Αναλύσεις

Ισραήλ: «Ο μεγάλος κίνδυνος ακούει στο όνομα Τουρκία – Αναδύεται ένας νέος σουνιτικός άξονας

Αυτός ο σουνιτικός άξονας είναι μια ανερχόμενη δύναμη στη Μέση Ανατολή. Μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες, φαινόταν ότι θα αντικαθιστούσε τον σιιτικό άξονα, ο οποίος έχει πληγεί άσχημα τα τελευταία χρόνια από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Αλλά είναι ακόμα πολύ νωρίς για να επαινέσουμε το Ιράν, το οποίο βρίσκεται στον πυρήνα του άξονα. Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της εκστρατείας εναντίον του, το οποίο δεν έχει ακόμη γίνει απολύτως σαφές, είναι αμφίβολο αν ο άξονας με επικεφαλής την Τουρκία και το Κατάρ θα ήταν καλύτερος για το Ισραήλ. Μπορεί να μην ζητά ανοιχτά την καταστροφή του Ισραήλ, όπως κάνει το Ιράν, αλλά θα ενεργήσει με ποικίλους τρόπους για να κάνει τη ζωή του Ισραήλ άθλια.

Δημοσιεύτηκε στις

5 Ιουνίου 2026 στις 21:30

από τον

ΧΑΚ

Το κατεστημένο ασφαλείας του Ισραήλ παρακολουθεί την Τουρκία με αυξανόμενη ανησυχία. Εκ πρώτης όψεως, τίποτα δεν είναι καινούργιο. Η Τουρκία είναι η ίδια Τουρκία και ο Ερντογάν είναι ο ίδιος Ερντογάν. Αλλά αυτό δεν ισχύει. Σε κοινή θέα, στην Τουρκία βρίσκονται σε εξέλιξη διαδικασίες που θα πρέπει, τουλάχιστον, να προβληματίσουν πολύ το Ισραήλ. Και αν το Ισραήλ δεν προετοιμαστεί γι’ αυτές, θα μπορούσε να βρεθεί αντιμέτωπο με ένα πρόβλημα. Ένα πολύ σοβαρό.

Η Τουρκία δεν ορίζεται στο Ισραήλ ως εχθρός, αλλά το κατεστημένο ασφαλείας τη θεωρεί ως «κράτος σημείου καμπής», που σημαίνει μια χώρα όπου οι εξελίξεις θα μπορούσαν να πάρουν μια χειρότερη τροπή. Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σταμάτησε να κρύβει τις απόψεις του εδώ και πολύ καιρό. Υπό την ηγεσία του, η Τουρκία έχει πάψει να είναι δημοκρατία και έχει γίνει ένα μιλιταριστικό κράτος με ανοιχτά δηλωμένες αυτοκρατορικές φιλοδοξίες. Ο ορισμένος διάδοχός του, Χακάν Φιντάν, πρώην επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών της Τουρκίας και νυν υπουργός Εξωτερικών, θεωρείται ακόμη πιο ακραίος από αυτόν. Και οι δύο ασπάζονται την ιδεολογία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, την ιδεολογία της Χαμάς και του Κατάρ, για την οποία το Ισραήλ είναι εχθρός.

Πριν από δύο εβδομάδες, η Shayetet 13, η επίλεκτη μονάδα κομάντο του Ισραηλινού Ναυτικού, ματαίωσε μια άλλη προσπάθεια εκτόξευσης ενός στολίσκου πολλαπλών πλοίων στη Γάζα. Αυτός ο στολίσκος ξεκίνησε από την Τουρκία, με επικεφαλής την IHH, την τουρκική οργάνωση που ηγήθηκε του στολίσκου Mavi Marmara το 2010. Η τουρκική κυβέρνηση έδωσε ώθηση, δηλώνοντας μάλιστα ότι θα έστελνε πολεμικά πλοία για να διασφαλίσει ότι θα έφτανε στη Γάζα. Μόνο η σιωπηλή διπλωματική παρέμβαση των ΗΠΑ στο παρασκήνιο σταμάτησε την απροκάλυπτη τουρκική εμπλοκή και απέτρεψε τις τριβές μεταξύ του τουρκικού και του ισραηλινού ναυτικού. Θα ήταν άσοφο να στοιχηματίσουμε ότι αυτό δεν θα συμβεί στο μέλλον.

Το ναυτικό ζήτημα στο τουρκικό πλαίσιο αξίζει ιδιαίτερης προσοχής. Στην ισορροπία μεταξύ των δύο χωρών, η θάλασσα είναι το αδύναμο σημείο του Ισραήλ. Η ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία είναι καλύτερη από την τουρκική αντίστοιχη, και ο χερσαίος στρατός του Ισραήλ, αν και κατώτερος από της Τουρκίας και μικρότερος από αυτόν μιας χώρας που έχει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ, χωρίζεται από την Τουρκία από τη Συρία. Αυτό αφήνει το ναυτικό, και οι αριθμοί αξίζει να γνωρίζουμε: Ο τουρκικός στόλος διαθέτει 24 φρεγάτες και αντιτορπιλικά, 30 αμφίβια σκάφη, εννέα κορβέτες και 12 υποβρύχια, με έξι ακόμη υπό κατασκευή, τα οποία η Τουρκία κατασκευάζει η ίδια αφού αγόρασε την άδεια από την γερμανική ThyssenKrupp, την ίδια εταιρεία που κατασκευάζει επίσης υποβρύχια για το ισραηλινό ναυτικό. Οι Τούρκοι κατασκευάζουν επίσης τους διάφορους τύπους των δικών τους πολεμικών πλοίων.

Υπάρχουν και άλλα. Ο τουρκικός στόλος διαθέτει 30 αποβατικά σκάφη. 16 μεγάλα περιπολικά σκάφη, με άλλα 10 υπό κατασκευή, και δεκάδες μικρά περιπολικά σκάφη· 10 αεροσκάφη θαλάσσιας περιπολίας· τρία ναυτικά ελικόπτερα· 30 μη επανδρωμένα αεροσκάφη θαλάσσιας περιπολίας· ναρκαλιευτικά· αεροπλανοφόρα· και 48.000 στρατιώτες που υπηρετούν στο ναυτικό, όλοι σε τακτική και επαγγελματική υπηρεσία.

Το Ισραηλινό Ναυτικό, σύμφωνα με αναφορές ανοιχτών πηγών, διαθέτει 15 πυραυλάκατα διαφόρων μοντέλων, έξι υποβρύχια και περίπου 30 σκάφη τακτικής ασφάλειας, τα περιπολικά σκάφη Dvora και Dabur. Αυτό είναι ένα τεράστιο κενό, το οποίο θα μπορούσε να γίνει πρόβλημα εάν η Τουρκία εφαρμόσει το σχέδιο Mavi Vatan, τη «Γαλάζια Πατρίδα», βάσει του οποίου σχεδιάζει να αναλάβει τον έλεγχο εκτεταμένων θαλάσσιων περιοχών ως επέκταση της χερσαίας επικράτειάς της.

Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, η οποία τέθηκε σε ισχύ το 1992, διαιρεί τη θάλασσα σε σαφείς νόμιμες ζώνες. Ορίζει ότι τα χωρικά ύδατα κάθε χώρας εκτείνονται έως και 12 ναυτικά μίλια από τις ακτές της, ότι η συνορεύουσα ζώνη στην οποία έχει εξουσίες επιβολής εκτείνεται έως και 24 ναυτικά μίλια και ότι η αποκλειστική οικονομική ζώνη στην οποία έχει το δικαίωμα να εκμεταλλεύεται φυσικούς πόρους εκτείνεται έως και 200 ναυτικά μίλια από τις ακτές της. Η Τουρκία, η οποία δεν έχει υπογράψει τη σύμβαση λόγω διαφωνίας με την Ελλάδα για αμφισβητούμενες περιοχές, μιλά ανοιχτά για την πρόθεσή της να αναλάβει τον έλεγχο μεγάλων περιοχών στη Μαύρη Θάλασσα και τη Μεσόγειο.

Το Ισραήλ επίσης δεν έχει υπογράψει τη σύμβαση, λόγω παρόμοιας διαμάχης με τον Λίβανο. Θα μπορούσε να μετανιώσει αν η Τουρκία πράγματι προωθήσει τις φιλοδοξίες της, οι οποίες δεν σταματούν στην περιοχή κοντά στα σύνορά της. Η Τουρκία υπέγραψε συμφωνία με τη Λιβύη που δημιουργεί έναν θαλάσσιο διάδρομο μεταξύ των δύο χωρών. Εντός αυτού του διαδρόμου, σκοπεύουν να επιτρέψουν ένα στενό πέρασμα για τα πλοία, υπό τον έλεγχο και την επιτήρησή τους. Αυτή αποτελεί παραβίαση της σύμβασης, η οποία επιτρέπει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα σε ανοιχτά νερά, αλλά η κρίση του Στενού του Ορμούζ, στην οποία το Ιράν απέδειξε ότι ο θαλάσσιος εκφοβισμός αποδίδει, θα μπορούσε να δελεάσει άλλες χώρες να ενεργήσουν παρόμοια.

Η Λιβύη αξίζει λίγα λόγια. Η πτώση του καθεστώτος του Μουαμάρ Καντάφι κατά τη διάρκεια της Αραβικής Άνοιξης την περασμένη δεκαετία οδήγησε στη διάλυσή της. Πολλοί παράγοντες προκαλούν το χάος που προέκυψε, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων που συνδέονται με την Μουσουλμανική Αδελφότητα με άμεσους δεσμούς με τη Χαμάς. Προς το παρόν, είναι απασχολημένοι με τα γεγονότα στο εσωτερικό της Λιβύης, σε μια προσπάθεια να εδραιώσουν μια θέση. Στο επόμενο στάδιο, θα μπορούσαν να κατευθυνθούν στη θάλασσα, να παρενοχλήσουν και να επιτεθούν. Δεδομένου ότι το 99% του εμπορίου του Ισραήλ φτάνει δια θαλάσσης, και δεδομένου ότι το λιμάνι του Εϊλάτ έχει κλείσει από τις 7 Οκτωβρίου και η μόνη θαλάσσια διαδρομή του Ισραήλ διασχίζει πλέον τη Μεσόγειο, αυτό ενέχει σημαντικό δυναμικό για σοβαρό κίνδυνο.

Τώρα χρειάζεται μόνο να συνδέσει κανείς τις τελείες. Η Τουρκία έχει μια σαφή ιδεολογία και ένα οργανωμένο σχέδιο, καθώς και συμφωνίες με τη Λιβύη, όπου η Χαμάς εγκαθίσταται. Απέναντι του βρίσκεται το Ισραήλ, με περιορισμένη αντίδραση λόγω του χάσματος μεγέθους μεταξύ του τουρκικού στόλου και του ισραηλινού ναυτικού και επειδή το ναυτικό ασχολείται με μια σειρά από άλλα προβλήματα και ζητήματα. Τουλάχιστον, αυτό απαιτεί οργανωμένη εθνική σκέψη και προετοιμασία μιας αντίδρασης, ώστε το Ισραήλ να μην αιφνιδιαστεί εντελώς.

Μια ακόμη λέξη για τη θάλασσα. Έχουν περάσει χρόνια από τότε που ο Ισραηλινός Στρατός θεωρούσε το ναυτικό ως κάτι λίγο περισσότερο από μια μοίρα αεροπορικής δύναμης. Παρόλα αυτά, παραμένει υποτιμημένο και, ως εκ τούτου, υποχρηματοδοτούμενο και υποδομημένο. Η Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία δεν μπορεί να χειριστεί τα πάντα. Στον κόσμο της μυστικής δραστηριότητας, για παράδειγμα, τα βιομετρικά στοιχεία έχουν περιορίσει σημαντικά την ικανότητα λειτουργίας της Μοσάντ. Οι ναυτικοί κομάντος, αντίθετα, μπορούν να φτάσουν σχεδόν σε οποιοδήποτε μέτωπο, κοντά ή μακριά. Αυτό είναι τροφή για σκέψη όχι μόνο στο πλαίσιο της Τουρκίας και της Μεσογείου, αλλά και σε μακρινές ζώνες μάχης, πρώτα και κύρια στο Ιράν και την Υεμένη, όπου δεν έχει ακόμη ηχήσει το τελευταίο σφύριγμα.

Η προετοιμασία για την πιθανότητα ενός σημείου καμπής στην Τουρκία απαιτεί σκέψη και ένα οργανωμένο σχέδιο. Όχι μόνο εκεί: Μια παρόμοια τροπή θα μπορούσε να λάβει χώρα και στην Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία. Η σωστή σειρά πραγμάτων είναι το υπουργικό συμβούλιο να καθορίσει το στρατηγικό πλαίσιο από το οποίο θα προκύψει το σενάριο αναφοράς και βάσει του οποίου θα δομηθεί η απάντηση.

Όλα αυτά, φυσικά, απαιτούν έναν προϋπολογισμό και ένα σταθερό πολυετές σχέδιο που θα καθιστούσε δυνατό τον σχεδιασμό και την προμήθεια εξοπλισμού για τα επόμενα πέντε χρόνια και μετά. Ο Αρχηγός του Επιτελείου των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων, Αντιστράτηγος Εγιάλ Ζαμίρ, έχει συντάξει ένα τέτοιο σχέδιο, με την ονομασία «Hoshen», το οποίο δεν έχει ακόμη εγκριθεί από την κυβέρνηση. Εάν δεν εγκριθεί πριν από την προκήρυξη εκλογών, δεν θα εγκριθεί μέχρι να σχηματιστεί η επόμενη κυβέρνηση. Το νόημα είναι σαφές: Ο προϋπολογισμός θα καθυστερήσει, το σχέδιο θα καθυστερήσει, η προμήθεια θα καθυστερήσει και η απάντηση στις απειλές θα καθυστερήσει. Το μόνο πράγμα που δεν θα καθυστερήσει είναι η ανάγκη των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων να παρέχουν ασφάλεια.

Το γεγονός ότι το πολυετές σχέδιο δεν προωθείται είναι η υποθήκευση του μέλλοντος. Η κυβέρνηση ασχολείται λιγότερο με αυτό, και ο πρωθυπουργός πολύ λιγότερο. Τη Δευτέρα, ο στρατιωτικός γραμματέας του, Ρόμαν Γκόφμαν, ο οποίος διορίστηκε επικεφαλής της Μοσάντ, ολοκλήρωσε τη θητεία του. Η Στρατιωτική Γραμματεία έμεινε ορφανή σε μια εποχή που δεν υπάρχει ακόμη σύμβουλος εθνικής ασφάλειας, ούτε στρατιωτικός ακόλουθος στην Ουάσιγκτον, ούτε νέος αρχηγός της Μοσάντ και ένας σχεδόν νέος αρχηγός της Σιν Μπετ, ενώ το υπουργικό συμβούλιο λειτουργεί ελάχιστα.

