Η Ανατολική Μεσόγειος χρειάζεται ένα κέντρο, όχι έναν προστάτη. Το Ισραήλ, η Ελλάδα και η Κύπρος αποτελούν αυτό το κέντρο.

Γράφει ο Σάι Γκαλ, RIEAS

Οι τρεις χώρες αντιμετωπίζουν την Τουρκία ως ένα σύστημα που μετατρέπει τη γεωγραφία σε μοχλό πίεσης, τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ σε ασπίδα προστασίας, την κατοχή σε στρατηγικό βάθος, τη μετανάστευση σε μέσο άσκησης πίεσης και τις αμυντικές εξαγωγές σε εργαλείο επέκτασης της επιρροής της.

Χωρίς μια ευρωπαϊκή δύναμη, η Άγκυρα περιορίζει την ευθυγράμμισή τους σε έναν τοπικό συνασπισμό, παρουσιάζει μια συστημική απειλή ως σειρά διμερών διαφορών και διαπραγματεύεται κάθε κρίση με αφετηρία το πιο πρόσφατο κέρδος της.

Αυτό είναι το Δόγμα της Τέταρτης Δύναμης: Η Γαλλία ολοκληρώνει το κέντρο, προσφέροντας ευρωπαϊκή ισχύ, έλεγχο της κλιμάκωσης και στρατηγική μονιμότητα, χωρίς να αναλαμβάνει τη διοίκηση.

Η δύναμη που ολοκληρώνει το κέντρο

Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν απαραίτητες σε έναν ευρύτερο πόλεμο, αλλά δεν μπορούν να θεμελιώσουν την τάξη πραγμάτων στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Ουάσιγκτον αναγνωρίζει την τουρκική απειλή, διατηρώντας ταυτόχρονα τη χρησιμότητα της Άγκυρας στο ΝΑΤΟ, στη Μαύρη Θάλασσα, στη Συρία, στο Μεταναστευτικό και στην περιφερειακή διπλωματία.

Η αμερικανική παρέμβαση εξακολουθεί να εξαρτάται από τη χημεία μεταξύ των προέδρων και από τις ανταγωνιστικές προτεραιότητες σε άλλα μέτωπα. Το Παρίσι δεν μπορεί να πραγματοποιήσει έναν τέτοιο συμβιβασμό σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου, χωρίς να εγκαταλείψει τη θέση του στη Μεσόγειο.

Το Δόγμα της Τέταρτης Δύναμης αποτελεί την εφαρμογή της «Λισαβόνας 2.0» στην Ανατολική Μεσόγειο. Η δεύτερη ζωή της Συνθήκης της Λισαβόνας αρχίζει όταν το Άρθρο 42 παράγραφος 7 παύει να αποτελεί απλώς διατύπωση μιας συνθήκης και μετατρέπεται σε στρατιωτική δύναμη, αμυντική βιομηχανία, αποθέματα, κινητικότητα, διοίκηση και αντανακλαστικά αντίδρασης.

Το ΝΑΤΟ παραμένει απαραίτητο απέναντι σε έναν εξωτερικό πόλεμο. Δεν μπορεί, όμως, να απαντήσει στον εξαναγκασμό που ασκεί ένα κράτος-μέλος, το οποίο διαθέτει δικαίωμα βέτο μέσα στην ίδια τη Συμμαχία.

Η Τουρκία μπορεί να ασκήσει βέτο στο ΝΑΤΟ. Δεν μπορεί να ασκήσει βέτο στη Συνθήκη της Λισαβόνας.

Η Γαλλία, επομένως, δεν εισέρχεται σε έναν τοπικό συνασπισμό. Καθιστά επιχειρησιακή την ίδια την αμυντική αρχιτεκτονική της Ευρώπης στο πλέον εκτεθειμένο σύνορό της.

Η Τουρκία αμφισβητεί τη γαλλική ισχύ στην ευρωπαϊκή άμυνα και σε ολόκληρο το τόξο που εκτείνεται από το Αιγαίο και την Κύπρο έως τη Λιβύη, τη Συρία, το Λεβάντε και το Σουέζ και από εκεί έως την Ερυθρά Θάλασσα, τον Κόλπο, την Αφρική και τον Ινδικό Ωκεανό.

