσμα μπορεί ήδη να έχει κριθεί. Ο Όρμπαν δεν αναμόρφωσε απλώς την πολιτική. Οικοδόμησε ένα σύστημα που απαντά προς τα έξω. Η Μόσχα παρέχει μοχλούς πίεσης. Η Άγκυρα αποκτά πρόσβαση. Η μέθοδος που δοκιμάστηκε στην Ουάσινγκτον λειτουργεί πλέον εκεί όπου η αντίσταση είναι πιο αδύναμη. Αυτό δεν είναι διακυβέρνηση. Είναι έλεγχος των κανόνων, του αφηγήματος και του χρόνου. Το Ισραήλ πρέπει να το διαβάσει καθαρά. Ένα κράτος που διατηρεί διαύλους με Μόσχα, Άγκυρα, Τεχεράνη και Ντόχα, ενώ διαπραγματεύεται ευρωπαϊκή ισχύ, δεν είναι εταίρος. Είναι ρήγμα. Αν το σύστημα αντέξει, η ψήφος θα το επιβεβαιώσει. Αν σπάσει, θα τον τελειώσει. Και αυτό το τέλος δεν θα είναι ήττα. Θα είναι διόρθωση. Για την Ευρώπη. Για το Ισραήλ. Και πάνω απ’ όλα για την ίδια την Ουγγαρία.

Την Κυριακή, η Ουγγαρία δεν ψηφίζει για ένα κοινοβούλιο. Ψηφίζει ποιος αποφασίζει.

199 έδρες μοιράζονται σε 106 περιφέρειες και 93 έδρες λίστας. Οι αριθμοί είναι σαφείς. Οι συνθήκες όχι. Οι δημοσκοπήσεις φέρνουν το κόμμα Τίσα του Πέτερ Μαγιάρ μπροστά από το Φιντές του Βίκτορ Όρμπαν· η Median προβλέπει 138-142 έδρες, ενώ η IDEA δίνει στο Τίσα 50% μεταξύ των αποφασισμένων ψηφοφόρων έναντι 37%. Ο ΟΑΣΕ (ODIHR) διαπιστώνει ένα πολωμένο σύστημα εμποτισμένο με φόβο, με θολά όρια μεταξύ κράτους και προεκλογικής εκστρατείας και μεροληπτικό περιβάλλον στα μέσα ενημέρωσης. Προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις. Δομική ασυμμετρία υπέρ της κυβέρνησης.

Αυτό δεν είναι «ανελεύθερη δημοκρατία». Είναι ένας μηχανισμός που αποδυναμώνει τους θεσμικούς φραγμούς, λυγίζει τους κανόνες και συγχωνεύει κράτος, κόμμα, κεφάλαιο και μέσα ενημέρωσης μέχρι να μην υπάρχει κανένα όριο. Η έκθεση V-Dem του 2026 είναι σαφής: η Ουγγαρία ηγείται της επιδείνωσης των εκλογικών αυταρχικών καθεστώτων. Οι έλεγχοι καταργήθηκαν, η ποιότητα των εκλογών υποβαθμίστηκε, η ελευθερία του Τύπου περιορίστηκε. Από το 2018 — εκλογική απολυταρχία. Η Transparency International την τοποθετεί στον πάτο της Ένωσης. Εντός της ΕΕ, η νομιμότητα της εκταμίευσης δισεκατομμυρίων παραμένει υπό εξέταση, καθώς οι μεταρρυθμίσεις απουσιάζουν.

Δεν πρόκειται για ύφος. Είναι κανόνες. Αυτές οι εκλογές δεν είναι τοπικές. Δοκιμάζουν αν ένα κράτος μπορεί να ξεφύγει από έναν μηχανισμό που χτίστηκε εκ των έσω ή θα παραμείνει μέσα σε αυτόν.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν διψήφιο προβάδισμα για το Τίσα, κατά καιρούς κοντά σε συνταγματική πλειοψηφία. Το σύστημα δεν είναι ουδέτερο. Ο σχεδιασμός των περιφερειών, η χρηματοδότηση και η ψήφος της διασποράς δίνουν στο Φιντές δομική υπεροχή. Αυτό δεν είναι απλώς νίκη. Είναι καθορισμός αποτελέσματος.

Αν ο Όρμπαν χάσει και σεβαστεί το αποτέλεσμα, ένας μηχανισμός φτιαγμένος να ελέγχει τα αποτελέσματα θα υποχωρήσει. Αν όχι — το πρότυπο είναι γνωστό: απονομιμοποίηση του αποτελέσματος, καταιγισμός ισχυρισμών, κυριαρχία αφηγήματος και έκτακτα μέτρα για να διατηρηθεί ένα αποτέλεσμα που δεν δόθηκε.
Όχι χάος. Μέθοδος.
Όχι Ουάσινγκτον – ό,τι διδάχθηκε από αυτήν.

