Ακολουθήστε μας

Αναλύσεις

Σοκ με την κατασκοπεία! “Καμπανάκια” για Άγκυρα, ΗΠΑ-Ιράν

Skal Wars – Powered by XAK – Παρουσιάζει ο Σάββας Καλεντερίδης

Δημοσιεύτηκε στις

«Skal Wars – Powered by XAK»: Σοκ με σύλληψη σμήναρχου για κατασκοπεία υπέρ Κίνας και “καμπανάκια” για Άγκυρα, Ουάσινγκτον και Ιράν

Με βαριά ατμόσφαιρα άνοιξε η εκπομπή “Skal Wars – Powered by XAK” με τον Σάββα Καλεντερίδη την Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2026, μετά την είδηση σύλληψης σμήναρχου από τις αρμόδιες υπηρεσίες του ΥΠΕΘΑ/ΓΕΕΘΑ για κατασκοπία υπέρ της Κίνας. Όπως περιγράφηκε, λόγω θέσης είχε πρόσβαση σε ευαίσθητες και κρίσιμες πληροφορίες που άπτονται τόσο της εθνικής ασφάλειας όσο και του ΝΑΤΟ, με τον παρουσιαστή να μιλά για πιθανή διαρροή «έναντι χρηματικής αμοιβής» και να υπογραμμίζει πως ο εντοπισμός έγινε από τον τρόπο που “έμπαινε” και αφαιρούσε πληροφορίες.

Ο Καλεντερίδης έδωσε το θέμα ως πολιτικό-ηθικό σοκ με ευρύτερες προεκτάσεις: σε μια χώρα όπου –όπως είπε– η κοινωνία δείχνει χαμηλή εμπιστοσύνη σε δικαιοσύνη και πολιτικό σύστημα, οι Ένοπλες Δυνάμεις θεωρούνταν από τους τελευταίους θεσμούς με αποθέματα αξιοπιστίας. «Αν σε προδίδουν και οι αξιωματικοί… τι έχει μείνει να δούμε άλλο;» ήταν το κεντρικό του ερώτημα, θέτοντας το περιστατικό ως πλήγμα στην ήδη εύθραυστη θεσμική συνοχή.


Η συνάντηση Μητσοτάκη–Ερντογάν και η “αμερικανική σκιά”

Δεύτερος άξονας της εκπομπής ήταν η “κλειδωμένη” συνάντηση Μητσοτάκη–Ερντογάν στην Άγκυρα, με τον παρουσιαστή να εκτιμά ότι είναι δρομολογημένη από τις ΗΠΑ ώστε να προηγηθεί μιας ευρύτερης αμερικανικής παρουσίας το καλοκαίρι. Συνέδεσε ευθέως το χρονοδιάγραμμα με τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Τουρκία τον Ιούλιο 2026 (αναφέρθηκε 7–8 Ιουλίου) και το ενδεχόμενο ο Trump να κάνει ενδιάμεση στάση στην Ελλάδα, άρα “να έχουν να πουν κάτι” οι πλευρές.

Στο ίδιο πλαίσιο στάθηκε ιδιαίτερα:

  • στη φρασεολογία αμερικανικών τοποθετήσεων (το “κονίαμα/λάσπη για να κολλήσουν τα τούβλα”, όπως το απέδωσε),

  • στη δημόσια παρότρυνση να γίνει η επίσκεψη,

  • και στο –κατά την κρίση του– επικίνδυνο μήνυμα της τουρκικής λογικής “εσείς 12, εμείς 6, κάπου θα τα βρούμε”, που είπε ότι βαφτίστηκε από την ελληνική πλευρά ως «ελπίδα».

Ο Καλεντερίδης το έθεσε ωμά: η Τουρκία δεν μιλά έτσι από “παρόρμηση”, αλλά από εθνική στρατηγική και πάγια τακτική που αξιοποιεί τον διάλογο για διεύρυνση ατζέντας εις βάρος της Ελλάδας. Έφερε ως παράδειγμα τη διαδρομή από το 1973 μέχρι σήμερα, όπου –όπως είπε– τα θέματα πολλαπλασιάστηκαν.


