Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης, Rodopi Press

Σε μια ακόμη συντονισμένη επίδειξη υποτέλειας και ενσωμάτωσης στα γρανάζια του βαθέος τουρκικού εθνικισμού προχώρησε η ηγεσία του προξενικού μηχανισμού της Θράκης.

Με αφορμή το 13ο Τακτικό Μεγάλο Συνέδριο του ακροδεξιού, υπερεθνikιστικού κόμματος της Τουρκίας, «Κόμμα Μεγάλης Ενότητας» (BBP – Büyük Birlik Partisi), η γνωστή ελίτ των εθελόδουλων Εγκαθέτων της περιοχής έσπευσε στην Άγκυρα για να δώσει διαπιστευτήρια, ευθυγραμμιζόμενη πλήρως με το αφήγημα του «Τουρκο-Ισλαμικού Κόσμου».

Η συμμετοχή της μειονοτικής αντιπροσωπείας δίπλα σε ηγέτες ψευδοκρατών, εθνικιστικών κινημάτων και αναθεωρητικών οργανώσεων από τα Βαλκάνια και την Ευρασία, αποκαλύπτει το μέγεθος της εργαλειοποίησης της Θράκης στον γεωπολιτικό σχεδιασμό της Άγκυρας.

Τα πρόσωπα της Θράκης που φιγουράρουν στη λίστα των προσκληθέντων και των συγχαρητήριων μηνυμάτων επιβεβαιώνουν τη δομή του δικτύου:

• Η «Οικογένεια» του DEB (ΚΙΕΦ): Στην πρώτη γραμμή βρέθηκαν η Ισίκ Σαδίκ Αχμέτ (Işık Sadık Ahmet), χήρα του Αχμέτ Σαδίκ και Επίτιμη Πρόεδρος του Κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (DEB), καθώς και ο Μουσταφά Αλί Τσαβούς (Mustafa Ali Çavuş), πρώην πρόεδρος του κόμματος. Η παρουσία τους εκεί επιβεβαιώνει ότι το DEB δεν είναι παρά ένα εθνικιστικό παράρτημα που κινείται στις παρυφές του τουρκικού εθνικισμού, μακριά από κάθε έννοια ευρωπαϊκού πολιτικού κόμματος.

• Οι Παράνομοι Σύλλογοι της Ξάνθης και της Κομοτηνής: Ιδιαίτερη σημασία έχει η αποστολή συγχαρητήριων μηνυμάτων από τον Κερέμ Αμπντουραχίμογλου (Kerem Abdurahimoğlu) ως εκπρόσωπο της παράνομης «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης» (ΤΕΞ) και τον Αϊδίν Αχμέτ (Aydın Ahmet) της επίσης μη αναγνωρισμένης «Ένωσης Τούρκων Δασκάλων Δυτικής Θράκης». Οι επικεφαλής αυτών των παραδομών, που διεκδικούν νομιμοποίηση εντός της ελληνικής επικράτειας, δεν διστάζουν να ταυτίζονται δημόσια με ένα κόμμα (BBP) που αποτελεί τον ιδεολογικό πυρήνα του ισλαμο-εθνικισμού στην Τουρκία.

• Το Κάδρο του Αναθεωρητισμού: Οι εκπρόσωποι της Θράκης βρέθηκαν στο ίδιο κάδρο με τον κατοχικό ηγέτη Ερσίν Τατάρ, με υπουργούς του ψευδοκράτους της Κύπρου, καθώς και με ακραία εθνικιστικά στοιχεία από το Κοσσυφοπέδιο, τη Βόρεια Μακεδονία και το Ιράκ. Αυτή η «διεθνής» του τουρκικού αναθεωρητισμού χρησιμοποιεί τέτοια συνέδρια για να σφυρηλατήσει έναν ενιαίο ισλαμο-τουρκικό άξονα, όπου η ελληνική Θράκη παρουσιάζεται ως μια «σκλαβωμένη πατρίδα» (Evlad-ı Fatihan) που περιμένει τη λύτρωση από την Άγκυρα.