Όσοι στηρίζουν τον Όρμπαν αποκαλύπτουν τη μέθοδο. Ο Τζ. Ντ. Βανς δεν πήγε στη Βουδαπέστη για επίσκεψη· πήγε για παρέμβαση, καλώντας δημόσια στη συνέχιση της διακυβέρνησης ενός ανθρώπου που μετέτρεψε την Ουγγαρία σε φιλορωσικό φρένο εντός ΝΑΤΟ και ΕΕ. Ο Ντόναλντ Τραμπ παρείχε προσωπική στήριξη και έσπασε μια μακρά αμερικανική πρακτική αποφυγής ανοιχτής ανάμειξης σε ξένες εκλογές.

Ό,τι δοκιμάστηκε το 2020 στις Ηνωμένες Πολιτείες έγινε πρότυπο: αμφισβήτηση αποτελεσμάτων, κατασκευή αφηγήματος περί κλεμμένων εκλογών, πίεση στους θεσμούς και εργαλειοποίηση της αβεβαιότητας. Ο Βανς νομιμοποιεί τη χρήση του σε ένα σύστημα όπου οι περιορισμοί έχουν ήδη διαβρωθεί.

Το Κρεμλίνο ευθυγραμμίζεται. Μελέτη που επικαλείται το Reuters εντόπισε συντονισμένη δραστηριότητα στο Telegram που προωθεί φιλο-ομπανικά αφηγήματα προερχόμενα από τη Ρωσία. Η Ουάσινγκτον του Τραμπ και η Μόσχα του Πούτιν συγκλίνουν στο ίδιο αποτέλεσμα – αποδυνάμωση της ευρωπαϊκής ικανότητας λήψης αποφάσεων και δράσης.

Όχι αγκαλιά. Σύγκλιση.

Η αμερικανική νομιμοποίηση της αμφισβήτησης αποτελεσμάτων δεν είναι άποψη. Είναι περιθώριο δράσης. Δείχνει πώς ενεργεί κανείς όταν χάνει.

Το Καπιτώλιο δεν ήταν ένα γεγονός.
Ήταν προηγούμενο.

Όχι αντιγραφή, αλλά απόδειξη αρχής: τα αποτελέσματα μπορούν να αμφισβητηθούν, η εξουσία να διατηρηθεί, οι κανόνες να λυγίσουν. Στο σύστημα που οικοδομήθηκε στη Βουδαπέστη – έλεγχος μέσων, διάβρωση θεσμών, συγκέντρωση εξουσίας – αυτά τα εργαλεία δεν σταματούν. Ενσωματώνονται.

Το ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξει ένα «Καπιτώλιο» στη Βουδαπέστη.
Το ερώτημα είναι αν οι συνθήκες που κατέστησαν δυνατή την Ουάσινγκτον του 2020 υπάρχουν ήδη εκεί.

Υπάρχουν.
Και αυτό είναι επιλογή πλευράς – στη λάθος πλευρά της Ευρώπης και του ελεύθερου κόσμου.

Το ενδιαφέρον της Μόσχας δεν χρειάζεται ερμηνεία. Ο Όρμπαν μπλόκαρε μεγάλο δάνειο προς την Ουκρανία, απείλησε με κυρώσεις και μετέτρεψε το ευρωπαϊκό βέτο σε μόνιμο μοχλό πίεσης. Ηχογράφηση που αποκάλυψε το Reuters δείχνει τον υπουργό Εξωτερικών Πέτερ Σιγιάρτο να προσφέρεται να μεταβιβάσει στον Σεργκέι Λαβρόφ εσωτερικό έγγραφο της ΕΕ. Αυτό δεν είναι εγγύτητα. Είναι διείσδυση. Η εμπιστοσύνη στις Βρυξέλλες έχει διαβρωθεί σε σημείο που κράτη περιορίζουν την ανταλλαγή πληροφοριών με τη Βουδαπέστη, φοβούμενα διαρροές.

Ο δεσμός με τη Μόσχα είναι υποδομή. Η εξάρτηση δεν μειώθηκε. Ενισχύθηκε: φυσικό αέριο μέσω TurkStream, τουρκικές εγγυήσεις ροής και το Paks II – ρωσικό αποτύπωμα στην ουγγρική οικονομία: σύμβαση Rosatom, ρωσικό κρατικό δάνειο, μακροχρόνια δέσμευση καυσίμου, τεχνολογική εξάρτηση, επιχειρησιακή εξάρτηση. Τον Σεπτέμβριο του 2025, το Δικαστήριο της ΕΕ ακύρωσε την έγκριση κρατικής ενίσχυσης, επικαλούμενο αποτυχίες στη διαδικασία προμηθειών. Το έργο είναι ρωσικό και δομικά προβληματικό.

