Ανησυχία για τις τελευταίες ενεργειακές εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο εκφράζει η τουρκική εφημερίδα Sözcü, η οποία σε εκτενές δημοσίευμά της υποστηρίζει ότι η Τουρκία παραμένει εκτός των μεγάλων συμφωνιών που διαμορφώνουν τον νέο ενεργειακό χάρτη της περιοχής, παρά τον ρόλο που διαδραμάτισε στη Συρία τα τελευταία χρόνια.

Αφορμή αποτελεί η απόφαση της Δαμασκού να ανοίξει σε ξένες εταιρείες τα υπεράκτια κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου ανοιχτά της Λαττάκειας. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι συμφωνίες αφορούν περιοχές που βρίσκονται στην Ανατολική Μεσόγειο και προσελκύουν το ενδιαφέρον μεγάλων δυτικών ενεργειακών ομίλων.

Το πρώτο βήμα έγινε τον Φεβρουάριο του 2026, όταν η Syrian Petroleum Company υπέγραψε μνημόνιο συνεργασίας με την αμερικανική Chevron και την UCC Holding, θυγατρική της καταριανής Power International Holding. Η συμφωνία υπογράφηκε παρουσία του προέδρου της Συρίας Αχμέντ αλ-Σάρα και του ειδικού απεσταλμένου των ΗΠΑ για τη Συρία, Τομ Μπάρακ, ο οποίος έκανε λόγο για «ιστορικό βήμα» στην ανοικοδόμηση της χώρας.

Τρεις μήνες αργότερα ακολούθησε νέα συμφωνία για το Offshore Block 3, με τη συμμετοχή των αμερικανικών ConocoPhillips, της γαλλικής TotalEnergies και της QatarEnergy, οι οποίες ξεκίνησαν διαδικασίες τεχνικής αξιολόγησης και εμπορικής έρευνας σε συνεργασία με τη συριακή κρατική εταιρεία πετρελαίου.

Η Sözcü υπογραμμίζει ότι, παρά το γεγονός πως η Τουρκία φιλοξένησε εκατομμύρια Σύρους πρόσφυγες, πραγματοποίησε στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία και επωμίστηκε σημαντικό οικονομικό κόστος κατά τη διάρκεια του πολέμου, καμία τουρκική ενεργειακή εταιρεία δεν συμμετέχει στις νέες υπεράκτιες ενεργειακές συμφωνίες.

Κατά το δημοσίευμα, η τουρκική παρουσία περιορίζεται σε έργα υποδομών, όπως μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και η ανάληψη της διαχείρισης του διεθνούς αεροδρομίου της Δαμασκού από τουρκικούς επιχειρηματικούς ομίλους, χωρίς όμως συμμετοχή στα στρατηγικής σημασίας θαλάσσια ενεργειακά έργα.

Παράλληλα, η εφημερίδα συνδέει τις εξελίξεις αυτές με την ενίσχυση της συνεργασίας Ελλάδας, Κυπριακής Δημοκρατίας, Ισραήλ και Ηνωμένων Πολιτειών στον ενεργειακό τομέα. Γίνεται αναφορά στη συμφωνία για το Eastern Mediterranean Energy Center, καθώς και στις εξελίξεις γύρω από την αξιοποίηση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου της Κυπριακής Δημοκρατίας από την ExxonMobil και την QatarEnergy.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η παρέμβαση του απόστρατου ναυάρχου Τζεμ Γκιούρντενιζ, ο οποίος σχολιάζει τις εξελίξεις μέσω της Sözcü. Ο θεωρητικός της στρατηγικής της «Γαλάζιας Πατρίδας» υποστηρίζει ότι οι ενεργειακές κινήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης γεωπολιτικής στρατηγικής της Δύσης απέναντι στην Τουρκία.

Ο Γκιούρντενιζ υπενθυμίζει, μεταξύ άλλων, το περιστατικό του Νοεμβρίου του 2020, όταν το τουρκικό εμπορικό πλοίο Rosalina-A ελέγχθηκε από γερμανικές δυνάμεις στο πλαίσιο της επιχείρησης IRINI της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως υποστηρίζει, το συγκεκριμένο γεγονός αποτέλεσε προειδοποίηση για τον τρόπο με τον οποίο, κατά την άποψή του, επιχειρείται να περιοριστεί η τουρκική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο.

