Έντονο προβληματισμό για τη σταδιακή διείσδυση της Κίνας στη διπλωματική, οικονομική και αμυντική πολιτική του Μπαγκλαντές εκφράζει ο πρώην πρέσβης Mahfuzur Rahman, σε άρθρο του στη Daily Sun με τίτλο «Is Bangladesh Entering China’s Sphere of Influence?».

Με αφετηρία την πρόσφατη επίσκεψη του πρωθυπουργού Ταρικ Ραχμάν σε Μαλαισία και Κίνα, ο πρώην διπλωμάτης υποστηρίζει ότι η σχέση Ντάκα–Πεκίνου δεν περιορίζεται πλέον στην οικονομική συνεργασία και στα δάνεια για έργα υποδομών. Αντίθετα, εκτιμά ότι αποκτά ολοένα και μεγαλύτερο πολιτικό και γεωστρατηγικό βάθος.

Ο Rahman σημειώνει ότι οι τρεις επισκέψεις επικεφαλής κυβερνήσεων του Μπαγκλαντές στην Κίνα τα τελευταία τρία χρόνια δείχνουν πως η χώρα αποδίδει μεγάλη σημασία στις σχέσεις της με το Πεκίνο. Κατά την άποψή του, όμως, το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι η Κίνα επιχειρεί να μετατρέψει την οικονομική εξάρτηση σε πολιτική επιρροή.

Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρει την υπόθεση της γέφυρας Padma. Όταν η Παγκόσμια Τράπεζα αποσύρθηκε από τη χρηματοδότηση του έργου, η Κίνα προσέφερε στήριξη, επιτρέποντας στην τότε κυβέρνηση της Σεΐχ Χασίνα να προχωρήσει με την κατασκευή του. Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, η εξέλιξη αυτή συνέβαλε στην ενίσχυση της κινεζικής επιρροής στο Μπαγκλαντές.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνει στις διατυπώσεις των κοινών ανακοινωθέντων των δύο χωρών για την Ταϊβάν. Το Μπαγκλαντές ακολουθεί διαχρονικά την πολιτική της «Μίας Κίνας». Ωστόσο, ο πρώην πρέσβης υποστηρίζει ότι η γλώσσα των ανακοινώσεων γίνεται σταδιακά πιο σαφής και πιο δεσμευτική υπέρ των κινεζικών θέσεων.

Κατά την επίσκεψη της Σεΐχ Χασίνα στην Κίνα το 2024, η κοινή δήλωση ανέφερε ότι η Ταϊβάν αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της Κίνας. Το 2025, σύμφωνα με το άρθρο, η Ντάκα διατύπωσε ότι δεν υποστηρίζει την ανεξαρτησία της Ταϊβάν. Στην τελευταία επίσκεψη του Ταρικ Ραχμάν, ο Rahman υποστηρίζει ότι η διατύπωση προχώρησε ακόμη περισσότερο, με το Μπαγκλαντές να δηλώνει στήριξη σε πρωτοβουλίες της Κίνας για «επανένωση».

Ο πρώην διπλωμάτης θεωρεί ότι αυτή η φρασεολογία δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα, ειδικά εάν το Πεκίνο αποφασίσει να χρησιμοποιήσει στρατιωτική ισχύ εναντίον της Ταϊβάν. «Σταδιακά δεχόμαστε και επαναλαμβάνουμε λέξεις που η Κίνα θέλει να βάζει στο στόμα μας», είναι η βασική του προειδοποίηση.

Η ανάλυση επεκτείνεται και στις μεγάλες παγκόσμιες πρωτοβουλίες του Πεκίνου. Ο Rahman αναφέρεται στην Belt and Road Initiative, στην Global Development Initiative, στην Global Governance Initiative, στην Global Civilization Initiative και στην Global Security Initiative.

Σύμφωνα με τον ίδιο, το Μπαγκλαντές πέρασε σταδιακά από τη συζήτηση για την Global Development Initiative, στην «εκτίμηση» των κινεζικών πρωτοβουλιών συνολικά και, πλέον, στη συμμετοχή του στη συγκεκριμένη κινεζική πλατφόρμα. Η εξέλιξη αυτή, κατά την εκτίμησή του, δείχνει ότι η κινεζική επιρροή αποκτά πλέον θεσμικά χαρακτηριστικά.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσει και το έργο του ποταμού Τίστα. Η Ινδία είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον για το σχέδιο και η κυβέρνηση Χασίνα είχε υπογράψει προκαταρκτικό μνημόνιο συνεργασίας με το Νέο Δελχί το 2024. Παρ’ όλα αυτά, ο αρθρογράφος υπογραμμίζει ότι η κινεζική παρουσία στο έργο ενισχύθηκε στη συνέχεια.