Η συμμετοχή αυτή δεν είναι απλώς μια τυπική πολιτική επίσκεψη· είναι μια πράξη ανοιχτής αμφισβήτησης της ελληνικής έννομης τάξης. Όταν στελέχη συλλόγων και κομμάτων που δρουν στη Ροδόπη και την Ξάνθη κάθονται στο ίδιο τραπέζι με τους εκφραστές του τουρκικού επεκτατισμού, αποδεικνύουν ότι η πίστη τους δεν ανήκει στην πατρίδα τους, την Ελλάδα, αλλά στο αναθεωρητικό όραμα της Άγκυρας.

• Πηγή: RodopiPress Επιμέλεια: Νίκος Αρβανίτης

Σχόλιο Συντάκτη

Όπως είχαμε επισημάνει στο RodopiPress ήδη από τις 4 Μαρτίου 2026, κατά την προκλητική «πρόβα ισχύος» του Ντεστιτζί στον Εχίνο και την Κομοτηνή —όπου η τουρκική αποστολή κινήθηκε με όρους κρατικής αντιπροσωπείας, με σειρήνες και ηχητικά μέσα σε ελληνικό έδαφος— η Άγκυρα δοκιμάζει συστηματικά τα αντανακλαστικά μας. Τότε, το BBP, ένας σχηματισμός στον οποίο έχουν αποδοθεί πολιτικές δολοφονίες (όπως του Χράντ Ντινκ), επιχείρησε μια σαφή επίδειξη παράλληλης εξουσίας, επιβάλλοντας μια «μονοθεϊκή ταυτότητα» («μόνο Τούρκος, μόνο Μουσουλμάνος») στην περιοχή.

Σήμερα, η σύνδεση των γεγονότων είναι πλέον οφθαλμοφανής και αδιαμφισβήτητη. Οι ίδιες παράνομες δομές που στήνουν «κράτος εν κράτει» στο εσωτερικό της Θράκης είναι οι ίδιες που σπεύδουν τώρα στην Άγκυρα για να νομιμοποιήσουν την πολιτική της «σταδιακής προσάρτησης των ταυτοτήτων».

Το ερώτημα παραμένει σταθερό και αμείλικτο: Πόση ανοχή ακόμα; Μέχρι πότε η Αθήνα θα παραμένει απαθής θεατής, επιδιδόμενη σε μια ιδιότυπη αποσιώπηση, την ώρα που το προξενικό σύστημα αποθρασύνεται και εντάσσει τη Μειονότητα απευθείας στον υβριδικό αναθεωρητικό άξονα της Άγκυρας; Η μάχη απέναντι στον ισλαμοφασισμό και τη θεσμική εκτροπή απαιτεί εφαρμογή του Νόμου χωρίς αστερίσκους, προτού η αδράνεια μετατραπεί σε συνενοχή.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ – ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΣΗΜΩΝ

Ακολουθεί η ομαδοποιημένη λίστα των προσκεκλημένων και των εκπροσώπων που συμμετείχαν ή απέστειλαν συγχαρητήρια μηνύματα στο 13ο Τακτικό Μεγάλο Συνέδριο του Κόμματος Μεγάλης Ενότητας (BBP), ταξινομημένη ανά γεωγραφική περιοχή και θεσμικό ρόλο, αναδεικνύοντας τον ισλαμοεθνικιστικό άξονα που επιχειρεί να παγιώσει η Άγκυρα.

1.  Θράκη (Το Προξενικό Δίκτυο)

• Ισίκ Σαδίκ Αχμέτ (Işık Sadık Ahmet): Επίτιμη Πρόεδρος του Κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (DEB/ΚΙΕΦ).