Το δημοσίευμα καταλήγει ότι η Συρία επιχειρεί να επανεκκινήσει τον ενεργειακό της τομέα μέσω ξένων επενδύσεων, ωστόσο εκτιμά πως ο νέος ενεργειακός χάρτης της Ανατολικής Μεσογείου διαμορφώνεται με πρωταγωνιστές τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία, το Κατάρ και τους περιφερειακούς τους εταίρους, αφήνοντας –κατά την τουρκική εφημερίδα– την Άγκυρα εκτός των σημαντικότερων υπεράκτιων ενεργειακών εξελίξεων.

Γράφει ο Μάικλ Ρούμπιν

Στις 28 Ιουνίου 2026, το Ισραήλ αναγνώρισε επίσημα τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Οι Αρμένιοι θα πρέπει να καλωσορίσουν την αναγνώριση, ακόμη και αν βασίζεται περισσότερο στον διπλωματικό κυνισμό παρά στην αρχή. Άλλωστε, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, εκτός από τους ακραίους κύκλους άρνησης, για την κλίμακα, το εύρος και την πρόθεση των δολοφονιών των Αρμενίων και, ταυτόχρονα, των Ελλήνων του Πόντου.

Η κίνηση αυτή έρχεται δεκαετίες αργότερα, καθώς οι διαδοχικές ισραηλινές κυβερνήσεις φοβούνταν ότι θα εξοργίσουν τους Τούρκους και την τουρκική κυβέρνηση, η οποία δεν έχει ποτέ αποδεχτεί την τουρκική ενοχή. Πολλές εβραϊκές ομάδες, εν τω μεταξύ, φοβούνταν ότι η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων θα μείωνε κάπως τη μοναδικότητα του Ολοκαυτώματος, πόσο μάλλον που ο Ναζί Γερμανός ηγέτης Αδόλφος Χίτλερ επικαλέστηκε την ικανότητα των Οθωμανών να τη γλιτώσουν με τη σφαγή των Αρμενίων για να δικαιολογήσει τη δική του πολιτική εναντίον των Εβραίων. Για να κάνουμε μια ανιστορική αναλογία, η μη αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από το Ισραήλ θα ήταν παρόμοια με την άρνηση των αμερικανικών κυβερνήσεων να αναγνωρίσουν το Ολοκαύτωμα επειδή φοβόντουσαν την ανατροπή των γερμανικών εμπορικών συμφωνιών ή των αραβικών χωρών που ήταν εχθρικές προς το Ισραήλ.

Τα κίνητρα του Ισραήλ στην αναγνώρισή του μπορεί να μην είναι πλήρως ηθικά, αλλά το αποτέλεσμα —την αναγνώριση ιστορικού γεγονότος— οι Αρμένιοι θα πρέπει παρόλα αυτά να το καλωσορίσουν.

Οι Ισραηλινοί μπορεί να αντιτίθενται σε μια τέτοια ερμηνεία, αλλά, αν ναι, θα πρέπει να προχωρήσουν παραπέρα. Η Realpolitik ορίζει τη σχέση του Ισραήλ με το Αζερμπαϊτζάν. Οι Ισραηλινοί επιμένουν ότι οι επενδύσεις τους στο Αζερμπαϊτζάν απέφεραν τεράστια οφέλη από τις πληροφορίες και τον στρατό κατά τη διάρκεια του πρόσφατου πολέμου στο Ιράν.

Ωστόσο, η ισραηλινή τάση να υποστηρίζει το Αζερμπαϊτζάν με την ίδια άκριτη υποστήριξη που υποστηρίζει ο Αμερικανός πρέσβης Τομ Μπαράκ για την Τουρκία μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ. Η ορθολογικοποίηση της εθνοκάθαρσης των Αρμενίων από το Αζερμπαϊτζάν και η καταστροφή αρμενικών εκκλησιών, μοναστηριών και νεκροταφείων ισοδυναμεί με το να δοθεί στο διπλωματικό και αντισημιτικό όχλο που θέλει να δει την καταστροφή του Ισραήλ ή αρνείται την εβραϊκή κληρονομιά στους Αγίους Τόπους ένα προηγούμενο που θα επέτρεπε να αγνοηθεί η παλαιστινιακή κατεδάφιση εβραϊκών πόλεων και αρχαιολογικών ερειπίων στην Ιερουσαλήμ και τη Δυτική Όχθη. Ενώ ο αείμνηστος πρέσβης Ντορ Γκολντ μιλούσε εδώ και καιρό για την ανάγκη για υπερασπίσιμα σύνορα , η άρνηση του Ισραήλ να παραχωρήσει στην Αρμενία την ίδια αρχή υπονομεύει το Ισραήλ σε μελλοντικές διπλωματικές διαπραγματεύσεις.