Αυτή την εβδομάδα, ο Νετανιάχου ανακοίνωσε ότι αποφάσισε να διορίσει τον Σμούελ Μπεν-Έζρα επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας. Ο Μπεν-Έζρα ήταν επικεφαλής τμήματος στη Διεύθυνση Έρευνας και Ανάπτυξης Άμυνας του Υπουργείου Άμυνας και από εκεί ανακλήθηκε από τον Ναντάβ Αργκαμάν για να ηγηθεί του Τμήματος Τεχνολογίας και Κυβερνοχώρου του Σιν Μπετ, γνωστό ως Άτλας. Οι γνωστοί του τον περιγράφουν ως έξυπνο και σοβαρό, ανοιχτόμυαλο και, πάνω απ’ όλα, ως εργατικό άλογο. Δεν είναι σαφές ποια από αυτές τις ιδιότητες τον καθιστά επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, αλλά και εδώ δεν υπάρχει προηγούμενο που να έχει σπάσει: ο Γκόφμαν και ο Ντέιβιντ Ζίνι διορίστηκαν στη Μοσάντ και τη Σιν Μπετ με ακόμη λιγότερη καταλληλότητα για τους ρόλους.

Τον Φεβρουάριο του περασμένου έτους, όταν ο Νετανιάχου επέστρεψε από την πρώτη του επίσκεψη στον τότε νεοεκλεγέντα πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, εντυπωσιάστηκε από τον συστηματικό αποκεφαλισμό των ανώτερων βαθμίδων της διοίκησης και των υπηρεσιών ασφαλείας στην Ουάσινγκτον και ξεκαθάρισε ότι σκόπευε να απαιτήσει απόλυτη αφοσίωση και στο Ισραήλ: όχι αφοσίωση στο βασίλειο, αλλά αφοσίωση στον βασιλιά. Του πήρε έναν χρόνο, αλλά οι τελευταίοι διορισμοί του δείχνουν ότι σίγουρα κινείται προς αυτή την κατεύθυνση.

Ο διορισμός του προσωπικού του δικηγόρου, Michael Rabilo, ως ελεγκτή του κράτους, με την πλήρη υποβάθμιση κάθε πιθανής διαδικασίας και ως πιθανό προοίμιο εκλογών, συμπληρώνει το παζλ του Νετανιάχου, εκτός από ένα κομμάτι. Ο Rabilo υποτίθεται ότι του παρέχει ασυλία από έρευνες που θα μπορούσαν να εισέλθουν σε εγκληματικό έδαφος, και πάνω απ ‘όλα, υποτίθεται ότι θα προωθήσει τις έρευνες για την αποτυχία της 7ης Οκτωβρίου με τρόπο που να συνδέει ολόκληρο τον φάκελο με το ισραηλινό κατεστημένο ασφαλείας και εκείνους που το ηγήθηκαν, ενώ παράλληλα να αποστασιοποιεί τον ίδιο τον Νετανιάχου από οποιαδήποτε ευθύνη.

Όσο για το κομμάτι που λείπει: ο Zamir ξέρει ότι βρίσκεται στο στόχαστρο. Τα φερέφωνα του Νετανιάχου στην Κνεσέτ και εκτός αυτής τον παρενοχλούν καθημερινά, κάθε φορά με διαφορετικό πρόσχημα, ελπίζοντας ότι θα σπάσει και θα αποφασίσει να παραιτηθεί. Ευτυχώς, ο Zamir είναι ένας πεισματάρης αξιωματικός του Τεθωρακισμένου Σώματος που δεν σπάει εύκολα, αλλά αντιμετωπίζει δύσκολους μήνες μέχρι τις εκλογές, και όχι μόνο λόγω των πολλών ανοιχτών μετώπων και της πιθανότητας επανέναρξης του πολέμου σε οποιοδήποτε από αυτά. Δεν τον ενοχλεί λιγότερο η κατάσταση των εφέδρων, ο νόμος περί αποφυγής στράτευσης, η επιδεινούμενη κρίση στον μόνιμο στρατό και, πάνω απ’ όλα, η αυξανόμενη αναρχία εντός των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων, την οποία πολιτικοί παράγοντες του χάους ενθαρρύνουν απ’ έξω.

Και αυτό συνέβη και αυτή την εβδομάδα: Ο Τραμπ απέκλεισε το Ισραήλ από την ευθύνη για την ασφάλειά του. Το έκανε αυτό ταπεινώνοντας τον Νετανιάχου, πρώτα σε μια κλειστή τηλεφωνική επικοινωνία και στη συνέχεια σε μια ανοιχτή συνέντευξη με την New York Post, η οποία ήταν επίσης μια ταπείνωση για το Ισραήλ. Φυσικά, το μεγαλύτερο μέρος της προσοχής επικεντρώθηκε στο βέτο του Τραμπ για τις επιθέσεις στη Βηρυτό και στη σύνδεση που έκανε με τη δίκη του Νετανιάχου: «Χωρίς εμένα, θα ήσουν στη φυλακή. Σε σώζω». Πολύ λιγότερη προσοχή δόθηκε σε μια άλλη φράση που είπε: «Όλοι σε μισούν τώρα. Όλοι μισούν το Ισραήλ εξαιτίας αυτού».

Ο Τραμπ ουσιαστικά σήκωσε την αυλαία για την κατάσταση στην οποία έχει οδηγήσει ο Νετανιάχου το Ισραήλ: μια απομονωμένη και μισητή χώρα, πλήρως εξαρτημένη από έναν ιδιότροπο άνθρωπο που δεν θα είναι στην εξουσία σε δυόμισι χρόνια. Στην πορεία, ο Νετανιάχου έχει καταρρεύσει την αμερικανική δημόσια υποστήριξη προς το Ισραήλ, και αυτές τις μέρες ολοκληρώνει την κατάρρευση αποξενώνοντας το εβραϊκό μεταρρυθμιστικό και συντηρητικό κοινό, το οποίο αποτελεί την πλειοψηφία των Εβραίων των ΗΠΑ.

Ο Νετανιάχου είπε ότι δεν είχε παραδοθεί στον Τραμπ, αλλά είχε συμφωνήσει μαζί του ότι οι επιθέσεις στη Βηρυτό θα ήταν δυνατές εάν η Χεζμπολάχ συνέχιζε τις επιθέσεις κατά του Ισραήλ. Αυτή ήταν, στην καλύτερη περίπτωση, η αλήθεια για εκείνη τη στιγμή. Η Χεζμπολάχ πράγματι απείχε σχεδόν πλήρως από επιθέσεις για περίπου 24 ώρες, αλλά στη συνέχεια επέστρεψε στους παλιούς της τρόπους. Εχθρικά αεροσκάφη χτύπησαν ξανά την περιοχή των συνόρων, στέλνοντας τους εξαντλημένους κατοίκους του βόρειου Ισραήλ σε καταφύγια.

directus.gr

ΧΑΚ

Είναι ο άγνωστος Χ, αλλά φυσικό πρόσωπο που βοηθάει στην παραγωγή ειδήσεων στο Geopolitico.gr, αλλά και τη δημιουργία βίντεο στο κανάλι του Σάββα Καλεντερίδη. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ανθρώπινο αλγόριθμο λόγω του όγκου των δεδομένων και πληροφοριών που αφομοιώνει καθημερινώς. Είναι καταδρομέας με ειδικότητα Χειριστή Ασυρμάτων Μέσων.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Τι “εκνεύρισε” τον Ερντογάν και απειλεί ξανά;

Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε μεγάλες προκλήσεις, από τη Θράκη και το Σκοπιανό μέχρι το Αιγαίο, την Κύπρο, την Ανατολική Μεσόγειο και τη νέα τεχνολογική εποχή του πολέμου.