Σε ολόκληρη την Αφρική, η Άγκυρα μετέτρεψε τη γαλλική υποχώρηση σε τουρκικές υποδομές, χρηματοδότηση, πρότυπα, εκπαίδευση, ασφάλεια και επιρροή. Στη συνέχεια μετέφερε αυτήν την αρχιτεκτονική στο εσωτερικό της γαλλικής κοινωνίας.

Η ευαλωτότητα της Ελλάδας ή της Κύπρου θα έθετε τη γαλλική πρόσβαση σε ολόκληρο αυτό το τόξο υπό την εξάρτηση της Άγκυρας.

Μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μόνο η Πέμπτη Γαλλική Δημοκρατία συνδυάζει την προεδρική διοίκηση, την ανεξάρτητη πυρηνική αποτροπή, τις αυτόνομες υπηρεσίες πληροφοριών, την αεροπορία αεροπλανοφόρων, την εκστρατευτική δυνατότητα, την αυτόνομη αμυντική βιομηχανία και τη μόνιμη έδρα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Η πυρηνική αποτροπή αυξάνει το διακύβευμα στους υπολογισμούς της Άγκυρας. Η έδρα στο Συμβούλιο Ασφαλείας προστατεύει τα στρατιωτικά αποτελέσματα από τον νομικό πόλεμο, τη διπλωματική διάβρωση και την ανατροπή τους.

Η αποφασιστική ικανότητα της Γαλλίας δεν είναι κάποια συγκεκριμένη οπλική πλατφόρμα. Είναι η κυρίαρχη λήψη αποφάσεων: η δύναμη να ηγείται ευρωπαϊκών συνασπισμών, να ενεργεί μαζί με συμμάχους του ΝΑΤΟ χωρίς να απαιτείται η συναίνεση του ΝΑΤΟ και να συνεχίζει μια εκστρατεία πέρα από την αρχική ανάπτυξη δυνάμεων.

Το Ισραήλ αποδομεί ήδη το σύστημα πυλών της Τουρκίας. Το Πρωτόκολλο της Κωνσταντινούπολης το κωδικοποιεί. Ο εξαναγκασμός δεν αρχίζει με ένα κλείσιμο, αλλά με τη διοίκηση και τη διαχείριση: μια εντολή λιμενικής αρχής, έναν περιορισμό υπερπτήσεων, μια καθυστέρηση παροχής υπηρεσιών, έναν ασφαλιστικό όρο ή μια ρυθμιστική ασάφεια.

Η διοίκηση μετατρέπεται σε διακριτική ευχέρεια και η διακριτική ευχέρεια σε δικαίωμα βέτο. Η γαλλική κυριαρχία αρχίζει με την ύπαρξη εναλλακτικών λύσεων: λιμένων, εναέριου χώρου, ενεργειακών διαδρόμων, καλωδίων και εφοδιαστικών αλυσίδων ανεξάρτητων από την τουρκική συναίνεση. Σύμφωνα με το Πρωτόκολλο, καμία τουρκική πύλη δεν παραμένει μοναδική.[4]

Από την ευθυγράμμιση στην ένοπλη δέσμευση

Η Γαλλία κινήθηκε την ώρα που η Ευρωπαϊκή Ένωση δίσταζε. Το 2020, καθώς η Άγκυρα χρησιμοποιούσε ένοπλες συνοδείες, θαλάσσιο αναθεωρητισμό και την επέμβασή της στη Λιβύη για να δημιουργήσει τετελεσμένα, το Παρίσι υποστήριξε την ελληνική και την κυπριακή κυριαρχία. Συνέδεσε την άμυνά τους με την ευρωπαϊκή κυριαρχία και ανέπτυξε αεροπορικές και ναυτικές δυνάμεις.

