H κρίση στον Κόλπο δεν έδειξε μόνο την ένταση με το Ιράν. Έδειξε και ποιοι παίκτες θεωρούνται πλέον αξιόπιστοι στη νέα αρχιτεκτονική της Δυτικής Ασίας. Και σε αυτή τη νέα εξίσωση, η Ινδία εμφανίζεται ως κερδισμένη, ενώ τα ΗΑΕ δείχνουν να αναπροσαρμόζουν τις στρατηγικές τους σχέσεις με βάση ένα απλό αλλά σκληρό κριτήριο: ποιος στέκεται δίπλα τους όταν το κόστος είναι πραγματικό.
Η πρόσφατη κρίση στον Κόλπο, με τις ιρανικές επιθέσεις με πυραύλους και drones κατά κρατών του GCC, ανέδειξε μια νέα πραγματικότητα στη Δυτική Ασία: τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, παρότι υπέστησαν βαρύ πλήγμα, βρέθηκαν στο περιθώριο κρίσιμων διπλωματικών διεργασιών, την ώρα που η Ινδία εμφανίστηκε ως σταθερός και αξιόπιστος εταίρος τους.
Σε άρθρο του στο PRF World, με τίτλο «From Exclusion to Alignment: India, the UAE, and West Asian Geopolitics», ο Imran Khurshid υποστηρίζει ότι η κρίση επιτάχυνε την αναδιάταξη των περιφερειακών σχέσεων, αναδεικνύοντας την αξιοπιστία της Ινδίας και, ταυτόχρονα, τις αυξανόμενες εντάσεις στις σχέσεις των ΗΑΕ με το Πακιστάν.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, όλα τα κράτη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου δέχθηκαν ιρανικές επιθέσεις, όμως τα ΗΑΕ υπέστησαν το μεγαλύτερο κόστος. Οι επιθέσεις έπληξαν υποδομές, ενεργειακές εγκαταστάσεις και πολιτικούς στόχους, προκαλώντας σοβαρές ζημιές και απώλειες.
Παρά ταύτα, όταν πραγματοποιήθηκαν ειρηνευτικές συνομιλίες στο Ισλαμαμπάντ, τα συμφέροντα των Εμιράτων δεν φαίνεται να ελήφθησαν επαρκώς υπόψη. Αυτό, κατά τον αρθρογράφο, δημιούργησε στο Άμπου Ντάμπι την αίσθηση ότι τα ΗΑΕ, παρότι πλήρωσαν βαρύ τίμημα, αντιμετωπίστηκαν ως δευτερεύων παράγοντας στο νέο διπλωματικό παζάρι.
Η πρόεδρος του Emirates Policy Centre, Ebtesam Al-Ketbi, μίλησε για δομική ανισορροπία στη διαμορφούμενη περιφερειακή τάξη, τονίζοντας ότι αυτό που εμφανίζεται ως διευθέτηση μπορεί στην πραγματικότητα να οδηγήσει σε «βιώσιμη σύγκρουση». Κατά την ίδια, το κρίσιμο ζήτημα για τα ΗΑΕ δεν είναι μόνο το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, αλλά και οι πύραυλοι, τα drones, οι περιφερειακοί πληρεξούσιοι και η ασφάλεια στα Στενά του Ορμούζ.
Το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΑΕ, σύμφωνα με το άρθρο, έκανε λόγο για 2.819 βαλλιστικούς πυραύλους, πυραύλους cruise και drones που εκτοξεύθηκαν μέσα σε διάστημα 40 ημερών, ζητώντας πλήρη λογοδοσία του Ιράν και αποζημιώσεις για τις ζημιές. Παράλληλα, υπογράμμισε την ανάγκη συνολικής αντιμετώπισης του φάσματος των ιρανικών απειλών: πυρηνικές δυνατότητες, πύραυλοι, drones, στρατιωτική ισχύς, proxies και ελευθερία ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ.
Το πρόβλημα για τα ΗΑΕ δεν ήταν μόνο υλικό. Ήταν και ζήτημα κύρους.
Τα Εμιράτα έχουν χτίσει διεθνώς την εικόνα ενός ασφαλούς, σταθερού και προβλέψιμου χρηματοοικονομικού κόμβου. Το Ντουμπάι και το Άμπου Ντάμπι έχουν συνδεθεί με την ασφάλεια, την επενδυτική σταθερότητα, τις διεθνείς επιχειρήσεις και την προσέλκυση ανθρώπινου κεφαλαίου. Η εικόνα αυτή, σύμφωνα με την ανάλυση, δέχθηκε ισχυρό πλήγμα από τις ιρανικές επιθέσεις.
Η κρίση έδειξε ότι ακόμη και οι πιο σταθεροί κόμβοι της περιοχής δεν είναι άτρωτοι. Και αυτό έχει σημασία για τις αγορές, τις ασφαλιστικές εταιρείες, τις πολυεθνικές επιχειρήσεις, τους επενδυτές και τις ενεργειακές ροές.
Ιδιαίτερο βάρος δίνει το άρθρο στη μεταβολή του κλίματος μεταξύ ΗΑΕ και Πακιστάν. Το Άμπου Ντάμπι έχει επενδύσει επί δεκαετίες στο Πακιστάν, προσφέροντας οικονομική βοήθεια, διπλωματική στήριξη και κρίσιμες οικονομικές «ανάσες» σε περιόδους κρίσης. Παράλληλα, μεγάλος αριθμός Πακιστανών εργαζομένων ζει και εργάζεται στα ΗΑΕ, στέλνοντας εμβάσματα που αποτελούν σημαντικό στήριγμα για την πακιστανική οικονομία.
Με βάση αυτό το ιστορικό, τα Εμιράτα περίμεναν, σύμφωνα με την ανάλυση, σαφέστερη στήριξη από το Πακιστάν όταν βρέθηκαν υπό ιρανική επίθεση. Αντί γι’ αυτό, στο Άμπου Ντάμπι επικράτησε η αντίληψη ότι το Ισλαμαμπάντ έδειξε μεγαλύτερη κατανόηση προς την ιρανική θέση.
Η ενόχληση αυτή φέρεται να οδήγησε τα ΗΑΕ να ζητήσουν από το Πακιστάν την αποπληρωμή περίπου 3,5 δισ. δολαρίων που είχαν προηγουμένως δανείσει. Το γεγονός αυτό ερμηνεύεται ως ένδειξη ότι η κρίση δεν έμεινε στο επίπεδο της διπλωματικής δυσφορίας, αλλά απέκτησε και οικονομική διάσταση.
Το κλίμα επιβαρύνθηκε και από δηλώσεις Πακιστανών πολιτικών. Ο γερουσιαστής Mushahid Hussain φέρεται να χαρακτήρισε τα ΗΑΕ «εγκλωβισμένα και αβοήθητα», παρουσιάζοντας την αποπληρωμή των πακιστανικών δανείων ως μορφή στήριξης προς τα Εμιράτα. Παράλληλα, προειδοποίησε για τις συνέπειες της προσέγγισης των ΗΑΕ με την Ινδία, χρησιμοποιώντας τη φορτισμένη αναφορά στο «Akhand Bharat».
Κατά τον αρθρογράφο, τέτοιες δηλώσεις αποτυπώνουν τη νευρικότητα του πακιστανικού πολιτικού συστήματος απέναντι στις νέες περιφερειακές ευθυγραμμίσεις. Ταυτόχρονα, όμως, δείχνουν και έλλειμμα διπλωματικής αμοιβαιότητας απέναντι σε έναν παλαιό οικονομικό υποστηρικτή του Πακιστάν.