Το 2025, η προσωρινή κυβέρνηση του Μπαγκλαντές έκανε αναφορά σε πρόσκληση Κινέζων ειδικών για το έργο του Τίστα. Το 2026, κατά το άρθρο, υπογράφηκε μνημόνιο συνεργασίας με την Κίνα για μελέτη σκοπιμότητας του έργου.

Ο Rahman θεωρεί ακόμη πιο σημαντική την πρόβλεψη για δημιουργία μηχανισμού «2+2» ανάμεσα στις δύο χώρες, με τη συμμετοχή υπουργείων Εξωτερικών και Άμυνας. Κατά την άποψή του, αυτή είναι η πρώτη φορά που η αμυντική διάσταση εισέρχεται τόσο καθαρά στην πολιτική ατζέντα των διμερών σχέσεων.

Ο πρώην πρέσβης υπενθυμίζει ότι περίπου το 70% των οπλικών συστημάτων του Μπαγκλαντές προέρχεται από την Κίνα. Εκτιμά, όμως, ότι η νέα μορφή διαλόγου δεν αφορά μόνο αγορές οπλικών συστημάτων ή στρατιωτική εκπαίδευση, αλλά ενδέχεται να οδηγήσει σε ευρύτερη στρατηγική προσέγγιση.

Η βασική ανησυχία που διατυπώνει είναι ότι μια σαφής στροφή της Ντάκα προς το Πεκίνο δεν θα περάσει απαρατήρητη από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ινδία. Η γεωγραφική θέση του Μπαγκλαντές, η εγγύτητά του με την Ινδία και η αυξανόμενη σημασία του Ινδοειρηνικού καθιστούν κάθε μεταβολή στην εξωτερική πολιτική του χώρας ζήτημα ευρύτερης περιφερειακής σημασίας.

Παρά τις επιφυλάξεις του, ο Mahfuzur Rahman δεν εισηγείται ρήξη με την Κίνα. Αντίθετα, καλεί την κυβέρνηση του Μπαγκλαντές να διατηρήσει μια ισορροπημένη και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική.

Όπως σημειώνει, το Μπαγκλαντές έχει ακολουθήσει σε γενικές γραμμές πολιτική αδέσμευτης στάσης στα 55 χρόνια της ανεξαρτησίας του. Υποστηρίζει ότι η χώρα πρέπει να συνεχίσει να αναπτύσσει σχέσεις με όλες τις μεγάλες δυνάμεις, χωρίς να εγκλωβιστεί σε μία μόνο σφαίρα επιρροής.

Το μήνυμα του πρώην πρέσβη είναι σαφές: η Κίνα προσφέρει χρηματοδότηση, έργα υποδομής, τεχνολογία και αμυντική συνεργασία. Όμως κάθε τέτοια συνεργασία, κατά την άποψή του, πρέπει να αξιολογείται όχι μόνο με οικονομικά κριτήρια, αλλά και με βάση τις πολιτικές και γεωστρατηγικές δεσμεύσεις που μπορεί να δημιουργεί για το μέλλον του Μπαγκλαντές.

Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ προχώρησε στον χαρακτηρισμό της συμμορίας Chone Killers, που δρα στον Ισημερινό, ως «ξένης τρομοκρατικής οργάνωσης», εντάσσοντάς την παράλληλα και στη λίστα των παγκόσμιων τρομοκρατικών οντοτήτων.

Η απόφαση, που ανακοινώθηκε την Τετάρτη, επιτρέπει στην Ουάσιγκτον να επιβάλει σειρά κυρώσεων στη συγκεκριμένη εγκληματική οργάνωση. Το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών αποδίδει στη συμμορία επιθέσεις εναντίον πολιτών, κρατικών αξιωματούχων και μελών των δυνάμεων επιβολής της τάξης.

Ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας, Μάρκο Ρούμπιο, ανέφερε ότι η κίνηση εντάσσεται στην ευρύτερη στρατηγική της κυβέρνησης Τραμπ για την αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος, της διακίνησης ναρκωτικών και των ένοπλων συμμοριών στη Λατινική Αμερική.

«Η κυβέρνηση Τραμπ, σε συνεργασία με τον Ισημερινό και τον πρόεδρο Ντανιέλ Νομπόα, θα συνεχίσει να προστατεύει το ημισφαίριό μας κρατώντας τα παράνομα ναρκωτικά έξω από τους δρόμους μας και εμποδίζοντας τις ροές εσόδων που χρηματοδοτούν βίαιους ναρκωτρομοκράτες», σημείωσε ο Ρούμπιο.