Το 2021 η ευθυγράμμιση μετατράπηκε σε συνθήκη. Το Άρθρο 2 της γαλλοελληνικής στρατηγικής εταιρικής σχέσης προβλέπει την παροχή βοήθειας με όλα τα κατάλληλα μέσα, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης ένοπλης βίας, όταν οι δύο κυβερνήσεις διαπιστώσουν ότι ένα από τα δύο κράτη έχει δεχθεί ένοπλη επίθεση.[5]

Η συμφωνία θεσμοθέτησε τις διαβουλεύσεις, τον συντονισμό των επιτελείων, τη συνεργασία των υπηρεσιών πληροφοριών και τις επιχειρήσεις. Η ανανέωσή της το 2026, τα 24 μαχητικά Rafale και το πρόγραμμα των φρεγατών FDI ενσωμάτωσαν τα γαλλικά συστήματα στο ελληνικό δόγμα, στην εκπαίδευση, στη συντήρηση και στην ανάπτυξη των Ενόπλων Δυνάμεων.[6]

Η υποχώρηση έχει πλέον τίμημα για τη Γαλλία. Η εγκατάλειψη της Ελλάδας έπειτα από μια αδιαμφισβήτητη επίθεση θα έπληττε τη γαλλική αμυντική βιομηχανία, την αξιοπιστία των συνθηκών, την ευρωπαϊκή ηγεσία και το κύρος της Πέμπτης Δημοκρατίας.

Με την Κύπρο, η Γαλλία οικοδόμησε στρατιωτική παρουσία και όχι μια διμερή εγγύηση. Η αμυντική συμφωνία του 2017 τέθηκε σε ισχύ το 2020, ανοίγοντας τους κυπριακούς λιμένες και τις υποδομές στη γαλλική πρόσβαση και στις επαναλαμβανόμενες στρατιωτικές ασκήσεις.

Ο Εμανουέλ Μακρόν είχε ήδη χαρακτηρίσει την Κύπρο στρατηγικό λιμένα προσέγγισης για το γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό και την ομάδα μάχης του αεροπλανοφόρου Charles de Gaulle.

Τον Δεκέμβριο του 2025, η Γαλλία έγινε το πρώτο κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που σύναψε στρατηγική εταιρική σχέση με την Κύπρο στους τομείς της άμυνας, της ασφάλειας, της βιομηχανίας, της καινοτομίας και του ευρωπαϊκού συντονισμού.[7]

Οι ασκήσεις QUAD και EUNOMIA μετέτρεψαν την πρόσβαση σε διαλειτουργικότητα. Όταν η Κύπρος δέχθηκε επίθεση τον Μάρτιο του 2026, η Γαλλία συντονίστηκε με την Ελλάδα και ανέπτυξε στην περιοχή συστήματα αεράμυνας Mistral, μαχητικά Rafale και τη φρεγάτα Languedoc, για να ενισχύσει την άμυνα του νησιού.[8]

Στη συνέχεια, ο Μακρόν μετέτρεψε την ανάπτυξη δυνάμεων σε δόγμα. Στη Λευκωσία δήλωσε ότι επίθεση εναντίον της Κύπρου συνιστά επίθεση εναντίον της Ευρώπης και ότι οι υπογεγραμμένες δεσμεύσεις περιλαμβάνουν τη χρήση ένοπλης δύναμης.

Τον επόμενο μήνα στην Αθήνα, χαρακτήρισε το Άρθρο 42 παράγραφος 7 υποχρέωση, η οποία ενισχύεται από τη γαλλοελληνική ρήτρα και από τα κοινά αεροσκάφη, τις φρεγάτες, τα όπλα και τις ασκήσεις.

Η Άγκυρα διαμαρτυρήθηκε για τις σχέσεις Γαλλίας και Κύπρου, απέρριψε την πρόσβαση ξένων στρατιωτικών δυνάμεων στο νησί και αντιμετώπισε τη γαλλική παρουσία ως μεταβολή της ισορροπίας δυνάμεων.[9]

Το Παρίσι διαβάζει τον ίδιο χάρτη

Μόνο η Αθήνα και η Λευκωσία βρίσκονται πιο κοντά στην Ιερουσαλήμ ως προς τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν την Τουρκία.