Το άρθρο αναδεικνύει και μια λιγότερο ορατή πτυχή της κρίσης: τη συμπεριφορά τμημάτων μεταναστευτικών κοινοτήτων στα ΗΑΕ κατά τη διάρκεια των επιθέσεων.
Σύμφωνα με το PRF World, υπήρξαν ανησυχίες για τη διακίνηση βίντεο και περιεχομένου σχετικού με τη σύγκρουση στα κοινωνικά δίκτυα, μεταξύ άλλων και από τμήματα της πακιστανικής κοινότητας στα Εμιράτα. Ορισμένο περιεχόμενο κρίθηκε αναίσθητο απέναντι στη σοβαρότητα της κατάστασης και στις ζημιές που υπέστησαν τα ΗΑΕ.
Οι αρχές, λειτουργώντας σε περιβάλλον υψηλής ασφάλειας, προχώρησαν σε αυστηρότερη παρακολούθηση και προειδοποιήσεις ώστε να αποτραπεί η διάδοση περιεχομένου που θα μπορούσε να προκαλέσει εντάσεις ή να διαταράξει τη δημόσια τάξη. Αυτό ενίσχυσε περαιτέρω την αίσθηση ότι η κρίση δεν ήταν μόνο εξωτερική, αλλά είχε και εσωτερικές κοινωνικές ευαισθησίες.
Σε αντίθεση με το Πακιστάν, η Ινδία εμφανίστηκε, σύμφωνα με το άρθρο, ως δύναμη σταθερής στήριξης προς τα ΗΑΕ.
Μετά την ανακοίνωση της εκεχειρίας, ο υπουργός Εξωτερικών της Ινδίας, S. Jaishankar, επισκέφθηκε τα ΗΑΕ για να μεταφέρει μήνυμα υποστήριξης και αλληλεγγύης. Κατά την επίσκεψη συζητήθηκαν η περιφερειακή ασφάλεια, η ενεργειακή σταθερότητα, η ασφάλεια των θαλάσσιων οδών και οι ευρύτερες συνέπειες της κρίσης.
Η Νέα Δελχί έδωσε επίσης ιδιαίτερη έμφαση στην ασφάλεια και ευημερία της πολυπληθούς ινδικής διασποράς στα Εμιράτα. Η παρουσία εκατομμυρίων Ινδών εργαζομένων και επαγγελματιών στα ΗΑΕ καθιστά τη σχέση των δύο χωρών όχι μόνο διπλωματική, αλλά και κοινωνική, οικονομική και ανθρώπινη.
Η Ινδία, σύμφωνα με το άρθρο, καταδίκασε σταθερά τις επιθέσεις κατά των ΗΑΕ και άλλων χωρών του GCC, τονίζοντας ότι πρέπει να γίνεται σεβαστή η κυριαρχία και η εδαφική τους ακεραιότητα. Επιπλέον, συνυπέγραψε ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που καταδίκαζε τις ιρανικές επιθέσεις κατά των χωρών του Κόλπου και ζητούσε άμεση παύση των εχθροπραξιών.
Το μήνυμα ήταν σαφές: η Ινδία ήθελε να δείξει ότι σε μια δύσκολη στιγμή στέκεται δίπλα στα ΗΑΕ.
Η ανάλυση του PRF World παρουσιάζει τη σχέση Ινδίας – ΗΑΕ ως έναν άξονα που αποκτά ολοένα μεγαλύτερη στρατηγική σημασία. Ο πρέσβης των ΗΑΕ στην Ινδία, Abdulnasser Alshaali, φέρεται να δήλωσε ότι οι Ινδοί στα Εμιράτα θεωρούνται «οικογένεια» από την ηγεσία της χώρας, υπογραμμίζοντας ότι οι δεσμοί των δύο πλευρών ξεπερνούν την κλασική διπλωματία.
Η δήλωση αυτή έχει βαρύτητα, διότι δείχνει ότι τα ΗΑΕ δεν αντιμετωπίζουν την Ινδία μόνο ως οικονομικό εταίρο, αλλά ως μακροπρόθεσμο στρατηγικό συνομιλητή. Η σχέση στηρίζεται στην ενέργεια, στο εμπόριο, στις επενδύσεις, στην τεχνολογία, στη διασπορά, στη θαλάσσια ασφάλεια και στη σταθερότητα των οδών μεταφοράς.
Ο Ινδός πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι έχει επανειλημμένα τονίσει ότι η ασφαλής και ελεύθερη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ αποτελεί κορυφαία προτεραιότητα. Αυτό είναι κρίσιμο για την Ινδία, η οποία εξαρτάται από τις ενεργειακές ροές του Κόλπου και έχει ζωτικό συμφέρον να παραμείνουν ανοιχτές και ασφαλείς οι θαλάσσιες αρτηρίες.
Το βασικό συμπέρασμα του άρθρου είναι ότι η κρίση λειτούργησε ως τεστ αξιοπιστίας. Τα ΗΑΕ είδαν ποιοι ανταποκρίθηκαν με καθαρή στήριξη και ποιοι κινήθηκαν με αμφισημία.
Το Πακιστάν, παρά την ιστορική οικονομική στήριξη που έχει λάβει από τα Εμιράτα, εμφανίζεται να έχει προκαλέσει δυσαρέσκεια στο Άμπου Ντάμπι. Αντίθετα, η Ινδία ενίσχυσε τη θέση της ως αξιόπιστος εταίρος, που κατανοεί τη σημασία της κυριαρχίας, της ενεργειακής ασφάλειας και της σταθερότητας στον Κόλπο.
Η εξέλιξη αυτή δεν είναι απλώς διμερής. Αγγίζει τον πυρήνα της νέας γεωπολιτικής στη Δυτική Ασία. Η περιοχή δεν οργανώνεται πλέον μόνο γύρω από παλιές ιδεολογικές ή θρησκευτικές γραμμές. Οργανώνεται όλο και περισσότερο γύρω από την αξιοπιστία, την οικονομική διασύνδεση, την ασφάλεια των θαλάσσιων οδών, τις τεχνολογικές συνεργασίες και τη στρατηγική ευθυγράμμιση.
Μέσα σε αυτό το νέο περιβάλλον, η Ινδία κερδίζει έδαφος. Τα ΗΑΕ αναζητούν εταίρους που δεν θα τα εγκαταλείπουν όταν δέχονται πλήγματα. Και το Πακιστάν βλέπει με ανησυχία έναν παλαιό του υποστηρικτή να πλησιάζει όλο και περισσότερο τη Νέα Δελχί.
H κρίση στον Κόλπο δεν έδειξε μόνο την ένταση με το Ιράν. Έδειξε και ποιοι παίκτες θεωρούνται πλέον αξιόπιστοι στη νέα αρχιτεκτονική της Δυτικής Ασίας. Και σε αυτή τη νέα εξίσωση, η Ινδία εμφανίζεται ως κερδισμένη, ενώ τα ΗΑΕ δείχνουν να αναπροσαρμόζουν τις στρατηγικές τους σχέσεις με βάση ένα απλό αλλά σκληρό κριτήριο: ποιος στέκεται δίπλα τους όταν το κόστος είναι πραγματικό.
Συνέντευξη του Οβανές Γαζαριάν στον Σάββα Καλεντερίδη για την εκπομπή “Geopolitics” στη Ναυτεμπορική.
Στο αρμενικό ζήτημα, την ιστορική διαδρομή των Αρμενίων, τη Γενοκτονία του 1915, την επιχείρηση «Νέμεσις» και τη σημερινή τραγωδία του Αρτσάχ ήταν αφιερωμένη η εκπομπή Geopolitics της Ναυτεμπορικής, με τον Σάββα Καλεντερίδη και καλεσμένο τον Οβανές Γαζαριάν, μέλος της Εθνικής Αρμενικής Επιτροπής Ελλάδος.
