Αναλύσεις
Κόλαση στον ουκρανικό στρατό! Σκοτώνουν όποιον υποχωρεί
Βαριές καταγγελίες για την πραγματική κατάσταση στον ουκρανικό στρατό παρουσιάζει ο Σταύρος Καλεντερίδης. Ψευδείς αναφορές από το μέτωπο, βίαιες επιστρατεύσεις, ηλικιωμένοι και ασθενείς στην πρώτη γραμμή, αλλά και εντολές να εκτελούνται όσοι στρατιώτες εγκαταλείπουν τις θέσεις τους.
Βαριές καταγγελίες για την κατάσταση στις ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις παρουσίασε ο Σταύρος Καλεντερίδης, κάνοντας λόγο για ψευδείς αναφορές από το μέτωπο, βίαιες επιστρατεύσεις, αποστολή ακατάλληλων ανθρώπων στην πρώτη γραμμή και εντολές εκτέλεσης στρατιωτών που εγκατέλειπαν τις θέσεις τους.
Με αφορμή την αλλαγή στη στρατιωτική ηγεσία της Ουκρανίας, ο αναλυτής υποστήριξε ότι άνοιξε πλέον ο ασκός του Αιόλου για τον τρόπο με τον οποίο διοικήθηκε ο ουκρανικός στρατός υπό τον Ολεξάντρ Σίρσκι. Όπως τόνισε, ουκρανικά μέσα ενημέρωσης αρχίζουν να δημοσιοποιούν μια πραγματικότητα εντελώς διαφορετική από εκείνη που παρουσιαζόταν επί χρόνια στη Δύση.
Ψευδείς αναφορές από ένα μέτωπο που κατέρρεε
Σύμφωνα με τις ουκρανικές πηγές που επικαλέστηκε ο Σταύρος Καλεντερίδης, οι διοικητές των μονάδων είχαν ισχυρό κίνητρο να αποκρύπτουν τις πραγματικές απώλειες, καθώς κινδύνευαν είτε να απομακρυνθούν είτε να βρεθούν αντιμέτωποι με διοικητικές και ποινικές έρευνες.
Το αποτέλεσμα ήταν να αποστέλλονται στην πολιτική και στρατιωτική ηγεσία ψευδείς αναφορές, σύμφωνα με τις οποίες οι ουκρανικές δυνάμεις εξακολουθούσαν να κρατούν θέσεις που είχαν ήδη χαθεί.
«Οι ίδιοι οι Ουκρανοί ομολογούν ότι οι διοικητές έλεγαν ψέματα», υπογράμμισε ο αναλυτής, σημειώνοντας ότι σε ορισμένες περιπτώσεις μονάδες εμφανίζονταν στα χαρτιά να ελέγχουν ολόκληρες περιοχές, ενώ στην πραγματικότητα δεν διέθεταν ούτε τους αναγκαίους στρατιώτες για να υπερασπιστούν τις γραμμές τους.
Χαρακτηριστικό ήταν το παράδειγμα που παρουσίασε από την περιοχή της Κοστιαντίνιβκα. Ουκρανοί στρατιώτες φέρονται να διατάχθηκαν να προωθηθούν και να υψώσουν τη σημαία της χώρας, ώστε να δημιουργηθεί η εικόνα επιτυχίας. Την επόμενη ημέρα, όμως, οι ίδιοι εμφανίστηκαν σε ρωσικά κανάλια στο Telegram ως αιχμάλωτοι πολέμου.
Ηλικιωμένοι και ασθενείς στην «κυματομηχανή»
Ακόμη βαρύτερες ήταν οι αναφορές του για τον τρόπο διεξαγωγής της επιστράτευσης. Ο Καλεντερίδης μίλησε για ανθρώπους που αρπάζονταν από τους δρόμους, μεταφέρονταν με βαν στα στρατολογικά κέντρα και στέλνονταν στο μέτωπο χωρίς να εξετάζεται σοβαρά η φυσική ή ψυχολογική τους κατάσταση.
Μεταξύ αυτών, σύμφωνα με όσα παρουσίασε, βρίσκονταν ηλικιωμένοι, άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα υγείας, ακόμη και πολίτες εξαρτημένοι από ναρκωτικές ουσίες. Πρόκειται για στρατεύσιμους χωρίς εκπαίδευση και χωρίς ηθικό, οι οποίοι κατέληγαν στις μονάδες εφόδου και από εκεί στην πρώτη γραμμή.
Ο αναλυτής αναφέρθηκε ιδιαίτερα σε δύο ουκρανικές ταξιαρχίες, τις οποίες ουκρανικά δημοσιεύματα περιγράφουν ως κακόφημες για τη βία και την αντιμετώπιση του προσωπικού τους. Όπως είπε, οι μονάδες αυτές παραλάμβαναν μεγάλο αριθμό νεοσύλλεκτων και τους έστελναν σχεδόν αμέσως σε επιχειρήσεις εξαιρετικά υψηλού κινδύνου, με αμφίβολο στρατιωτικό όφελος.
«Όποιος γυρίζει πίσω είναι εχθρός»
Η πιο συγκλονιστική καταγγελία αφορούσε τις εντολές κατά των στρατιωτών που υποχωρούσαν.
Ο Σταύρος Καλεντερίδης επικαλέστηκε στοιχεία που δημοσιοποίησε η Ουκρανή δημοσιογράφος Άννα Καλούζνα και φέρονται να αφορούν διοικητή του 225ου Συντάγματος. Κατά την παρουσίαση του αναλυτή, η εντολή προς τους στρατιώτες ήταν σαφής: όποιος εγκατέλειπε τις θέσεις του ή επέστρεφε προς τα πίσω έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως εχθρός.
«Οτιδήποτε κινείται είναι εχθρός. Όποιος φεύγει από τη θέση του είναι λιποτάκτης», ήταν το περιεχόμενο της εντολής που μετέφερε.