Τα υπουργεία Άμυνας και Εξωτερικών της Γαλλίας και του Ισραήλ, οι υπηρεσίες ασφαλείας και οι μηχανισμοί πληροφοριών των δύο χωρών αντιμετωπίζουν την τουρκική ισχύ στην Κύπρο, στη Συρία, στη Λιβύη και στις οδούς πρόσβασης ως ένα ενιαίο σύστημα.

Ο Οφέρ Μπρονστάιν, σύμβουλος του προέδρου Μακρόν για τη Μέση Ανατολή και τη σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων και στενός φίλος μου, μετέφερε στο Παρίσι την ισραηλινή αντίληψη της απειλής και στην Ιερουσαλήμ τις γαλλικές προθέσεις. Κάτω από την επιφάνεια της πολιτικής, διατήρησε ανοιχτό έναν δίαυλο ο οποίος είχε ήδη στην ατζέντα του τον τουρκικό φάκελο. Η Γαλλία και το Ισραήλ πρέπει τώρα να τον θεσμοθετήσουν.[10]

Η Γάζα και ο Λίβανος διχάζουν το Παρίσι και την Ιερουσαλήμ ως προς τη χρήση βίας, την αλληλουχία των ενεργειών και την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, όχι όμως ως προς την ασφάλεια του Ισραήλ ή τον αφοπλισμό της Χαμάς και της Χεζμπολάχ.

Η Παλαιστίνη αποτελεί τη βαθύτερη διαφωνία, αλλά η ρητορική ξεπερνά την εφαρμοζόμενη πολιτική. Ισραηλινοί πολιτικοί αποκηρύσσουν τις Συμφωνίες του Όσλο. Το κράτος του Ισραήλ, όμως, δεν τις έχει ποτέ ακυρώσει και εξακολουθεί να τις επικαλείται ως το πλαίσιο που διέπει τις σχέσεις επί του πεδίου.[11]

Ένα αποστρατιωτικοποιημένο παλαιστινιακό κράτος, το οποίο θα αναγνωρίζει το Ισραήλ και θα προστατεύεται από εφαρμόσιμες εγγυήσεις ασφαλείας, παραμένει η μοναδική πολιτική διευθέτηση που μπορεί να διαφυλάξει τον εβραϊκό και δημοκρατικό χαρακτήρα του Ισραήλ.

Αυτό αποτελεί, επίσης, τον πυρήνα της γαλλικής θέσης: αποκλεισμός της Χαμάς, εγγύηση της ασφάλειας του Ισραήλ και δημιουργία παλαιστινιακού κράτους στο πλαίσιο μιας λύσης δύο κρατών.[12]

Η συγκεκριμένη θέση τοποθετεί το Παρίσι και την Άγκυρα σε αντίθετες πλευρές ως προς την τελική έκβαση του Παλαιστινιακού. Η Γαλλία απαιτεί θεσμούς, αποστρατιωτικοποίηση, μια λειτουργική Παλαιστινιακή Αρχή και λύση μέσω διαπραγματεύσεων.

Η Τουρκία νομιμοποιεί τη Χαμάς, αποδυναμώνει την Παλαιστινιακή Αρχή, παρεμβαίνει στην Ιερουσαλήμ και μετατρέπει τα δεινά των Παλαιστινίων σε περιφερειακό μοχλό πίεσης. Η Άγκυρα υποστηρίζει την Παλαιστίνη στα λόγια, αλλά στην πράξη καταστρέφει την προοπτική κρατικής της υπόστασης.[13]

Ο Μακρόν χρησιμοποίησε την πρωτοβουλία για να προβάλει στο εξωτερικό το κύρος του. Η Ιερουσαλήμ την αντιμετώπισε ως εχθρικό θέατρο, ενίσχυσε την πρωτοβουλία στην οποία αντιτασσόταν και διεύρυνε το χάσμα, χωρίς να μεταβάλει την κοινή αντίληψη για την Τουρκία.[14]