• Μουσταφά Αλί Τσαβούς (Mustafa Ali Çavuş): Πρώην Πρόεδρος του Κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (DEB/ΚΙΕΦ).

• Κερέμ Αμπντουραχίμογλου (Kerem Abdurahimoğlu): Πρόεδρος της παράνομης «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης» (ΤΕΞ) (απέστειλε συγχαρητήριο μήνυμα).

• Αϊδίν Αχμέτ (Aydın Ahmet): Πρόεδρος του μη αναγνωρισμένου «Συλλόγου Τούρκων Δασκάλων Δυτικής Θράκης» (Κομοτηνή) (απέστειλε συγχαρητήριο μήνυμα).

2. Κατεχόμενη Κύπρος (Ψευδοκράτος)

• Ερσίν Τατάρ (Ersin Tatar): 5ος «Πρόεδρος» της λεγόμενης «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου».

• Φικρί Ατάογλου (Fikri Ataoğlu): «Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης», «Υπουργός Τουρισμού, Πολιτισμού, Νεολαίας και Περιβάλλοντος» και Γενικός Πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος (DP).

• Ερχάν Αρικλί (Erhan Arıklı): «Υπουργός Δημοσίων Έργων και Μεταφορών» και Γενικός Πρόεδρος του Κόμματος Αναγέννησης (YDP).

3. Βαλκάνια (Προώθηση του Αναθεωρητισμού)

• Κόσοβο:

  • Φικρίμ Ντάμκα (Fikrim Damka): Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης του Κοσσυφοπεδίου και Γενικός Πρόεδρος του Δημοκρατικού Τουρκικού Κόμματος Κοσόβου (KDTP).

  • Ερτάν Σιμιτσί (Ertan Simitçi): Γενικός Πρόεδρος του Καινοτόμου Τουρκικού Κινήματος Κοσόβου (YTHP).

• Βόρεια Μακεδονία:

  • Μπεκίμ Σαλί (Bekim Sali): Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης της Βόρειας Μακεδονίας και Γενικός Πρόεδρος του Κόμματος Alternativa.

  • Ζουλφικάρ Ζέινουλα (Zülfikar Zeynula): Γενικός Πρόεδρος του Τουρκικού Δημοκρατικού Κόμματος (TDP).

  • Ερντογάν Σαράτς (Erdoğan Saraç): Γενικός Πρόεδρος του Κινήματος Τουρκικής Εθνικής Ενότητας (TMBH).

• Μαυροβούνιο:

  • Μιρσάντ Νούρκοβιτς (Mirsad Nurković): Αντιπρόεδρος του Κοινοβουλίου του Μαυροβουνίου.

• Βοσνία και Ερζεγοβίνη:

  • Υποστράτηγος Τζεμάλ Νεγιάτοβιτς (Cemal Neyatoviç): Πρώην Υφυπουργός Άμυνας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.

  • Χαϊρουντίν Μεχάνοβιτς (Hajrudin Mehanović): Δήμαρχος του Γκραντάτσατς (Gradačac).

• Σερβία (Περιοχή Σαντζάκ):

  • Σουλεϊμάν Ούγκλιανιν (Süleyman Ugljanin): Γενικός Πρόεδρος του Κόμματος Δημοκρατικής Δράσης του Σαντζάκ (SDA).

  • Φουάτ Μπατσίτσανιν (Fuat Baçiçanin): Πρόεδρος του Βοσνιακού Εθνικού Συμβουλίου της Σερβίας.

4. Αζερμπαϊτζάν & Κεντρική Ασία

• Αζερμπαϊτζάν:

  • Μουμπαρίζ Κουρμπανλί (Mubariz Qurbanlı): Βουλευτής και Αναπληρωτής Γενικός Πρόεδρος του κυβερνώντος Κόμματος «Νέο Αζερμπαϊτζάν» (YAP).

  • Ραμίλ Χασάν (Ramil Hasan): Βουλευτής και Γενικός Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης Τουρκικών Κρατών (TÜRKPA).