Ο Καλεντερίδης συνέδεσε την υπόθεση με την ουκρανική εισβολή στο Κουρσκ, την οποία χαρακτήρισε επιχείρηση πολιτικών εντυπώσεων που κόστισε τη ζωή σε χιλιάδες στρατιώτες. Όσοι αντιλαμβάνονταν ότι οδηγούνταν σε αυτοκτονία και επιχειρούσαν να αποχωρήσουν, κινδύνευαν, σύμφωνα με τις καταγγελίες, να δεχθούν πυρά από τις ίδιες τους τις μονάδες.
Τα δύο δισεκατομμύρια της Ελλάδας
Ιδιαίτερα αιχμηρός ήταν ο αναλυτής για τη συνέχιση της ευρωπαϊκής οικονομικής υποστήριξης προς το Κίεβο. Ανέφερε ότι η Ουκρανία παρέλαβε τα πρώτα 4 δισ. ευρώ από το νέο πακέτο των 90 δισ., το οποίο προορίζεται να καλύψει τις ανάγκες της για το 2026 και το 2027.
Κατά τον Σταύρο Καλεντερίδη, η ελληνική συμμετοχή στο πρόγραμμα θα φθάσει τα 2 δισ. ευρώ.
«Δύο δισεκατομμύρια από χρήματα που θα μπορούσαν να κατευθυνθούν στην Παιδεία και στην Υγεία», τόνισε, θέτοντας το ερώτημα γιατί η Αθήνα εξακολουθεί να χρηματοδοτεί έναν στρατό για τον οποίο έρχονται πλέον στο φως τόσο σοβαρές καταγγελίες.
Ο Τραμπ πάτησε φρένο στους Patriot
Ο Καλεντερίδης αναφέρθηκε και στην υπόθεση της κατασκευής συστημάτων Patriot από την Ουκρανία. Υποστήριξε ότι ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίστηκε να υπαναχωρεί από προηγούμενη τοποθέτησή του, σύμφωνα με την οποία η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να παραχωρήσει στο Κίεβο άδεια παραγωγής.
Ο Αμερικανός πρόεδρος, σύμφωνα με όσα παρουσίασε ο αναλυτής, επικαλέστηκε τον κίνδυνο διαρροής κρίσιμης αμυντικής τεχνολογίας, επισημαίνοντας ότι τέτοια οπλικά συστήματα μπορεί κάποτε να στραφούν εναντίον εκείνων που τα παραχώρησαν.
Η εξέλιξη αυτή καταδεικνύει, κατά τον Καλεντερίδη, ότι ακόμη και η Ουάσιγκτον αρχίζει να μετρά διαφορετικά το κόστος και τον κίνδυνο της ανεξέλεγκτης στρατιωτικής ενίσχυσης της Ουκρανίας.
Από το Ιράκ και τη Συρία μέχρι το Μάλι
Η ανάλυση επεκτάθηκε στη δράση των ουκρανικών υπηρεσιών πληροφοριών μακριά από το ευρωπαϊκό μέτωπο.
Ο Καλεντερίδης επικαλέστηκε δηλώσεις του συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας του Ιράκ, σύμφωνα με τις οποίες συνελήφθησαν άτομα που φέρονται να παραδέχθηκαν ότι ενεργούσαν κατ’ εντολήν της Ουκρανίας. Στόχος τους, κατά την ίδια καταγγελία, ήταν να πραγματοποιήσουν επιθέσεις και να τις εμφανίσουν ως έργο τοπικών ή φιλοϊρανικών οργανώσεων.
Ο αναλυτής συνέδεσε την υπόθεση με ανάλογες ενέργειες στο Μάλι, στη Συρία και σε περιοχές της Κασπίας. Υποστήριξε ότι το Κίεβο παρέχει σε ένοπλες οργανώσεις πληροφορίες, εκπαίδευση και τεχνογνωσία στη χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών, όταν αυτές πολεμούν ρωσικές ή ιρανικές δυνάμεις και συμφέροντα.
Όπως εξήγησε, το μήνυμα δεν απευθύνεται μόνο στη Μόσχα, στην Τεχεράνη ή στη Βαγδάτη, αλλά πρωτίστως στις δυτικές κυβερνήσεις: η Ουκρανία επιχειρεί να αποδείξει ότι εξακολουθεί να αποτελεί χρήσιμο γεωπολιτικό εργαλείο, ώστε να συνεχιστεί η ροή χρημάτων και οπλισμού.
Η σκιά του Αζόφ
Στο ίδιο πλαίσιο, ο Σταύρος Καλεντερίδης επανέφερε το ζήτημα των νεοναζιστικών συμβολισμών σε ουκρανικές στρατιωτικές μονάδες, με επίκεντρο το Αζόφ.
Αναφέρθηκε στις δικαιολογίες στελεχών της οργάνωσης ότι τα εμβλήματα αποτελούν δήθεν ιστορικά σύμβολα της περιοχής και όχι αναφορές στη ναζιστική Γερμανία. Ο ίδιος απέρριψε αυτή την επιχειρηματολογία, υπενθυμίζοντας ότι ΗΠΑ και Καναδάς είχαν στο παρελθόν αποκλείσει την υποστήριξη προς το Αζόφ λόγω του ιδεολογικού χαρακτήρα του.
Το χαστούκι στην Ισπανία και η Θέουτα
Ξεχωριστό μέρος της εκπομπής αφιερώθηκε στη μεταναστευτική κρίση στην Ισπανία και στις πιέσεις που δέχεται η κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ.
Ο Καλεντερίδης παρουσίασε επιστολή ευρωπαϊκών κρατών που προειδοποιούν τη Μαδρίτη για τις συνέπειες της πολιτικής μαζικών νομιμοποιήσεων μεταναστών και για τον κίνδυνο μεταφοράς της πίεσης σε ολόκληρη τη ζώνη Σένγκεν.