Ο Σάββας Καλεντερίδης άνοιξε τη συζήτηση επισημαίνοντας ότι Έλληνες και Αρμένιοι υπήρξαν για χιλιετίες σύνικοι πληθυσμοί στην Ανατολία, με κοινές εμπειρίες, γειτονιές, πολιτισμικές ανταλλαγές, αλλά και κοινές τραγωδίες.
Ο Οβανές Γαζαριάν αναφέρθηκε στην πανάρχαια παρουσία των Αρμενίων στον Καύκασο και στην Ανατολία, συνδέοντας την καταγωγή τους με τον λαό του Ουραρτού. Υπενθύμισε επίσης την αναφορά του Στράβωνα, σύμφωνα με την οποία οι Αρμένιοι συνδέονται με τον Άρμενο, ήρωα της Αργοναυτικής Εκστρατείας από τη Θεσσαλία.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στη Μεγάλη Αρμενία, στις ιστορικές αρμενικές επαρχίες της Ανατολίας και στην Ανί, την ιστορική πρωτεύουσα που έμεινε γνωστή ως «η πόλη με τις 1.001 εκκλησίες».
Στη συνέχεια, η συζήτηση πέρασε στη βυζαντινή περίοδο. Ο Γαζαριάν τόνισε ότι οι Αρμένιοι δεν θεωρούσαν ξένη τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, αλλά κομμάτι και της δικής τους ιστορίας. Υπενθύμισε ότι αρκετοί βυζαντινοί αυτοκράτορες είχαν αρμενική καταγωγή, μεταξύ αυτών ο Ηράκλειος, ο Νικηφόρος Φωκάς, ο Ιωάννης Τσιμισκής και ο Λέων Ε΄ ο Αρμένιος.
Με την άνοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι Αρμένιοι εξαπλώθηκαν σε μεγάλες πόλεις, όπως η Κωνσταντινούπολη και η Σμύρνη, αναλαμβάνοντας σημαντικούς ρόλους στη διοίκηση, την οικονομία, τις τέχνες και το εμπόριο. Όπως σημείωσε ο Γαζαριάν, αυτός ο πλούτος και η κοινωνική άνοδος των χριστιανικών πληθυσμών προκάλεσαν φθόνο και εχθρότητα, που σταδιακά μετατράπηκαν σε βία.
Η εκπομπή στάθηκε εκτενώς στη Γενοκτονία των Αρμενίων. Ο Γαζαριάν περιέγραψε την 24η Απριλίου 1915 ως την ημέρα σύλληψης της αρμενικής ελίτ στην Κωνσταντινούπολη: λογοτέχνες, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, επιστήμονες και επιχειρηματίες συνελήφθησαν και πολλοί εκτελέστηκαν ή εκτοπίστηκαν.
Σύμφωνα με τον ίδιο, το σχέδιο των Νεοτούρκων είχε στόχο την εκκαθάριση της Ανατολίας από τους χριστιανικούς πληθυσμούς: Αρμενίους, Έλληνες και Ασσυρίους. Οι άνδρες οδηγήθηκαν στα τάγματα εργασίας, ενώ γυναίκες και παιδιά στις πορείες θανάτου προς τη Συρία και τη Μεσοποταμία, με τελικό σύμβολο μαρτυρίου την έρημο Ντερ Ζορ. Ο αριθμός των νεκρών Αρμενίων τοποθετείται στο 1,5 εκατομμύριο.
Στο δεύτερο μέρος, η συζήτηση επικεντρώθηκε στην επιχείρηση «Νέμεσις», την αρμενική επιχείρηση εντοπισμού και εκτέλεσης των πρωτεργατών της Γενοκτονίας. Ο Γαζαριάν εξήγησε ότι το όνομα προέρχεται από την ελληνική θεά της δίκαιης τιμωρίας και ότι στόχος δεν ήταν η εκδίκηση κατά των Τούρκων γενικά, αλλά η απόδοση δικαιοσύνης σε όσους είχαν ήδη καταδικαστεί από τουρκικά στρατοδικεία και είχαν διαφύγει.
Κεντρική στιγμή υπήρξε η εκτέλεση του Ταλαάτ Πασά στο Βερολίνο από τον Σογομόν Τεχλιριάν το 1921. Ο Τεχλιριάν συνελήφθη, οδηγήθηκε σε δίκη, παραδέχθηκε την πράξη του, αλλά αθωώθηκε από το γερμανικό δικαστήριο, καθώς παρουσιάστηκε το μέγεθος του εγκλήματος και η εξόντωση της οικογένειάς του.
Ο Οβανές Γαζαριάν αναφέρθηκε και στην αρμενική διασπορά, σημειώνοντας ότι μετά το 1922 περίπου 100.000 Αρμένιοι βρέθηκαν στην Ελλάδα μαζί με τους Έλληνες πρόσφυγες της Μικράς Ασίας. Σήμερα, όπως είπε, στην Ελλάδα ζουν περίπου 70.000 Αρμένιοι, ενώ ισχυρές κοινότητες υπάρχουν στη Γαλλία, στις ΗΠΑ, στον Καναδά, στη Μέση Ανατολή και στη Νότια Αμερική.
Η συζήτηση έφτασε και στο Αρτσάχ, γνωστό διεθνώς ως Ναγκόρνο Καραμπάχ. Ο Γαζαριάν υποστήριξε ότι πρόκειται για ιστορικά αρμενική γη, η οποία εντάχθηκε στο σοβιετικό Αζερμπαϊτζάν με απόφαση του Στάλιν. Αναφέρθηκε στις σφαγές Αρμενίων στο Μπακού και στο Σουμγκάιτ στα τέλη της σοβιετικής περιόδου, αλλά και στα γεγονότα του 2022-2023, όταν ο αρμενικός πληθυσμός του Αρτσάχ εκτοπίστηκε σχεδόν ολοκληρωτικά.
Γράφει ο Γιάννος Χαραλαμπίδης, ΣΗΜΕΡΙΝΗ
ΗΤουρκία συνεχίζει ν’ αναπτύσσει νέα οπλικά συστήματα στα κατεχόμενα, εκσυγχρονίζοντας τον Αττίλα και στέλνοντας το μήνυμα ότι δεν έχει πρόθεση ν’ αποχωρήσει από την Κύπρο. Το γεγονός αυτό δημιουργεί εκ των πραγμάτων πρόβλημα ως προς την προοπτική επανέναρξης των συνομιλιών και βιώσιμης λύσης, χωρίς την παρουσία ξένων στρατών στο νησί.