• Ουζμπεκιστάν:

  • Ντιλσόντ Σουμάροφ (Dilshad Soumarov): Αναπληρωτής Γενικός Πρόεδρος του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος του Ουζμπεκιστάν (UzLiDeP).

5. Μέση Ανατολή & Τουρκμένοι (Άξονας Συρίας – Ιράκ)

• Συρία:

  • Χουσεΐν Ισά (Hüseyin İsa): Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Τουρκμένων Συρίας και Πρόεδρος του Βιομηχανικού και Εμπορικού Επιμελητηρίου Χαλεπίου.

• Ιράκ:

  • Κεμάλ Μπατζαλάν (Kemal Bacalan): Γενικός Πρόεδρος του Εθνικιστικού Κινήματος Τουρκμένων Ιράκ.

  • Ιμπραχίμ Κασάπ (İbrahim Kasap): Εκπρόσωπος του Μετώπου Τουρκμένων Ιράκ (ITC).

  • Νετζμετίν Τζαναμπάζ (Necmettin Canabaz): Πρόεδρος της Οργάνωσης Αλληλεγγύης Τουρκμενέλι.

6. Διεθνή Δίκτυα & Οργανώσεις Ουιγούρων (Ανατολικό Τουρκεστάν)

• Παγκόσμιο Συνέδριο Ουιγούρων:

  • Τουργκουντζάν Αλαβντίν (Turguncan Alavdin): Πρόεδρος του Παγκόσμιου Συνεδρίου Ουιγούρων (Γερμανία).

  • Αμπντουλκερίμ Μπούγρα (Abdülkerim Buğra): Εκπρόσωπος του Παγκόσμιου Συνεδρίου Ουιγούρων.

• Κινήματα Ανατολικού Τουρκεστάν:

  • Ρουσάν Αμπάς (Ruşen Abbas): Πρόεδρος του Κινήματος των Ουιγούρων (Γερμανία).

  • Αμπντουλαχάντ Αμπντουραχμάν (Abdulahad Abdurrahman): Εκπρόσωπος της Οργάνωσης Εκπαίδευσης και Αλληλεγγύης Ανατολικού Τουρκεστάν.

7. Λοιποί Διεθνείς Προσκεκλημένοι (Μολδαβία & Ασία)

• Ιγκόρ Ντόντον (Igor Dodon): Πρώην Πρόεδρος της Μολδαβίας.

• Φαρινταβάτι Ντάρλαντ (Faridawaty Darland): Βουλευτής της Περιφέρειας Κεντρικού Καλιμαντάν της Ινδονησίας.

8. Στελέχη Διεθνών Οργανισμών (ΟΗΕ)

• Γιάσερ Άχμεντ Χασάν (Yasser Ahmed Hassan): Διευθυντής του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας (ILO) του ΟΗΕ.

• Λίαμ Τσίκα (Liam Chicca): Διευθυντής του Διεθνούς Ταμείου Γεωργικής Ανάπτυξης (IFAD) του ΟΗΕ.

• Φλόρενς Μπάουερ (Florence Bauer): Διευθύντρια του Ταμείου Ηνωμένων Εθνών για τον Πληθυσμό (UNFPA) για την Ανατολική Ευρώπη και την Κεντρική Ασία.

Η μάχη του 21ου αιώνα: Ποιος κρατά τα κλειδιά του ψηφιακού κράτους του Ισλαμαμπάντ;

Γράφει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης

Μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα διαμορφώνεται στο Πακιστάν, καθώς ο περίφημος Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν (CPEC) περνά σε μια δεύτερη φάση, πολύ διαφορετική από εκείνη που γνώρισε ο κόσμος την τελευταία δεκαετία. Αν το πρώτο στάδιο του CPEC ήταν οι αυτοκινητόδρομοι, τα λιμάνια, οι σιδηρόδρομοι και οι ενεργειακές υποδομές, το νέο κεφάλαιο αφορά την τεχνητή νοημοσύνη, τα μεγάλα δεδομένα, την ψηφιακή διακυβέρνηση και τον έλεγχο της πληροφορίας.