Όχι κυριαρχία.
Υποθήκη.

Ο Όρμπαν πούλησε ενεργειακή κυριαρχία, αλλά παρέδωσε εξάρτηση. Ένα κράτος που δένει τη βάση της ενέργειας, τη χρηματοδότηση και το πυρηνικό του μέλλον με τη Ρωσία εν καιρώ πολέμου δεν προστατεύεται. Διασφαλίζει ρωσική επιρροή.

Ο Ερντογάν δεν είναι δευτερεύων εταίρος. Υπό τον Όρμπαν, η Ουγγαρία δίνει στην Άγκυρα πλατφόρμα, δίοδο και αγωγό επιρροής. Τον Δεκέμβριο του 2025, οι σχέσεις αναβαθμίστηκαν σε στρατηγική συνεργασία ύψιστης προτεραιότητας. Ακολούθησαν 16 συμφωνίες, μεταξύ αυτών και στον τομέα της άμυνας. Η 4iG υπέγραψε με τη Nurol και την Aselsan για τεθωρακισμένα, οπλικά συστήματα, δυνατότητες αντι-drone και αεράμυνα, μαζί με διασυνδέσεις με το τουρκικό κρατικό επενδυτικό ταμείο. Πρόκειται για προβολή ισχύος εντός Ευρώπης.

Η Ουγγαρία λειτουργεί ως δίαυλος. Το 2019 άνοιξε στη Βουδαπέστη ευρωπαϊκό γραφείο του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών. Το 2024 η ΕΕ ξεκαθάρισε ότι η Ουγγαρία δεν έχει σχετική εντολή. Το 2025 η «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» χαρακτηρίστηκε αδιαίρετη. Στη Γκαμπάλα, σκηνοθετήθηκε αναγνώριση: ο Ερσίν Τατάρ παρουσιάστηκε ως πρόεδρος. Η ΕΕ το απέρριψε. Πρόκειται για τελετουργική νομιμοποίηση.

Αυτό ενισχύει ένα κράτος που υπονομεύει την Ελλάδα και την Κύπρο. Έγγραφα της Επιτροπής περιγράφουν επιχειρησιακή παρεμπόδιση: μη αναγνώριση της Κύπρου, εμπλοκή συνεργασίας στο ΝΑΤΟ, παρεμπόδιση ενεργειακών έργων, διασυνδέσεις με το μη αναγνωρισμένο μόρφωμα και παραβιάσεις στον ελληνικό χώρο. Η Ουγγαρία αποσυμπιέζει ένα κράτος που αμφισβητεί την ευρωπαϊκή τάξη.

Νομική παραβίαση. Το Άρθρο 4(3) απαιτεί ειλικρινή συνεργασία· το Άρθρο 24(3) απαιτεί αλληλεγγύη. Αποτυγχάνει και στα δύο.
Για την Ελλάδα και την Κύπρο, πρόκειται για υπονόμευση εκ των έσω.

Το τίμημα για την Ουγγαρία είναι σαφές. Η πλειονότητα της κοινωνίας στηρίζει την ΕΕ, αλλά η πολιτική κινείται αντίθετα. Περίπου 18 δισ. ευρώ – σχεδόν 8% του ΑΕΠ – παραμένουν παγωμένα. Το έλλειμμα ξεπερνά το 5%, το χρέος το 70%, και η πιστοληπτική αξιολόγηση βρίσκεται στο όριο.
Πουλήθηκε κυριαρχία. Παρήχθη εξάρτηση.
Υποσχέθηκε σταθερότητα. Παρέδωσε πόλωση.

Ακόμη κι αν ο Όρμπαν χάσει, ο μηχανισμός παραμένει. Οι θεσμοί μένουν ευθυγραμμισμένοι. Μια οριακή πλειοψηφία φέρνει αστάθεια και παρατεταμένη σύγκρουση. Οι Political Capital και CSIS περιγράφουν πρότυπο: ισχυρισμοί περί νοθείας, αφηγήματα παρέμβασης, «κλεμμένες» εκλογές, έκτακτες εξουσίες.
Όχι εικασία. Μέθοδος.

Το Ισραήλ δεν πρέπει να συγχέει τη ρητορική με το συμφέρον. Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου επαίνεσε τον Βίκτορ Όρμπαν, και οι ψήφοι στον ΟΗΕ τον έκαναν βολικό. Ένα επίπεδο. Από κάτω — μοτίβο.

Μετά την επίθεση με pager της Χεζμπολάχ το 2024, Ούγγροι αξιωματούχοι φέρεται να υπέδειξαν στην Τεχεράνη προθυμία διαμοιρασμού ευρημάτων. Όχι δημόσια, αλλά μέσω παρασκηνιακού διαύλου που μετακινήθηκε από ερευνητική συνεργασία σε μεταφορά ευαίσθητων πληροφοριών. Η Βουδαπέστη τοποθετείται ως κόμβος που συνομιλεί με όλες τις πλευρές, ακόμη και σε ισραηλινές επιχειρήσεις κατά ιρανικών δικτύων.

Η Ουγγαρία εμβάθυνε δεσμούς με Τουρκία και Κατάρ.
Όχι απλές σχέσεις. Πρακτική.

Η οικοδόμηση πολιτικής πάνω σε αυτό αποτελεί στρατηγικό λάθος. Όχι επειδή ο Όρμπαν κρύβει, αλλά επειδή δεν κρύβει.

Πίσω από κλειστές πόρτες στην Ιερουσαλήμ δεν υπάρχει διαφωνία. Ένας ηγέτης που εμβαθύνει την εξάρτηση από τη Ρωσία, εντάσσεται στο τουρκικό σχέδιο, ανοίγει διαύλους με το Ιράν και οικοδομεί άξονα με το Κατάρ, ενώ ανταλλάσσει ευρωπαϊκά βέτο, δεν είναι σύμμαχος. Είναι ρήγμα.

Η Ουγγαρία λειτουργεί ως Δούρειος Ίππος: η Ρωσία μέσω ενέργειας και βέτο, η Τουρκία μέσω νομιμοποίησης και συνεργασίας, ο τραμπισμός μέσω πολιτικού αποτυπώματος. Όχι επεισόδιο. Αρχιτεκτονική.

Οι ψήφοι είναι φθηνοί. Υποδομές, εξαρτήσεις και νομιμοποίηση είναι το πραγματικό νόμισμα. Ο Όρμπαν κινείται σταθερά προς μία κατεύθυνση.

Αν σπάσει, θα τον τελειώσει.

Για το Ισραήλ, η επόμενη μέρα χωρίς τον Όρμπαν δεν είναι απειλή. Είναι διόρθωση. Μια Ευρώπη ευθυγραμμισμένη απέναντι στη Ρωσία, που περιορίζει την τουρκική διείσδυση και δεν αφήνει ανοίγματα – γιατί έχει δει τι περνά μέσα από αυτά.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Διεθνή21 λεπτά πριν

Ιστορική καμπή στο Ισλαμαμπάντ: Πρώτο τετ-α-τετ ΗΠΑ – Ιράν μετά από σχεδόν 50 χρόνια

Σημαντικές είναι οι εξελίξεις στο Πακιστάν, όπου, σύμφωνα με πληροφορίες που μεταδίδει το Al Jazeera και άλλα διεθνή πρακτορεία, ξεκίνησαν...

Αναλύσεις51 λεπτά πριν

Ανίκανοι ή αδίστακτοι;

Η κυβέρνηση αυτή ανέδειξε την «επικοινωνία» σε υπέρτατη «αρετή» και «υπερόπλο» διακυβέρνησης. Έπεισε εαυτούς και αλλήλους ότι: Σημασία δεν έχει...

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Δεν λύνουν το πρόβλημα τα μέτρα για το ενεργειακό κόστος – εκτός στήριξης η μισή βιομηχανία

Σαφές μήνυμα ότι το πακέτο μέτρων στήριξης του ενεργειακού κόστους δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες της εκπέμπει η βιομηχανία, με τους...

Διεθνή3 ώρες πριν

Πληροφορίες των ΗΠΑ για κινεζικό οπλισμό στο Ιράν – Η «αόρατη» αποστολή μέσω τρίτων χωρών

Ενδείξεις ότι η Κίνα ετοιμάζεται να παραδώσει νέα συστήματα αεράμυνας στο Ιράν  μέσα στις επόμενες εβδομάδες διαθέτουν οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, σύμφωνα με τρία...

Αναλύσεις3 ώρες πριν

η επόμενη μέρα χωρίς τον Όρμπαν για το Ισραήλ

Υπό τον Όρμπαν, η Ουγγαρία δίνει στην Άγκυρα πλατφόρμα, δίοδο και αγωγό επιρροής.

Δημοφιλή