Παράλληλα, αναφέρθηκε σε αμερικανικό ψήφισμα που παρουσιάζει τη Θέουτα και τη Μελίγια ως περιοχές επί των οποίων το Μαρόκο διατηρεί αξιώσεις. Κατά την εκτίμησή του, το γεγονός αποδεικνύει ότι η μεταναστευτική επίθεση στη Θέουτα δεν μπορεί να εξετάζεται ως ένα τυχαίο ή απομονωμένο περιστατικό.
Ο κίνδυνος παγκόσμιου ενεργειακού σοκ
Κλείνοντας, ο αναλυτής αναφέρθηκε στη Μέση Ανατολή και στην προσωρινή αποκλιμάκωση των αμερικανικών απειλών κατά του Ιράν. Προειδοποίησε, ωστόσο, ότι η κατάσταση παραμένει εξαιρετικά εύθραυστη.
Οι Χούθι, όπως ανέφερε, είχαν φθάσει στο σημείο να απειλούν κρίσιμες εγκαταστάσεις διαχείρισης πετρελαίου στη Σαουδική Αραβία. Ένα επιτυχημένο πλήγμα θα μπορούσε να προκαλέσει απότομη άνοδο στις διεθνείς τιμές του αργού και της βενζίνης, μετατρέποντας την περιφερειακή σύγκρουση σε παγκόσμια οικονομική κρίση.
Το συμπέρασμα της ανάλυσης ήταν σαφές: τα μέτωπα της Ουκρανίας, της Μέσης Ανατολής, του Σαχέλ και της μεταναστευτικής πίεσης στην Ευρώπη δεν λειτουργούν ανεξάρτητα. Αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία μιας ευρύτερης γεωπολιτικής σύγκρουσης, στην οποία η Ελλάδα πληρώνει βαρύ οικονομικό και στρατηγικό τίμημα χωρίς να έχει χαράξει αυτόνομη εθνική πολιτική.
Αναλύσεις
Η κατοχή στην Κύπρο από την Τουρκία έδωσε άλλοθι στον Τραμπ! Και ο Ερντογάν το εκμεταλλεύτηκε
Η διεκδίκηση του Τραμπ για τη Γροιλανδία εξυπηρέτησε με τη σειρά της τον Ερντογάν, καθιστώντας ευκολότερη την παρουσίαση της θέσης της Άγκυρας στην Κύπρο ως ζήτημα ασφάλειας και όχι ως παραβίαση. Άρθρο του Σάι Γκαλ
Εξαναγκασμός εκ των έσω! Η Γροιλανδία αποκάλυψε το τυφλό σημείο του ΝΑΤΟ
Γράφει ο Σάι Γκαλ, High North News
Στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, στις 7 και 8 Ιουλίου, δίπλα στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο Ντόναλντ Τραμπ υποστήριξε και πάλι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έπρεπε να ελέγχουν τη Γροιλανδία αντί της Δανίας.
Η τελική διακήρυξη επαναβεβαίωσε την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας. Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, επαίνεσε την ενότητα της Συμμαχίας και την ηγεσία του Τραμπ. Η Γροιλανδία εξαφανίστηκε από το κείμενο.
Όταν ρωτήθηκε για τη διεκδίκηση, ο Ρούτε μίλησε για τη Ρωσία, την Κίνα και τη συνεργασία στον απώτατο Βορρά.
Απάντησε για την ασφάλεια και εγκατέλειψε την κυριαρχία.
Αυτό δεν ήταν αποτυχία επικοινωνίας. Αποκάλυψε ένα θεσμικό ελάττωμα.
Η εξουσιοδότηση αμερικανικών αμυντικών εγκαταστάσεων στη Γροιλανδία
Ο ισχυρισμός του Τραμπ βασίζεται επίσης σε ένα ιστορικό κατασκεύασμα: ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες υπερασπίστηκαν τη Γροιλανδία κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αργότερα την επέστρεψαν στη Δανία.
Μετά την κατοχή της Δανίας από τη ναζιστική Γερμανία, ο Δανός απεσταλμένος Χένρικ Κάουφμαν υπέγραψε το 1941 συμφωνία που επέτρεπε τη δημιουργία αμερικανικών αμυντικών εγκαταστάσεων στη Γροιλανδία. Η συμφωνία παραχωρούσε πρόσβαση, όχι κυριαρχία. Η απελευθερωμένη Δανία την επικύρωσε. Η Ουάσινγκτον υπέβαλε αργότερα προσφορά για την αγορά του νησιού· η Κοπεγχάγη αρνήθηκε.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν επέστρεψαν τη Γροιλανδία. Δεν την είχαν ποτέ στην ιδιοκτησία τους.
Το ιστορικό αρχείο χάραξε τη γραμμή που ο Τραμπ επιχειρεί τώρα να σβήσει: η πρόσβαση παραχωρήθηκε· η κυριότητα όχι.
Το ΝΑΤΟ αναγνωρίζει ήδη τη δολιοφθορά, τις κυβερνοεπιχειρήσεις, την οικονομική πίεση και την εργαλειοποιημένη μετανάστευση ως υβριδικές απειλές. Αποδέχεται επίσης ότι μια υβριδική εκστρατεία μπορεί να κορυφωθεί σε ένοπλη επίθεση.
Μέχρι τότε, ο εξαναγκασμός μπορεί ήδη να έχει μεταβάλει τις κυρίαρχες επιλογές.
Ανάμεσα στη διαβούλευση του Άρθρου 4 και τη συλλογική άμυνα του Άρθρου 5 υπάρχει ένας ανεξέλεγκτος χώρος εξαναγκασμού.