Η μετάβαση στο λεγόμενο «CPEC 2.0» σηματοδοτεί μια βαθύτερη και πιθανώς πιο επικίνδυνη εξάρτηση του Πακιστάν από την Κίνα. Η συνεργασία Πεκίνου–Ισλαμαμπάντ μεταφέρεται πλέον από το πεδίο των υποδομών στο πεδίο των αλγορίθμων, δημιουργώντας ένα νέο μοντέλο επιρροής που δεν βασίζεται μόνο στην οικονομία, αλλά και στον έλεγχο των δεδομένων.

Από τον Δρόμο του Μεταξιού στην Τεχνητή Νοημοσύνη

Για σχεδόν δέκα χρόνια το CPEC αποτελούσε το πιο εμβληματικό έργο της κινεζικής πρωτοβουλίας «Μία Ζώνη – Ένας Δρόμος» στη Νότια Ασία.

Η Κίνα χρηματοδότησε λιμάνια, εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, οδικά δίκτυα και μεγάλα έργα υποδομών, προσφέροντας στο Πακιστάν οικονομική ανάσα και στο Πεκίνο στρατηγική πρόσβαση στον Ινδικό Ωκεανό.

Σήμερα, όμως, η προτεραιότητα αλλάζει.

Οι συμφωνίες που υπογράφηκαν τα τελευταία χρόνια μεταξύ των δύο χωρών δίνουν έμφαση στην τεχνητή νοημοσύνη, το cloud computing, τις τηλεπικοινωνίες και τις ψηφιακές υπηρεσίες.

Αναλυτές κάνουν λόγο για το φαινόμενο «AI στον Ινδό ποταμό», περιγράφοντας τη συστηματική μεταφορά κινεζικών τεχνολογιών παρακολούθησης, ψηφιακής διακυβέρνησης και τεχνητής νοημοσύνης στο Πακιστάν.

Η γέννηση ενός ψηφιακού κράτους επιτήρησης

Η πιο ορατή έκφραση αυτής της μετάβασης είναι τα προγράμματα «Safe City» που αναπτύσσονται σε μεγάλες πακιστανικές πόλεις.

Το σύστημα βασίζεται σε τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται ήδη εκτεταμένα στην Κίνα:

• Αναγνώριση προσώπου μέσω τεχνητής νοημοσύνης.
• Αυτόματη αναγνώριση πινακίδων οχημάτων.
• Προγνωστική αστυνόμευση.
• Κεντρική επεξεργασία δεδομένων ασφαλείας.

Επισήμως, το πρόγραμμα παρουσιάζεται ως εργαλείο καταπολέμησης της τρομοκρατίας και της εγκληματικότητας.

Ωστόσο, σύμφωνα με την ανάλυση, πρόκειται ουσιαστικά για εξαγωγή του κινεζικού μοντέλου ψηφιακού ελέγχου.

Για το Πακιστάν, αυτό σημαίνει μεγαλύτερη δυνατότητα κρατικής επιτήρησης. Για την Κίνα, σημαίνει πρόσβαση σε ένα τεράστιο «εργαστήριο» πραγματικών δεδομένων σε ένα ιδιαίτερα ασταθές περιβάλλον ασφαλείας.

Το τίμημα της εξάρτησης

Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι η τεχνολογία αυτή καθαυτή, αλλά η εξάρτηση που δημιουργεί.

Το Πακιστάν δεν διαθέτει τους οικονομικούς πόρους για να αναπτύξει μόνο του υποδομές τεχνητής νοημοσύνης και νέας γενιάς ψηφιακών δικτύων.

Η Κίνα προσφέρει ολοκληρωμένες λύσεις, χρηματοδότηση και τεχνογνωσία.