Οι στενές σχέσεις του Ισραήλ με το Αζερμπαϊτζάν μπορούν να είναι πολύτιμες εάν το Ισραήλ χρησιμοποιήσει τη θέση του για να μετριάσει τον ρατσισμό και την υποκίνηση εναντίον των Αρμενίων στο Αζερμπαϊτζάν. Δεν υπάρχει κανένας στρατηγικός ή λογικός λόγος για τον οποίο το Αζερμπαϊτζάν θα έπρεπε να είχε καταστρέψει το αρχαίο νεκροταφείο στην Τζούλφα, για παράδειγμα. Το Ισραήλ θα πρέπει να χρησιμοποιήσει την πρόσβασή του στον ηγέτη του Αζερμπαϊτζάν Ιλχάμ Αλίγιεφ για να συμβουλεύσει κατά της επανάληψης τέτοιων καταστροφών, ειδικά καθώς οι δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν καταστρέφουν εκκλησίες και νεκροταφεία στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

Ομοίως, το Αζερμπαϊτζάν έχει στριμωχτεί σε μια γωνία με τις αδικαιολόγητες συλλήψεις και τις δίκες καγκουρό σε δικαστήρια εναντίον εκλεγμένων πολιτικών ηγετών του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, όπως ο φιλάνθρωπος Ρούμπεν Βαρδανιάν και ο λαμπρός ακαδημαϊκός που έγινε διπλωμάτης Νταβίτ Μπαμπαγιάν. Η φυλάκισή τους μπορεί να ικανοποιήσει την αιμοδιψή του Αζερμπαϊτζάν, αλλά η συνεχιζόμενη κράτηση αιχμαλώτων πολέμου από το Αζερμπαϊτζάν -για περισσότερες από 1.000 ημέρες- απλώς αμαυρώνει μια φήμη για την οποία το Αζερμπαϊτζάν είναι ολοένα και πιο ευαίσθητο. Ο Ιλχάμ Αλίγιεφ μπορεί να πιστεύει ότι το Αζερμπαϊτζάν αξίζει μια φήμη παρόμοια με αυτή των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, αλλά τέτοιες άσκοπες επιθέσεις εναντίον Χριστιανών, η βίαιη επιδίωξη διπλωματικών παραπόνων και τα πολλαπλά σκάνδαλα διαφθοράς κάνουν τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους να βλέπουν όλο και περισσότερο το Αζερμπαϊτζάν ως την Αλγερία, αν όχι την Ερυθραία, του Καυκάσου.

Οι διπλωματικοί δεσμοί και οι συνεργασίες δεν θα πρέπει να απαιτούν ηθικό συμβιβασμό ή συναίνεση σε μια ιδεολογία που ισοδυναμεί με συνεχιζόμενη πολιτιστική γενοκτονία. Αντίθετα, το Ισραήλ θα πρέπει να χρησιμοποιήσει τις καλές του υπηρεσίες για να πει την αλήθεια στον Αλίγιεφ και να υποστηρίξει τον τερματισμό των πολιτικών του Αζερμπαϊτζάν που δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να υπονομεύουν τη φήμη του Αζερμπαϊτζάν στην παγκόσμια σκηνή. Το Ισραήλ θα πρέπει να απαλλάξει το Αζερμπαϊτζάν από την ιδέα ότι η τρέχουσα στρατηγική του να μετατρέπει τους think tankers και τους ακαδημαϊκούς σε λομπίστες, αν όχι σε γελωτοποιούς της αυλής, θα είναι αρκετή για να σταματήσει η συνεχιζόμενη παρακμή της φήμης του Αζερμπαϊτζάν.

Η εκπομπή «Αντιθέσεις» του δημοσιογράφου Γιώργου Σαχίνη στην ΚΡΗΤΗ TV άνοιξε μια ευρεία συζήτηση γύρω από το μέλλον της Ελλάδας, εξετάζοντας τις κοινωνικές, οικονομικές, γεωπολιτικές και δημογραφικές προκλήσεις που διαμορφώνουν τον 21ο αιώνα.