Το ΝΑΤΟ χρειάζεται ένα Άρθρο 4.5: ένα προτεινόμενο Πρωτόκολλο Άμυνας κατά του Εξαναγκασμού. Δεν πρόκειται ούτε για υφιστάμενη διάταξη της Συνθήκης ούτε για τροποποίησή της, αλλά για επιχειρησιακό δόγμα που θέτει τον εξαναγκασμό κάτω από το κατώφλι της επίθεσης σε διαδικασίες διαβούλευσης, απόδοσης ευθύνης, προστασίας και επιβολής κόστους.
Ένα καλώδιο κόβεται. Ένα σύνορο δοκιμάζεται. Μια εγγύηση αμφισβητείται. Ένας δασμός απειλείται. Ένα ερευνητικό πλοίο παρεμποδίζεται. Μια στρατιωτική παρουσία παρουσιάζεται ως προστασία και στη συνέχεια μετατρέπεται σε μοχλό πίεσης.
Κανένα περιστατικό δεν χρειάζεται από μόνο του να υπερβεί το όριο. Η εκστρατεία το υπερβαίνει σωρευτικά.
Το Άρθρο 4 επιτρέπει τη διαβούλευση.
Το Άρθρο 4.5 της προσδίδει συνέπειες.
Μόλις αποδοθεί επισήμως μια παρατεταμένη εκστρατεία εξαναγκασμού εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας, της πολιτικής ανεξαρτησίας ή της ασφάλειας ενός συμμάχου, το Άρθρο 4.5 ενεργοποιεί τη συγχώνευση πληροφοριών, την άμυνα υποδομών, αμυντικές αναπτύξεις, οικονομικό κόστος, περιορισμούς στην πρόσβαση και τη συνεργασία, καθώς και την εξάλειψη εξαρτήσεων.
Η χρήση της επωνυμίας του ΝΑΤΟ μπορεί να μπλοκαριστεί
Στο εσωτερικό της Συμμαχίας, ο εξαναγκασμός αποκτά ακόμη ένα όπλο: τη συναίνεση. Το πρωτόκολλο εμποδίζει τον φορέα του εξαναγκασμού να χρησιμοποιεί τη θέση του στο ΝΑΤΟ για να κρίνει τη δική του συμπεριφορά ή να παραλύει την αντίδραση. Αν η δράση του ΝΑΤΟ μπλοκαριστεί, οι υπόλοιποι σύμμαχοι προχωρούν μέσω σκανδιναβικών, ευρωπαϊκών, περιφερειακών και διμερών δομών.
Η χρήση της επωνυμίας του ΝΑΤΟ μπορεί να μπλοκαριστεί.
Η συμμαχική δράση όχι.
Στη Γροιλανδία, το Άρθρο 4.5 προστατεύει μια τάξη πραγμάτων που είναι σύνθετη, αλλά όχι ασαφής.
Η Γροιλανδία δεν είναι ούτε δανική ιδιοκτησία ούτε αμερικανικό απόθεμα. Είναι αυτόνομη επικράτεια εντός του Βασιλείου της Δανίας, πατρίδα ενός λαού του οποίου το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση αναγνωρίζεται και, μέσω του δανικού βασιλείου, τμήμα της βορειοατλαντικής αμυντικής γεωγραφίας του ΝΑΤΟ.
Το πρωτόκολλο, επομένως, τοποθετεί το Νούουκ δίπλα στην Κοπεγχάγη κάθε φορά που συζητούνται η επικράτεια της Γροιλανδίας, οι υποδομές της, η αμυντική της διάταξη ή το διεθνές καθεστώς της. Η Δανία έχει τη συνταγματική ευθύνη για την εξωτερική, αμυντική και πολιτική ασφάλειας· η Γροιλανδία έχει τη δημοκρατική νομιμοποίηση για το μέλλον της.
Το ένα χωρίς το άλλο είναι ελλιπές.
Η βούληση της Γροιλανδίας, η συνταγματική εξουσία της Δανίας, η ευρωπαϊκή ευθύνη και η κεντρική σημασία του Ατλαντικού συγκλίνουν εκεί. Κανένα από αυτά δεν επιτρέπει σε τρίτο κράτος να μετατρέπει συμφέροντα ασφαλείας σε κυριαρχία.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες λειτουργούν ήδη τη Διαστημική Βάση Πιτουφίκ βάσει συμφωνίας με το Βασίλειο της Δανίας. Η Γροιλανδία και η Δανία μπορούν να εγκρίνουν μια μεγαλύτερη αμερικανική παρουσία.
Η προστασία δεν ωριμάζει ποτέ σε ιδιοκτησία.
Δόγμα χωρίς δυνατότητες παραμένει απλώς μια ανακοίνωση. Η Γροιλανδία χρειάζεται κυρίαρχη συνέχεια σε επίπεδο έγκαιρης προειδοποίησης, διοίκησης, επιμελητείας, κυβερνοχώρου και κρίσιμων υποδομών.
Η αμερικανική παρουσία μπορεί να παραμείνει· η εξάρτηση όχι. Μια άρνηση είναι κυρίαρχη μόνο αν το σύστημα μπορεί να επιβιώσει από αυτήν.
Το κενό δεν περιορίζεται στη Γροιλανδία. Η Τουρκία λειτουργεί ήδη εντός αυτού στο Αιγαίο.
Σωρευτικά περιορίζουν τις ελληνικές επιλογές
Η Τουρκία αντιμετωπίζει οποιαδήποτε ελληνική επέκταση των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο στα δώδεκα ναυτικά μίλια ως διαρκές casus belli. Οι θαλάσσιες παραβιάσεις, οι αμφισβητήσεις της κυριαρχίας και του καθεστώτος των ελληνικών νησιών, η στρατιωτική σηματοδότηση και οι πιέσεις κατά ερευνητικών, καλωδιακών και ενεργειακών δραστηριοτήτων παραμένουν βαθμονομημένες κάτω από το επίπεδο της άμεσης σύγκρουσης.