Η Γαλλία αντιτίθεται σε συγκεκριμένες πολιτικές του Ισραήλ, όχι στο ίδιο το Ισραήλ ή στην ασφάλειά του. Η Ιερουσαλήμ συγχέει τις διαφωνίες της με τον Μακρόν με μια υποτιθέμενη γαλλική εχθρότητα. Το Παρίσι επιτρέπει στην παλαιστινιακή διαφωνία να εμποδίζει τον συντονισμό με την κορυφαία δύναμη της περιοχής στους τομείς των πληροφοριών, της αεράμυνας, του κυβερνοχώρου και της ταχείας αντίδρασης.

Οι δύο πρωτεύουσες δεν χρειάζονται στενή σχέση. Χρειάζονται έναν προστατευμένο δίαυλο για την Τουρκία, ο οποίος θα καλύπτει την άμυνα, τη διπλωματία, την ασφάλεια και τις πληροφορίες.

Η δοκιμασία των SAMP/T

Τον Ιούλιο του 2026, ο Μακρόν επιβεβαίωσε την επανέναρξη των γαλλικών, ιταλικών και τουρκικών τεχνικών συνομιλιών για μια πιθανή μεταφορά του συστήματος SAMP/T.[15]

Το SAMP/T δεν αποτελεί απλώς ένα ζήτημα προμήθειας. Είναι η γαλλική δοκιμασία για το εάν το Άρθρο 42 παράγραφος 7 τίθεται σε εφαρμογή μετά την εκδήλωση μιας επίθεσης ή ήδη από τη στιγμή της αδειοδότησης μιας εξαγωγής.

Μια εγγύηση που ενεργοποιείται μόνο μετά την επίθεση αποτελεί νόμο χωρίς στρατηγική. Η νομοθεσία για τις εξαγωγές είναι το πρώτο επίπεδο της συλλογικής άμυνας.

Η Κοινή Θέση 2008/944/ΚΕΠΠΑ απαγορεύει την έκδοση αδειών όταν υφίσταται σαφής κίνδυνος επιθετικής χρήσης, εδαφικές διεκδικήσεις που υποστηρίζονται με τη βία, περιφερειακή αποσταθεροποίηση ή κίνδυνος για κράτη-μέλη και συμμάχους.[16]

Η Τουρκία κατέχει το βόρειο τμήμα της Κύπρου, διατηρεί το casus belli εναντίον της Ελλάδας, στρατιωτικοποιεί την κατοχή και αμφισβητεί την κυριαρχία δύο κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν αποτελεί νόμιμο αποδέκτη γαλλικών στρατηγικών συστημάτων αεράμυνας.

Η πρόσβαση της Τουρκίας στο SAMP/T πρέπει να παραμείνει κλειστή. Η απαγόρευση πρέπει να καλύπτει την εξαγωγή, τη μεταφορά, την υποστήριξη, την πιστοποίηση, την ενσωμάτωση και την κοινή παραγωγή.

Μια τέτοια μεταφορά θα εξόπλιζε τη δύναμη την οποία ενδέχεται να κληθεί να αποτρέψει η Γαλλία. Θα ανέτρεπε τη λογική του Άρθρου 42 παράγραφος 7 και θα μετέτρεπε τη γαλλική βιομηχανία σε προμηθευτή της απειλής την οποία οι γαλλικές δυνάμεις μπορεί να κληθούν να αντιμετωπίσουν.[17]

Η Γαλλία αποτελούσε την εξαίρεση. Το SAMP/T θα κρίνει εάν θα παραμείνει εξαίρεση.

Μια γαλλική ασπίδα δεν μπορεί να προστατεύει το κράτος που απειλεί τους συμμάχους τους οποίους η Γαλλία έχει δεσμευθεί να υπερασπιστεί. Σε αυτό το θέατρο, οι αμυντικές εξαγωγές αποτελούν στρατηγική.