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών υποστήριξε επίσης, μέσω ανάρτησής του στην πλατφόρμα X, ότι συμμορίες που δρουν στον Ισημερινό λειτουργούν ως κρίκοι στη διαδρομή των ναρκωτικών προς τις διεθνείς αγορές, συνεργαζόμενες με μεξικανικά καρτέλ. Κατά την αμερικανική θέση, τα έσοδα από τη διακίνηση κοκαΐνης και άλλων ουσιών τροφοδοτούν τρομοκρατικές και εγκληματικές δραστηριότητες.

Η Ουάσιγκτον έχει ενισχύσει αισθητά τη γραμμή της απέναντι στις εγκληματικές οργανώσεις της Λατινικής Αμερικής μετά την επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο, τον Ιανουάριο του 2025. Έκτοτε, αρκετές συμμορίες και δίκτυα διακίνησης ναρκωτικών έχουν ενταχθεί στις αμερικανικές λίστες τρομοκρατικών οργανώσεων.

Η πολιτική αυτή συνοδεύεται και από στρατιωτικές επιχειρήσεις. Από τον Σεπτέμβριο του 2025, οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις έχουν εξαπολύσει επιθέσεις εναντίον πλοιαρίων που φέρονται να μετέφεραν ναρκωτικά στον ανατολικό Ειρηνικό και στην Καραϊβική.

Η εκστρατεία αυτή παραμένει έντονα αμφιλεγόμενη. Σύμφωνα με τις αναφορές που συνοδεύουν την αμερικανική πολιτική, οι επιχειρήσεις έχουν προκαλέσει τον θάνατο περισσότερων από 200 ανθρώπων, ενώ πολιτικοί αντίπαλοι της κυβέρνησης Τραμπ, ειδικοί και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων αμφισβητούν τη νομιμότητά τους, κάνοντας λόγο για εξωδικαστικές εκτελέσεις.

Η κυβέρνηση του Ισημερινού υποδέχθηκε θετικά την απόφαση της Ουάσιγκτον. Το υπουργείο Εξωτερικών στο Κίτο ευχαρίστησε τις ΗΠΑ για τη στήριξή τους στην πολιτική του προέδρου Ντανιέλ Νομπόα απέναντι στις εγκληματικές οργανώσεις, χαρακτηρίζοντας τη συνεργασία με την Ουάσιγκτον κρίσιμη για τη συνέχιση της μάχης κατά των καρτέλ και των ένοπλων συμμοριών.

Η απόφαση για τους Chone Killers αποτελεί ακόμη ένα βήμα προς τη στενότερη συνεργασία ΗΠΑ και Ισημερινού στον τομέα της ασφάλειας. Παράλληλα, όμως, αναδεικνύει τη σκληρότερη στρατηγική που υιοθετεί η Ουάσιγκτον απέναντι στο οργανωμένο έγκλημα στη Λατινική Αμερική, αντιμετωπίζοντας πλέον τις συμμορίες όχι μόνο ως εγκληματικές δομές, αλλά και ως παράγοντες τρομοκρατικής απειλής.

Ο Σύρος πρόεδρος Αχμέντ αλ-Σαράα ολοκλήρωσε τη σύσταση του πρώτου μεταβατικού κοινοβουλίου της μετά-Άσαντ εποχής, διορίζοντας το ένα τρίτο των μελών την Τετάρτη, μετά τον διορισμό των δύο τρίτων από τις Εκλογικές Επιτροπές, εδραιώνοντας έτσι την εξουσία του, αναφέρει το AFP.

Το νέο Συριακό Κοινοβούλιο – το οποίο έχει 210 μέλη – θα έχει θητεία δυόμισι ετών και πρόκειται να συντάξει ένα νέο σύνταγμα σε αυτή τη χώρα που προκύπτει από έναν μακρύ εμφύλιο πόλεμο.

Αφού ανέλαβε την εξουσία στα τέλη του 2024, επικεφαλής ενός ισλαμιστικού συνασπισμού που ανέτρεψε τον Μπασάρ αλ-Άσαντ, ο νέος πρόεδρος διέλυσε τη Λαϊκή Συνέλευση, ένα απλό θάλαμο καταγραφής εξουσίας για δεκαετίες.

Διακήρυξε, τον Μάρτιο, μια Συνταγματική Διακήρυξη που καθιέρωσε μια πενταετή μεταβατική περίοδο, μετά την οποία θα διεξαχθούν εκλογές.

Στις 6 Ιουλίου αναμένεται η πρώτη συνεδρίαση του κοινοβουλίου

Το κοινοβούλιο θα συνέλθει για πρώτη φορά στις 6 Ιουλίου, ανακοίνωσε σε συνέντευξη Τύπου στην έδρα της συνέλευσης στη Δαμασκό.

Μεταξύ των 70 βουλευτών που διορίστηκαν την Τετάρτη (1/7) είναι 15 γυναίκες, συμπεριλαμβανομένης της Ρουζαϊνά Λαζκάνι, τηλεοπτικής ηθοποιού, και της Άισα αλ-Ντεμπς, της πρώτης γυναίκας που διορίζεται σε δημόσια θέση από τότε που ο ισλαμιστικός συνασπισμός ανέλαβε την εξουσία.

Ο κατάλογος περιλαμβάνει τον Άνας αλ-Άμπντε – τον πρώην επικεφαλής της εξόριστης αντιπολίτευσης – και 13 πρώην κρατούμενους στις φυλακές του Μπασάρ αλ-Άσαντ, συμπεριλαμβανομένου του Χασάν Σουφάν, ενός πρώην ισλαμιστή που εξέτισε 12 χρόνια στις διαβόητες φυλακές Σαϊντνάγια.

Ο σχηματισμός του κοινοβουλίου «σημαδεύει τη σταδιακή μετάβαση της Συρίας από το στάδιο της διαχείρισης κρίσεων στην αποκατάσταση των θεσμών», δήλωσε στο AFP ο πολιτικός ερευνητής Μαχέρ Ταμράν.

«Αυτό δεν είναι το τέλος της διαδικασίας μετάβασης, αλλά η αρχή της πραγματικής δοκιμασίας αυτής της μετάβασης», τόνισε.

Οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών έχουν επικρίνει τη διαδικασία διορισμού μελών του κοινοβουλίου και έχουν καταγγείλει την υπερβολική συγκέντρωση εξουσιών στα χέρια του αλ-Σαράα, ο οποίος κατέχει την εκτελεστική εξουσία απουσία πρωθυπουργού.

Έχουν επίσης επισημάνει την ανεπαρκή εκπροσώπηση τόσο των εθνοτικών και θρησκευτικών συνιστωσών της χώρας όσο και των γυναικών.

Ωστόσο, ο Αχμέντ αλ-Σαράα επέμεινε στον «μεταβατικό» χαρακτήρα της διαδικασίας «που συνδέεται με τις συνθήκες που βιώνει η Συρία» και υποστήριξε, τον Σεπτέμβριο του 2025, ότι η παρουσία μεγάλου αριθμού Σύρων χωρίς κατάλληλα έγγραφα στο εξωτερικό περιπλέκει την οργάνωση της άμεσης ψηφοφορίας.

Σε μια διαδικασία που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2025, Τοπικές Επιτροπές, που συστάθηκαν από μια Ύπατη Αρμοστεία διορισμένη από τον πρόεδρο σε όλη τη Συρία, όρισαν ορισμένα από τα μέλη του Κοινοβουλίου.

Η Εκλογική Επιτροπή ανακοίνωσε τον Οκτώβριο τα ονόματα 119 μελών της νέας Συντακτικής Συνέλευσης.

Οι κουρδικές περιοχές, που βρίσκονται κυρίως στα βορειοανατολικά, και η επαρχία Σουγουάιντα (νότια) των Δρούζων δεν συμμετείχαν σε αυτή τη διαδικασία για «λόγους ασφαλείας».

Οι Κούρδοι όρισαν τους εκπροσώπους τους τον Μάιο – λίγους μήνες μετά τη σύναψη συμφωνίας για την ενσωμάτωση των Κούρδων στους θεσμούς της Δαμασκού.

Ωστόσο, τα κουρδικά κόμματα κατήγγειλαν «μια διαδικασία διορισμού» που δεν αντικατοπτρίζει την «ελεύθερη βούληση των Κούρδων» και μια εκπροσώπηση που θεωρούν «ανεπαρκή».

Η Σουγουάιντα – η οποία δεν βρίσκεται υπό τον έλεγχο των κεντρικών αρχών – δεν έχει ακόμη διορίσει τα μέλη της, αλλά ο Σύρος πρόεδρος έχει διορίσει δύο άτομα από αυτήν την περιοχή, η οποία ήταν το σκηνικό βίας τον Ιούλιο που άφησε περισσότερους από 2.000 νεκρούς, οι περισσότεροι από τους οποίους Δρούζοι, σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (SOHR).

Ένας από αυτούς είναι ο Λάιθ αλ-Μπαλάους, που πρόσκειται στις αρχές και τον οποίο διεκδικούν τοπικές ένοπλες ομάδες που αντιτίθενται στο καθεστώς του αλ-Σαράα.

«Θα διεξάγουμε εκλογές σε αυτήν την επαρχία όταν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές», διαβεβαίωσε ο Μοχάμεντ Τάχα αλ-Αχμάντ.

Πηγή: ΕΡΤ