Αν παρουσιαστούν ως ξεχωριστές διαφορές, σωρευτικά περιορίζουν τις ελληνικές επιλογές· το Άρθρο 4.5 αναγνωρίζει το μοτίβο ως εξαναγκασμό ενός συμμάχου εναντίον άλλου. Η Άγκυρα δεν μπορεί πλέον να χρησιμοποιεί τη διαδικασία του ΝΑΤΟ, τη στρατηγική της χρησιμότητα και την ελεγχόμενη κλιμάκωση για να μετατρέπει την ασάφεια σε ασυλία.
Η Κύπρος δείχνει σε τι εξελίσσεται το κενό όταν παραμένει ανοικτό. Δεν αποτελεί νομικό δίδυμο της Γροιλανδίας, αλλά θεσμική προειδοποίηση.
Η Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ, κατέχει τη βόρεια Κύπρο από το 1974. Η Κυπριακή Δημοκρατία ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά όχι στο ΝΑΤΟ.
Το Άρθρο 4.5 δεν μπορεί να επεκτείνει το Άρθρο 5 στην Κύπρο, μπορεί όμως να στερήσει από τον κατοχικό σύμμαχο τη διαδικαστική κάλυψη: η συμμετοχή στη Συμμαχία δεν μπορεί να προστατεύει συμπεριφορά που το ΝΑΤΟ θα καταδίκαζε αν προερχόταν από αντίπαλο, ούτε μπορεί η στρατηγική χρησιμότητα να αναστέλλει τον κανόνα περί κυριαρχίας που επικαλείται η Συμμαχία εναντίον της Ρωσίας.
Οι σύνοδοι κορυφής, τα προνόμια και η συνεργασία δεν μπορούν να παραμένουν κανονικά, ενώ η κατοχή μετατρέπεται σε μόνιμη κατάσταση.
Για μισό αιώνα, το ΝΑΤΟ δεν αναγνώρισε την κατοχή.
Έμαθε να την παρακάμπτει.
Η Τουρκία παρέμεινε χρήσιμη· οι διαπραγματεύσεις και οι σύνοδοι συνεχίστηκαν· η παραβίαση απέκτησε διαδικασίες. Η διοικητική διαχείριση πέτυχε αυτό που δεν πέτυχε ποτέ η αναγνώριση: η καθυστέρηση παγίωσε το αποτέλεσμα.
Σε εκείνη τη Σύνοδο της Άγκυρας, η συναλλαγή έγινε αμοιβαία. Η κατοχή της Τουρκίας έδωσε στον Τραμπ ένα προηγούμενο: συμμαχικός εξαναγκασμός που επαναδιατυπώνεται ως προστασία και καλύπτεται από τη στρατηγική χρησιμότητα. Η διεκδίκηση του Τραμπ για τη Γροιλανδία εξυπηρέτησε με τη σειρά της τον Ερντογάν, καθιστώντας ευκολότερη την παρουσίαση της θέσης της Άγκυρας στην Κύπρο ως ζήτημα ασφάλειας και όχι ως παραβίαση.
Κανένα από τα δύο δεν νομιμοποιεί νομικά το άλλο· το καθένα κανονικοποιεί πολιτικά το άλλο.
Η Ρωσία συνδυάζει συνοριακές προκλήσεις και συγκεκαλυμμένη βία με το ίδιο οπλοστάσιο εξαναγκασμού κάτω από το Άρθρο 5. Το Άρθρο 4.5 αντιμετωπίζει την εκστρατεία ως στρατηγική και όχι ως θόρυβο, ενεργοποιώντας την απόδοση ευθύνης και την επιβολή κόστους πριν η ασάφεια μετατραπεί σε καταφύγιο.
Η «Λισαβόνα 2.0» είναι η ευρωπαϊκή απάντηση: όχι μια νέα συνθήκη, αλλά η δεύτερη ζωή της ρήτρας αμοιβαίας άμυνας της Συνθήκης της Λισαβόνας.
Το Άρθρο 42 παράγραφος 7 υποχρεώνει τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να συνδράμουν ένα μέλος που υφίσταται ένοπλη επίθεση· η «Λισαβόνα 2.0» μετακινεί αυτή τη λογική σε προγενέστερο στάδιο, ευθυγραμμίζοντας δυνατότητες, διοίκηση, υποδομές, κινητικότητα, χρηματοδότηση, ενέργεια, βιομηχανία, κυρώσεις και πρόσβαση πριν ο εξαναγκασμός απομονώσει ένα κράτος.
Η αμοιβαία άμυνα πρέπει να αποτρέπει την απομόνωση
Η ρήτρα δεν μπορεί να εφαρμοστεί αναδρομικά ως απάντηση στην εισβολή στην Κύπρο το 1974 ούτε να επεκταθεί στη Γροιλανδία, η οποία βρίσκεται εκτός της Ένωσης. Η «Λισαβόνα 2.0» εμποδίζει αυτούς τους νομικούς περιορισμούς να μετατραπούν σε πολιτική παράλυση.
Δεν επιτρέπει στην τουρκική πίεση κατά της Ελλάδας να απομονωθεί ως διμερές ζήτημα, στην Κύπρο να διοικείται μέχρι να παγιωθεί η μονιμότητα, στη Δανία να μείνει μόνη απέναντι στο ζήτημα της Γροιλανδίας και στις ρωσικές υβριδικές επιχειρήσεις να κατακερματίζονται σε εθνικά περιστατικά.
Η αμοιβαία άμυνα πρέπει να αποτρέπει την απομόνωση, όχι απλώς να απαντά στην επίθεση.
Η ίδια λογική επεκτείνεται πέρα από την Αρκτική.