Δημοσιεύτηκε

4 ώρες πριν

στις

11 Ιουνίου 2026

από τον

ΧΑΚ

Με ευρύ φάσμα θεμάτων, από τα εθνικά ζητήματα και τη Θράκη μέχρι την αμυντική τεχνολογία, την Ανατολική Μεσόγειο και την κρίση ΗΠΑ–Ιράν, κινήθηκε η ανάλυση του Σάββα Καλεντερίδη στην εκπομπή της Τετάρτης 10 Ιουνίου 2026.

Ο Σάββας Καλεντερίδης ξεκίνησε την παρέμβασή του με αναφορά σε αποχαρακτηρισμένο έγγραφο της αυστριακής πρεσβείας στην Αθήνα, με ημερομηνία 6 Δεκεμβρίου 1991, το οποίο αφορούσε τη στάση της Ελλάδας απέναντι στο ζήτημα των Σκοπίων. Σύμφωνα με όσα παρουσίασε, η τότε ελληνική θέση ήταν ξεκάθαρη: τα Σκόπια έπρεπε να παραιτηθούν δεσμευτικά από κάθε εδαφική διεκδίκηση, να αναγνωρίσουν ότι δεν υπάρχουν «εθνικοί Μακεδόνες» και άρα ούτε «μακεδονική μειονότητα» στην Ελλάδα, καθώς και να εγκαταλείψουν εν μέρει ή πλήρως το όνομα που χρησιμοποιούσαν.

Ο Καλεντερίδης στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι, όπως είπε, η παλαιότερη ελληνική θέση απέκλειε τόσο τη «μακεδονική» εθνική ταυτότητα όσο και τη «μακεδονική» γλώσσα. Με αυτό το δεδομένο, έθεσε το ερώτημα γιατί η Ελλάδα οδηγήθηκε τελικά σε αναγνώριση γλώσσας και ταυτότητας.

Στη συνέχεια πέρασε στο ζήτημα της Θράκης, επικαλούμενος ανάλυση του Νίκου Αρβανίτη από το Rodopi Press για την υπόθεση του τεμένους Τσινάρ στην Ξάνθη. Όπως ανέφερε, οι αντιδράσεις που καταγράφηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατέρριψαν τον μύθο ότι η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης αποτελεί ένα ενιαίο, συμπαγές και μονολιθικό σώμα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε, περίπου 30% έως 33% κινήθηκε γύρω από έναν αποκλειστικά τουρκικό εθνικό αυτοπροσδιορισμό, ενώ η πλειοψηφία, σε ποσοστό 35% έως 38%, εξέφρασε θέσεις που παραπέμπουν σε ελληνική πολιτειακή ταυτότητα, δηλαδή στην αντίληψη των Ελλήνων μουσουλμάνων. Ένα 15% έως 20% έδωσε έμφαση στη θρακική τοπική ταυτότητα, ενώ ένα 10% έως 15% υιοθέτησε σύνθετη προσέγγιση.

Κατά τον Καλεντερίδη, αυτή η εικόνα αποδεικνύει ότι υπάρχουν πολλές φωνές στη Θράκη και ότι το τουρκικό προξενικό αφήγημα περί ενιαίας «τουρκικής μειονότητας» δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Παράλληλα, προειδοποίησε ότι η Αθήνα δεν μπορεί να αφήνει την Τουρκία να οργανώνει συγκεντρώσεις και πιέσεις εντός ελληνικού εδάφους, ιδιαίτερα με αφορμή δικαστικές υποθέσεις.

Στο αμυντικό σκέλος, ο Σάββας Καλεντερίδης αναφέρθηκε στις δηλώσεις του υπουργού Άμυνας Νίκου Δένδια για τη δημιουργία νέου μεγάλου εργοστασίου παραγωγής drones στη Μαλακάσα και σχολής εκπαίδευσης χειριστών drones στην Τρίπολη. Επισήμανε τη σημασία της εκπαίδευσης των νεοσυλλέκτων στη χρήση ατομικών drones και της δημιουργίας δομών ηλεκτρονικού πολέμου.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στο αντι-drone σύστημα «Κένταυρος», το οποίο, όπως ανέφερε, δοκιμάστηκε σε πραγματικές συνθήκες στην Ερυθρά Θάλασσα και κατέρριψε δύο drones των Χούθι. Ο Καλεντερίδης υπογράμμισε τη σημασία του ότι η Ελλάδα διαθέτει τον πηγαίο κώδικα του συστήματος, άρα μπορεί να το εξελίσσει μόνη της, χωρίς να εξαρτάται διαρκώς από ξένους προμηθευτές.

Ακολούθως, στάθηκε στην 10η υπουργική σύνοδο του East Mediterranean Gas Forum στην Ουάσιγκτον, υπό την προεδρία του Έλληνα υπουργού Ενέργειας Σταύρου Παπασταύρου και με ισχυρή αμερικανική στήριξη. Στη σύνοδο συμμετείχαν Κύπρος, Αίγυπτος, Ελλάδα, Ισραήλ, Ιταλία, Ιορδανία και Παλαιστίνη, με τις ΗΠΑ να φιλοξενούν τη διαδικασία.

Ο Καλεντερίδης χαρακτήρισε τη συνάντηση «περίεργη» αλλά σημαντική, καθώς οι ΗΠΑ, αν και παρατηρητής, φιλοξένησαν τη σύνοδο, στέλνοντας μήνυμα επιστροφής στην ενεργειακή αρχιτεκτονική της Ανατολικής Μεσογείου. Στάθηκε ιδιαίτερα στην απουσία της Τουρκίας, τονίζοντας ότι αυτό έχει προκαλέσει εκνευρισμό στην Άγκυρα. Η διακήρυξη, όπως σημείωσε, μιλά για σεβασμό των δικαιωμάτων των κρατών-μελών επί των φυσικών πόρων σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, στοιχείο που φωτογραφίζει τις ελληνικές και κυπριακές θέσεις.

Στη συνέχεια ανέλυσε τον τρόπο με τον οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει την Τουρκία. Επικαλέστηκε το άρθρο 42 παράγραφος 7 της Συνθήκης της ΕΕ, τονίζοντας ότι δεν πρέπει να λειτουργεί μόνο αφού εκδηλωθεί επίθεση, αλλά και όταν μια δύναμη προετοιμάζεται να απειλήσει κράτη-μέλη. Με αυτή τη λογική, υποστήριξε ότι ευρωπαϊκές χώρες δεν πρέπει να ενισχύουν στρατιωτικά την Τουρκία όσο αυτή διατηρεί casus belli, απειλεί Ελλάδα και Κύπρο και δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία.

Αναφέρθηκε ειδικά στη γερμανική συμβολή στο πρόγραμμα των τουρκικών υποβρυχίων τύπου 214, αλλά και στην πιθανή προμήθεια Eurofighter από την Τουρκία. Το συμπέρασμά του ήταν ότι η Ευρώπη ακολουθεί δύο αντιφατικές πολιτικές: από τη μία δηλώνει ότι τα ελληνικά και κυπριακά σύνορα είναι ευρωπαϊκά, από την άλλη κράτη-μέλη της ενισχύουν το οπλοστάσιο της Τουρκίας, δηλαδή της χώρας που τα απειλεί.

