Αναλύσεις
Η Τουρκία δεν είναι σύμμαχος της Ουκρανίας! Είναι το ασφαλιστήριο της Ρωσίας – Και ο Ζελένσκι μόλις της έδωσε τα κλειδιά
Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι δεν έκανε ένα τακτικό λάθος στην Κωνσταντινούπολη στις 4 Απριλίου 2026. Έκανε ένα ιστορικό στρατηγικό λάθος. Άρθρο του Σάι Γκαλ.
Δεν έκανε ένα τακτικό λάθος στην Κωνσταντινούπολη στις 4 Απριλίου 2026 ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Έκανε ένα ιστορικό στρατηγικό λάθος.
Γράφει ο Σάι Γκαλ, Βήμα
Αναβαθμίζοντας τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε πυλώνα της μελλοντικής αρχιτεκτονικής ασφάλειας της Ευρώπης, έδωσε στην Τουρκία αυτό που οικοδομεί εδώ και χρόνια: τον έλεγχο της θαλάσσιας πύλης της Ευρώπης τη στιγμή που αυτή καθίσταται απαραίτητη.
Αυτό δεν είναι διπλωματία. Είναι δομική κατάληψη.
Η Τουρκία δεν ισορροπεί μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Δημιουργεί μια παράλληλη τάξη ασφάλειας στη Μαύρη Θάλασσα, λειτουργώντας εντός του ΝΑΤΟ αλλά χωρίς πλέον να καθορίζεται από αυτό. Ηγείται της ναυτικής διοίκησης, εφαρμόζει τη Συνθήκη του Μοντρέ με αυστηρότητα και λειτουργεί ως ρυθμιστής της πρόσβασης. Καμία ναυτική ενίσχυση, καμία παρουσία, καμία κλιμάκωση δεν πραγματοποιείται χωρίς τη συγκατάθεση της Άγκυρας.
Αυτό δεν είναι συμπεριφορά συμμαχίας. Είναι έλεγχος πύλης.
Και ο Ζελένσκι μόλις το επικύρωσε.
Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να χρησιμοποιείς την Τουρκία και στο να την εμπιστεύεσαι. Το Κίεβο ξεπέρασε αυτή τη γραμμή.
Η Ρωσία είναι ο εχθρός που ασκεί πίεση στην Ουκρανία. Η Τουρκία διασφαλίζει ότι κανένα αποφασιστικό δυτικό αποτέλεσμα απέναντι σε αυτή την πίεση δεν θα υλοποιηθεί πλήρως. Η Μόσχα ασκεί πίεση απ’ έξω. Η Άγκυρα λειτουργεί από μέσα: εντός του ΝΑΤΟ, εντός του σημείου στρατηγικού ελέγχου της Μαύρης Θάλασσας, εντός των πλαισίων διαμεσολάβησης, εντός της ευρωπαϊκής συζήτησης για ασφάλεια μετά την αμερικανική παρουσία.
Ένας ανοιχτός αντίπαλος μπορεί να περιοριστεί. Ένα κράτος που επωφελείται από την ασάφεια ενώ αντιμετωπίζεται ως απαραίτητο, δεν μπορεί.
Η επίσκεψη στην Άγκυρα δεν ήταν μια μεμονωμένη διπλωματική κίνηση. Η στάση στη Δαμασκό που ακολούθησε ήταν σκόπιμη.
Ήταν ευθυγράμμιση.
Η Τουρκία δεν διαχειρίζεται πλέον μόνο τη Μαύρη Θάλασσα. Συνδέει γεωπολιτικά θέατρα. Εντάσσοντας την Ουκρανία στο μετα-Άσαντ περιφερειακό της πλαίσιο στη Συρία, η Άγκυρα επεκτείνει την επιρροή της πέρα από τον ίδιο τον πόλεμο, συνδέοντας στρατιωτική πρόσβαση, περιφερειακή θέση και μελλοντικές ρυθμίσεις ασφάλειας.
Η Ουκρανία δεν υποστηρίζεται απλώς. Επανατοποθετείται.