Μετά τα αντιαεροπορικά – αντιπυραυλικά συστήματα HISAR, ήρθαν στην Κύπρο πιο επικίνδυνα όπλα. Πρόκειται για μια πυροβολαρχία Συστήματος Πολλαπλών Εκτοξευτών Πυραύλων τύπου TRG-300, που βρίσκονται στο Κιόνελι και έχουν βεληνεκές 90 με 120 χιλιόμετρα! Και με τη δυνατότητα ταχείας μετακίνησης. Στην ουσία, οι κατοχικές δυνάμεις διαθέτουν πλέον μοναδικό βάθος πυρός και καλύπτουν κάθε γωνιά της ελεύθερης Κύπρου κλείνοντας επίσης τους θαλάσσιους και εναέριους διαδρόμους σε όλη την περιοχή μας προς τη Συρία και τον Λίβανο. Ανάλογη ανάπτυξη των TRG-300 έχει παρατηρηθεί προς τη Συρία. Αυτό σημαίνει ότι οι στρατηγικές αφορούν, εκτός των άλλων, και το Ισραήλ, υπό την εξής έννοια: Η Τουρκία ενισχύεται στην περίπτωση κρίσης με το Ισραήλ και πεδίο τη Συρία. Η απειλή του Αττίλα διά της κατεχόμενης Κύπρου απλώνεται και στις γειτονικές χώρες και τι τελικά επιβεβαιώνεται, όχι θεωρητικώς, αλλά στην πράξη; Ότι η τουρκική αναθεωρητική πολιτική της Άγκυρας υλοποιείται βήμα – βήμα. Και αφορά στην αλλαγή των γεωπολιτικών και νομικών σχέσεων της Τουρκίας με γειτονικές χώρες, τις οποίες επιδιώκει να έχει κάτω από τον έλεγχό της διά της σκιάς ή της χρήσης της ισχύος.
Συνήθως, μια πυροβολαρχία TRG-300 περιλαμβάνει: εκτοξευτές, οχήματα διοίκησης, ραντάρ και συστήματα επικοινωνιών, καθώς και οχήματα επαναγέμισης και υποστήριξης. Αυτό μεταφράζεται ως ικανότητα πολλαπλών κτυπημάτων και ταχύτητα αντίδρασης σε περίπτωση κρίσης. Οι συγκεκριμένοι πύραυλοι έχουν τρομακτική ακρίβεια διότι χρησιμοποιούν GPS/INS καθοδήγηση. Και δύνανται να εξουδετερώσουν στρατηγικούς στόχους, όπως:
αεροδρόμια,
στρατόπεδα,
κέντρα διοίκησης,
υποδομές – κυβερνητικά κτήρια, τηλεπικοινωνίες,
συγκεντρώσεις κρίσιμων μονάδων κ.λπ.
Το TRG-300 θεωρείται κυρίως επιθετικό όπλο κρούσης μεγάλου βεληνεκούς και αποτυπώνει τη γενικότερη στρατηγική της Τουρκίας στην Κύπρο, που σχετίζεται: 1) Με τα νέα αυτοκινούμενα ραντάρ ALP-100, που έχουν εμβέλεια 185 χλμ και συμπληρώνουν εκείνα της εγκαίρου προειδοποιήσεως, και δη στον Προφήτη Ηλία, για τον εντοπισμό και την εξουδετέρωση drones. 2) Με το αντιπυραυλικό HISAR, το οποίο έχει εμβέλεια έως και 40 χιλιόμετρα. 3) Με την αναβάθμιση του συντάγματος καταδρομών του Αττίλα, με έδρα τη Χαλεύκα, σε ταξιαρχία. 4) Με την ανάπτυξη drones Bayraktar και Akinci στο Λευκόνοικο. 5) Με τη ναυτική Βάση στο Μπογάζι, καθώς 6) και με την ανάπτυξη αεροσκαφών F-16 στην Τύμπου.
Γίνεται, λοιπόν, αντιληπτό ότι το TRG-300 λειτουργεί σε συνδυασμό με τα μεγάλης εμβέλειας και δυνατοτήτων ραντάρ, όπως είναι τα TRS/STR-700G και KALKAN-II. Αυτά τα συστήματα, σε συνδυασμό με τα HISAR, εντοπίζουν:
Κάθε εκτοξευτής TRG-300 διαθέτει 4 πυραύλους και κάθε πυροβολαρχία 4-6 περίπου εκτοξευτές, δηλαδή 16-24 πυραύλους. Μια Μοίρα με 3 πυροβολαρχίες έχει 12-18 εκτοξευτές συνολικά και 48-72 πυραύλους έτοιμους για άμεση εκτόξευση.
Όλα τα δεδομένα από τα ραντάρ μεταφέρονται στο «HAKIM», το οποίο αποφασίζει ποια μονάδα θ’ αναλάβει την αναχαίτιση ή την αντίδραση. Το «HΑΚΙΜ» είναι, όπως πολλάκις έχουμε αναφέρει σε προηγούμενα κείμενα, τουρκικό δικτυοκεντρικό σύστημα Διοίκησης και Ελέγχου (C2) για την αεράμυνα, που λειτουργεί ως ο «κεντρικός εγκέφαλος». Ως εκ τούτου, συνδέει ραντάρ, αισθητήρες και αντιαεροπορικά μέσα σε ένα ενιαίο δίκτυο, αποσαφηνίζοντας εναέριες εικόνες σε πραγματικό χρόνο (ποιος πετά, πού, πώς και ποια τα χαρακτηριστικά της απειλής). Στο πλαίσιο αυτής της λειτουργίας αξιολογεί και ιεραρχεί απειλές (UAV, αεροσκάφη, πύραυλοι cruise και ελικοπτέρων), δίνοντας εντολή εμπλοκής του καταλληλότερου διαθέσιμου όπλου. Λαμβάνει γρήγορες αποφάσεις εντός δευτερολέπτων, χωρίς διπλές εμπλοκές και λάθη μεταξύ διαφορετικών μονάδων. Χαρακτηρίζεται από ανθεκτικότητα στις ηλεκτρονικές παρεμβολές και αυξημένη αποτελεσματικότητα των αντιαεροπορικών συστημάτων που συνδέονται σε αυτό. Συνεργάζεται με ραντάρ και ηλεκτρονικά συστήματα που βρίσκονται στον Πενταδάκτυλο – στο ύψωμα 888, όπου βρίσκεται το ραντάρ TRS-22XX με ακτίνα επιτήρησης 500 χιλιόμετρα – και στο Κιόνελι (πρόκειται για το σύστημα STR-700G με ραντάρ εμβέλειας 250 χιλιομέτρων) και άλλους ηλεκτροοπτικούς αισθητήρες, συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου και τα ραντάρ των λοιπών αντιαεροπορικών συστημάτων που βρίσκονται στα κατεχόμενα. Όλο αυτό το δίκτυο είναι συνδεδεμένο με την Τουρκία και, πιο συγκεκριμένα, με το σύστημα «HΑΚΙΜ».
Ο συνδυασμός «HAKIM», ραντάρ, HISAR και TRG-300 δημιουργεί ουσιαστικά ένα δικτυοκεντρικό περιβάλλον μάχης:
Τα ραντάρ είναι τα μάτια και τ’ αφτιά, το «HAKIM» ο εγκέφαλος, και το TRG-300 είναι η αιχμή του δόρατος που πλήττει, με τα HISAR ν’ αποτελούν την ασπίδα που προστατεύει.
Υπό αυτές τις συνθήκες γίνεται κατανοητό ότι: 1. Η Κύπρος είναι ένας από τους κεντρικούς πυλώνες της Γαλάζιας Πατρίδας και το μακρύ χέρι της Τουρκίας. 2. Μειώνονται οι πιθανότητες αποχώρησης τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο, διότι η Τουρκία μετατρέπει το νησί σε δικό της αβύθιστο αεροπλανοφόρο και ορμητήριο στην Ανατολική Μεσόγειο. 3. Επιβάλλεται η ταχεία αναβάθμιση και ενίσχυση της ΕΦ για τη δημιουργία αποτροπής. 4. Δεν δικαιολογείται η όποια τουρκική αντίδραση στις συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας με τη Γαλλία, που έχουν, εκτός των άλλων, αμυντικό χαρακτήρα. Το ίδιο ισχύει και για το Ισραήλ. Δηλαδή, τι θα έπρεπε να κάνουμε σύμφωνα με το κατοχικό καθεστώς και την Άγκυρα; Να μένει το νόμιμο κράτος με τα χέρια δεμένα αφημένο στο έλεος του Αττίλα; Εκείνο που δικαιολογείται είναι η απόκτηση και ενίσχυση του αντιπυραυλικού και αντιαεροπορικού συστήματος BARAK, καθώς και άλλων, στη λογική και πρακτική πολιτική του δικαιώματος της αυτοάμυνας (άρθρο 51 του Χάρτη του ΟΗΕ).