Στο τελευταίο μέρος της ανάλυσης, ο Καλεντερίδης αναφέρθηκε στις νέες δηλώσεις Ερντογάν κατά Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ. Ο Τούρκος πρόεδρος, σύμφωνα με όσα παρουσιάστηκαν, κατηγόρησε Αθήνα και Λευκωσία ότι έχουν επιβιβαστεί στο «πλοίο της διχόνοιας του Ισραήλ» και απείλησε ότι, αν απειληθούν τα συμφέροντα της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων στην Ανατολική Μεσόγειο, η απάντηση της Άγκυρας θα είναι «πολύ σαφής και πολύ σκληρή».

Ο Καλεντερίδης συνέδεσε αυτές τις δηλώσεις με τη σύνοδο του EastMed Gas Forum στην Ουάσιγκτον, σημειώνοντας ότι έγιναν μόλις 24 ώρες μετά τη σύνοδο, γεγονός που δείχνει τον τουρκικό εκνευρισμό.

Τέλος, αναφέρθηκε στην κλιμάκωση ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν, με επίκεντρο την κατάρριψη αμερικανικού Apache, τα πλήγματα των ΗΠΑ σε ραντάρ και πυροβολαρχίες και την ιρανική απάντηση σε αμερικανικούς στόχους σε Μπαχρέιν, Κουβέιτ και Ιορδανία. Επισήμανε ότι, αν οι ΗΠΑ απαντήσουν εκ νέου, υπάρχει κίνδυνος γενικευμένου πολέμου.

Η πιο εντυπωσιακή λεπτομέρεια που ανέφερε ήταν η διάσωση δύο χειριστών Apache με τη χρήση μη επανδρωμένου σκάφους, το οποίο τους περισυνέλεξε από τη θάλασσα και τους μετέφερε σε σημείο από όπου τους παρέλαβε ελικόπτερο. Για τον Καλεντερίδη, αυτό αποτελεί απόδειξη ότι η τεχνολογία αλλάζει καθημερινά τον πόλεμο και ότι η Ελλάδα πρέπει να παρακολουθεί στενά αυτές τις εξελίξεις για την άμυνα και την ασφάλειά της.

Το κεντρικό μήνυμα της εκπομπής ήταν σαφές: η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε μεγάλες προκλήσεις, από τη Θράκη και το Σκοπιανό μέχρι το Αιγαίο, την Κύπρο, την Ανατολική Μεσόγειο και τη νέα τεχνολογική εποχή του πολέμου. Και σε όλα αυτά, όπως υπογράμμισε ο Σάββας Καλεντερίδης, δεν αρκούν οι διαπιστώσεις. Χρειάζεται στρατηγική, αποφασιστικότητα και τεχνολογική προσαρμογή.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Ο Ερντογάν κλιμακώνει τον νεο-οθωμανικό πόλεμο κατά του Ισραήλ – Στο στόχαστρο και Ελλάδα-Κύπρος

Ανάλυση του Middle East Forum για τη στρατηγική Ερντογάν απέναντι στο Ισραήλ, την Ελλάδα και την Κύπρο. Η Τουρκία, αν και μέλος του ΝΑΤΟ, φιλοξενεί τη Χαμάς, απειλεί το Ισραήλ, πιέζει την Κυπριακή Δημοκρατία και αμφισβητεί ελληνικά δικαιώματα μέσω της «Γαλάζιας Πατρίδας». Γιατί το Ισραήλ πρέπει να ενισχύσει τον άξονα με Ελλάδα και Κύπρο και γιατί η Ουάσιγκτον καλείται να βάλει πραγματικό κόστος στην Άγκυρα.

Δημοσιεύτηκε

6 ώρες πριν

στις

11 Ιουνίου 2026

από τον

ΧΑΚ

Μια ιδιαίτερα αιχμηρή ανάλυση για τον ρόλο της Τουρκίας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Ανατολική Μεσόγειο δημοσιεύει το Middle East Forum, υποστηρίζοντας ότι η Άγκυρα δεν αποτελεί πλέον απλώς έναν δύσκολο σύμμαχο εντός ΝΑΤΟ, αλλά έναν αναθεωρητικό παίκτη που απειλεί το Ισραήλ, πιέζει Ελλάδα και Κύπρο και προσφέρει πολιτική κάλυψη στη Χαμάς.

Ο αναλυτής Jose Lev Alvarez σημειώνει ότι οι δηλώσεις Ερντογάν στις 10 Ιουνίου 2026 προς την κοινοβουλευτική ομάδα του AKP, σύμφωνα με τις οποίες οι ισραηλινές επιχειρήσεις σε Λίβανο και Συρία «απειλούν και την Τουρκία», δεν αποτελούν απλή ρητορική έξαρση. Αντίθετα, τις εντάσσει σε μια ευρύτερη στρατηγική γραμμή, που συνδέει την τουρκική ασφάλεια με τη Βηρυτό, τη Δαμασκό και συνολικά τη Μέση Ανατολή.

Η ανάλυση υπενθυμίζει ότι ο Ερντογάν είχε παλαιότερα απειλήσει πως η Τουρκία θα μπορούσε να κινηθεί εναντίον του Ισραήλ «όπως μπήκε στο Καραμπάχ και στη Λιβύη». Κατά το Middle East Forum, η ρητορική αυτή έχει πλέον περάσει από το επίπεδο του θεάτρου στο επίπεδο του δόγματος.

Η Τουρκία ως δομική απειλή για το Ισραήλ

Σύμφωνα με το άρθρο, το Ισραήλ για δεκαετίες είχε ως βασική στρατηγική απειλή το Ιράν: το πυρηνικό του πρόγραμμα, τους Φρουρούς της Επανάστασης, τη Χεζμπολάχ, τη Χαμάς και το δίκτυο πληρεξουσίων της Τεχεράνης.

Ωστόσο, ο Alvarez υποστηρίζει ότι η Τουρκία του Ερντογάν αναδεικνύεται σε επόμενη μεγάλη δομική πρόκληση. Και είναι ακόμη πιο σύνθετη περίπτωση, διότι δεν βρίσκεται εκτός δυτικών θεσμών, αλλά εντός ΝΑΤΟ.

Η Τουρκία διαθέτει μεγάλο στρατό, ισχυρή αμυντική βιομηχανία, αναπτυσσόμενο στόλο drones, δυτική τεχνολογία και δυνατότητα να επηρεάζει αποφάσεις της Συμμαχίας. Με άλλα λόγια, όπως σημειώνεται, η Άγκυρα εμφανίζεται ως εχθρικός παίκτης με θεσμική κάλυψη.

Χαμάς, πολιτικό Ισλάμ και νεο-οθωμανισμός

Το πρώτο στοιχείο κινδύνου, σύμφωνα με την ανάλυση, είναι ιδεολογικό. Ο Ερντογάν δεν αντιμετωπίζει τη Χαμάς ως τρομοκρατική οργάνωση. Αντιθέτως, έχει χαρακτηρίσει τα μέλη της «μουτζαχεντίν» και «μαχητές της απελευθέρωσης».

Η Τουρκία έχει φιλοξενήσει στελέχη της Χαμάς, έχει ανεχθεί πολιτική δραστηριότητα και δίκτυα χρηματοδότησης, ενώ το κυβερνών AKP συνδέεται ιδεολογικά με τις ρίζες της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Κατά το Middle East Forum, αυτό δεν είναι απλώς ιδεολογική συμπάθεια. Είναι μέρος της φιλοδοξίας του Ερντογάν να εμφανιστεί ως ηγέτης του πολιτικού Ισλάμ.