Το Δόγμα Μονρόε απαγόρευσε νέες ευρωπαϊκές παρεμβάσεις στην αμερικανική ήπειρο· ο Ρούζβελτ μετέτρεψε αυτόν τον αποκλεισμό σε αμερικανική άδεια επέμβασης· το «Συμπλήρωμα Τραμπ» του 2025 επεκτείνει τη λογική αυτή στην ημισφαιρική πρωτοκαθεδρία, στον στρατηγικό έλεγχο και στην αποτροπή πρόσβασης εξωτερικών δυνάμεων σε κρίσιμα περιουσιακά στοιχεία.
Κανένα από αυτά δεν παραχωρεί τίτλο κυριότητας στη Γροιλανδία ή στη Γαλλική Γουιάνα. Αν, όμως, γίνει αποδεκτή αυτή η λογική στη Γροιλανδία, θα μεταφερθεί και στη Γαλλική Γουιάνα: στη Γαλλία και στην Ευρωπαϊκή Ένωση στη Νότια Αμερική, όπου βρίσκεται το ευρωπαϊκό διαστημικό κέντρο.
Ο εξαναγκασμός επιδιώκει πρώτα το βέτο και μετά τη σημαία.
Η δοκιμασία του ΝΑΤΟ στην Αρκτική είναι αν η προστασία παραμένει προστασία όταν ο προστάτης επιδιώκει τον έλεγχο.
Το Άρθρο 4.5 θέτει τον κανόνα. Η «Λισαβόνα 2.0» διατηρεί την ευρωπαϊκή δυνατότητα δράσης. Η κυρίαρχη ικανότητα διασφαλίζει ότι η άρνηση παραμένει κυρίαρχη.
Χωρίς αυτά, η πρόσβαση μετατρέπεται σε εξουσία και η κυριαρχία γίνεται υπό όρους.
Αναλύσεις
Γρίβας: Η Τουρκία επιχειρεί ένα «αντι-1821» – Θέλει ξανά την υποδούλωση της Ελλάδας
Η προειδοποίηση του καθηγητή Γεωπολιτικής για τον ρόλο της Άγκυρας, το υπαρξιακό κενό της Δύσης και την ανάγκη επιστροφής στην ιστορική και ελληνορθόδοξη ταυτότητα του Ελληνισμού
Μια ομιλία με έντονο ιστορικό, εθνικό και γεωπολιτικό περιεχόμενο πραγματοποίησε ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών Κωνσταντίνος Γρίβας, κατόπιν πρόσκλησης της Ελληνικής Ορθόδοξης Νεολαίας.
Με αφετηρία την προσωπικότητα και την πολιτική σκέψη του Ίωνα Δραγούμη, ο κ. Γρίβας ανέλυσε τη διαχρονική θέση του Ελληνισμού στο διεθνές σύστημα, τις παθογένειες που γεννήθηκαν μετά την Επανάσταση του 1821 και τις σημερινές απειλές για την Ελλάδα. Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η αναφορά του στην Τουρκία, η οποία, όπως υποστήριξε, επιχειρεί σήμερα ένα «αντι-1821», επιδιώκοντας την εκ νέου υποδούλωση της χώρας.
Παράλληλα, άσκησε σκληρή κριτική στις ελληνικές ελίτ, στην άκριτη εξάρτηση από τον ξένο παράγοντα και στη μοιρολατρική αντίληψη ότι η Ελλάδα είναι μια μικρή, αδύναμη και ιστορικά τελειωμένη χώρα.
«Δεν ένιωσα ικανός να φέρω το ιστορικό βάρος του Έλληνα αξιωματικού»
Ο Κωνσταντίνος Γρίβας άρχισε την ομιλία του περιγράφοντας μια προσωπική εμπειρία από τη διδασκαλία του στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Όπως ανέφερε, σπουδαστές τού είχαν θέσει το ερώτημα γιατί, ενώ εκφράζει τόσο έντονα τη στρατιωτική διάσταση της εθνικής ισχύος, δεν επέλεξε ο ίδιος να γίνει αξιωματικός.
Η απάντησή του ήταν ότι ποτέ δεν αισθάνθηκε ικανός να σηκώσει το ιστορικό βάρος που φέρει ο Έλληνας αξιωματικός.
«Δεν είναι ο βελγικός, ο δανικός ή ο ρωσικός στρατός. Είναι ο Ελληνικός Στρατός», σημείωσε, υπογραμμίζοντας ότι οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις αποτελούν φορέα μιας τεράστιας στρατιωτικής και ιστορικής παράδοσης.
Κατά τον καθηγητή, το ίδιο βάρος δεν αφορά μόνο τον στρατό αλλά συνολικά την Ελλάδα, η οποία δεν αποτελεί ένα συνηθισμένο κρατικό μόρφωμα. Είναι, όπως χαρακτηριστικά υποστήριξε, ένα εξαιρετικά σημαντικό γεωπολιτικό και πολιτισμικό μέγεθος στην παγκόσμια ιστορία.
«Είτε θέλουμε είτε δεν το θέλουμε, είμαστε μια αυτοκρατορία εν υπνώσει», ανέφερε.
Ο πραγματικός στόχος της Επανάστασης του 1821
Στο επίκεντρο της ιστορικής ανάλυσης του Κωνσταντίνου Γρίβα βρέθηκε η άποψη ότι ο πραγματικός στόχος της Ελληνικής Επανάστασης δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
Σύμφωνα με τον ίδιο, οι άνθρωποι που ξεκίνησαν την Επανάσταση δεν επεδίωκαν απλώς τη δημιουργία ενός μικρού, περιορισμένης ισχύος κράτους. Ο στόχος τους ήταν πολύ ευρύτερος: η απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης και η επαναφορά του ελληνικού έθνους και της Ορθοδοξίας στον πυρήνα των παγκόσμιων εξελίξεων.
Αυτό ακριβώς το ενδεχόμενο, όπως εξήγησε, προκάλεσε τον φόβο των Μεγάλων Δυνάμεων. Η εμφάνιση ενός ισχυρού ελληνικού πολιτικού και πολιτισμικού κέντρου σε μία από τις κρισιμότερες περιοχές του πλανήτη θα ανέτρεπε τις τότε γεωπολιτικές ισορροπίες.