Το αντάλλαγμα, όμως, είναι η υιοθέτηση κινεζικών προτύπων δεδομένων, λογισμικού και ψηφιακής διακυβέρνησης.

Με την πάροδο του χρόνου, η αποδέσμευση από αυτό το οικοσύστημα θα γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη και ακριβή.

Στην πράξη, το Ισλαμαμπάντ κινδυνεύει να βρεθεί εγκλωβισμένο σε μια τεχνολογική τροχιά που θα καθορίζεται από το Πεκίνο.

Απειλή για τον τεχνολογικό τομέα του Πακιστάν

Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί και ένα σοβαρό οικονομικό δίλημμα.

Η πακιστανική βιομηχανία λογισμικού και υπηρεσιών πληροφορικής αντλεί το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων της από δυτικές αγορές, κυρίως τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη.

Οι εξαγωγές του τομέα πλησιάζουν τα 3,8 δισεκατομμύρια δολάρια και αποτελούν έναν από τους ελάχιστους δυναμικούς κλάδους της οικονομίας.

Όμως, όσο περισσότερο ενσωματώνονται κινεζικές πλατφόρμες και κινεζικές αρχιτεκτονικές δεδομένων, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος οι πακιστανικές εταιρείες να αντιμετωπίσουν περιορισμούς από δυτικές κυβερνήσεις και επιχειρήσεις που ανησυχούν για ζητήματα κυβερνοασφάλειας.

Με άλλα λόγια, το Πακιστάν κινδυνεύει να θυσιάσει τη δυτική αγορά για να αποκτήσει κινεζικές επιδοτούμενες ψηφιακές υποδομές.

Η μάχη για την ψηφιακή κυριαρχία

Η ουσία όμως βρίσκεται αλλού.

Δεν αφορά μόνο τις επενδύσεις ή τις νέες τεχνολογίες.

Αφορά τον έλεγχο των δεδομένων.

Αν τα δεδομένα αποτελούν το «πετρέλαιο» του 21ου αιώνα, τότε το Πακιστάν παραχωρεί σταδιακά τα δικαιώματα εξόρυξης αυτού του ψηφιακού πλούτου στην Κίνα.

Καθώς κινεζικές εταιρείες αποκτούν πρόσβαση σε κρίσιμες υποδομές, από έξυπνα δίκτυα ενέργειας μέχρι αυτοματοποιημένα συστήματα γεωργικής διαχείρισης, το ερώτημα γίνεται ολοένα και πιο κρίσιμο:

Ποιος κρατά τα κλειδιά του ψηφιακού κράτους;

Σε μια μελλοντική γεωπολιτική κρίση, αυτή η εξάρτηση θα μπορούσε να μετατραπεί από οικονομικό πρόβλημα σε ζήτημα εθνικής κυριαρχίας.

Η μεγάλη εικόνα

Η Κίνα δεν επενδύει πλέον μόνο σε δρόμους, λιμάνια και σιδηροδρόμους.

Επενδύει σε αλγορίθμους, δεδομένα και ψηφιακά δίκτυα.

Το Πεκίνο οικοδομεί μια νέα μορφή επιρροής, όπου η εξάρτηση δεν δημιουργείται από το χρέος ή τις υποδομές, αλλά από την τεχνολογία και τον έλεγχο της πληροφορίας.

Για το Πακιστάν, το δίλημμα είναι υπαρξιακό: να αξιοποιήσει την κινεζική τεχνολογία χωρίς να χάσει την ψηφιακή του κυριαρχία.

Για τη Δύση, το CPEC 2.0 αποτελεί άλλη μία ένδειξη ότι ο ανταγωνισμός με την Κίνα δεν θα κριθεί μόνο σε στρατιωτικές βάσεις και εμπορικούς διαδρόμους, αλλά και στα δίκτυα δεδομένων, στην τεχνητή νοημοσύνη και στην κατοχή του ψηφιακού μέλλοντος.