Η «Οργή του Ποσειδώνα» σημαίνει πόλεμο

Η Τουρκία ενεργοποιεί την «Οργή του Ποσειδώνα» όταν χρησιμοποιεί επιχειρησιακά τα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου: δυνάμεις, αεροσκάφη, μη επανδρωμένα αεροχήματα, πυραύλους, ναυτικά μέσα, εγκαταστάσεις πληροφοριών ή δομές διοίκησης που χρησιμοποιούνται εναντίον της Κύπρου, της Ελλάδας, του Ισραήλ ή κρίσιμων υποδομών. Το ίδιο ισχύει και για ενισχύσεις που αποσκοπούν στην επιβολή ενός μη αναστρέψιμου στρατιωτικού τετελεσμένου.[18]

Από τη στιγμή που η κατοχή μετατρέπεται σε μηχανισμό πολέμου, καθίσταται και θέατρο πολέμου.

Ο αντικειμενικός σκοπός του πολέμου προηγείται της πρώτης βολής: ήττα της επιτιθέμενης δύναμης, παρεμπόδιση των τουρκικών ενισχύσεων, διάλυση της στρατιωτικής υποδομής της κατοχής, απομάκρυνση του τουρκικού ελέγχου και αποκατάσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ολόκληρο το νησί.

Όχι περιορισμός. Όχι επαναφορά σε μια κατάσταση παγωμένης σύγκρουσης. Τερματισμός της κατοχής.

Η κατοχή επιβίωσε επειδή η διπλωματία αποκλιμάκωσε τις εντάσεις, διατήρησε τον μηχανισμό εξαναγκασμού και μετέτρεψε κάθε τουρκικό κέρδος σε βάση για την επόμενη διαπραγμάτευση.

Η Κυπριακή Δημοκρατία αποτελεί το διεθνώς αναγνωρισμένο κυρίαρχο κράτος του νησιού. Το Συμβούλιο Ασφαλείας χαρακτήρισε άκυρη την απόπειρα απόσχισης και απαίτησε από τα κράτη ούτε να την αναγνωρίσουν ούτε να την υποστηρίξουν.[19]

Μια ένοπλη επίθεση παρέχει στη Λευκωσία το δικαίωμα να ασκήσει νόμιμη άμυνα, να ζητήσει συμμαχική βοήθεια και να ενεργοποιήσει το Άρθρο 42 παράγραφος 7, χωρίς απόφαση του ΝΑΤΟ ή συναίνεση της Τουρκίας.

Ένα πλήγμα σε ελληνικό έδαφος ενεργοποιεί τη γαλλοελληνική αμυντική συμφωνία. Εάν τα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη χρησιμοποιηθούν εναντίον του Ισραήλ, η Λευκωσία μπορεί νομίμως να καλέσει την ισραηλινή ισχύ στο θέατρο των επιχειρήσεων.

Η διπλωματία διαχειρίζεται την ανεπίλυτη σύγκρουση έως τη στιγμή που η Τουρκία θα ανοίξει τον δρόμο προς τον πόλεμο. Δεν μπορεί να διατηρήσει την κατοχή μετά από αυτό.

Η τελική κατάσταση είναι μία: μία κυρίαρχη Κυπριακή Δημοκρατία, αποκατεστημένη σε ολόκληρο το νησί. Οι Τουρκοκύπριοι παραμένουν ισότιμοι πολίτες. Οι έποικοι που μεταφέρθηκαν μετά το 1974 και δεν διαθέτουν νόμιμο καθεστώς επαναπατρίζονται στην Τουρκία. Η Λευκωσία αποκαθιστά τη διακυβέρνηση, την ασφάλεια, την ιδιοκτησία και την πολιτική τάξη.

Η «Οργή του Ποσειδώνα» αναθέτει τέσσερις κυρίαρχες λειτουργίες.

Η Λευκωσία καθορίζει το σημείο ενεργοποίησης, ζητεί συμμαχική βοήθεια και προσδιορίζει τον αντικειμενικό σκοπό του πολέμου.

Η Αθήνα παρέχει βάσεις, συνέχεια και την πλησιέστερη ελληνική δύναμη στο τουρκικό θέατρο.