Το τουρκικό μοντέλο δεν είναι αντίφαση. Είναι σχεδιασμός.
Η Άγκυρα προμήθευσε την Ουκρανία με drones Bayraktar από νωρίς, ενσωματώνοντας τον εαυτό της στο αφήγημα άμυνας του Κιέβου και αποκτώντας στρατηγική αξιοπιστία. Ταυτόχρονα, αρνήθηκε να ενταχθεί στις δυτικές κυρώσεις και διατήρησε ανοιχτούς διαύλους με τη Ρωσία πολύ μετά την έναρξη της εισβολής. Οι εμπορικές διαδρομές παρέμειναν ανοιχτές. Ευαίσθητα αγαθά συνέχισαν να ρέουν. Μόνο υπό εξωτερική πίεση το σύστημα περιορίστηκε.
Μέχρι τότε, το αποτέλεσμα είχε ήδη επιτευχθεί.
Η Ρωσία κέρδισε χρόνο. Ο χρόνος επέτρεψε προσαρμογή. Η προσαρμογή έφερε αντοχή. Η αντοχή συντήρησε τον πόλεμο.
Δεν πρόκειται για αντίφαση πολιτικών γραμμών. Είναι σύστημα.
Η ενεργειακή διάσταση το αποκαλύπτει πλήρως.
Αφού η Ουκρανία σταμάτησε τη διέλευση ρωσικού φυσικού αερίου, ο TurkStream έγινε ο μοναδικός λειτουργικός αγωγός που μεταφέρει ρωσικό αέριο στην Ευρώπη. Οι ροές αυξήθηκαν περίπου κατά 22% τον Μάρτιο του 2026 σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος. Η Ευρώπη δεν εξάλειψε την εξάρτηση. Την αναδιάρθρωσε μέσω της Τουρκίας.
Η ετικέτα αλλάζει. Το σύστημα όχι.
Μια χώρα που γίνεται ο κύριος διάδρομος μεταφοράς του πόρου που χρηματοδοτεί τον πόλεμο της Ρωσίας δεν είναι ουδέτερη. Είναι μέρος του μηχανισμού διατήρησης του πολέμου.
Ο TurkStream δεν είναι απλώς υποδομή. Είναι ενεργειακό καθεστώς μετά τις κυρώσεις.
Επιτρέπει στο ρωσικό αέριο να παραμένει ενσωματωμένο στα ευρωπαϊκά συστήματα ενώ πολιτικά αφηγήματα μιλούν για απεξάρτηση. Διατηρεί τα έσοδα, σταθεροποιεί τις ρωσικές εξαγωγές και υπονομεύει την αξιοπιστία των ευρωπαϊκών δηλώσεων πολιτικής.
Κάθε μονάδα αερίου που περνά από αυτό το σύστημα παρατείνει τον χρονικό ορίζοντα του πολέμου της Ρωσίας.
Το πετρέλαιο ακολουθεί την ίδια λογική.
Η Τουρκία έχει εξελιχθεί σε βασικό κόμβο απορρόφησης και επαναδιοχέτευσης ρωσικού αργού και διυλισμένων προϊόντων. Οι εισαγωγές αυξάνονται, αναμειγνύονται ή επανασημαίνονται και επιστρέφουν στις διεθνείς αγορές, ακόμη και σε ευρωπαϊκά συστήματα που τυπικά απορρίπτουν απευθείας ρωσικές προμήθειες.
Η προέλευση καλύπτεται. Το αποτέλεσμα παραμένει.
Αυτό δεν είναι παράκαμψη. Είναι προσαρμογή.
Αυτό δεν είναι ουδετερότητα. Είναι υπηρεσία.
Ένα παράλληλο οικονομικό κανάλι που επιτρέπει στην πολεμική οικονομία να λειτουργεί υπό νέες συνθήκες.
Το έργο στο Άκκουγιου προχωρά ακόμη περισσότερο.