Η κατάρρευση του ευρωπαϊκού προγράμματος FCAS ανοίγει ένα νέο παράθυρο ευκαιρίας για την Ινδία, η οποία θα μπορούσε να πάρει τη θέση της Γερμανίας δίπλα στη Γαλλία στην ανάπτυξη μαχητικού 6ης γενιάς.

Γράφει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης

Το πρόγραμμα Future Combat Air System, που ξεκίνησε το 2017 ως φιλόδοξο σχέδιο ύψους περίπου 100 δισ. ευρώ, είχε στόχο τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου «περιβάλλοντος συστημάτων», του νέου μαχητικού NGF, μη επανδρωμένων συνοδευτικών αεροσκαφών και combat cloud για διασύνδεση πλατφορμών. Ωστόσο, οι χρόνιες διαφωνίες ανάμεσα στη Dassault, που εκπροσωπεί τη Γαλλία, και την Airbus, που εκπροσωπεί Γερμανία και Ισπανία, έφεραν το πρόγραμμα σε αδιέξοδο.

Η τελευταία προσπάθεια διάσωσης έγινε στη συνάντηση του Γερμανού καγκελαρίου Φρίντριχ Μερτς με τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν στο περιθώριο της Συνόδου ΕΕ–Δυτικών Βαλκανίων στο Μαυροβούνιο. Από εκεί έγινε οριστικά αντιληπτό, ότι το βιομηχανικό αδιέξοδο δεν μπορούσε να σπάσει. Σύμφωνα με δημοσιεύματα στον ευρωπαϊκό Τύπο, το Παρίσι και το Βερολίνο βάζουν τέλος στην κοινή ανάπτυξη του μαχητικού, αν και η συνεργασία σε επιμέρους ψηφιακά συστήματα και combat cloud ενδέχεται να συνεχιστεί.

Η ουσία της σύγκρουσης ήταν απλή αλλά καθοριστική. Η Dassault ζητούσε ηγετικό ρόλο στην ανάπτυξη του μαχητικού, επικαλούμενη την εμπειρία της στα Rafale. Η Airbus απαιτούσε ισότιμη κατανομή έργου, θεωρώντας ότι η γαλλική πλευρά άφηνε πολύ μικρό χώρο στη γερμανική βιομηχανία.

Πέρα από τη βιομηχανική μοιρασιά, υπήρχε και δογματική διαφορά! Η Γαλλία ήθελε αεροσκάφος ικανό για πυρηνική αποτροπή και επιχειρήσεις από αεροπλανοφόρο, ενώ η Γερμανία προτιμούσε βαρύτερο αεροσκάφος, με έμφαση στην εμβέλεια, το φορτίο, την αεροπορική υπεροχή και το stealth.

Σε αυτό το σημείο μπαίνει στο κάδρο η Ινδία. Ο πρώην πτέραρχος της ινδικής Αεροπορίας Ανίλ Τσόπρα δήλωσε στο EurAsian Times ότι το Νέο Δελχί πρέπει να εκμεταλλευθεί την ευκαιρία και να ενώσει δυνάμεις με τη Γαλλία. Όπως υποστήριξε, η Ινδία διαθέτει ταλέντο, βιομηχανική βάση και μια Πολεμική Αεροπορία που θα μπορούσε να δώσει μεγάλες παραγγελίες για ένα τέτοιο μαχητικό.

Η πρόταση δεν είναι αβάσιμη. Ινδία και Γαλλία έχουν βαθιά αμυντική σχέση από τη δεκαετία του 1950, όταν η Ινδία απέκτησε τα γαλλικά Ouragan, γνωστά στην Ινδία ως Toofani. Ακολούθησαν τα Mystère IVA, τα Mirage 2000, τα Rafale και, πιο πρόσφατα, η συμφωνία του 2025 για Rafale-M του ινδικού Ναυτικού. Το υπό συζήτηση ινδικό πρόγραμμα για 114 Rafale θα μπορούσε να κάνει την Ινδία τον μεγαλύτερο χρήστη Rafale εκτός Γαλλίας, εφόσον ολοκληρωθεί.