Ο κ. Γρίβας αμφισβήτησε ευθέως και την καθιερωμένη αντίληψη περί «σωτηρίας» της Ελληνικής Επανάστασης από τις ξένες δυνάμεις στο Ναυαρίνο. Κατά τη δική του προσέγγιση, η ξένη επέμβαση αποσκοπούσε στον έλεγχο της δυναμικής που είχε δημιουργήσει η Επανάσταση, ώστε να αποτραπεί η ολοκληρωτική κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η γέννηση μιας νέας ελληνικής δύναμης.
Το «ελληνικό παράδοξο»
Ο καθηγητής αναφέρθηκε στη συνέχεια στον ρόλο που ανέλαβε το νεοσύστατο ελληνικό κράτος μέσα στη δυτική γεωπολιτική αρχιτεκτονική. Όπως υποστήριξε, η Ελλάδα προοριζόταν να λειτουργήσει ως φραγμός απέναντι στην κάθοδο της Ρωσίας προς την Ανατολική Μεσόγειο.
Η επιδίωξη αυτή, όμως, ερχόταν σε αντίθεση με τα αισθήματα σημαντικού τμήματος του ελληνικού λαού, το οποίο έβλεπε τη Ρωσία ως ομόδοξη και συγγενή δύναμη. Ο κ. Γρίβας διευκρίνισε ότι και η Ρωσία επιδίωκε να εργαλειοποιήσει την Ελλάδα για τα δικά της συμφέροντα, ωστόσο αυτή η αντίφαση γέννησε αυτό που ο ίδιος χαρακτήρισε «ελληνικό παράδοξο»: η πιο κρίσιμη χώρα της αντιρωσικής αρχιτεκτονικής παρέμενε ταυτόχρονα βαθιά φιλορωσική.
Υποστήριξε ακόμη ότι, για να διατηρηθεί αυτή η γεωπολιτική λειτουργία, έπρεπε να περιοριστεί η επιρροή της λαϊκής βούλησης και κυρίως να αποδυναμωθεί η συνείδηση της ιστορικής ταυτότητας του ελληνικού λαού.
Στο πλαίσιο αυτό ενέταξε και την αλλοίωση της σχέσης του Ελληνισμού με την Ορθοδοξία: είτε μέσω της προσπάθειας απομάκρυνσής της από την ελληνική ταυτότητα στο όνομα ενός επιφανειακού εξευρωπαϊσμού είτε μέσω της προσαρμογής της σε δυτικά θρησκευτικά πρότυπα.
Το όραμα του Ίωνα Δραγούμη
Παρά τις πιέσεις, όπως επισήμανε, οι υγιείς δυνάμεις του έθνους συνέχισαν να εκφράζονται μέσα από τη Μεγάλη Ιδέα, τον Μακεδονικό Αγώνα και αργότερα τον αγώνα της ΕΟΚΑ στην Κύπρο.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Γρίβα, ο Ίων Δραγούμης είχε εντοπίσει μια θεμελιώδη αδυναμία αυτών των προσπαθειών: την απομάκρυνση από τη γνήσια ελληνορθόδοξη ταυτότητα και την εξάρτηση από την υποστήριξη των ξένων δυνάμεων.
Ο καθηγητής άσκησε κριτική και στην αντίληψη ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τα εθνικά της συμφέροντα μέσω της υποταγής της στον ξένο παράγοντα, χαρακτηρίζοντας αυτή τη λογική εγγενώς λανθασμένη.
Ο Ίων Δραγούμης, κατά τον ίδιο, προσπάθησε να επαναφέρει τον Ελληνισμό στην πραγματική ιστορική του διάσταση: όχι ως ένα μικρό κράτος με περιορισμένο ορίζοντα, αλλά ως έναν ευρύτερο πολιτισμικό και γεωπολιτικό φορέα.
«Αυτό ήταν το μεγάλο, ασυγχώρητο αμάρτημά του απέναντι στις μίζερες ελλαδικές ελίτ, που δεν μπορούν να δεχθούν το μεγαλείο του Ελληνισμού», τόνισε.
«Η Τουρκία προσπαθεί να επιτύχει ένα αντι-1821»
Περνώντας στη σημερινή διεθνή πραγματικότητα, ο κ. Γρίβας προειδοποίησε ότι το παγκόσμιο σύστημα μεταλλάσσεται με πρωτοφανείς ρυθμούς. Η Δύση, στην οποία η Ελλάδα έχει εναποθέσει μεγάλο μέρος των ελπίδων της, βρίσκεται, όπως είπε, μπροστά σε ένα τεράστιο υπαρξιακό κενό, ενώ νέες δυνάμεις αναδύονται.
Μέσα σε αυτό το ρευστό περιβάλλον, η Τουρκία επιδιώκει να ανατρέψει τα ιστορικά αποτελέσματα της Ελληνικής Επανάστασης.
«Απέναντί μας η Τουρκία προσπαθεί να επιτύχει ένα αντι-1821 και να επιτύχει εκ νέου την υποδούλωσή μας», προειδοποίησε.
Την ίδια ώρα, όπως υποστήριξε, ο ξένος παράγοντας δρα ανεξέλεγκτα στην Ελλάδα, ενώ οι εγχώριες ελίτ έχουν χάσει ακόμη και τη στοιχειώδη αίσθηση εθνικής ταυτότητας που υπήρχε στο παρελθόν.
Η «γεωπολιτική του τάφου»
Ο καθηγητής αναφέρθηκε και στη διάδοση μιας βαθιά μοιρολατρικής αντίληψης στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας. Την περιέγραψε ως «γεωπολιτική του τάφου»: την πεποίθηση ότι η Ελλάδα έχει τελειώσει, ότι το δημογραφικό πρόβλημα είναι μη αναστρέψιμο, ότι η χώρα είναι ήδη υποταγμένη και δεν μπορεί πλέον να αντιδράσει.