Πρόσθετα, επιβάλλεται όπως: Πρώτο, τεθεί θέμα θεσμοθέτησης της Ευρωπαϊκής Πολυεθνικής Δύναμης (Ελλάδα, Γαλλία, Ισπανία, Ολλανδία, Ιταλία που βρίσκονται στην Κύπρο και στην περιοχή λόγω κρίσης με το Ιράν ή άλλες πρόθυμες ευρωπαϊκές χώρες) μέσω της ΕΕ, με διοικητικό κέντρο τη Βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» ή τη Ναυτική Βάση «Ε. Φλωράκης». Εάν δεν είναι αυτές οι χώρες που θα συμμετάσχουν, μπορεί να είναι κάποιες άλλες. Ή θα ήταν δυνατό μια τέτοια δύναμη να λειτουργεί στη λογική της εθελοντικής συμμετοχής. Άρα, το λογικότερο είναι αυτή η «Δύναμη Ασφάλειας, Σταθερότητας και Ειρήνης» να είναι τμήμα υποσυστήματος της ΕΕ στην πρακτική της νέας αρχιτεκτονικής άμυνας και ασφάλειας σε συνεργασία με τις ΗΠΑ, που θέλουν να επενδύσουν στη Βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» και στο Μαρί για την ολοκλήρωση της κατασκευής του ελικοδρομίου. Δεύτερο, τεθεί το θέμα της αύξησης της τουρκικής απειλής και της κατοχής ως τέτοιας ενώπιον του επικείμενου Συμβουλίου των Υπουργών Άμυνας της ΕΕ και όπως προωθηθεί μια τέτοια πολιτική, ώστε σε επόμενο Συμβούλιο Αρχηγών Κρατών και Κυβερνήσεων να περιληφθεί παράγραφος, στην οποία να περιλαμβάνεται το άρθρο 42,7 των Συνθηκών. Ως γνωστό, το εν λόγω άρθρο καθορίζει ότι, εάν κράτος μέλος δεχθεί επίθεση, τότε η ΕΕ και τα κράτη μέλη σπεύδουν να το υπερασπιστούν με ό,τι στρατιωτικά μέσα διαθέτουν. Το 42,7 είναι συναφές και συνδυάζεται με το άρθρο 222 των Συνθηκών περί Αλληλεγγύης, καθώς και με το άρθρο 51 του Χάρτη των Ην. Εθνών που αφορά στο δικαίωμα της αυτοάμυνας.
Η δεύτερη ανωτέρω επιλογή συνιστά τη διπλωματική και νομική αποτροπή και η πρώτη την πρακτική. Πέραν, δε, τούτων, υπάρχει και ένα άλλο ζήτημα: Στις 8 του μήνα θα γίνει νέα συνάντηση μεταξύ του Προέδρου Χριστοδουλίδη και του κατοχικού ηγέτη, Τουφάν Ερχιουρμάν, για την επανέναρξη των συνομιλιών. Πώς θα πάμε σε διάλογο, όταν το λεγόμενο «υπεξ» του ψευδοκράτος τονίζει ότι η συμφωνία της Κύπρου με τη Γαλλία, που περιλαμβάνει και τον αμυντικό τομέα, είναι προκλητική και δεν πρόκειται να γίνει δεκτή από το κατοχικό καθεστώς και την Τουρκία; Όπως οι Ερχιουρμάν και Ερτουγλούρογλου αναφέρουν, παραβιάζεται η «κυριαρχία του κράτους» τους. Διευκρινίζεται, δε, ότι μόνο η Τουρκία μπορεί να εγγυηθεί με τον στρατό της τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων στο νησί. Δηλαδή, ο Αττίλας δικαιούται να εξοπλίζεται, αλλά η Κυπριακή Δημοκρατία, που τελεί υπό κατοχή, δεν έχει δικαίωμα να υπογράφει αμυντικές συνεργασίες με κράτη μέλη της ΕΕ όπως είναι η Γαλλία. Μήπως τελικά τα ΜΟΕ δεν συνιστούν εργαλεία «επανένωσης», αλλά «καλής γειτονίας» μεταξύ «δύο κρατών», που θα υπογράψουν μια «συνιδρυτική πράξη» στο γεωπολιτικό πλαίσιο του νεο-Οθωμανικού Μεγαλοϊδεατισμού;
Αποτυπώνει το Σύστημα Εγκαίρου Προειδοποιήσεως.
1. Ροζ χρώμα, το ραντάρ στον Προφήτη Ηλία (ύψωμα 888), με εμβέλεια 500 χιλιόμετρα.
2. Κόκκινο χρώμα, το ραντάρ STR-E 700 G στο Κιόνελι, με εμβέλεια 250 χιλιόμετρα.
3. Πράσινο χρώμα, το ραντάρ “Kalkan II”, με 120 χιλιόμετρα.
4. Κίτρινο χρώμα, εμβέλεια πυρός του «Hisar» από 25-40 χιλιόμετρα
Η Τουρκία δημιούργησε έναν ρωσικό πυρηνικό θύλακα εντός του ΝΑΤΟ. Το Άρθρο 5 δεν θα τη σώσει ούτε από την εξουδετέρωση ούτε από το Άρθρο 3. Άρθρο του Σάι Γκαλ.
Γράφει ο Σάι Γκαλ, International Institute of Strategy
Βασικές Κρίσεις
Το Akkuyu είναι ένας ρωσικός πυρηνικός θύλακας εντός του ΝΑΤΟ: Ρωσικής ιδιοκτησίας, ρωσικής λειτουργίας και ρωσικού ελέγχου στις ακτές της Μεσογείου της Τουρκίας.
Το εργοστάσιο ενσωματώνει έναν εχθρικό κρατικό φορέα στο βασικό σύστημα ηλεκτρικής ενέργειας ενός μέλους και το θέτει υπό την κάλυψη της Συμμαχίας, συνιστώντας δομική παραβίαση των υποχρεώσεων ανθεκτικότητας του ΝΑΤΟ βάσει του Άρθρου 3.
Σε κρίση, η Ρωσία ασκεί πρακτικά βέτο στην παροχή ηλεκτρικής ενέργειας και την πυρηνική ασφάλεια ενός μέλους του ΝΑΤΟ χωρίς να υπερβαίνει τα όρια ή να αποδέχεται την απόδοση.
Η ηγεσία της Τουρκίας απορρίπτει τη μόνιμη πυρηνική ασυμμετρία, έχει προωθήσει τον εγχώριο εμπλουτισμό και συνδυάζει αυτό το δόγμα με την ανάπτυξη πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς και την επιθετική περιφερειακή σηματοδότηση.
Για την ΕΕ, το Akkuyu αντιστρέφει τη λογική της μείωσης της ρωσικής ενεργειακής μόχλευσης και επανεισάγει ρωσική πυρηνική ενέργεια στον ευρωπαϊκό χώρο ασφαλείας.
Για το ΝΑΤΟ και τα κράτη της πρώτης γραμμής, το Akkuyu είναι ένας κόμβος διπλής χρήσης, ευαίσθητος στις κυρώσεις, που εξουδετερώνεται προκινητικά μέσω νομικών, κανονιστικών, οικονομικών και κυβερνοεργαλείων. Το Ακούγιου στέκεται σαν σκυρόδεμα και αποτυγχάνει ως στρατηγικό πλεονέκτημα. Η Τουρκία διατηρεί ένα εργοστάσιο. Η Ρωσία χάνει έναν μοχλό.
Εάν το Ακούγιου μεταβεί ποτέ από προστατευόμενη πολιτική παραγωγή σε επιχειρησιακή ενεργοποίηση, το Άρθρο 5 δεν προστατεύει αυτόματα την Τουρκία. Ο πρώτος φάκελος που ανοίγει το ΝΑΤΟ είναι το Άρθρο 3: γιατί ένα μέλος ενσωμάτωσε μια ρωσικά ελεγχόμενη ευπάθεια εντός του χώρου της Συμμαχίας και στη συνέχεια περίμενε αλληλεγγύη για να καλύψει τις συνέπειες.
1. Από τον «Πρώτο Πυρηνικό Εργοστάσιο» στον Πυρηνικό Φάκελο
Το Ακούγιου παρουσιάζεται ως ο πρώτος πυρηνικός σταθμός της Τουρκίας. Είναι μόνο επιφανειακά αληθινό. Σε επίπεδο υπουργικού συμβουλίου, το Ακούγιου είναι ο δεύτερος πυρηνικός φάκελος που το ΝΑΤΟ δεν κατάφερε να ταξινομήσει εγκαίρως.
Είναι ένα συγκρότημα VVER-1200 τεσσάρων αντιδραστήρων 4,8 GW που κατασκευάστηκε, χρηματοδοτήθηκε, ανήκει και λειτουργεί σύμφωνα με το μοντέλο κατασκευής-ιδιοκτησίας-λειτουργίας της Rosatom, με τη ρωσική κρατική εταιρεία να κατέχει το πλειοψηφικό μερίδιο και την βασική τεχνογνωσία.
Είναι μια μόνιμη ρωσική πυρηνική παρουσία στο έδαφος ενός κράτους του ΝΑΤΟ. Τα καύσιμα, η συντήρηση, η εκπαίδευση και τα κρίσιμα εξαρτήματα του συστήματος ελέγχου είναι αγκυροβολημένα στη Ρωσία. Η ηλεκτρική ενέργεια βάσης της Τουρκίας και η πυρηνική μάθηση διοχετεύονται μέσω ενός ξένου επιπέδου διοίκησης στη Μεσόγειο.
Το Ιράν καθιέρωσε τον κανόνα. Ένας πυρηνικός φάκελος ξεκινά όταν το «πολιτικό» γίνεται ασπίδα για μελλοντική στρατιωτική προαιρετικότητα. Πριν από τις επιθέσεις του Ιουνίου 2025, η ΔΟΑΕ ανέφερε ότι το Ιράν είχε συσσωρεύσει πάνω από 440 κιλά ουρανίου εμπλουτισμένου έως και 60%, ενώ έχανε την ορατότητα σε βασικά στοιχεία του προγράμματος. Το μάθημα είναι δομικό, όχι ιρανικό. Το Ακούγιου βρίσκεται σε αυτόν τον χώρο. Η νομική ετικέτα είναι πολιτική. Η αρχιτεκτονική διατηρεί την ασάφεια και την εξάρτηση.
2. Αρχιτεκτονική της Εξάρτησης:
Το αποφασιστικό ερώτημα δεν είναι τι λέει η Τουρκία για το Ακούγιου. Είναι ποιος μπορεί να το ενεργοποιήσει, να το επιβραδύνει ή να το απενεργοποιήσει.
Η Rosatom κατέχει και λειτουργεί το εργοστάσιο. Ρωσικές οντότητες παρέχουν καύσιμα, συντήρηση, τον αγωγό εκπαίδευσης και βασικά στοιχεία των συστημάτων ελέγχου. Το τουρκικό προσωπικό εκπαιδεύεται στη Ρωσία. Οι διαδικασίες αδειοδότησης και ασφάλειας συνδέονται με τη ρωσική τεχνική τεκμηρίωση και λογισμικό.
Το Ακούγιου δεν είναι στρατηγικά αθώο. Ένας Ρώσος κρατικός παράγοντας έχει αρνητικό έλεγχο στην παροχή ηλεκτρικής ενέργειας σε ένα μέλος του ΝΑΤΟ που βρίσκεται σε κρίση. Η Ρωσία καθυστερεί τα καύσιμα, παρατείνει τους κύκλους συντήρησης, επιβραδύνει τις εγκρίσεις, χειραγωγεί τις ενημερώσεις λογισμικού και προκαλεί αβεβαιότητα στα συστήματα ασφαλείας. Υποβαθμίζει την παραγωγή χωρίς να υπερβαίνει τα όρια ή να αποδέχεται την απόδοση. Καμία από αυτές τις κινήσεις δεν απαιτεί πυραύλο. Όλες περιπλέκουν τον σχεδιασμό του ΝΑΤΟ και μειώνουν την ανθεκτικότητα της Τουρκίας.
Πρόκειται για έναν μόνο ξένο κόμβο βέτο στο πλέγμα ενός μέλους, που χαρακτηρίζεται ως πρόοδος και προστατεύεται ως πολιτική υποδομή.
3. Δόγμα και Παράδοση: Το Τουρκικό Πρόγραμμα Σπουδών
Η υποδομή γίνεται πυρηνικό αρχείο όταν ευθυγραμμίζεται με το δόγμα και την παράδοση.
Ο Ερντογάν απορρίπτει μια παγκόσμια τάξη στην οποία ορισμένα κράτη διαθέτουν πυραύλους με πυρηνικά όπλα, ενώ η Τουρκία δεν έχει την ίδια δυνατότητα. Υποστηρίζει ότι η πυρηνική δυνατότητα είτε απαγορεύεται σε όλους είτε επιτρέπεται σε όλους. Επιτρέπει στον εγχώριο εμπλουτισμό να εισέλθει στο πολιτικό λεξιλόγιο.
Η Τουρκία δοκιμάζει και διαφημίζει πυραύλους μεγαλύτερου βεληνεκούς και στρατιωτική εμβέλεια, συμπεριλαμβανομένων απειλών που αναφέρονται στην Αθήνα και δηλώσεων για «είσοδο» στο Ισραήλ όπως έκανε στη Λιβύη και το Ναγκόρνο-Καραμπάχ.Η εμβέλεια γίνεται γλώσσα, η γλώσσα γίνεται σηματοδότηση, η σηματοδότηση γίνεται συνήθεια.
Η ρωσικής διαχείρισης αρχιτεκτονική του Ακούγιου, το δόγμα της Άγκυρας και η πυραυλική κουλτούρα της αποτελούν ένα ενιαίο πρόγραμμα σπουδών: ισότητα, παράπονα, κυρίαρχη τεχνολογία, μελλοντική προαιρετικότητα. Ο φάκελος είναι ανοιχτός.
4. Υποχρέωση του ΝΑΤΟ και παραβίαση της Τουρκίας
Το πρόβλημα του ΝΑΤΟ ξεκινά πριν από τη σύγκρουση. Το Άρθρο 3 απαιτεί από τους Συμμάχους να διατηρήσουν και να αναπτύξουν την ικανότητα αντίστασης σε ένοπλη επίθεση. Η ενεργειακή ανθεκτικότητα και η ασφαλής υποδομή είναι βασικές για αυτήν την υποχρέωση.