Για τη Γαλλία, μια ινδική συμμετοχή θα έφερνε χρηματοδότηση, μεγάλο αριθμό μελλοντικών παραγγελιών και δυνατότητα συμπαραγωγής. Για την Ινδία, θα άνοιγε πρόσβαση σε τεχνολογίες 6ης γενιάς: Stealth νέας εποχής, προηγμένη πρόωση, διασυνδεδεμένο πεδίο μάχης, τεχνητή νοημοσύνη, συνεργασία επανδρωμένων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών.

Το ενδιαφέρον είναι ότι Παρίσι και Νέο Δελχί φαίνεται να έχουν μεγαλύτερη στρατηγική συμβατότητα από ό,τι είχαν Παρίσι και Βερολίνο. Και οι δύο πλευρές ενδιαφέρονται για αεροναυτική ισχύ, επιχειρήσεις από αεροπλανοφόρα και πυρηνική αποτροπή. Η Ινδία, με δύο αεροπλανοφόρα σε υπηρεσία και τρίτο σε σχεδιασμό, έχει ανάγκες που μοιάζουν περισσότερο με τις γαλλικές παρά με τις γερμανικές.

Παράλληλα, η Ινδία ήδη χτίζει υποδομές γύρω από το γαλλικό οικοσύστημα. Η Safran προχωρά σε εγκατάσταση MRO για τον κινητήρα M88 του Rafale στο Χαϊντεραμπάντ, ενώ υπάρχουν συζητήσεις για συνεργασία στον κινητήρα του ινδικού AMCA, του εγχώριου μαχητικού 5ης γενιάς. Υπενθυμίζεται, ότι η Safran είναι η εταιρεία, η οποία πριν λίγο καιρό υπέγραψε συμφωνία με την τουρκική Baykar. Η συνεργασία με τη Γαλλία στο FCAS θα μπορούσε να λειτουργήσει και ως τεχνολογικός επιταχυντής για το ίδιο το AMCA.

Υπάρχει, όμως, και σοβαρός κίνδυνος. Η Ινδία δεν θέλει να γίνει απλώς ταμείο χρηματοδότησης ενός γαλλικού μαχητικού. Το κρίσιμο ζήτημα θα είναι το ποσοστό συμμετοχής, η μεταφορά τεχνογνωσίας, τα δικαιώματα συμπαραγωγής και ο πραγματικός ρόλος της ινδικής βιομηχανίας. Αν η Dassault επιδιώξει απόλυτο έλεγχο, το Νέο Δελχί θα βρεθεί μπροστά στο ίδιο πρόβλημα που διέλυσε τη συνεργασία με το Βερολίνο.

Η κατάρρευση του FCAS, λοιπόν, δεν είναι μόνο ευρωπαϊκό ναυάγιο. Είναι και στρατηγικό άνοιγμα. Η Γερμανία ήδη κοιτά προς Saab ή άλλα σχήματα, ενώ η Γαλλία πρέπει να αποφασίσει αν θα προχωρήσει μόνη ή με νέο εταίρο. Για την Ινδία, η συγκυρία είναι σπάνια! Μπορεί να μπει στο τραπέζι της 6ης γενιάς όχι ως απλός πελάτης, αλλά ως συμπαραγωγός.

Το ερώτημα είναι αν Παρίσι και Νέο Δελχί μπορούν να συμφωνήσουν σε αυτό που δεν κατάφεραν Παρίσι και Βερολίνο, δηλαδή να διαμοργώσουν μια πραγματική στρατηγική σύμπραξη και όχι μια απλή βιομηχανική μοιρασιά.