Η Ιερουσαλήμ παρέχει πληροφορίες, έγκαιρη προειδοποίηση, αεράμυνα και αντιπυραυλική άμυνα, δυνατότητες κυβερνοπολέμου, πλήγματα ακριβείας και τον επιχειρησιακό ρυθμό που θα ανατρέψει την αρχική φάση της επίθεσης.

Το Παρίσι αρχίζει εκεί όπου τελειώνει το πλήγμα: Η Γαλλία ελέγχει το θαλάσσιο θέατρο, αποκλείει τις οδούς ενίσχυσης, προστατεύει τον βυθό και τους κρίσιμους διαδρόμους, διατηρεί την αεροπορική και ναυτική παρουσία, διαχειρίζεται την κλιμάκωση και εδραιώνει τη νίκη.[20]

Σενάρια που αντιστοιχούν στην «Οργή του Ποσειδώνα» βρίσκονται ήδη στα τραπέζια του γαλλικού αμυντικού σχεδιασμού: η άμυνα της Κύπρου, η ταχεία ανάπτυξη δυνάμεων, η συνδυασμένη δράση με την Ελλάδα, οι ελιγμοί στην Ανατολική Μεσόγειο, η συμμαχική ενίσχυση, οι πολυεθνικές επιχειρήσεις και η διαρκής πρόσβαση από το Λεβάντε, μέσω του Σουέζ, έως την Ερυθρά Θάλασσα.[21]

Η πρόληψη έχει πάψει εδώ και καιρό να αποτελεί το βασικό ερώτημα στο Παρίσι. Ο περιορισμός δεν αποτελεί πλέον το σχέδιο. Η Γαλλία σχεδιάζει τον τρόπο με τον οποίο θα εισέλθει στην «Οργή του Ποσειδώνα», θα της προσδώσει συντριπτική ισχύ, θα διατηρήσει την εκστρατεία και θα μετατρέψει τη νίκη σε μια διαρκή τάξη πραγμάτων.

Η Τουρκία καθιστά τον πόλεμο γαλλικό όταν επιτίθεται σε ευρωπαϊκό έδαφος, σε έναν σύμμαχο της Γαλλίας ή στη μεσογειακή τάξη πάνω στην οποία στηρίζεται η γαλλική ισχύς.

Το Παρίσι και η Λευκωσία πρέπει να κωδικοποιήσουν το Άρθρο 42 παράγραφος 7 και τη στρατηγική εταιρική τους σχέση σε ένα πρωτόκολλο αμοιβαίας συνδρομής, το οποίο θα καλύπτει τις διαβουλεύσεις, την υποστήριξη από τη χώρα υποδοχής, τη γαλλική πρόσβαση, τις ασφαλείς επικοινωνίες και την προστασία λιμένων, αεροδρομίων, ενεργειακών εγκαταστάσεων και υποθαλάσσιων υποδομών.

Οι εθνικές διοικήσεις παραμένουν κυρίαρχες. Μια μόνιμη, απόρρητη αρχιτεκτονική μεταξύ των τεσσάρων κρατών, ξεχωριστή από την EUNOMIA, πρέπει να εναρμονίζει την αξιολόγηση των απειλών, τα σημεία ενεργοποίησης, την απόδοση ευθύνης, τις αποστολές, τις επικοινωνίες και τον πολιτικό αντικειμενικό σκοπό.

Πρέπει να συντονίζει την κρατική ισχύ, να κατευθύνει το σχέδιο μάχης στον αέρα, στη θάλασσα, στον βυθό, στις πληροφορίες και στον κυβερνοχώρο και να διασφαλίζει τη συνέχεια κατά τη διάρκεια του πολέμου στους λιμένες, στην αεροπορία, στην ενέργεια, στη ναυτιλία, στις ασφαλίσεις, στη νομική άμυνα, στα καύσιμα, στη συντήρηση, στην ιατρική υποστήριξη, στις εκκενώσεις και στην επιμελητεία.

Την ώρα της απόφασης, η Γαλλία πρέπει να είναι εκεί.