Η «Γαλάζια Πατρίδα» ως απειλή για Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ

Κεντρική θέση στην ανάλυση κατέχει το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», το οποίο, σύμφωνα με το άρθρο, διεκδικεί περίπου 462.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα θαλάσσιου χώρου σε Μαύρη Θάλασσα, Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.

Το Middle East Forum τονίζει ότι το δόγμα αυτό αμφισβητεί άμεσα ελληνικά, κυπριακά και ισραηλινά συμφέροντα, ενώ απειλεί την ενεργειακή αρχιτεκτονική που θα μπορούσε να συνδέσει την Ανατολική Μεσόγειο με την Ευρώπη.

Η τουρκική πίεση στην Κύπρο, η παρουσία στη βόρεια Συρία, η επέμβαση στη Λιβύη, η στήριξη στο Αζερμπαϊτζάν και οι απειλές κατά της Ελλάδας παρουσιάζονται ως κομμάτια της ίδιας στρατηγικής: ενός νεο-οθωμανικού αναθεωρητισμού.

Το πρόβλημα του ΝΑΤΟ

Η ανάλυση είναι ιδιαίτερα επικριτική απέναντι στη Δύση και ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, υποστηρίζοντας ότι η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζει τον Ερντογάν ως «απαραίτητο σύμμαχο» ή ως απλό ενοχλητικό εταίρο.

Η Τουρκία, σημειώνει το άρθρο, διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ, σημαντικό αμυντικό προϋπολογισμό, αναβαθμισμένα F-16, υποβρύχια, drones και αναπτυσσόμενη πολεμική βιομηχανία. Παράλληλα, φιλοξενεί στην αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ αμερικανικές πυρηνικές βόμβες B61, αν και το καθεστώς τους παραμένει επισήμως αδιευκρίνιστο.

Το συμπέρασμα του Alvarez είναι καθαρό: ο Ερντογάν εκμεταλλεύεται τη Συμμαχία όταν τον συμφέρει και την μπλοκάρει όταν τον βολεύει.

Η απάντηση: Άξονας Ισραήλ–Ελλάδας–Κύπρου

Το Middle East Forum προτείνει ως πρώτο επίπεδο απάντησης τη δημιουργία ισχυρότερης περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφαλείας.

Το Ισραήλ, σύμφωνα με την ανάλυση, πρέπει να ενισχύσει τις σχέσεις του με Ελλάδα και Κύπρο σε ένα πιο συνεκτικό πλαίσιο ασφάλειας, με κοινές ασκήσεις, ανταλλαγή πληροφοριών, ανθυποβρυχιακή συνεργασία, συντονισμό αεράμυνας, πρόσβαση σε λιμάνια και προστασία ενεργειακών διαδρομών.

Ιδιαίτερη πρόταση αποτελεί η ένταξη Ελλάδας και Κύπρου στις Συμφωνίες του Αβραάμ ως πλήρη μέλη. Κατά το άρθρο, αυτό θα συνέδεε τα κράτη των Συμφωνιών με τη νότια πτέρυγα του ΝΑΤΟ, θα προσέλκυε την Ινδία και θα δημιουργούσε ένα ενιαίο μέτωπο ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Με τον τρόπο αυτό, όπως επισημαίνεται, η τουρκική στρατηγική περικύκλωσης θα μπορούσε να μετατραπεί σε αυτοαπομόνωση της ίδιας της Τουρκίας.

Στρατιωτική αποτροπή και θάλασσα

Το δεύτερο επίπεδο αφορά τη στρατιωτική αποτροπή. Το Ισραήλ, σύμφωνα με την ανάλυση, πρέπει να προετοιμαστεί για τουρκικά σμήνη drones, ηλεκτρονικό πόλεμο, πυραύλους stand-off και κορεσμό μέσω πληρεξουσίων.

Αυτό σημαίνει βαθύτερη ενοποίηση αεράμυνας, επιτάχυνση όπλων κατευθυνόμενης ενέργειας, προειδοποίηση από το διάστημα, θωρακισμένες βάσεις, μεγαλύτερα αποθέματα πυρομαχικών και δυνατότητες μακρού πλήγματος.

Το τρίτο επίπεδο είναι η ναυτική στρατηγική. Το άρθρο υποστηρίζει ότι η Τουρκία επιδιώκει θαλάσσιο έλεγχο και ότι Ισραήλ, Ελλάδα και Κύπρος πρέπει να της τον αρνηθούν. Υποβρύχια, ναυτικά drones, αντιπλοϊκοί πύραυλοι, κοινές περιπολίες και ανταλλαγή πληροφοριών μπορούν να κάνουν την Ανατολική Μεσόγειο αμφισβητούμενο χώρο και όχι «τουρκική λίμνη».

Σημαντική θεωρείται και η ενεργειακή διαφοροποίηση. Κάθε αγωγός, διαδρομή φυσικού αερίου ή ηλεκτρική διασύνδεση που παρακάμπτει την τουρκική πίεση μειώνει την ισχύ εκβιασμού της Άγκυρας.

Πολιτικός πόλεμος κατά της τουρκικής υποκρισίας

Η ανάλυση καλεί επίσης το Ισραήλ και τους εταίρους του να εκθέτουν διαρκώς την τουρκική υποκρισία: τη φιλοξενία της Χαμάς, την καταπίεση των Κούρδων, την κατοχή της βόρειας Κύπρου, τις φυλακίσεις δημοσιογράφων, την εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης και την οικονομική κακοδιαχείριση.

Κατά τον Alvarez, ο Ερντογάν επιβιώνει σε μεγάλο βαθμό επειδή ελέγχει το αφήγημα. Γι’ αυτό η απάντηση δεν πρέπει να είναι μόνο στρατιωτική, αλλά και πολιτική, επικοινωνιακή και διπλωματική.

Μήνυμα στην Ουάσιγκτον

Το άρθρο κλείνει με ξεκάθαρη προειδοποίηση προς την Ουάσιγκτον: ένα κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ που προστατεύει τη Χαμάς, απειλεί το Ισραήλ, πιέζει Ελλάδα και Κύπρο, αγοράζει ρωσικά συστήματα και μπλοκάρει τη Συμμαχία πρέπει να αντιμετωπίσει συνέπειες.

Το Κογκρέσο, σύμφωνα με την πρόταση του Middle East Forum, πρέπει να θέσει όρους στις πωλήσεις προηγμένων όπλων, να ελέγξει τις μεταφορές τεχνολογίας και να περιορίσει την ικανότητα της Τουρκίας να εργαλειοποιεί τις διαδικασίες του ΝΑΤΟ.

Το τελικό μήνυμα της ανάλυσης είναι σαφές: η ειρήνη δεν θα έρθει αν η Δύση συνεχίσει να παριστάνει ότι η Τουρκία είναι απλώς «παρεξηγημένη» ή «χρήσιμη». Θα έρθει μόνο αν ο νεο-οθωμανικός σχεδιασμός του Ερντογάν συναντήσει προετοιμασμένο έδαφος, ανώτερη πληροφόρηση, περιφερειακές συμμαχίες και κόστος που η Άγκυρα δεν θα μπορεί να ελέγξει.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Η «Απόβαση» των Εγκαθέτων της Θράκης στο Εθνικιστικό Συνέδριο του BBP

Η συμμετοχή της μειονοτικής αντιπροσωπείας δίπλα σε ηγέτες ψευδοκρατών, εθνικιστικών κινημάτων και αναθεωρητικών οργανώσεων από τα Βαλκάνια και την Ευρασία, αποκαλύπτει το μέγεθος της εργαλειοποίησης της Θράκης στον γεωπολιτικό σχεδιασμό της Άγκυρας.

Δημοσιεύτηκε

7 ώρες πριν

στις

11 Ιουνίου 2026

από τον

ΧΑΚ

Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης, Rodopi Press

Σε μια ακόμη συντονισμένη επίδειξη υποτέλειας και ενσωμάτωσης στα γρανάζια του βαθέος τουρκικού εθνικισμού προχώρησε η ηγεσία του προξενικού μηχανισμού της Θράκης.

Με αφορμή το 13ο Τακτικό Μεγάλο Συνέδριο του ακροδεξιού, υπερεθνikιστικού κόμματος της Τουρκίας, «Κόμμα Μεγάλης Ενότητας» (BBP – Büyük Birlik Partisi), η γνωστή ελίτ των εθελόδουλων Εγκαθέτων της περιοχής έσπευσε στην Άγκυρα για να δώσει διαπιστευτήρια, ευθυγραμμιζόμενη πλήρως με το αφήγημα του «Τουρκο-Ισλαμικού Κόσμου».

Η συμμετοχή της μειονοτικής αντιπροσωπείας δίπλα σε ηγέτες ψευδοκρατών, εθνικιστικών κινημάτων και αναθεωρητικών οργανώσεων από τα Βαλκάνια και την Ευρασία, αποκαλύπτει το μέγεθος της εργαλειοποίησης της Θράκης στον γεωπολιτικό σχεδιασμό της Άγκυρας.

Τα πρόσωπα της Θράκης που φιγουράρουν στη λίστα των προσκληθέντων και των συγχαρητήριων μηνυμάτων επιβεβαιώνουν τη δομή του δικτύου:

Η «Οικογένεια» του DEB (ΚΙΕΦ): Στην πρώτη γραμμή βρέθηκαν η Ισίκ Σαδίκ Αχμέτ (Işık Sadık Ahmet), χήρα του Αχμέτ Σαδίκ και Επίτιμη Πρόεδρος του Κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (DEB), καθώς και ο Μουσταφά Αλί Τσαβούς (Mustafa Ali Çavuş), πρώην πρόεδρος του κόμματος. Η παρουσία τους εκεί επιβεβαιώνει ότι το DEB δεν είναι παρά ένα εθνικιστικό παράρτημα που κινείται στις παρυφές του τουρκικού εθνικισμού, μακριά από κάθε έννοια ευρωπαϊκού πολιτικού κόμματος.
Οι Παράνομοι Σύλλογοι της Ξάνθης και της Κομοτηνής: Ιδιαίτερη σημασία έχει η αποστολή συγχαρητήριων μηνυμάτων από τον Κερέμ Αμπντουραχίμογλου (Kerem Abdurahimoğlu) ως εκπρόσωπο της παράνομης «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης» (ΤΕΞ) και τον Αϊδίν Αχμέτ (Aydın Ahmet) της επίσης μη αναγνωρισμένης «Ένωσης Τούρκων Δασκάλων Δυτικής Θράκης». Οι επικεφαλής αυτών των παραδομών, που διεκδικούν νομιμοποίηση εντός της ελληνικής επικράτειας, δεν διστάζουν να ταυτίζονται δημόσια με ένα κόμμα (BBP) που αποτελεί τον ιδεολογικό πυρήνα του ισλαμο-εθνικισμού στην Τουρκία.
Το Κάδρο του Αναθεωρητισμού: Οι εκπρόσωποι της Θράκης βρέθηκαν στο ίδιο κάδρο με τον κατοχικό ηγέτη Ερσίν Τατάρ, με υπουργούς του ψευδοκράτους της Κύπρου, καθώς και με ακραία εθνικιστικά στοιχεία από το Κοσσυφοπέδιο, τη Βόρεια Μακεδονία και το Ιράκ. Αυτή η «διεθνής» του τουρκικού αναθεωρητισμού χρησιμοποιεί τέτοια συνέδρια για να σφυρηλατήσει έναν ενιαίο ισλαμο-τουρκικό άξονα, όπου η ελληνική Θράκη παρουσιάζεται ως μια «σκλαβωμένη πατρίδα» (Evlad-ı Fatihan) που περιμένει τη λύτρωση από την Άγκυρα.

Η συμμετοχή αυτή δεν είναι απλώς μια τυπική πολιτική επίσκεψη· είναι μια πράξη ανοιχτής αμφισβήτησης της ελληνικής έννομης τάξης. Όταν στελέχη συλλόγων και κομμάτων που δρουν στη Ροδόπη και την Ξάνθη κάθονται στο ίδιο τραπέζι με τους εκφραστές του τουρκικού επεκτατισμού, αποδεικνύουν ότι η πίστη τους δεν ανήκει στην πατρίδα τους, την Ελλάδα, αλλά στο αναθεωρητικό όραμα της Άγκυρας.

Πηγή: RodopiPress Επιμέλεια: Νίκος Αρβανίτης

Σχόλιο Συντάκτη

Όπως είχαμε επισημάνει στο RodopiPress ήδη από τις 4 Μαρτίου 2026, κατά την προκλητική «πρόβα ισχύος» του Ντεστιτζί στον Εχίνο και την Κομοτηνή —όπου η τουρκική αποστολή κινήθηκε με όρους κρατικής αντιπροσωπείας, με σειρήνες και ηχητικά μέσα σε ελληνικό έδαφος— η Άγκυρα δοκιμάζει συστηματικά τα αντανακλαστικά μας. Τότε, το BBP, ένας σχηματισμός στον οποίο έχουν αποδοθεί πολιτικές δολοφονίες (όπως του Χράντ Ντινκ), επιχείρησε μια σαφή επίδειξη παράλληλης εξουσίας, επιβάλλοντας μια «μονοθεϊκή ταυτότητα» («μόνο Τούρκος, μόνο Μουσουλμάνος») στην περιοχή.

Σήμερα, η σύνδεση των γεγονότων είναι πλέον οφθαλμοφανής και αδιαμφισβήτητη. Οι ίδιες παράνομες δομές που στήνουν «κράτος εν κράτει» στο εσωτερικό της Θράκης είναι οι ίδιες που σπεύδουν τώρα στην Άγκυρα για να νομιμοποιήσουν την πολιτική της «σταδιακής προσάρτησης των ταυτοτήτων».

Το ερώτημα παραμένει σταθερό και αμείλικτο: Πόση ανοχή ακόμα; Μέχρι πότε η Αθήνα θα παραμένει απαθής θεατής, επιδιδόμενη σε μια ιδιότυπη αποσιώπηση, την ώρα που το προξενικό σύστημα αποθρασύνεται και εντάσσει τη Μειονότητα απευθείας στον υβριδικό αναθεωρητικό άξονα της Άγκυρας; Η μάχη απέναντι στον ισλαμοφασισμό και τη θεσμική εκτροπή απαιτεί εφαρμογή του Νόμου χωρίς αστερίσκους, προτού η αδράνεια μετατραπεί σε συνενοχή.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ – ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΣΗΜΩΝ

Ακολουθεί η ομαδοποιημένη λίστα των προσκεκλημένων και των εκπροσώπων που συμμετείχαν ή απέστειλαν συγχαρητήρια μηνύματα στο 13ο Τακτικό Μεγάλο Συνέδριο του Κόμματος Μεγάλης Ενότητας (BBP), ταξινομημένη ανά γεωγραφική περιοχή και θεσμικό ρόλο, αναδεικνύοντας τον ισλαμοεθνικιστικό άξονα που επιχειρεί να παγιώσει η Άγκυρα.

1. Θράκη (Το Προξενικό Δίκτυο)

Ισίκ Σαδίκ Αχμέτ (Işık Sadık Ahmet): Επίτιμη Πρόεδρος του Κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (DEB/ΚΙΕΦ).
Μουσταφά Αλί Τσαβούς (Mustafa Ali Çavuş): Πρώην Πρόεδρος του Κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (DEB/ΚΙΕΦ).
Κερέμ Αμπντουραχίμογλου (Kerem Abdurahimoğlu): Πρόεδρος της παράνομης «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης» (ΤΕΞ) (απέστειλε συγχαρητήριο μήνυμα).
Αϊδίν Αχμέτ (Aydın Ahmet): Πρόεδρος του μη αναγνωρισμένου «Συλλόγου Τούρκων Δασκάλων Δυτικής Θράκης» (Κομοτηνή) (απέστειλε συγχαρητήριο μήνυμα).

2. Κατεχόμενη Κύπρος (Ψευδοκράτος)

Ερσίν Τατάρ (Ersin Tatar): 5ος «Πρόεδρος» της λεγόμενης «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου».
Φικρί Ατάογλου (Fikri Ataoğlu): «Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης», «Υπουργός Τουρισμού, Πολιτισμού, Νεολαίας και Περιβάλλοντος» και Γενικός Πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος (DP).
Ερχάν Αρικλί (Erhan Arıklı): «Υπουργός Δημοσίων Έργων και Μεταφορών» και Γενικός Πρόεδρος του Κόμματος Αναγέννησης (YDP).

3. Βαλκάνια (Προώθηση του Αναθεωρητισμού)

Κόσοβο:
- Φικρίμ Ντάμκα (Fikrim Damka): Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης του Κοσσυφοπεδίου και Γενικός Πρόεδρος του Δημοκρατικού Τουρκικού Κόμματος Κοσόβου (KDTP).
- Ερτάν Σιμιτσί (Ertan Simitçi): Γενικός Πρόεδρος του Καινοτόμου Τουρκικού Κινήματος Κοσόβου (YTHP).
Βόρεια Μακεδονία:
- Μπεκίμ Σαλί (Bekim Sali): Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης της Βόρειας Μακεδονίας και Γενικός Πρόεδρος του Κόμματος Alternativa.
- Ζουλφικάρ Ζέινουλα (Zülfikar Zeynula): Γενικός Πρόεδρος του Τουρκικού Δημοκρατικού Κόμματος (TDP).
- Ερντογάν Σαράτς (Erdoğan Saraç): Γενικός Πρόεδρος του Κινήματος Τουρκικής Εθνικής Ενότητας (TMBH).
Μαυροβούνιο:
- Μιρσάντ Νούρκοβιτς (Mirsad Nurković): Αντιπρόεδρος του Κοινοβουλίου του Μαυροβουνίου.
Βοσνία και Ερζεγοβίνη:
- Υποστράτηγος Τζεμάλ Νεγιάτοβιτς (Cemal Neyatoviç): Πρώην Υφυπουργός Άμυνας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.
- Χαϊρουντίν Μεχάνοβιτς (Hajrudin Mehanović): Δήμαρχος του Γκραντάτσατς (Gradačac).
Σερβία (Περιοχή Σαντζάκ):
- Σουλεϊμάν Ούγκλιανιν (Süleyman Ugljanin): Γενικός Πρόεδρος του Κόμματος Δημοκρατικής Δράσης του Σαντζάκ (SDA).
- Φουάτ Μπατσίτσανιν (Fuat Baçiçanin): Πρόεδρος του Βοσνιακού Εθνικού Συμβουλίου της Σερβίας.

4. Αζερμπαϊτζάν & Κεντρική Ασία

Αζερμπαϊτζάν:
- Μουμπαρίζ Κουρμπανλί (Mubariz Qurbanlı): Βουλευτής και Αναπληρωτής Γενικός Πρόεδρος του κυβερνώντος Κόμματος «Νέο Αζερμπαϊτζάν» (YAP).
- Ραμίλ Χασάν (Ramil Hasan): Βουλευτής και Γενικός Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης Τουρκικών Κρατών (TÜRKPA).
Ουζμπεκιστάν:
- Ντιλσόντ Σουμάροφ (Dilshad Soumarov): Αναπληρωτής Γενικός Πρόεδρος του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος του Ουζμπεκιστάν (UzLiDeP).

5. Μέση Ανατολή & Τουρκμένοι (Άξονας Συρίας – Ιράκ)

Συρία:
- Χουσεΐν Ισά (Hüseyin İsa): Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Τουρκμένων Συρίας και Πρόεδρος του Βιομηχανικού και Εμπορικού Επιμελητηρίου Χαλεπίου.
Ιράκ:
- Κεμάλ Μπατζαλάν (Kemal Bacalan): Γενικός Πρόεδρος του Εθνικιστικού Κινήματος Τουρκμένων Ιράκ.
- Ιμπραχίμ Κασάπ (İbrahim Kasap): Εκπρόσωπος του Μετώπου Τουρκμένων Ιράκ (ITC).
- Νετζμετίν Τζαναμπάζ (Necmettin Canabaz): Πρόεδρος της Οργάνωσης Αλληλεγγύης Τουρκμενέλι.

6. Διεθνή Δίκτυα & Οργανώσεις Ουιγούρων (Ανατολικό Τουρκεστάν)

Παγκόσμιο Συνέδριο Ουιγούρων:
- Τουργκουντζάν Αλαβντίν (Turguncan Alavdin): Πρόεδρος του Παγκόσμιου Συνεδρίου Ουιγούρων (Γερμανία).
- Αμπντουλκερίμ Μπούγρα (Abdülkerim Buğra): Εκπρόσωπος του Παγκόσμιου Συνεδρίου Ουιγούρων.
Κινήματα Ανατολικού Τουρκεστάν:
- Ρουσάν Αμπάς (Ruşen Abbas): Πρόεδρος του Κινήματος των Ουιγούρων (Γερμανία).
- Αμπντουλαχάντ Αμπντουραχμάν (Abdulahad Abdurrahman): Εκπρόσωπος της Οργάνωσης Εκπαίδευσης και Αλληλεγγύης Ανατολικού Τουρκεστάν.

7. Λοιποί Διεθνείς Προσκεκλημένοι (Μολδαβία & Ασία)

Ιγκόρ Ντόντον (Igor Dodon): Πρώην Πρόεδρος της Μολδαβίας.
Φαρινταβάτι Ντάρλαντ (Faridawaty Darland): Βουλευτής της Περιφέρειας Κεντρικού Καλιμαντάν της Ινδονησίας.

8. Στελέχη Διεθνών Οργανισμών (ΟΗΕ)

Γιάσερ Άχμεντ Χασάν (Yasser Ahmed Hassan): Διευθυντής του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας (ILO) του ΟΗΕ.
Λίαμ Τσίκα (Liam Chicca): Διευθυντής του Διεθνούς Ταμείου Γεωργικής Ανάπτυξης (IFAD) του ΟΗΕ.
Φλόρενς Μπάουερ (Florence Bauer): Διευθύντρια του Ταμείου Ηνωμένων Εθνών για τον Πληθυσμό (UNFPA) για την Ανατολική Ευρώπη και την Κεντρική Ασία.