Με επιπλέον 9 δισεκατομμύρια δολάρια από τη Ρωσία τον Δεκέμβριο του 2025 και με τον πρώτο αντιδραστήρα να τίθεται σε λειτουργία το 2026, η Τουρκία περνά σε δομική εξάρτηση. Σημαντικό μέρος της ηλεκτρικής της ενέργειας συνδέεται με μια εγκατάσταση ρωσικής ιδιοκτησίας και χρηματοδότησης.
Αυτό δεν είναι συνεργασία. Είναι έκθεση.
Ένα κράτος που στηρίζει μέρος της οικονομικής του σταθερότητας σε υποδομές ελεγχόμενες από τη Ρωσία δεν θα συγκρουστεί αποφασιστικά μαζί της.
Δεν μπορεί.
Η Μαύρη Θάλασσα επιβεβαιώνει το ίδιο μοτίβο.
Η Συνθήκη του Μοντρέ δεν χρησιμοποιήθηκε για σταθεροποίηση. Χρησιμοποιήθηκε για μονοπώλιο. Περιορίζοντας τη διέλευση, η Άγκυρα δεν περιόρισε μόνο τη ρωσική κινητικότητα. Περιόρισε και την ευελιξία των συμμάχων, διασφαλίζοντας ότι κάθε ναυτική στήριξη προς την Ουκρανία εξαρτάται από την τουρκική έγκριση.
Ακόμη και όταν υπήρχε δυνατότητα ενίσχυσης, η διέλευση απορρίφθηκε.
Τα Στενά δεν είναι κλειστά. Είναι ελεγχόμενα.
Ο έλεγχος χωρίς κλείσιμο είναι ισχύς.
Αυτό που προκύπτει δεν είναι μια δύναμη ισορροπίας.
Είναι διαχειριστής συστήματος.
Η Τουρκία δεν επιδιώκει λύση. Επιδιώκει μονιμότητα στο σημείο ασφυξίας των ενεργειακών, ασφαλείας και μεταναστευτικών ροών της Ευρώπης. Τοποθετείται στο σημείο σύγκλισης αντικρουόμενων αναγκών και διασφαλίζει ότι καμία πλευρά δεν μπορεί να την παρακάμψει. Η Ουκρανία χρειάζεται στήριξη. Η Ρωσία χρειάζεται διαύλους. Η Ευρώπη χρειάζεται πρόσβαση.
Η Τουρκία διασφαλίζει ότι και οι τρεις εξαρτώνται από αυτήν.
Αυτό δεν είναι διαμεσολάβηση.
Είναι αρχιτεκτονική.
Γι’ αυτό η παραδοσιακή περιγραφή της Τουρκίας ως «εξισορροπητή» δεν επαρκεί πλέον.
Η Τουρκία συμπεριφέρεται λιγότερο ως σύγχρονος σύμμαχος του ΝΑΤΟ και περισσότερο ως φύλακας πυλών του 21ου αιώνα, μια δύναμη που δεν χρειάζεται να κερδίσει πολέμους για να επωφεληθεί από αυτούς, αλλά να διασφαλίσει ότι παραμένουν άλυτοι αρκετά ώστε να μετατρέψει τη γεωγραφία σε ισχύ.
Αυτή είναι η μετατόπιση που οι περισσότερες αναλύσεις δεν έχουν ακόμη κατανοήσει.
Και οδηγεί απευθείας στο λάθος του Ζελένσκι.
Αναζητώντας εναλλακτικές απέναντι σε έναν αβέβαιο αμερικανικό ρόλο, δεν διαφοροποίησε τις στρατηγικές επιλογές της Ουκρανίας. Τις συγκέντρωσε στα χέρια ενός κράτους που βασίζεται στην αναγκαιότητά του.
Αυτό δεν είναι πυλώνας.
Είναι στενωπός.
Αναβαθμίζοντας την Τουρκία σε στρατηγικό άξονα, η Ουκρανία δεν ενισχύει τη μελλοντική ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας. Επιταχύνει τη διάβρωση της ίδιας της συμμαχικής δομής που στηρίζει την επιβίωσή της.
Μια συμμαχία δεν μπορεί να λειτουργήσει όταν ένας από τους βασικούς της δρώντες επωφελείται από τη διάρκεια του αντιπάλου που υποτίθεται ότι πρέπει να περιορίσει.
Αυτό δεν είναι αντίφαση.
Είναι μοντέλο.
Η Τουρκία δεν είναι απλώς ένας αναξιόπιστος εταίρος για την Ουκρανία.
Είναι λειτουργικός εταίρος της αντοχής του ρωσικού πολέμου.
Όχι επειδή μοιράζεται τους στόχους της Μόσχας, αλλά επειδή διασφαλίζει τη βιωσιμότητά της.
Η Ρωσία θέλει να κερδίσει.
Η Τουρκία θέλει να διασφαλίσει ότι κανείς δεν θα κερδίσει χωρίς να περάσει από την Άγκυρα.
Ο Ζελένσκι αναζήτησε έναν άξονα.
Σύνδεσε την Ουκρανία με το ίδιο το σύστημα που διατηρεί τον πόλεμο.
Η Ευρώπη βρίσκεται πλέον μπροστά σε μια επιλογή που απέφευγε.
Είτε θα αρχίσει να αντιμετωπίζει την Τουρκία όχι ως περίπλοκο σύμμαχο αλλά ως δομικό στρατηγικό κίνδυνο που πρέπει να περιοριστεί, είτε θα αποδεχθεί ότι η αρχιτεκτονική ασφάλειάς της επαναγράφεται εκ των έσω.
Δεν υπάρχει σταθερό ενδιάμεσο.
Γιατί ένα κράτος που κερδίζει και από τις δύο πλευρές ενός πολέμου δεν τον σταθεροποιεί.
Τον εμπορευματοποιεί.
Αναλύσεις
Το “φρένο” της Αθήνας στα σχέδια της Άγκυρας και η ρητορική των προκλήσεων
Ανάλυση από τον διευθυντή σύνταξης του δελτίου ειδήσεων του Star Channel Ηλία Παπανικολάου στην εκπομπή Leaders+
Στο επίκεντρο της εκπομπής “Leaders+” και του Ηλία Παπανικολάου βρέθηκαν οι πρόσφατες δηλώσεις κορυφαίων Τούρκων αξιωματούχων, οι οποίες καταδεικνύουν την ενόχληση της Άγκυρας για τον σταθεροποιητικό ρόλο Ελλάδας και Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο και την Ευρώπη.
Η “παραφωνία” του Χακάν Φιντάν
Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, κατά τη διάρκεια επαφών του στη Βιέννη, επιχείρησε να παρουσιάσει την Τουρκία ως έναν ιδανικό εταίρο για την Ευρωπαϊκή Ένωση, ισχυριζόμενος ότι η συνεργασία αυτή θα μπορούσε να αποφέρει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. Ωστόσο, ο κ. Φιντάν δεν παρέλειψε να στοχοποιήσει την Ελλάδα και την Κύπρο, φωτογραφίζοντάς τις ως τις δύο χώρες που “βάζουν φρένο” στην περαιτέρω σύσφιξη των σχέσεων Τουρκίας-ΕΕ. Η ρητορική αυτή ερμηνεύεται ως μια προσπάθεια της Άγκυρας να απομονώσει τις ελληνικές θέσεις, παρουσιάζοντάς τις ως εμπόδιο στην οικονομική ευημερία των υπολοίπων Ευρωπαίων εταίρων.
Οι απειλές του Ομέρ Τσελίκ
Ακόμα πιο οξεία ήταν η τοποθέτηση του εκπροσώπου του κόμματος του Ερντογάν, Ομέρ Τσελίκ. Ο κ. Τσελίκ χρησιμοποίησε ιδιαίτερα προκλητική γλώσσα, προειδοποιώντας ότι η Ελλάδα “ξεστρατίζει” και ότι όποιος ακολουθεί τέτοια πορεία “καταλήγει στο χαντάκι”. Η δήλωση αυτή, που φέρει σαφείς απειλητικές προεκτάσεις, συνιστά ευθεία προσβολή της εθνικής κυριαρχίας και αναδεικνύει την επιθετική διάθεση της τουρκικής ηγεσίας όταν οι διπλωματικοί της ελιγμοί δεν αποδίδουν τα αναμενόμενα.
Το Ευρωκοινοβούλιο και τα “τουρκικά προϊόντα”
Την ίδια στιγμή, προβληματισμό προκαλούν οι κινήσεις εντός του Ευρωκοινοβουλίου. Σύμφωνα με πληροφορίες, κυκλοφορούν εκθέσεις που εισηγούνται την εξίσωση των τουρκικών προϊόντων με τα ευρωπαϊκά, μια κίνηση που αν υλοποιηθεί θα προσφέρει τεράστιο οικονομικό πλεονέκτημα στην Τουρκία χωρίς την απαραίτητη συμμόρφωση με τους κανόνες της ΕΕ. Η κριτική εστιάζεται στην έλλειψη σθεναρής αντίδρασης από το σώμα των Ελλήνων ευρωβουλευτών, οι οποίοι καλούνται να υπερασπιστούν τα εθνικά συμφέροντα απέναντι σε ισχυρά τουρκικά λόμπι.
Αναλύσεις
Γιώργος Ασλάν στη Βουλή της Τουρκίας: «Τι απέγιναν οι Χριστιανοί αυτής της γης;»
Ο ασσυριακής καταγωγής Τούρκος βουλευτής, ο μοναδικός Χριστιανός εντός της τουρκικής εθνοσυνέλευσης, απασφάλισε ξανά.
Μια παρέμβαση με βαρύ ιστορικό και πολιτικό φορτίο έκανε μέσα στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση ο Γιώργος Ασλάν, βουλευτής Μαρντίν του DEM Partisi και μέλος της ασσυριακής/συριακής χριστιανικής κοινότητας, θέτοντας ευθέως το ερώτημα που το τουρκικό κράτος αποφεύγει επί δεκαετίες: τι απέγιναν οι εκατομμύρια Χριστιανοί της Ανατολίας;
Γράφει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης
Η παρέμβαση έγινε με αφορμή τη συζήτηση για τα γεγονότα του 1915 και την επέτειο της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Σύμφωνα με τουρκικά μέσα, ο Ασλάν απευθύνθηκε στους συναδέλφους του λέγοντας ότι το 1915 ο πληθυσμός υπό οθωμανική διοίκηση ήταν περίπου 13 εκατομμύρια, εκ των οποίων τα 3 εκατομμύρια ήταν Αρμένιοι, Ασσύριοι/Σύριοι και άλλοι χριστιανικοί λαοί. «Σήμερα είμαστε στο 2026. Ενώ ο πληθυσμός αυτών των λαών θα έπρεπε να αριθμεί εκατομμύρια, είναι μόλις 50.000. Τι απέγιναν αυτοί οι άνθρωποι; Γιατί δεν αυξήθηκε ο πληθυσμός τους; Πού πήγαν;», ρώτησε.
Η φράση του συμπυκνώνει όλο το ιστορικό ερώτημα. Το 1915 σε αυτά τα χώματα ζούσαν εκατομμύρια Αρμένιοι, Ασσύριοι και Ρωμιοί. Σήμερα οι πληθυσμοί τους μετρώνται σε δεκάδες χιλιάδες. Τι συνέβη σε αυτούς τους ανθρώπους;
1915’te bu topraklarda milyonlarca Ermeni, Süryani ve Rum yaşıyordu. Bugün nüfusları onbinlerle ifade ediliyor. Bu insanlara ne oldu? pic.twitter.com/qLwwviQE21
— George Aslan (@george_aryo) April 29, 2026
Η απάντηση Τούρκου βουλευτή και η επιμονή του Ασλάν
Στην παρέμβαση του Ασλάν απάντησε ο Τουρχάν Τσομέζ, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του İYİ Parti, απορρίπτοντας τον όρο γενοκτονία. Υποστήριξε ότι η απόφαση του 1915 «δεν ήταν απόφαση γενοκτονίας» και ότι μέρος των Αρμενίων μετακινήθηκε επειδή, κατά τον ίδιο, συνδεόταν με οργανώσεις όπως οι Χιντσάκ και οι Τασνάκ. Παραδέχθηκε ότι υπήρξαν άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους στη διαδρομή, αλλά επέμεινε στην κλασική γραμμή της τουρκικής άρνησης, ότι επρόκειτο για «ιστορική διαδικασία» και όχι για οργανωμένο σχέδιο εξόντωσης.
Ο Ασλάν δεν άφησε την απάντηση αναπάντητη. Επανήλθε με μια ακόμη πιο καίρια ερώτηση: «Ας αφήσουμε στην άκρη τους Αρμενίους, αφού ίσως έχετε κάποια επιχειρήματα. Οι Ασσύριοι τι έκαναν; Ποιο ήταν το αμάρτημά τους;». Η φράση αυτή καταγράφεται και στα πρακτικά της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, όπου φαίνεται καθαρά ότι ο Ασλάν ζήτησε απάντηση ειδικά για την τύχη των Ασσυρίων.
Η απάντηση του Τσομέζ ήταν πολιτικά αποκαλυπτική. Αντί να απαντήσει επί της ουσίας, είπε ότι «αυτό το έθνος έφερε Σύριους σαν εσάς και τους έκανε βουλευτές», υποστηρίζοντας στη συνέχεια ότι οι Σύριοι έφυγαν από την Τουρκία «για κάποιους λόγους» και καλώντας να μη γίνεται «εκμετάλλευση» του ζητήματος.
Δεν είναι η πρώτη φορά που μιλά
Η παρέμβαση αυτή δεν αποτελεί μεμονωμένο επεισόδιο. Ο Γιώργος Ασλάν έχει επανειλημμένα θέσει μέσα στην τουρκική Βουλή ζητήματα που αφορούν τους Αρμενίους, τους Ρωμιούς και τους Ασσύριους της Ανατολίας. Στα πρακτικά της 18ης Ιουνίου 2025, για παράδειγμα, καταγράφεται οξύτατη αντιπαράθεση όταν ο Ασλάν μίλησε για τον Ταλαάτ Πασά, τον Ρεσίτ Πασά και τις σφαγές εναντίον χριστιανικών πληθυσμών, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις από εθνικιστές βουλευτές. Ήταν ένα ράπισμα μέσα στην τουρκική εθνοσυνέλευση, όπως είχε χαρακτηρίσει τότε την παρέμβασή του το Geopolitico.
Στα ίδια πρακτικά, ο Ασλάν είχε θέσει το ίδιο δημογραφικό ερώτημα! Το 1915, είπε, περίπου 3 εκατομμύρια από τον πληθυσμό της οθωμανικής επικράτειας ήταν χριστιανικοί λαοί — Αρμένιοι, Ρωμιοί και Σύριοι/Ασσύριοι — ενώ σήμερα, σε μια Τουρκία 86 εκατομμυρίων, οι πληθυσμοί αυτοί εκφράζονται σε δεκάδες χιλιάδες. Τον Δεκέμβριο του 2023, είχε προκαλέσει οργή στους Τούρκους βουλευτές, όταν συνεχάρη Αρμένιους, Έλληνες και Ασσύριους για τα Χριστούγεννα.
Το ερώτημα που χτυπά την τουρκική άρνηση
Το βάρος της παρέμβασης Ασλάν δεν βρίσκεται μόνο στους αριθμούς. Βρίσκεται στο ότι το ερώτημα τέθηκε μέσα στο τουρκικό Κοινοβούλιο, από έναν Χριστιανό βουλευτή, απόγονο των γηγενών κοινοτήτων της Ανατολίας.
Δεν είπε κάτι περίπλοκο. Δεν χρειάστηκε μακροσκελή ανάλυση. Έθεσε το απλό, αμείλικτο ερώτημα της Ιστορίας: αν οι Χριστιανοί της Ανατολίας ήταν εκατομμύρια, γιατί σήμερα έχουν σχεδόν εξαφανιστεί;
Αυτό το ερώτημα αφορά τους Αρμενίους. Αφορά τους Έλληνες της Μικράς Ασίας, του Πόντου, της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου. Αφορά τους Ασσύριους/Σύριους της Μεσοποταμίας και του Τουρ Αμπντίν. Αφορά όλους τους γηγενείς χριστιανικούς λαούς που βρέθηκαν μέσα στη δίνη της ύστερης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της συγκρότησης του τουρκικού εθνικού κράτους.
Αξίζει να τιμηθεί από την Ελλάδα;
Ναι, ένας βουλευτής που μέσα στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση θέτει δημόσια το ζήτημα της εξαφάνισης των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολίας αξίζει πολιτική και ηθική αναγνώριση από την Ελληνική Πολιτεία.
Όχι επειδή είναι «αντι-Τούρκος». Αυτό θα ήταν φθηνή ανάγνωση. Αλλά επειδή υπερασπίζεται τη μνήμη, την ιστορική αλήθεια και το δικαίωμα των γηγενών λαών της Ανατολίας να μη σβηστούν από τον χάρτη της Ιστορίας. Η Ελλάδα θα όφειλε να έχει αντανακλαστικά σε τέτοιες περιπτώσεις. Να τιμά ανθρώπους που, μέσα σε δύσκολο πολιτικό περιβάλλον, μιλούν για Αρμενίους, Έλληνες και Ασσύριους χωρίς να κρύβονται πίσω από τη σιωπή.
Ποια Τουρκία βλέπουμε;
Η παρέμβαση Ασλάν δείχνει ότι υπάρχουν δύο πραγματικότητες μέσα στη σημερινή Τουρκία.
Η μία είναι η επίσημη Τουρκία της άρνησης, του κρατικού εθνικισμού, της μετατόπισης ευθυνών, της λογικής ότι όποιος μιλά για Γενοκτονία «προσβάλλει το έθνος». Αυτή είναι η Τουρκία που γνωρίσαμε στον 20ό αιώνα και που συνεχίζει να παράγει πολιτικό λόγο γύρω από την άρνηση, την ισχύ και τον φόβο.
Η άλλη είναι η Ανατολία των λαών που επέζησαν, των Αρμενίων, των Ρωμιών, των Ασσυρίων, των Κούρδων, των ανθρώπων που ξέρουν ότι η Ιστορία δεν αρχίζει από το τουρκικό εθνικό αφήγημα. Με αυτήν την Ανατολία μπορεί να υπάρξει ειρήνη, συνεννόηση και αληθινή φιλία. Όχι με βάση τη λήθη, αλλά με βάση την αναγνώριση.
Η πραγματική συμφιλίωση δεν χτίζεται με φωτογραφίες, διπλωματικές χειραψίες και κενά συνθήματα. Χτίζεται όταν κάποιος έχει το θάρρος να ρωτήσει: πού πήγαν οι άνθρωποι που ζούσαν εδώ;
Ο Γιώργος Ασλάν το έχει διαπράξει επανειλημμένως μέσα στην Τουρκική Βουλή. Και αυτό, από μόνο του, είναι πράξη ιστορικής σημασίας.
Αναλύσεις
Ελλάδα – Τουρκία – Γαλλία: Πυρηνικές κεφαλές σε Dassault Rafale και νέα γεωπολιτική σε Αιγαίο
Στο νέο γεωπολιτικό παίγνιο του Αιγαίου και της λεγόμενης προστασίας του Ισραήλ, η εξίσωση Ελλάδα–Γαλλία απέναντι στην Τουρκία, δείχνει ότι η αποτροπή έχει πλέον αποκτήσει και πυρηνική σκιά.
Το “φρένο” της Αθήνας στα σχέδια της Άγκυρας και η ρητορική των προκλήσεων
Ανάλυση από τον διευθυντή σύνταξης του δελτίου ειδήσεων του Star Channel Ηλία Παπανικολάου στην εκπομπή Leaders+
Γιώργος Ασλάν στη Βουλή της Τουρκίας: «Τι απέγιναν οι Χριστιανοί αυτής της γης;»
Ο ασσυριακής καταγωγής Τούρκος βουλευτής, ο μοναδικός Χριστιανός εντός της τουρκικής εθνοσυνέλευσης, απασφάλισε ξανά.
Ελλάδα – Τουρκία – Γαλλία: Πυρηνικές κεφαλές σε Dassault Rafale και νέα γεωπολιτική σε Αιγαίο
Στο νέο γεωπολιτικό παίγνιο του Αιγαίου και της λεγόμενης προστασίας του Ισραήλ, η εξίσωση Ελλάδα–Γαλλία απέναντι στην Τουρκία, δείχνει ότι...
Μαυρίδης προς Επίτροπο για αφθώδη πυρετό: Άδικη μεταχείριση ελεύθερων και κατεχόμενων περιοχών
Παρέμβαση του Κύπριου Ευρωβουλευτή στην ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο, στη συζήτηση για το βιώσιμο μέλλον της κτηνοτροφίας στην...
Αντισημιτισμός, Εβραίοι και Εβραίοι Συνεργάτες: η Ολλανδία και η Ελλάδα
Γράφει ο Γουίλιαμ Μάλινσον Πριν ασχοληθώ με την περίπτωση δύο συνεργατών εβραϊκής καταγωγής από την Ολλανδία και την Ελλάδα, οφείλω...
-
Πολιτική3 εβδομάδες πριν«Μπλόκο» από τις ελληνικές αρχές στην Ισίν Καρατζά στο «Ελευθέριος Βενιζέλος»! Απέλαση με φόντο την Κομοτηνή και το επεισόδιο του 2024
-
Διεθνή2 μήνες πρινΤραγωδία στο Μπαλίκεσιρ! Συντριβή τουρκικού F-16 – Νεκρός ο πιλότος – Σοκάρει η στιγμή της πτώσης (ΒΙΝΤΕΟ)
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ1 μήνα πρινΟ Τασούλας ξέχασε στον αέρα τα λόγια του! Το φάλτσο της 25ης Μαρτίου που έδειξε αμηχανία στο ύψος του θεσμού του προέδρου της Δημοκρατίας
-
Άμυνα2 μήνες πρινΤραγωδία στο Μπαλίκεσιρ: Αποκαλύφθηκε η ταυτότητα του πιλότου του F-16 που συνετρίβη! «Είμαστε εδώ για το μέλλον μας στους αιθέρες» δήλωνε σε πρωτοχρονιάτικο μήνυμα της Πολεμικής Αεροπορίας
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΣτρατηγική Σύμπραξη Ελλάδας-Κορέας-ΗΠΑ! Ο Όμιλος ONEX Μετατρέπει τα Ελληνικά Ναυπηγεία σε Διεθνή Κόμβο Καινοτομίας
-
Πολιτική3 μήνες πρινΠοιος προστατεύει την αλήθεια; Ο «Έλληνας» δολοφόνος στη Γερμανία που…. δεν ήταν ποτέ Έλληνας
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινH Γκίλφοϊλ πήρε το “όπλο” της! «Είμαι εδώ ως Αμερικανίδα πρέσβης και αυτό σημαίνει να αντισταθώ πολύ επιθετικά στα κινεζικά συμφέροντα» – Η Ελευσίνα ως «αντίβαρο» στον Πειραιά
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΤούρκος διπλωμάτης αποστομώνει Έλληνες Ακαδημαϊκούς ότι η Τουρκία έχει δικαιώματα στο Αιγαίο! “Σημάδι ότι η «Γαλάζια Πατρίδα» είναι πλέον βυθισμένη σε βαθιά νερά”