Το Ακούγιου ενσωματώνει έναν εχθρικό κρατικό φορέα στο βασικό φορτίο ενός μέλους και θέτει αυτήν την εξάρτηση υπό την κάλυψη του ΝΑΤΟ. Η Τουρκία εισάγει ρωσικό βέτο στο δίκτυό της και ζητά από τη Συμμαχία να αντιμετωπίσει τον κόμβο ως κανονική υποδομή. Αυτή είναι μια λειτουργική παραβίαση του Άρθρου 3.
Το Άρθρο 8 αποκαλύπτει την αντίφαση. Οι Σύμμαχοι δεν αναλαμβάνουν δεσμεύσεις που έρχονται σε αντίθεση με τη Συνθήκη. Το Ακούγιου παρέχει σε έναν ρωσικό κρατικό φορέα μακροπρόθεσμη εξουσία επί της παροχής ηλεκτρικής ενέργειας σε ένα μέλος του ΝΑΤΟ που βρίσκεται σε κρίση. Η σύγκρουση αναδύεται όταν η Μόσχα εκμεταλλεύεται τη θέση της και η Άγκυρα αναμένει ότι το αποτέλεσμα θα αντιμετωπιστεί ως εξωτερικό σοκ. Το ΝΑΤΟ δεν εγγυάται την αυτοεπιβαλλόμενη ευαλωτότητα.
Οι διαβουλεύσεις του Άρθρου 4 φέρνουν το θέμα στο φως της δημοσιότητας ως αποτυχία ανθεκτικότητας και ως δοκιμασία για το εάν η Συμμαχία ανέχεται την ευαλωτότητα κατ’ επιλογή.
Το Άρθρο 5 είναι μια κρίση, όχι ένα δικαίωμα. Οι Σύμμαχοι αμύνονται ενάντια σε εξωτερικές επιθέσεις. Δεν εγγυώνται τις συνέπειες της σκόπιμης διαρθρωτικής εξάρτησης από έναν εχθρικό προμηθευτή.
5. Η Ενεργειακή Πολιτική της Ευρώπης Στράφηκε Εναντίον της
Το Akkuyu επανεισάγει ρωσική πυρηνική ενέργεια στον ευρωπαϊκό χώρο ασφαλείας μέσω μιας πύλης του ΝΑΤΟ.
Η ευρωπαϊκή πολιτική μειώνει τη στρατηγική εξάρτηση από τη ρωσική ενέργεια και κλείνει τα κενά που επιτρέπουν στη Μόσχα να μετατρέπει τις εξαγωγές σε πίεση. Το Akkuyu αντιστρέφει αυτήν την κατεύθυνση. Εγκαθιδρύει έναν ρωσικό πυρηνικό κόμβο στη Μεσόγειο.
Κάθε αποστολή καυσίμων, ανταλλακτικών, ενημερώσεων λογισμικού και ανανέωσης ασφάλισης υπερβαίνει ένα όριο κυρώσεων και συμμόρφωσης. Το Akkuyu είναι ένας κόμβος ευαίσθητος στις κυρώσεις εκ κατασκευής.
Οι ευρωπαϊκές ρυθμιστικές αρχές και αγορές το αντιμετωπίζουν αναλόγως. Το Akkuyu γίνεται ένα μόνιμο βάρος συμμόρφωσης. Οι δανειστές και οι ασφαλιστές αποτιμούν τον ρωσικό κυρίαρχο κίνδυνο σε έδαφος του ΝΑΤΟ. Οι Τούρκοι οικονομικοί παράγοντες κληρονομούν αυτήν την έκθεση. Το εργοστάσιο γίνεται ακριβό πριν γίνει παραγωγικό.
6. Εξουδετέρωση του Akkuyu Πριν από το Πρώτο Χτύπημα
Το Akkuyu εξουδετερώνεται πριν από οποιοδήποτε χτύπημα. Του στερείται η ιδιότητα ενός κανονικού, τραπεζικά εφαρμόσιμου, ασφαλίσιμου και αξιόπιστου τμήματος υποδομής.
Τα σύγχρονα πυρηνικά συστήματα λειτουργούν μέσω νόμου, χρηματοδότησης, ρύθμισης και λογισμικού. Η αδειοδότηση και η ασφάλιση εξαρτώνται από τον διαχωρισμό από τον ρωσικό έλεγχο, την πλήρη διαφάνεια των συστημάτων ελέγχου και την ανεξάρτητη κυβερνοασφάλεια. Η χρηματοδότηση περιορίζεται μέσω της ταξινόμησης ως περιουσιακό στοιχείο που εκτίθεται σε κυρώσεις. Οι ασκήσεις πυρηνικής ασφάλειας εκθέτουν κάθε εξάρτηση.
Κάθε αναπάντητο ερώτημα καθυστερεί τη σύνδεση. Κάθε ανεπίλυτη εξάρτηση αυξάνει το κόστος. Το εργοστάσιο βρίσκεται σε καλή κατάσταση, απασχολεί προσωπικό και συνδέει καλώδια, αλλά αποτυγχάνει ως στρατηγικό περιουσιακό στοιχείο εάν δεν μπορεί να αποδείξει ότι ένας εχθρικός προμηθευτής δεν έχει στην πράξη βέτο στη λειτουργία του.
7. Το Τουρκικό Παράδοξο
Το Ακούγιου δημιουργεί ένα παράδοξο που η Τουρκία δεν επιλύει.
Για να διεκδικήσει την προστασία του Άρθρου 5, η Άγκυρα παρουσιάζει το εργοστάσιο ως συνηθισμένη υποδομή. Για να διατηρήσει την πυρηνική επιλογή, διατηρεί την ασάφεια. Για να διεκδικήσει την κυριαρχία, αγνοεί τον ρωσικό έλεγχο. Για να επιμείνει στην πολιτική πρόθεση, αποσυνδέει το εργοστάσιο από την πυρηνική ρητορική και τη σηματοδότηση πυραύλων.
Κάθε κίνηση αποδυναμώνει την άλλη. Όσο περισσότερο το Ακούγιου παρουσιάζεται ως ανεξαρτησία, τόσο πιο σαφές γίνεται το ξένο βέτο. Όσο περισσότερο παρουσιάζεται ως φυσιολογικό, τόσο περισσότερος έλεγχος αποκαλύπτει την ανωμαλία του.
Η Ελλάδα και το Ισραήλ, μαζί με την Κύπρο και τα ευθυγραμμισμένα ευρωπαϊκά κράτη, κατατάσσουν το Ακούγιου ως αποτυχία ανθεκτικότητας, ευπάθεια στις κυρώσεις, ανωμαλία πυρηνικής ασφάλειας και μελλοντικό πρόβλημα στρατιωτικής ασάφειας. Γίνεται βάρος που κουβαλάει μόνη της η Τουρκία.
8. Ταξινόμηση, όχι καταστροφή
Το Ιράν απέδειξε τον κανόνα: ο πυρηνικός κίνδυνος ξεκινά όταν ο «άμαχος» προστατεύει την ασάφεια. Το Ακούγιου είναι η τουρκική εκδοχή. Είναι μια πυρηνική εξάρτηση που λειτουργεί από τη Ρωσία εντός ενός κράτους του ΝΑΤΟ, του οποίου η ηγεσία απορρίπτει τη μόνιμη πυρηνική ασυμμετρία και μιλάει στη γλώσσα της εμβέλειας.
Το εργοστάσιο δεν καταστρέφεται. Ονομάζεται. Μόλις αντιμετωπιστεί ως ρωσικός πυρηνικός θύλακας εντός του ΝΑΤΟ, παραβίαση του Άρθρου 3, κόμβος ευαίσθητος στις κυρώσεις και μελλοντική επιπλοκή του Άρθρου 5, η αξία του καταρρέει.
Η κυριαρχία μετριέται σε συμβόλαια καυσίμων, πρόσβαση σε λογισμικό, ασφαλιστικές υπογραφές, κώδικες δικτύου και την ικανότητα λειτουργίας χωρίς να ρωτά τη Μόσχα. Το Ακούγιου αποτυγχάνει σε αυτό το τεστ. Αυτός είναι ο φάκελος.
9. Εάν το Ακούγιου Πληγεί: Το Άρθρο 3 Ανοίγει Πριν από το Άρθρο 5
Το Ακούγιου προστατεύεται μόνο όσο παραμένει αυτό που λέει η Άγκυρα ότι είναι: πολιτική παραγωγή. Αυτή η προστασία είναι πραγματική. Δεν είναι απόλυτη.
Το όριο δεν είναι ρητορική. Είναι λειτουργία. Εάν το Ακούγιου γίνει μέρος της στρατιωτικής ενίσχυσης, της συνέχειας της διοίκησης, της καταναγκαστικής υποδομής, του ρωσικού επιχειρησιακού βάθους, της προστατευόμενης εφοδιαστικής ή μιας ευρύτερης αλυσίδας τουρκικής απειλής, το αρχείο αλλάζει. Η ετικέτα «πολιτικός» δεν ελέγχει πλέον την ανάλυση. Η λειτουργία το κάνει.
Η Άγκυρα θα επικαλεστεί το Άρθρο 5. Δεν θα είναι αρκετό.
Το Άρθρο 5 δεν είναι αυτόματη ασπίδα. Είναι μια πολιτική κρίση που απαιτεί συμμαχική εμπιστοσύνη και συναίνεση. Δεν διαμορφώνεται συναίνεση γύρω από μια ρωσικά ελεγχόμενη ευπάθεια που η Τουρκία δημιούργησε, επέκτεινε και αρνήθηκε να διορθώσει. Καμία συμμαχία δεν είναι υποχρεωμένη να υπερασπιστεί την αυτοπροκαλούμενη έκθεση. Καμία συνθήκη δεν μετατρέπει την επιρροή της Μόσχας εντός της Τουρκίας σε βάρος του ΝΑΤΟ.
Το πρώτο αρχείο που ανοίγει είναι το Άρθρο 3.
Το Άρθρο 3 θέτει το πραγματικό ερώτημα: γιατί ένα μέλος του ΝΑΤΟ τοποθέτησε έναν εχθρικό κρατικό φορέα στο βασικό του σύστημα; Γιατί έδωσε στη Ρωσία καύσιμα, συντήρηση, λογισμικό, εκπαίδευση και συνέχεια; Γιατί μετέτρεψε κρίσιμες υποδομές σε στρατηγική ασάφεια. Γιατί περίμενε αλληλεγγύη για να προστατεύσει το αποτέλεσμα.
Αν ποτέ χτυπηθεί το Ακούγιου, το ΝΑΤΟ δεν θα ξεκινήσει με το «ποιος επιτέθηκε στην Τουρκία». Θα ξεκινήσει με το «τι έγινε το Ακούγιου».
Αν η απάντηση είναι η επιχειρησιακή ενεργοποίηση, το Άρθρο 5 δεν σώζει την Άγκυρα. Το Άρθρο 3 την κατηγορεί.
Εκεί είναι που σπάει η συναίνεση. Οι Σύμμαχοι υπερασπίζονται την Τουρκία από την επιθετικότητα. Δεν υπερασπίζονται τον ρωσικό έλεγχο εντός της Τουρκίας. Δεν προστατεύουν την πυρηνική ασάφεια με πολιτική κάλυψη. Δεν εγγυώνται μια ευπάθεια που η Τουρκία εγκατέστησε κατ’ επιλογή.
Η ακολουθία είναι καθορισμένη: ταξινόμηση, πίεση, απομόνωση, αποτυχία συμμόρφωσης. Μόνο αφού κλείσουν αυτές οι πύλες εισέρχεται στη συζήτηση η βία. Ακόμα και τότε, το ζήτημα δεν είναι η τιμωρία. Είναι η αφαίρεση λειτουργίας, ροής και ολοκλήρωσης.
Ο κίνδυνος του Ακούγιου δεν είναι ότι μπορεί να βομβαρδιστεί. Ο κίνδυνος είναι ότι η Άγκυρα δημιουργεί τις νομικές και στρατηγικές συνθήκες υπό τις οποίες άλλοι θα υποστηρίζουν ότι δεν αξίζει πλέον την προστασία που αναλαμβάνει.
Πριν το Ακούγιου γίνει στόχος, γίνεται αποδεικτικό στοιχείο.
H κρίση στον Κόλπο δεν έδειξε μόνο την ένταση με το Ιράν. Έδειξε και ποιοι παίκτες θεωρούνται πλέον αξιόπιστοι στη...
Συνέντευξη του Οβανές Γαζαριάν στον Σάββα Καλεντερίδη για την εκπομπή "Geopolitics" στη Ναυτεμπορική.
Αν επιθυμεί το κράτος να παραμείνει ο κόσμος στα ορεινά χωριά του θα πρέπει να δημιουργεί υποδομές και όχι να...
Μια πλατφόρμα με πάνω από 850 χιλιάδες ακολούθους στο X παρουσιαζόταν ως ανεξάρτητος aggregator ειδήσεων από εμπόλεμες ζώνες. Μια έρευνα...
Τουρκικοί επιθετικοί πύραυλοι TRG-300 με βεληνεκές 120 χλμ στο Κιόνελι Λειτουργούν ως «κεραυνοί» του Αττίλα με ασπίδα τα HISAR, μάτι...
«Μπλόκο» από τις ελληνικές αρχές στην Ισίν Καρατζά στο «Ελευθέριος Βενιζέλος»! Απέλαση με φόντο την Κομοτηνή και το επεισόδιο του 2024
Τραγωδία στο Μπαλίκεσιρ! Συντριβή τουρκικού F-16 – Νεκρός ο πιλότος – Σοκάρει η στιγμή της πτώσης (ΒΙΝΤΕΟ)
Ο Τασούλας ξέχασε στον αέρα τα λόγια του! Το φάλτσο της 25ης Μαρτίου που έδειξε αμηχανία στο ύψος του θεσμού του προέδρου της Δημοκρατίας
Τραγωδία στο Μπαλίκεσιρ: Αποκαλύφθηκε η ταυτότητα του πιλότου του F-16 που συνετρίβη! «Είμαστε εδώ για το μέλλον μας στους αιθέρες» δήλωνε σε πρωτοχρονιάτικο μήνυμα της Πολεμικής Αεροπορίας
Στρατηγική Σύμπραξη Ελλάδας-Κορέας-ΗΠΑ! Ο Όμιλος ONEX Μετατρέπει τα Ελληνικά Ναυπηγεία σε Διεθνή Κόμβο Καινοτομίας
Ποιος προστατεύει την αλήθεια; Ο «Έλληνας» δολοφόνος στη Γερμανία που…. δεν ήταν ποτέ Έλληνας
H Γκίλφοϊλ πήρε το “όπλο” της! «Είμαι εδώ ως Αμερικανίδα πρέσβης και αυτό σημαίνει να αντισταθώ πολύ επιθετικά στα κινεζικά συμφέροντα» – Η Ελευσίνα ως «αντίβαρο» στον Πειραιά
Τούρκος διπλωμάτης αποστομώνει Έλληνες Ακαδημαϊκούς ότι η Τουρκία έχει δικαιώματα στο Αιγαίο! “Σημάδι ότι η «Γαλάζια Πατρίδα» είναι πλέον βυθισμένη σε βαθιά νερά”