Απέρριψε κατηγορηματικά αυτή τη λογική, τονίζοντας ότι, ακριβώς επειδή οι παθογένειες είναι σοβαρές, ο Ελληνισμός χρειάζεται ένα μεγάλο εθνικό όραμα που θα τον ανασύρει από την παρακμή.
Το όραμα αυτό, κατά τον ίδιο, βρίσκεται στη σκέψη του Ίωνα Δραγούμη: στην αναγνώριση του ιστορικού βάθους, της συνέχειας και της διεθνούς δυναμικής του Ελληνισμού.
«Η Ελλάδα, είτε το θέλει είτε δεν το θέλει, είναι μια πολιτισμική υπερδύναμη», ανέφερε, ξεκαθαρίζοντας ότι ο ρόλος της δεν είναι κατακτητικός. Αντιθέτως, μπορεί να λειτουργήσει αναζωογονητικά για τη Δύση και να συμβάλει σε μια νέα σύνθεση των πολιτισμών.
«Θυμηθείτε ποιοι είστε»
Ο Κωνσταντίνος Γρίβας ολοκλήρωσε την ομιλία του με μια προσωπική εξομολόγηση. Δήλωσε ότι δεν μιλούσε μόνο ως πανεπιστημιακός, αλλά ως ένας Έλληνας 61 ετών που προσπαθεί σε όλη του τη ζωή να αποτινάξει τα «βαρίδια», τα πέπλα και τις λανθασμένες εικόνες που έχουν επιβληθεί στην ελληνική κοινωνία.
Τόνισε ότι οι σημερινοί Έλληνες αποτελούν συνέχεια των ανθρώπων της Επανάστασης του 1821 και της αρχαιότητας, διατηρώντας παράλληλα τη χριστιανική και ορθόδοξη ταυτότητά τους.
Κλείνοντας, απηύθυνε κάλεσμα αφύπνισης:
«Θυμηθείτε ποιοι είστε. Αποδεχθείτε ποιοι είστε. Και όταν ξεκινήσει αυτό, ακόμη και από λίγους Έλληνες, μπορεί να γιγαντωθεί σε μια πυρκαγιά. Η Ελλάδα έχει τεράστιο ρόλο να παίξει. Είμαστε εδώ, είμαστε ζωντανοί και είμαστε υπερδύναμοι».
Αναλύσεις
Η συνταγματική ευθύνη της Πολιτικής Προστασίας και το ατύχημα στην Ψάθα
Όταν η Πολιτική Προστασία δοκιμάζει τα όρια του Κράτους Δικαίου. Άρθρο γνώμης του Αλέξιου Παναγόπουλου.
Κόλαση στον ουκρανικό στρατό! Σκοτώνουν όποιον υποχωρεί
Βαριές καταγγελίες για την πραγματική κατάσταση στον ουκρανικό στρατό παρουσιάζει ο Σταύρος Καλεντερίδης. Ψευδείς αναφορές από το μέτωπο, βίαιες επιστρατεύσεις,...
Η κατοχή στην Κύπρο από την Τουρκία έδωσε άλλοθι στον Τραμπ! Και ο Ερντογάν το εκμεταλλεύτηκε
Η διεκδίκηση του Τραμπ για τη Γροιλανδία εξυπηρέτησε με τη σειρά της τον Ερντογάν, καθιστώντας ευκολότερη την παρουσίαση της θέσης...
Γρίβας: Η Τουρκία επιχειρεί ένα «αντι-1821» – Θέλει ξανά την υποδούλωση της Ελλάδας
Η προειδοποίηση του καθηγητή Γεωπολιτικής για τον ρόλο της Άγκυρας, το υπαρξιακό κενό της Δύσης και την ανάγκη επιστροφής στην...
Έτσι συνέλαβαν στην Τουρκία τον παραλίγο δολοφόνο του Ερντογάν
Δέκα χρόνια μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016, οι τουρκικές Αρχές ανακοίνωσαν τη σύλληψη του καταζητούμενου Μπουρκάι...
Η συνταγματική ευθύνη της Πολιτικής Προστασίας και το ατύχημα στην Ψάθα
Όταν η Πολιτική Προστασία δοκιμάζει τα όρια του Κράτους Δικαίου. Άρθρο γνώμης του Αλέξιου Παναγόπουλου.
-
Άμυνα3 μήνες πρινΣυναγερμός στη Λευκάδα για Μυστηριώδες «Σκάφος-Φάντασμα» σε Σπηλιά – Εντόπισαν θαλάσσιο drone ουκρανικής κατασκευής
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΑϋφαντής: Έρχεται πολεμική σύγκρουση
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΠροειδοποίηση του Ισραηλινού αναλυτή Σάι Γκαλ για το νομοσχέδιο της “Γαλάζιας Πατρίδας! «Η θαλάσσια φαντασίωση της Άγκυρας θα έχει τίμημα»
-
Άμυνα2 μήνες πρινΣάλος με εικόνες από τον «Θαλασσόλυκο 2026»: Τούρκοι δείχνουν Έλληνα αξιωματικό δίπλα σε αξιωματικό του ψευδοκράτους – Χαραλαμπίδης στο Geopolitico: “Φέρουν ευθύνες Δένδιας και Α’ΓΕΕΘΑ”
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΓενοκτονία των Γιαζίντι: Ένα αιώνιο έγκλημα του ISIS κατά της ανθρώπινης συνείδησης
-
Άμυνα3 μήνες πρινΔικαίωση μετά από 5,5 χρόνια γραφειοκρατικού «γολγοθά»: Ο Έλληνας κατασκευαστής Γιάννης Αραπκούλες πήρε την άδεια παραγωγής ραβδωτών όπλων
-
Άμυνα2 εβδομάδες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ5 ημέρες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες