Στην 389η εκπομπή «Με το κλειδί της Ιστορίας» στο Blue Sky, ο Γιάννης Θεοδωράτος παρουσίασε μια ευρεία ανάλυση για την Κύπρο, την Ανατολική Μεσόγειο, το Ιράν, την Ουκρανία και τη σύγχρονη ελληνική ναυτική ιστορία, με βασικό μήνυμα ότι «η ελπίδα δεν συνιστά στρατηγική».

Ξεκινώντας από τον Θουκυδίδη και τον διάλογο των Μηλίων, ο Θεοδωράτος τόνισε ότι η φράση «η ελπίς παραμύθιον κινδύνου» πρέπει να διαβαστεί ως προειδοποίηση για τον ελληνισμό. Κατά την εκτίμησή του, η συζήτηση για νέα λύση στο Κυπριακό δεν μπορεί να βασίζεται σε προσδοκίες, αλλά σε ισχύ, σχεδιασμό και ρεαλισμό.

Στο επίκεντρο της ανάλυσης βρέθηκε η Κύπρος, την οποία χαρακτήρισε στρατηγικό ανάχωμα απέναντι στον σουνιτικό ριζοσπαστικό αναθεωρητισμό με σημείο αναφοράς την Τουρκία και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Υπογράμμισε ότι το 37% της Μεγαλονήσου παραμένει υπό κατοχή, ότι το ψευδοκράτος δεν έχει αναγνωριστεί από κανέναν πλην της Τουρκίας και ότι δεν πρέπει να σβηστεί από τη συζήτηση το γεγονός της εισβολής και κατοχής.

Ο Θεοδωράτος επανέφερε τη φράση του Τάσσου Παπαδόπουλου, «παρέλαβα κράτος, δεν θα παραδώσω κοινότητα», υποστηρίζοντας ότι κάθε σχέδιο που μετατρέπει την Κυπριακή Δημοκρατία σε ετεροπροσδιοριζόμενη κοινότητα συνιστά ομολογία ήττας. Εξέφρασε έντονη αντίθεση σε σενάρια που θα οδηγούσαν την Κύπρο σε μια μορφή διευθέτησης με τουρκική συγκυριαρχία, με αντάλλαγμα επιστροφές περιοχών όπως η Μόρφου ή η Αμμόχωστος.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στο ενδεχόμενο ένταξης της Κύπρου στο ΝΑΤΟ. Όπως είπε, το ζήτημα δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως όχημα για να αποκτήσει η Τουρκία ρόλο στην ασφάλεια, την ενέργεια και τη στρατηγική αρχιτεκτονική της Ανατολικής Μεσογείου. Αντιθέτως, πρότεινε μια διαφορετική λογική: η Ελλάδα να θέσει το θέμα στο ΝΑΤΟ, να προκαλέσει το αναμενόμενο τουρκικό βέτο και στη συνέχεια, σε συνεργασία με ΗΠΑ, Γαλλία, Κύπρο και Ισραήλ, να προχωρήσει σε νέο σύμφωνο ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο, στο οποίο θα μπορούσε αργότερα να ενταχθεί και η Αίγυπτος.

Στην ανάλυσή του υποστήριξε ότι η Κύπρος, το Καστελλόριζο, η Ρόδος, τα Δωδεκάνησα, η Κρήτη και το Αιγαίο «κλειδώνουν» τη νεοοθωμανική ναυτική ισχύ της Τουρκίας. Γι’ αυτό, όπως είπε, η ισχυροποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων Ελλάδας και Κύπρου είναι μονόδρομος και πρέπει να συνοδευτεί από χρηματοδότηση, αμυντικές υποδομές, αμερικανικές και γαλλικές εγκαταστάσεις και στενή συνεργασία με το Ισραήλ.

Στο δεύτερο μέρος της εκπομπής, ο Θεοδωράτος αναφέρθηκε στην κρίση με το Ιράν και στα Στενά του Ορμούζ. Με αφορμή χάρτη του CSIS για την εμβέλεια των ιρανικών Shahed, σχολίασε ότι αυτά τα μη επανδρωμένα συστήματα έχουν δημιουργήσει πλέον δική τους «κλάση». Στάθηκε επίσης στο ενδεχόμενο το Ιράν να επιχειρήσει να επιβάλει έλεγχο ή «διόδια» στη διέλευση πλοίων από τα Στενά του Ορμούζ, λέγοντας ότι κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε επικίνδυνο προηγούμενο διεθνώς.

Όπως σημείωσε, αν γίνει δεκτή μια τέτοια λογική, τότε θα μπορούσαν να ακολουθήσουν αντίστοιχες απαιτήσεις σε Βόσπορο, Δαρδανέλια, Γιβραλτάρ, Μάγχη, Μεσσήνη και άλλα στρατηγικά περάσματα. Γι’ αυτό χαρακτήρισε το ενδεχόμενο εξαιρετικά προβληματικό για την ελευθερία της ναυσιπλοΐας.

Στη συνέχεια, η εκπομπή πέρασε στον πόλεμο της Ουκρανίας. Ο Θεοδωράτος σημείωσε ότι ο πόλεμος έχει ήδη ξεπεράσει σε διάρκεια τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και κινδυνεύει να πλησιάσει ακόμη και τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Παρουσίασε την επίθεση ουκρανικών drones σε στόχους κοντά στη Μόσχα και στάθηκε ιδιαίτερα στην εμφάνιση νέων φθηνών οπλικών συστημάτων, τα οποία, όπως είπε, μπορούν να προκαλέσουν ζημιές δυσανάλογες του κόστους τους.

Αναφέρθηκε σε ουκρανικά συστήματα όπως το Dart, που μεταφέρεται με αερόστατο σε μεγάλο ύψος και εξαπολύεται πάνω από την περιοχή του στόχου, αλλά και στο αμερικανικό Hornet, ένα kamikaze drone με εμβέλεια περίπου 150 χιλιομέτρων. Υπογράμμισε ότι η τεχνητή νοημοσύνη επιτρέπει σε τέτοια συστήματα να αναγνωρίζουν στόχους όπως φορτηγά, άρματα και πυροβόλα, προκαλώντας μεγάλες απώλειες στη ρωσική εφοδιαστική αλυσίδα.

Το συμπέρασμα που έβγαλε ήταν σαφές: «Εκεί σκοτώνονται, εμείς μαθαίνουμε». Προειδοποίησε ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να παρακολουθεί παθητικά τις τεχνολογικές εξελίξεις του πολέμου, αλλά να αποκτήσει τεχνογνωσία και συμμετοχή σε αντίστοιχα προγράμματα.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και η αναφορά του στην ανακοίνωση των Τούρκων αρχαιολόγων για τον εντοπισμό του πεδίου της μάχης του Γρανικού ποταμού. Ο Θεοδωράτος προειδοποίησε ότι πίσω από τέτοιες κινήσεις υπάρχει, κατά την άποψή του, ύπουλο τουρκικό πολιτιστικό σχέδιο αποδόμησης της ελληνικότητας της ιστορίας και προώθησης ενός ιδιότυπου «μακεδονισμού». Κάλεσε την ελληνική πλευρά να είναι έτοιμη να αντεπιτεθεί στο πεδίο της ιστορίας και του πολιτισμού.

Το πιο συγκινητικό κομμάτι της εκπομπής ήταν αφιερωμένο στην ακταιωρό «Φαέθων» και στην επιχείρηση του Αυγούστου 1964 στην Κύπρο. Ο Θεοδωράτος αναφέρθηκε σε εκδήλωση στην Υπηρεσία Ιστορίας Ναυτικού, όπου μίλησαν πρωταγωνιστές της εποποιίας. Θύμισε ότι οι ακταιωροί «Φαέθων» και «Αρίων» έδρασαν σε μια περίοδο κατά την οποία η Ελλάδα δεν είχε δυνατότητα αποστολής αεροσκαφών στην Κύπρο, ενώ οι Τούρκοι εφοδίαζαν διά θαλάσσης τον θύλακα Μανσούρας–Κοκκίνων.

Σύμφωνα με την αφήγησή του, ο «Αρίων» με κυβερνήτη τον Δημήτριο Μιτσάτσο, παρά τα τεχνικά προβλήματα και το μοναδικό πυροβόλο Bofors των 40 χιλιοστών, κατάφερε να προκαλέσει πλήγμα σε αποθήκη πυρομαχικών και να συμβάλει αποφασιστικά στις επιχειρήσεις. Η άκρως απόρρητη επιχείρηση δημιούργησε τις πρώτες συνθήκες αεροναυτικής σύγκρουσης στην Κύπρο.

Ο «Φαέθων», παμπάλαιο σκάφος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, βρέθηκε αντιμέτωπος με τουρκικά F-100 Super Sabre και, όπως τόνισε, κατάφερε με το πυροβόλο του να καταρρίψει τουρκικό αεροσκάφος, γεγονός που τον έβαλε στην ιστορία. Οι Τούρκοι εντόπισαν στη συνέχεια το σκάφος στον Όρμο του Ξηρού και εξαπέλυσαν επιθέσεις με στόχο τη βύθισή του.

Ο Θεοδωράτος διάβασε τα ονόματα των πεσόντων: Χρυσούλης, Αγάθος, Πανάγος, Θεοδωράτος, Καπαλούκας, Νιάφας, Άντης και Φιλίτας, τονίζοντας ότι έπεσαν υπέρ πατρίδος. Αναφέρθηκε επίσης στον Μιχάλη Καγιαλάρη και στον Δημήτριο Μιτσάτσο, ο οποίος έχασε το δεξί του χέρι στις επιχειρήσεις.

Με έντονη συγκίνηση υπογράμμισε ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι η σύγχρονη ιστορία του Πολεμικού Ναυτικού, οι σημερινοί ναυμάχοι, οι ζωντανοί ήρωες που πρέπει να αναγνωριστούν από την Πολιτεία. Ζήτησε να τιμηθούν ουσιαστικά από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και τον πρωθυπουργό, όχι επειδή ζητούν ανταλλάγματα, αλλά επειδή έκαναν το καθήκον τους και αξίζουν δικαίωση.

Η εκπομπή έκλεισε με τιμή στους ανθρώπους του Πολεμικού Ναυτικού και στο Ελληνικό Ινστιτούτο Ναυτικής Ιστορίας, με τον Θεοδωράτο να τονίζει ότι τέτοιες μορφές πρέπει να μιλούν στη νεολαία, γιατί από αυτές εμπνέονται οι επόμενες γενιές.

Το κεντρικό μήνυμα της εκπομπής ήταν καθαρό: ο ελληνισμός δεν μπορεί να πορεύεται με ευχές, ελπίδες και αυταπάτες. Χρειάζεται ισχύ, ιστορική μνήμη, ναυτική στρατηγική, τεχνολογική προσαρμογή και αποφασιστικότητα.

Στις ραγδαίες γεωπολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, στη στρατηγική αντιπαράθεση Τουρκίας–Ισραήλ, αλλά και στη διαμόρφωση νέων περιφερειακών συμμαχιών επικεντρώθηκε η εκπομπή Direct News με τον Ανδρέα Μουντζουρούλια.

Κατά τη διάρκεια της ανάλυσης παρουσιάστηκαν δηλώσεις Ισραηλινών αξιωματούχων και πρώην στελεχών των υπηρεσιών ασφαλείας, οι οποίοι εμφανίζονται ιδιαίτερα ανήσυχοι για τον αυξανόμενο ρόλο της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Όπως επισημάνθηκε, στο Ισραήλ η στρατηγική του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και οι κινήσεις της Άγκυρας αποτελούν πλέον κορυφαίο θέμα συζήτησης, με Ισραηλινούς παράγοντες να κάνουν λόγο για μια νέα γεωπολιτική σύγκρουση που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Σύμφωνα με όσα παρουσιάστηκαν στην εκπομπή, στο Ισραήλ διαμορφώνεται η εκτίμηση ότι απέναντι σε έναν άξονα Τουρκίας, Κατάρ, Πακιστάν και τμημάτων του αραβικού κόσμου, αναπτύσσεται σταδιακά ένα διαφορετικό πλέγμα συνεργασιών με τη συμμετοχή του Ισραήλ, της Ελλάδας, της Κύπρου, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και της Ινδίας.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στον διάδρομο IMEC, ο οποίος παρουσιάστηκε ως ένας από τους βασικούς λόγους της ευρύτερης γεωπολιτικής αντιπαράθεσης που εξελίσσεται στην περιοχή.

Η εκπομπή στάθηκε επίσης σε πρόσφατες δηλώσεις Ισραηλινού υπουργού, ο οποίος έκανε σαφή αναφορά στην ανάγκη εμβάθυνσης των σχέσεων του Ισραήλ με την Ελλάδα και την Κύπρο, υπογραμμίζοντας τη σημασία της συνεργασίας των τριών χωρών απέναντι στις αναθεωρητικές πολιτικές της Άγκυρας.

Παρουσιάζοντας τις σχετικές τοποθετήσεις, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας ανέφερε ότι στο Ισραήλ η Τουρκία θεωρείται πλέον ο βασικός ανταγωνιστής για την περιφερειακή επιρροή. Μάλιστα, σύμφωνα με τα όσα μεταφέρθηκαν στην εκπομπή, Ισραηλινοί κύκλοι εμφανίζονται πεπεισμένοι ότι η Άγκυρα επιδιώκει να εξελιχθεί στην ηγετική δύναμη του ισλαμιστικού μπλοκ της περιοχής.

Ξεχωριστή αναφορά έγινε στις σχέσεις της Τουρκίας με τη Χαμάς και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Σύμφωνα με την ανάλυση που παρουσιάστηκε, στο Ισραήλ επικρατεί η εκτίμηση ότι η τουρκική πολιτική στηρίζει έμμεσα ή άμεσα τις συγκεκριμένες δομές, γεγονός που ενισχύει τις ανησυχίες της ισραηλινής πλευράς.

Παράλληλα, παρουσιάστηκαν απόψεις πρώην αξιωματούχου της Μοσάντ, ο οποίος φέρεται να εξέφρασε προβληματισμό για την αυξανόμενη επιρροή του Κατάρ στην αμερικανική πολιτική σκηνή, αλλά και για τις διασυνδέσεις οικονομικών και επιχειρηματικών συμφερόντων που επηρεάζουν τις αποφάσεις της Ουάσιγκτον στη Μέση Ανατολή.

Στην εκπομπή έγινε ακόμη λόγος για την ενίσχυση της αμυντικής συνεργασίας Ελλάδας και Ισραήλ, με αναφορές στην ανάπτυξη νέων αμυντικών δυνατοτήτων στο Αιγαίο και στη δημιουργία ισχυρότερης αεράμυνας, η οποία –όπως τονίστηκε– προκαλεί ανησυχία στην Τουρκία.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε και στις δηλώσεις Ισραηλινού υπουργού σχετικά με την Κύπρο και το Διεθνές Δίκαιο. Σύμφωνα με όσα παρουσιάστηκαν, η ισραηλινή πλευρά αναγνωρίζει το δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα, ενώ ασκεί κριτική στην τουρκική πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο και στην κατεχόμενη Κύπρο.

Στο κλείσιμο της εκπομπής, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας υποστήριξε ότι διαμορφώνεται μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο, με δύο ανταγωνιστικά στρατόπεδα να επιχειρούν να ελέγξουν τις εξελίξεις. Όπως τόνισε, η περιοχή εισέρχεται σε μια περίοδο ανακατατάξεων, όπου οι στρατηγικές συμμαχίες, οι ενεργειακοί διάδρομοι και οι περιφερειακές ισορροπίες θα καθορίσουν τις εξελίξεις των επόμενων ετών.

Μια ιδιαίτερα αιχμηρή παρέμβαση για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, τον ρόλο των ΗΠΑ, τη θέση του Ιράν, την απομόνωση του Ισραήλ και την αναβάθμιση της Τουρκίας έκανε ο πρέσβης ε.τ. Γιώργος Αϋφαντής στη Ναυτεμπορική TV.

Ο κ. Αϋφαντής, σχολιάζοντας την κατάσταση μετά τη συμφωνία αποκλιμάκωσης, υποστήριξε ότι βρισκόμαστε σε φάση απεμπλοκής, με ένα αρχικό μνημόνιο κατανόησης και έναν οδικό χάρτη 60 ημερών. Όπως σημείωσε, η συμφωνία είναι ουσιαστικά ένα σύντομο κείμενο που προβλέπει διαπραγμάτευση για μια τελική συμφωνία, με άμεσο πρακτικό αποτέλεσμα το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.