Κεντρικός καλεσμένος ήταν ο Ρούντι Ρινάλντι, διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας Δρόμος της Αριστεράς και συνδημιουργός του διαρκούς επιστημονικού και κοινωνικού συνεδρίου για το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας. Η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από το ερώτημα αν η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια βαθιά υπαρξιακή κρίση ή αν η κρίση αυτή αφορά συνολικά τον πλανήτη.

Ο Ρινάλντι υποστήριξε ότι τα δύο ζητήματα συνδέονται, επισημαίνοντας πως η Ελλάδα βρίσκεται σε ακόμη πιο δύσκολη θέση, καθώς μετά τη δεκαπενταετή οικονομική κρίση, την απώλεια σημαντικού μέρους του ΑΕΠ και την περίοδο των μνημονίων, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρές αδυναμίες σε οικονομικό, κοινωνικό και παραγωγικό επίπεδο.

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στο διεθνές περιβάλλον, με τον καλεσμένο να επισημαίνει ότι η Ελλάδα βρίσκεται ανάμεσα σε δύο μεγάλες εστίες πολέμου, την Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, ενώ παράλληλα εμπλέκεται στις δυτικές επιλογές ασφαλείας και εξωτερικής πολιτικής.

Σημαντικό μέρος της συζήτησης αφιερώθηκε στην Τουρκία. Ο Ρινάλντι υπογράμμισε ότι η Άγκυρα αναβαθμίζει συνεχώς τον γεωπολιτικό της ρόλο, αναφέροντας ως χαρακτηριστικό παράδειγμα την ανάληψη δύο στρατηγείων του ΝΑΤΟ, γεγονός που –κατά την εκτίμησή του– ενισχύει τη θέση της ως περιφερειακής δύναμης. Παράλληλα σημείωσε ότι οι δυτικές χώρες επιδιώκουν να διατηρήσουν στενή συνεργασία με την Τουρκία, προσφέροντάς της ανταλλάγματα, την ώρα που η ίδια προωθεί τις διεκδικήσεις της στη Συρία, στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η εκπομπή ανέδειξε ακόμη το ζήτημα του παραγωγικού μοντέλου της χώρας, της αποβιομηχάνισης και της ανάγκης για μια νέα στρατηγική ανάπτυξης που θα στηρίζεται στην παραγωγή, την καινοτομία και την αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού.

Ένα από τα σημαντικότερα θέματα αποτέλεσε το δημογραφικό, το οποίο παρουσιάστηκε ως ίσως η μεγαλύτερη απειλή για το μέλλον της χώρας. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια της συζήτησης, η Ελλάδα κινδυνεύει να χάσει μέσα στις επόμενες δεκαετίες έως και δύο εκατομμύρια άτομα από τον οικονομικά ενεργό πληθυσμό, εξέλιξη που επηρεάζει άμεσα την οικονομία, το ασφαλιστικό σύστημα και την κοινωνική συνοχή.

Παράλληλα ασκήθηκε κριτική στην κατάσταση της παιδείας και ειδικότερα στη θέση της ελληνικής γλώσσας και των ανθρωπιστικών επιστημών. Ο Ρινάλντι υποστήριξε ότι η ελληνική γλώσσα και ο πολιτισμός δεν στηρίζονται όσο θα έπρεπε από το εκπαιδευτικό σύστημα, ενώ τόνισε ότι απαιτείται συνολική πολιτική ενίσχυσης της πολιτιστικής ταυτότητας της χώρας.

Κλείνοντας, ο καλεσμένος υπογράμμισε ότι η αντιμετώπιση των προκλήσεων προϋποθέτει κινητοποίηση όλων των δημιουργικών δυνάμεων του ελληνισμού, εντός και εκτός συνόρων, χαρακτηρίζοντας τον απόδημο ελληνισμό «ενεργή εφεδρεία» για το μέλλον της χώρας.

Ο Γιώργος Σαχίνης ολοκλήρωσε την εκπομπή επισημαίνοντας ότι τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν για το δημογραφικό προκαλούν έντονο προβληματισμό και ότι η συζήτηση ανέδειξε την ανάγκη για έναν ευρύτερο εθνικό διάλογο σχετικά με το μέλλον της Ελλάδας.