Casus belli, 12 μίλια και “στρατηγική υποδούλωσης”

Κεντρικό σημείο της ανάλυσης ήταν το casus belli του 1995. Ο παρουσιαστής το περιέγραψε ως εργαλείο πίεσης ενός ισχυρότερου κράτους προς ασθενέστερο και έθεσε το ερώτημα πώς είναι δυνατόν μια χώρα 10–12 εκατομμυρίων να ζει επί δεκαετίες υπό μόνιμη απειλή πολέμου επειδή δεν ασκεί ένα δικαίωμα που παρέχει το διεθνές δίκαιο. Η δική του γραμμή ήταν ότι η Ελλάδα θα όφειλε να έχει χτίσει αποτρεπτική ισχύ και στρατηγική ικανή να καταστήσει την απειλή “παγίδα” για αυτόν που την εκτοξεύει – όχι μόνιμο χαλινάρι για αυτόν που τη δέχεται.


Προπαγάνδα “Τσαμουριάς” και τουρκικές κινήσεις στα Βαλκάνια

Ο Καλεντερίδης ανέφερε, επίσης, δράση “δυνατών” τουρκικών ΜΜΕ/λογαριασμών που –όπως υποστήριξε– προωθούν προπαγάνδα για Τσαμουριά και αξιοποιούν δομές/χρηματοδότηση με αναφορές σε Πρίστινα, με τουρκικές υπηρεσίες (διπλωματικές και πληροφοριών) να κρατούν το θέμα “ζωντανό” ως μοχλό πίεσης και “εκδίκησης” για το Κουρδικό.


Τουρκικό ΥΠΑΜ, “Γαλάζια Πατρίδα” και το αίτημα για ευρωπαϊκή γραμμή άμυνας

Με αφορμή δηλώσεις Ελλήνων αξιωματούχων, παρουσιάστηκε η τουρκική αντίδραση που –όπως ειπώθηκε– χαρακτηρίζει ελληνικές τοποθετήσεις “απαράδεκτες” και “αντίθετες με το διεθνές πλαίσιο”, επαναφέροντας το αφήγημα της “Γαλάζιας Πατρίδας”. Ο Καλεντερίδης εδώ άσκησε πίεση προς την Αθήνα να χρησιμοποιήσει τα ευρωπαϊκά εργαλεία: να σταλεί επιστολή/χάρτης και να τεθεί καθαρά ότι δεν μπορεί να προχωρά η τελωνειακή ένωση και οι ευρωτουρκικές διευκολύνσεις όσο η Άγκυρα “κόβει το Αιγαίο” και παράγει τετελεσμένα.


Ενέργεια: αμερικανοτουρκικά deals, προσωπικά συμφέροντα και “φαρέτρα” επιχειρημάτων

Σημαντικό τμήμα της εκπομπής αφορούσε ενεργειακές συμφωνίες της Τουρκίας με αμερικανικούς παίκτες, με αιχμή:

  • συμφωνία με εταιρεία του Harold Hamm (αναφέρθηκε ως ισχυρός υποστηρικτής/χρηματοδότης Trump) για έρευνες σε περιοχές όπως Ντιγιάρμπακιρ, Ανατολική Θράκη και προοπτικές στην Αλεξανδρέττα,

  • συνεργασία με Chevron και μνημόνια με ExxonMobil,

  • καθώς και αναφορές σε ενεργειακή δραστηριοποίηση κοντά στη Συρία και την Ανατολική Μεσόγειο.

Το πολιτικό συμπέρασμα που πέρασε ήταν σαφές: η ελληνική διπλωματία οφείλει να μπει σε επαφές με πλήρη επίγνωση ότι μπορεί να υπάρχουν διασταυρούμενα συμφέροντα που επηρεάζουν την αμερικανική στάση.


Ιράν: διαπραγμάτευση στο Ομάν, στρατιωτική κινητικότητα και κινεζική “σκιά”

Στο διεθνές πεδίο, η εκπομπή παρουσίασε εικόνα κλιμάκωσης γύρω από το Ιράν: μεταφορές αμερικανικών δυνάμεων, δηλώσεις, προειδοποιήσεις, αλλά και την επιλογή του Ιράν να μεταφέρει τις συνομιλίες από την Κωνσταντινούπολη στο Ομάν, ακριβώς επειδή θεωρήθηκε ότι η Τουρκία (ως μέλος ΝΑΤΟ) δεν είναι “ουδέτερο έδαφος” και επειδή –όπως ειπώθηκε– υπάρχει και το ραντάρ στη Μαλάτεια που τροφοδοτεί συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης.

Παράλληλα, αναφέρθηκαν ισχυρισμοί για κινεζικές στρατιωτικές πτήσεις προς Ιράν με “σβηστούς” αναμεταδότες και μεταφορά προηγμένων συστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου, με την εκτίμηση ότι τέτοια ενίσχυση θα μπορούσε να αλλάξει ισορροπίες.


Ξεχωριστή παράγραφος: οι αναρτήσεις/δημόσιες τοποθετήσεις που επικαλέστηκε στον αέρα

Σε κομμάτι που αφορούσε την Κύπρο και την κινητικότητα στην Ουάσινγκτον, ο Καλεντερίδης στάθηκε ρητά σε ανάρτηση του Roger Wicker, προέδρου της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας των ΗΠΑ, μετά από επαφές με κυπριακή πλευρά, όπου –όπως μεταφέρθηκε– υπογραμμίζεται η ισχυρή διακομματική στήριξη του Κογκρέσου προς την Κύπρο ως “στρατηγικό εταίρο” και η σύνδεση αυτής της στήριξης με πρωτοβουλίες που αφορούν ασφάλεια, περιφερειακή σταθερότητα και διατλαντική συνεργασία. Στο ίδιο πνεύμα, τόνισε ότι πέρα από την “προσωποκεντρική” πολιτική, οι επιτροπές και το Κογκρέσο μπορούν να παίξουν καθοριστικό ρόλο, ειδικά σε περιόδους πολιτικής φθοράς ή ενδιάμεσων εκλογών.


Επίλογος εκπομπής

Η εκπομπή έκλεισε με έμφαση στο ότι οι εξελίξεις “τρέχουν” σε πολλαπλά μέτωπα (εσωτερική ασφάλεια, ελληνοτουρκικά, Ιράν, Ανατολική Μεσόγειος, Κύπρος) και με κάλεσμα στήριξης του καναλιού (like/subscribe/share), στο ύφος “μένουμε εδώ και συνεχίζουμε δυναμικά”.

Δείτε την εκπομπή:

Είναι ο άγνωστος Χ, αλλά φυσικό πρόσωπο που βοηθάει στην παραγωγή ειδήσεων στο Geopolitico.gr, αλλά και τη δημιουργία βίντεο στο κανάλι του Σάββα Καλεντερίδη. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ανθρώπινο αλγόριθμο λόγω του όγκου των δεδομένων και πληροφοριών που αφομοιώνει καθημερινώς. Είναι καταδρομέας με ειδικότητα Χειριστή Ασυρμάτων Μέσων.

Αναλύσεις

Le Figaro: Πώς η Γερμανία παίρνει υπό τον έλεγχο της τα αμυντικά ζητήματα της Ευρώπης.

Το Βερολίνο πραγματοποιεί αυτή τη στιγμή μια “επιθετική εξαγορά” στα ζητήματα άμυνας. Αυτή η ανατροπή θα έπρεπε να κάνει τους θιασώτες του γαλλογερμανικού άξονα να σκεφτούν καλά.

Δημοσιεύτηκε

στις

Το Βερολίνο πραγματοποιεί αυτή τη στιγμή μια “επιθετική εξαγορά” στα ζητήματα άμυνας. Αυτή η ανατροπή θα έπρεπε να κάνει τους θιασώτες του γαλλογερμανικού άξονα να σκεφτούν καλά.
Το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου 2022 θα έπρεπε να είχε θέσει τη Γαλλία, την κορυφαία στρατιωτική δύναμη της ΕΕ και τη μόνη πυρηνική δύναμη μετά το Ηνωμένο Βασίλειο, πίσω στην καρδιά του ευρωπαϊκού παιχνιδιού. Για έναν απλό λόγο. Η γκωλική διαίσθηση, η οποία έχει διαποτίσει ολόκληρη τη σχέση της Γαλλίας με τον κόσμο από τότε που απέκτησε μια ανεξάρτητη πυρηνική δύναμη κρούσης, ήταν ορθή: πριν από την αγορά, πριν από την οικονομία, η πολιτική – δηλαδή, η επιβίωση σε μια θεμελιωδώς χομπσιανή πολεμογενή κοινωνία – έχει προτεραιότητα. Ένα σκληρό μάθημα για τις ευρωπαϊκές – και ακόμη και τις γαλλικές – κυρίαρχες ελίτ που προτιμούσαν να βλέπουν τον κόσμο μόνο μέσα από το πρίσμα της οικονομίας.
Ωστόσο, δεν είναι υπό τη φυσική ηγεσία της Γαλλίας που χτίζεται η άμυνα της Ευρώπης. Σε μια στροφή της μοίρας, της οποίας την ειρωνεία θα έπρεπε να συλλογιστούν οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της γαλλο-γερμανικής συνεργασίας, είναι η Γερμανία, η οποία έχει κυριαρχήσει στην ΕΕ τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια χάρη στις γαλλικές παραχωρήσεις, Η Γερμανία έχει αρχίσει να δομεί τα αμυντικά ζητήματα γύρω από τα δικά της συμφέροντα. Πώς βρίσκεται η Γερμανία, μια αποτραβηγμένη από τον θόρυβο της Ιστορίας πολιτική δύναμη από το 1949, στα πρόθυρα να επιτύχει αυτό το κατόρθωμα ; Μεθοδικά, μέσα από μια σειρά δυνατών σημείων.
Πρώτο της δυνατό σημείο : η βιομηχανία. Η Γερμανία, της οποίας οι δυσκολίες συχνά τονίζονται στο Παρίσι, παραμένει μια τρομερή βιομηχανική δύναμη. Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι το 2024, το εμπορικό της πλεόνασμα ανήλθε σε 243 δισεκατομμύρια ευρώ (μόλις 6 δισεκατομμύρια ευρώ λιγότερο από το ρεκόρ των 249 δισεκατομμυρίων ευρώ το 2016. Η μερική μετατροπή της γερμανικής βιομηχανίας σε αμυντική βιομηχανία βρίσκεται σε εξέλιξη. Με τους πρωταθλητές της βιομηχανίας της όπως η Rheinemetall, η οποία για παράδειγμα ανακοινώνει ότι σύντομα θα παράγει 1,5 εκατομμύριο βλήματα 155 χιλιοστών, περισσότερα από ολόκληρη την αμερικανική βιομηχανία. Εάν χρειαστεί, συμμαχώντας με Ευρωπαίους εταίρους (την ιταλική Leonardo) ή μη Ευρωπαίους (την αμερικανική Anduril, ναυαρχίδα της σύγκλισης μεταξύ τεχνολογίας και αμερικανικής αμυντικής βιομηχανίας).
Δεύτερο δυνατό σημείο : οικονομική ισχύς. Η αύξηση των ευρωπαϊκών στρατιωτικών προϋπολογισμών, που οφείλεται στις δυναμικές ενέργειες του Ντόναλντ Τραμπ, επισημοποιήθηκε στη σύνοδο κορυφής της Χάγης στις 25 Ιουνίου 2025. Η Γερμανία δεν έχει τα οικονομικά προβλήματα της Γαλλίας. Για τα 15 χρόνια που ακολούθησαν την κρίση της Lehman Brothers το 2008, η Γερμανία, που επικρίθηκε έντονα από τη Γαλλία γι’ αυτό, διατήρησε τα δημόσια οικονομικά της στην επιφάνεια κατοχυρώνοντας την απαγόρευση των ελλειμμάτων στο σύνταγμά της. Το αποτέλεσμα ; Με χρέος 63% του ΑΕΠ, η επίτευξη του 100% -μια κατάσταση που θα ήταν σε κάθε περίπτωση καλύτερη από αυτή της Γαλλίας, της οποίας τα δημόσια οικονομικά έχουν ξεφύγει εκτός ελέγχου- θα επέτρεπε στη Γερμανία να επενδύσει περίπου 2 τρισεκατομμύρια ευρώ. Με απλά λόγια: το γερμανικό μυρμήγκι θα χρησιμοποιήσει στην άμυνα την ισχύ πυρός που συγκέντρωσε υπομονετικά ενώ η Γαλλία ψήφιζε 35άωρα, προσλάμβανε δημόσιους υπαλλήλους και αρνούνταν να αυξήσει την ηλικία συνταξιοδότησης.
Τρίτο δυνατό σημείο : η ΕΕ ως Αρχιμήδειος μοχλός. Η Γαλλία, με το Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας και τη δημιουργία ενός Ευρωπαίου Επιτρόπου Άμυνας, υπερηφανευόταν ότι άρχιζε να προσηλυτίζει την ΕΕ στους κινδύνους του κόσμου. Η Γερμανία, με τον ζήλο των νεοπροσηλυτισμένων, σπεύδει να την ξεπεράει Αυτό είναι εμφανές στο προσωπικό της ΕΕ, καθώς τόσο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (Manfred Weber) όσο και η Επιτροπή (Ursula von der Leyen), και γενικότερα η ΕΕ στο σύνολό της, δεν ήταν ποτέ τόσο γερμανικές. Είναι επίσης εμφανές στις έννοιές της. Ο ordoliberalismus η γερμανική σχολή του φιλελευθερισμού , παραμένει το DNA της ΕΕ. Η Γερμανία ξέρει πώς να τον χρησιμοποιήσει, ιδιαίτερα εναντίον της Γαλλίας, αγωνιζόμενη με νύχια και με δόντια ενάντια στην ιδέα της κοινοτικής προτίμησης στην προμήθεια όπλων, μια ιδέα που υποστηρίχθηκε ανεπιτυχώς από τη Γαλλία · πιέζοντας για την αντιμετώπιση των ζητημάτων της άμυνας μέσα από το πρίσμα των κανόνων της αγοράς· και υποστηρίζοντας τον έλεγχο των εξαγωγών όπλων από την Επιτροπή – δηλαδή το Βερολίνο. Με λίγα λόγια, διαταράσσοντας την ισορροπία που έχει χτίσει η Γαλλία μεταξύ επιχειρησιακών αναγκών, ενός πολιτικού οράματος και βιομηχανικών δυνατοτήτων.
Τέταρτο δυνατό σημείο : Το ΝΑΤΟ, που εξυπηρετεί τα γερμανικά συμφέροντα. Πέρα από τα τρέχοντα γεγονότα, το γεγονός παραμένει ότι κανείς στην Ευρώπη δεν θέλει πραγματικά το τέλος του ΝΑΤΟ. Η Γερμανία κατανοεί ότι ο έλεγχος του ορισμού των απαιτήσεων δυνατοτήτων της Συμμαχίας είναι ζωτικής σημασίας από βιομηχανικής και εμπορικής άποψης για τον μετασχηματισμό που επιδιώκει να επιτύχει. Για τον σκοπό αυτό, τοποθετεί το προσωπικό της εντός της Συμμαχίας. Ακόμα περισσότερο από αυτό. Δείχνει έτοιμη – όπως την προτρέπουν ο αγγλοσαξονικός τύπος και ορισμένοι Γάλλοι ηγέτες, οι οποίοι απαιτούν εδώ και δεκαετίες να αναλάβει η Γερμανία έναν πολιτικό ρόλο ανάλογο με την οικονομική της ισχύ, – να καλύψει το κενός μιας Αμερική που έχει εμμονή με τον αγώνα για ηγεμονία με την Κίνα. Δεν δήλωσε ο πρέσβης των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, Whittaker, πριν από λίγες εβδομάδες ότι ένας Γερμανός θα μπορούσε να αντικαταστήσει τον παραδοσιακό Αμερικανό στην ηγεσία της Ευρωπαϊκής Διοίκησης της Συμμαχίας (SACEUR) ;
Η Γερμανία παίζει το παιγνίδι της αριστοτεχνικά. Απρόσκοπτη σε έναν κόσμο γεμάτο προκλήσεις, εκμεταλλεύεται επιδέξια τις αδυναμίες μας για να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της. Το πραγματικό ζήτημα βρίσκεται αλλού. Αφορά, φυσικά, τη Γαλλία, η οποία είναι ανίκανη να βασιστεί στις στρατιωτικές της δυνάμεις για να αναλάβει ένα ρόλο που θα έπρεπε να είναι δικός της,
Le Figaro
13/2/26
Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Οι ΗΠΑ δυναμικά στη χαρτογράφηση των κρίσιμων ορυκτών της Λ. Δ. του Κονγό