Κατά τον ίδιο, ο Ντόναλντ Τραμπ επιχειρεί να παρουσιάσει ως μεγάλη επιτυχία το γεγονός ότι τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν ανοιχτά, όμως στην πραγματικότητα οι Ηνωμένες Πολιτείες επέστρεψαν στο καθεστώς που υπήρχε πριν από την κρίση.

Ο πρώην πρέσβης εκτίμησε ότι οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν να επιβάλουν τη βούλησή τους στο Ιράν με στρατιωτικά μέσα. «Δεν έχασαν από το Ιράν. Έχασαν επειδή τα έβαλαν με τη γεωγραφία», ήταν η ουσία της τοποθέτησής του, εξηγώντας ότι η Τεχεράνη, ακόμη και χωρίς αξιόλογη αεροπορία ή ναυτικό, διαθέτει το κρίσιμο γεωγραφικό πλεονέκτημα των Στενών του Ορμούζ.

Όπως είπε, το Ιράν απέδειξε ότι μπορεί να απειλήσει τη διεθνή ναυσιπλοΐα σε ένα από τα σημαντικότερα περάσματα του πλανήτη. Αυτό, κατά τον κ. Αϋφαντή, λειτουργεί ως το πραγματικό στρατηγικό του όπλο.

Παράλληλα, άσκησε κριτική στις Βρυξέλλες, λέγοντας ότι όσοι είχαν προειδοποιήσει για τη σημασία των Στενών του Ορμούζ αντιμετωπίζονταν με περιφρόνηση. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι ευρωπαϊκές ελίτ δεν αντιλαμβάνονταν το βάθος του γεωγραφικού προβλήματος και υποτιμούσαν την ικανότητα του Ιράν να αξιοποιήσει το πλεονέκτημά του.

Ο κ. Αϋφαντής υποστήριξε ότι το Ιράν δεν κατέρρευσε, δεν έγινε «Συρία» και δεν μετατράπηκε σε πεδίο ανεξέλεγκτης δυτικής παρέμβασης. Αντιθέτως, παραμένει οργανωμένο κράτος, με το οποίο η Δύση μπορεί να διαφωνεί, αλλά δεν μπορεί να αγνοεί.

Προέβλεψε, μάλιστα, ότι αν απομακρυνθεί η άμεση απειλή πολέμου, στο εσωτερικό του Ιράν θα ξεκινήσουν έντονες και πιθανώς αιματηρές πολιτικές διεργασίες για το ποιος θα ελέγξει την επόμενη φάση του κράτους. Αναφέρθηκε σε διαφορετικές πολιτικές φιλοσοφίες στο εσωτερικό της ιρανικής ηγεσίας, σημειώνοντας όμως ότι όλες επιδιώκουν ένα ανεξάρτητο Ιράν και όχι ένα παράρτημα των Βρυξελλών, της Μόσχας ή του Πεκίνου.

Στο νέο περιφερειακό σκηνικό, ο κ. Αϋφαντής εκτίμησε ότι Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Πακιστάν θα κινηθούν πιο κοντά, επιχειρώντας να ελέγξουν ή να περιορίσουν τον νέο τοπικό επικυρίαρχο που αναδύεται.

Ιδιαίτερα σκληρή ήταν η κριτική του προς την Ελλάδα. Όπως είπε, στην Αθήνα δεν γίνεται σοβαρή συζήτηση για τη νέα γεωπολιτική πραγματικότητα. Αντιθέτως, η δημόσια ατζέντα αναλώνεται σε εσωτερικά θέματα και πολιτικά σκάνδαλα, την ώρα που διαμορφώνονται ισορροπίες που θα επηρεάσουν άμεσα τα ελληνικά συμφέροντα.

Ο πρώην πρέσβης στάθηκε και στη θέση του Ισραήλ, το οποίο χαρακτήρισε «δεύτερο μεγάλο χαμένο» της υπόθεσης. Όπως ανέφερε, το Ισραήλ βρίσκεται στη μέση μιας ημιτελούς πολεμικής προσπάθειας στον Λίβανο, όπου η Χεζμπολάχ εξακολουθεί να αντιστέκεται και έχει αποκτήσει ευρύτερη λαϊκή στήριξη.