Η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό εξασφάλισε μια νέα πενταετή συνεργασία με την αμερικανική επενδυτική εταιρεία Atlas Park για να φέρει γεωλογική έρευνα που βασίζεται στην τεχνητή νοημοσύνη στον μεταλλευτικό τομέα της, μια κίνηση που στοχεύει στον εκσυγχρονισμό του τρόπου με τον οποίο η χώρα χαρτογραφεί και διαχειρίζεται τους ορυκτούς πόρους της.

Δημοσιεύτηκε

στις

BUSINESS INSIDER AFRICA: Η ΛΔ Κονγκό στρέφεται στην Τεχνητή Νοημοσύνη σε μια νέα προσπάθεια που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ για τη χαρτογράφηση κρίσιμων ορυκτών

Αξιωματούχοι της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό και της αμερικανικής επενδυτικής εταιρείας Atlas Park ανακοίνωσαν μια πενταετή συμφωνία γεωλογικής χαρτογράφησης με βάση την τεχνητή νοημοσύνη στο Mining Indaba στο Κέιπ Τάουν. 

Το έργο θα αναλύσει ιστορικά αρχεία και θα διεξάγει νέες έρευνες για τη βελτίωση της κατανόησης των ορυκτών πόρων της χώρας. Τα ευρήματα θα υποστηρίξουν την εθνική στρατηγική εξερεύνησης, καθώς η ζήτηση για χαλκό και κοβάλτιο συνεχίζει να αυξάνεται. Η συνεργασία αποτελεί μέρος της ευρύτερης προσπάθειας της Κινσάσα να εκσυγχρονίσει τα δεδομένα εξόρυξης και να προσελκύσει παγκόσμιες επενδύσεις.

Η συμφωνία, η οποία ανακοινώθηκε στο συνέδριο Mining Indaba στο Κέιπ Τάουν, προβλέπει την ανάλυση ιστορικών γεωλογικών αρχείων από το Atlas Park και τη διεξαγωγή νέων ερευνών σε όλη τη χώρα. Τα ευρήματα θα διαβιβαστούν στην εθνική γεωλογική υπηρεσία στην Κινσάσα για να καθοδηγήσουν μελλοντικές εξερευνήσεις και επενδύσεις. Και οι δύο πλευρές αρνήθηκαν να αποκαλύψουν την αξία της συμφωνίας.
«Πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει μεγαλύτερο δυναμικό για εξερεύνηση από τη ΛΔΚ. Θέλουμε να βγάλουμε χρήματα επενδύοντας στην εξερεύνηση και για να το κάνουμε αυτό αποτελεσματικά πρέπει να δημιουργήσουμε ένα καλύτερο περιβάλλον δεδομένων», δήλωσε ο Διευθύνων Σύμβουλος της Atlas Park, Κάι Χαν, στο Semafor:

Η συνεργασία δείχνει την επιταχυνόμενη προσπάθεια της ΛΔΚ να προσελκύσει ξένη τεχνολογία και κεφάλαια, καθώς αυξάνεται η ζήτηση για ορυκτά όπως ο χαλκός και το κοβάλτιο, πόρους που η χώρα διαθέτει σε αφθονία και οι οποίοι είναι απαραίτητοι για συστήματα καθαρής ενέργειας και τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης.

Η Κινσάσα υπέγραψε πρόσφατα άλλες συμφωνίες ψηφιοποίησης και εξερεύνησης δεδομένων με αμερικανικές και ιαπωνικές εταιρείες, στο πλαίσιο των προσπαθειών της για τον εκσυγχρονισμό των παλαιών γεωλογικών βάσεων δεδομένων και τη βελτίωση της διαφάνειας στον τομέα.
Ωστόσο, η συμφωνία έχει επίσης προκαλέσει συζήτηση μεταξύ των ηγετών της γειτονικής Νότιας Αφρικής, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι τα αφρικανικά έθνη θα πρέπει να συνεργάζονται στενότερα μεταξύ τους αντί να βασίζονται σε μεμονωμένες συμφωνίες με εξωτερικές δυνάμεις.
Για τη ΛΔΚ, η αναβάθμιση των γεωλογικών της γνώσεων είναι κεντρικής σημασίας για την πλήρη αξιοποίηση της αξίας των ορυκτών που χρειάζεται ολοένα και περισσότερο ο κόσμος.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΓΕΙΩΤΗΣ

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Γιατί στις μέρες μας δεν έχει καμία λογική η επίκληση της Συμφωνίας της Άγκυρας του 1930 μεταξύ Βενιζέλου και Κεμάλ

Το 1930 έχει τεράστια διαφορά από το 2026…

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Γράφει ο Βλάσης Αγτζίδης
Με αφορμή τη σχετική δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού κατά την πρόσφατη επίσκεψη στην Άγκυρα, που πρότεινε να αναβιώσουν οι δύο πλευρές στο πνεύμα της ελληνοτουρκικής συμφιλίωσης οκτώ χρόνια μετα το τραγικό 1922, επισημαίνονται τα εξής:
Το 1930 έχει τεράστια διαφορά από το 2026…
Τότε όλες οι εκκρεμότητες είχαν λήξει με τις εξελίξεις του 1922. Η μόνη που απέμενε ήταν το περιουσιακό των μουσουλμάνων της Ελλάδας που εκδιώχθηκαν στην Τουρκία και των προσφύγων και Ανταλλάξιμων Ελλήνων που ήρθαν στην Ελλάδα ..
Αντιθέτως σήμερα υπάρχουν σημαντικές διεκδικήσεις από την πλευρά της Τουρκίας που σχετίζονται με την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης εις βάρος της Ελλάδας.
Το 1930 δεν υπήρχαν ούτε γκρίζες ζώνες, ούτε Γαλάζιες Πατρίδες, ούτε κατεχόμενες περιοχές στην Κυπριακή Δημοκρατία, ούτε εκμηδενισμενη ελληνική μειονότητα σε Κωνσταντινούπολη-Ιμβρο-Τένεδο….
Εάν ο Βενιζέλος είχε κάποιες δικαιολογίες για τη σύναψη της Συμφωνίας της Άγκυρας το 1930, ο Μητσοτάκης σήμερα δεν έχει καμμία…
——
Επίσης , ακόμα και εκείνη συμφωνία της Άγκυρας υπήρξε μια πολύ “τολμηρή” κίνηση που ίσως επέβαλαν οι νέες γεωπολιτικές συνθήκες.
Ουσιαστικά ο Βενιζέλος, εκφράζοντας τα κυνικά συμφέροντα του ελληνικού κράτους -που δεν ταυτίζονταν απαραίτητα με τα συμφέροντα των εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων από Μικρά Ασία, Πόντο και Ανατολική Θράκη – λειτούργησε με βάση μια ρεαλιστική αντίληψη.
Όμως από τον πολύ ρεαλισμό αυτοκτόνησε πολιτικά -κι αυτός, κι οι πρόσφυγες και ο ελληνικός λαός – μιας και μια κρίσιμη μάζα προσφύγων ψηφοφόρων του πήγε στην Αριστερά…
Στις πρώτες εκλογές του 1932, αυτή η κρίσιμη μάζα καθόρισε το εκλογικό αποτέλεσμα και εγκαινίασε μια περίοδο επιστροφής στην εξουσία του αντιπροσφυγικος μοναρχικού Λαϊκου Κόμματος, δηλαδή των υπευθύνων για τα απίστευτα διπλωματικά, πολιτικά και στρατιωτικά λάθη που οδήγησαν στην Ήττα του Αυγούστου του 1922…
———
Όσον αφορά τον ίδιο τον Βενιζέλο, μπορούμε να τον διαχωρίσουμε σε δύο διαφορετικές φάσεις.
Και αυτό βεβαίως εάν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι απέναντι στην ιστορία. Πρέπει να πούμε ότι υπάρχουν δύο Βενιζέλοι, όσον αφορά την συμπεριφορά, που αντιστοιχούν σε δύο εντελώς διαφορετικές ιστορικές φάσεις.
-Ο προ του Νοέμβρη του 1920 που εξέφρασε τον ελληνικό εθνικισμό και χάρη στη στρατηγική του οι Νέες Χώρες+Δυτ. Θρακη είναι σήμερα τμήματα του ελληνικού κράτους .
-Και ο μετά την Ήττα, που λειτούργησε ως κλασικός και κυνικός εκφραστής των κρατικών συμφερόντων.
Πάντως χωρίς την ελέω Κρητικού Ζητήματος στρατηγική του Βενιζέλου το 1912, που ήταν σε αντίθεση με την κυριαρχούσα άποψη στους ηγετικούς κύκλους της Αθήνας, η Ελλάς δεν θα έμπαινε στην Βαλκανική Συμμαχία. Το πιθανότερο από μια τέτοια απόφαση, η Ανατολική Μακεδονία να ήταν τμήμα της Αιγαιακής Βουλγαρίας και η Θεσσαλονίκη ως Σολούν η πρωτευουσα είτε των Σλαβομακεδόνων είτε των Βουλγάρων.
Εκτός εάν στον Βαλκανικό Πόλεμο νικούσαν οι Τούρκοι τους Βαλκάνιους, οπότε θα οι Νεότουρκοι θα υλοποιούσαν το αρχικό τους όνειρο για καθαρό τουρκικό έθνος-κράτος μεταξύ Θεσσαλονίκης και Κωνσταντινουπόλεως …
Πάντως είτε έτσι, είτε αλλιώς τα οριστικά ελληνικά σύνορα θα βρίσκονταν δια παντός Νοτίως του Ολύμπου.
———–
Και επειδή παραμένει ακόμα ασαφής εκείνη η περίοδος -παρότι μας χωρίζουν πάνω από 100 χρόνια- και επειδή εθνικόν είναι το αληθές, καλό είναι να γνωρίζουμε κάποια πολύ συγκεκριμένα πράγματα.
Όλα κρίθηκαν από τη στιγμή που στην ελλαδική εξουσία , το Νοέμβριο του 1920, ανέβηκαν οι παλιοί βασιλοφρονες φιλογερμανοί του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Με τα απίστευτα διπλωματικά, πολιτικά και στρατιωτικά τους λάθη κατάφεραν να απομονώσουν την Ελλάδα και να μετατρέψουν σε ελληνοτουρκικό πόλεμο τη διασυμμαχική επιχείρηση για το μεταοθωμανικο σκηνικό.
Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να ζητήσουν οι “σύμμαχοι” της Αντάντ στη Συνδιάσκεψη του Λονδίνου τον Φλεβαρη-Μαρτη του 1921 να αποχωρήσει η Ελλάδα από το Σαντζάκιο Σμύρνης λόγω αδυναμίας εφαρμογής της Συνθήκης των Σεβρών…
Τρομοκρατημένη η ελληνική κυβέρνηση του Γούναρη διαβεβαίωσε ότι κάνουν λάθος και ότι η Ελλάς μόνη της θα καταλάμβανε την Άγκυρα και θα έστελνε στρατό στον Πόντο ώστε να περικυκλώσουν τον Κεμάλ και από τον Βορρά. “Ελληνικός στρατός στον Πόντο” είναι τίτλοι πρωτοσέλιδου στον αθηναϊκό Τύπο…
Εν τω μεταξύ κανένα τέτοιο σχέδιο δεν είχαν. Απλώς ήθελαν να εντυπωσιάσουν τους συμμάχους ώστε να κερδίσουν χρόνο . Έτσι αποφάσισαν το καλοκαίρι του 1921 να περάσει ο ελληνικός στρατός από μόνος του, χωρίς καμία διεθνή έμπρακτη υποστήριξη τον Σαγγάριο, ώστε να καταλάβει την Άγκυρα .
Από τότε, την αποτυχία αυτού του σχεδίου ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση. Όμως ο Κεμάλ, περνώντας τοις μετρητοίς τα της επέμβασης στον Πόντο αποφάσισε την πλήρη εκκένωση του από τον ελληνικό πληθυσμό. Έτσι δημιουργήθηκαν τα Άουσβιτς εν ροή και λίγο αργότερα οδηγηθηκαμε στην στρατιωτική Ήττα
Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Διεθνή2 ώρες πριν

Βρετανία: Παράνομη κρίθηκε από το High Court η απαγόρευση της Palestine Action

Η οργάνωση Palestine Action είχε τεθεί εκτός νόμου τον Ιούλιο, στον απόηχο μιας περιόδου κατά την οποία παρατηρήθηκε αυξανόμενη «απευθείας...

Άμυνα3 ώρες πριν

Πάμε πόλεμο; Καταφύγια πολέμου στην «υπόγεια Αθήνα» ετοιμάζει η ΣΤΑΣΥ

η διοίκηση της ΣΤΑΣΥ προχωρά σε εκσυγχρονισμό του υπόγειου χώρου με στόχο, εφόσον χρειαστεί, να μπορεί να φιλοξενήσει κόσμο σε...

ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 ώρες πριν

Συνάντηση Μαζλούμ Αμπντί με Γκρέιαμ στο Μόναχο! Δέσμευση για τη στήριξη της Ροζάβα

Αμερικανοί νομοθέτες επιδιώκουν να κρατήσουν «ζεστό» τον δίαυλο με τους SDF και να διατηρήσει πολιτικό αποτύπωμα στη διαμόρφωση της επόμενης...

Ιστορία - Πολιτισμός4 ώρες πριν

Τι συνέβη μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης; Τα σπάνια τεκμήρια της Εθνικής Τράπεζας “μιλάνε” για τον ξεριζωμό

Αθήνα, 2026. Μετράμε 111 χρόνια από τη σφαγή των Αρμενίων, 107 χρόνια από τη 19η Μαΐου, 104 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή, 103...

Αναλύσεις4 ώρες πριν

Le Figaro: Πώς η Γερμανία παίρνει υπό τον έλεγχο της τα αμυντικά ζητήματα της Ευρώπης.

Το Βερολίνο πραγματοποιεί αυτή τη στιγμή μια “επιθετική εξαγορά” στα ζητήματα άμυνας. Αυτή η ανατροπή θα έπρεπε να κάνει τους...

Δημοφιλή