Κατά τον κ. Αϋφαντή, η ισραηλινή επιχείρηση στον Λίβανο έχει δημιουργήσει σοβαρό πρόβλημα εικόνας και νομιμοποίησης, καθώς μεγάλα τμήματα του τοπικού πληθυσμού βλέπουν τη Χεζμπολάχ ως τη δύναμη που αντιστέκεται στο Ισραήλ. Παράλληλα, υποστήριξε ότι το Ισραήλ βρίσκεται όλο και πιο μόνο του, με τις ΗΠΑ να στέλνουν πλέον μηνύματα ότι πρέπει να βρει συμβιβασμούς με τους γείτονές του.

Σύμφωνα με τον ίδιο, στις Ηνωμένες Πολιτείες αυξάνεται η δυσφορία για το Ισραήλ ως κράτος, χωρίς αυτό να σημαίνει κατ’ ανάγκη αντισημιτισμό. Πρόκειται, όπως είπε, για ευρύτερη διαφωνία σχετικά με το ποιος καθορίζει τελικά την αμερικανική πολιτική.

Ο κ. Αϋφαντής υπενθύμισε ότι το Ισραήλ υπάρχει διαχρονικά χάρη στην αμερικανική στήριξη και αναφέρθηκε στον πόλεμο του 1973, υποστηρίζοντας ότι χωρίς την αμερικανική αερογέφυρα και την αναπλήρωση απωλειών, η έκβαση θα μπορούσε να είναι διαφορετική.

Στο ελληνικό πεδίο, ο πρώην πρέσβης προειδοποίησε ότι η χώρα πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσει πως είναι «παίκτης» περιορισμένων δυνατοτήτων και όχι δύναμη που μπορεί να σχεδιάζει στρατηγικές χωρίς αντίστοιχα μέσα. Όπως είπε, οι διπλωμάτες δεν μπορούν να εισηγούνται φαντασιακές πολιτικές, αλλά μόνο όσα μπορεί πραγματικά να κάνει το κράτος.

Ιδιαίτερα ανησυχητική ήταν η αναφορά του στην Τουρκία. Ο κ. Αϋφαντής υποστήριξε ότι η Άγκυρα αναλαμβάνει ρόλο αντιπροσώπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ στη Μέση Ανατολή, με επίκεντρο το αρχηγείο των Αδάνων. Όπως σημείωσε, η δομή αυτή θα στελεχωθεί με πολωνικά και ρουμανικά στρατεύματα, προσδίδοντας στην Τουρκία τεράστια αρμοδιότητα και επιρροή στην περιοχή.

Κατά τον ίδιο, η Ελλάδα δεν μπορεί να απαντά σε τέτοιες εξελίξεις με «βουντού, κατάρες ή ευχέλαια». Χρειάζονται αντίμετρα επί του πεδίου, τα οποία όμως το ελληνικό πολιτικό σύστημα και σημαντικό μέρος της κοινωνίας αρνούνται πεισματικά να υλοποιήσουν.

Ο κ. Αϋφαντής συνέδεσε αυτή την αδυναμία με τη βαθύτερη κρίση αξιοπιστίας του κράτους. Σε μια κοινωνία όπου τα σκάνδαλα βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη, αναρωτήθηκε γιατί ένας νέος άνθρωπος να θελήσει να υπηρετήσει στις Ένοπλες Δυνάμεις ή στη διπλωματική υπηρεσία με αίσθηση καθήκοντος.

Η παρέμβασή του κατέληξε σε μια συνολική προειδοποίηση: η νέα γεωπολιτική πραγματικότητα διαμορφώνεται χωρίς την Ελλάδα στο κέντρο των αποφάσεων. Το Ιράν δεν κατέρρευσε, οι ΗΠΑ δεν επέβαλαν τη θέλησή τους, το Ισραήλ βγαίνει τραυματισμένο, ενώ η Τουρκία αναβαθμίζεται. Αν η Αθήνα συνεχίσει να μην παίρνει μέτρα στο πεδίο, τότε, όπως εκτίμησε, θα βρεθεί απλώς να πληρώνει τον λογαριασμό.