Περισσότεροι από 260.000 Τούρκοι επισκέπτες έχουν φτάσει από την αρχή του 2026 έως τις 20 Αυγούστου μόνο στη Λέσβο, τη Χίο και τη Σάμο, ενώ η τουριστική κίνηση από τα τουρκικά παράλια προς τα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου συνεχίζεται καθημερινά. Η Λήμνος προστίθεται πλέον στους προορισμούς της σύντομης διαμονής, ενώ ιδιαίτερα αυξημένη είναι η παρουσία Τούρκων τουριστών και στην Πάτμο.

Όμως η εικόνα ενός αυτοκινήτου στα ελληνικά νησιά με το πορτρέτο του Μουσταφά Κεμάλ μάς θυμίζει ότι πίσω από την τουριστική και οικονομική πραγματικότητα υπάρχει και μια διαφορετική ιστορική και πολιτική διάσταση που δεν πρέπει να αγνοήσουμε.

Δεν είναι ζήτημα να αντιμετωπίζουμε κάθε Τούρκο επισκέπτη ως εχθρό. Ούτε να θεωρούμε ότι η παρουσία Τούρκων τουριστών αποτελεί από μόνη της απειλή. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν, μέσα από τη ραγδαία αύξηση των οικονομικών και κοινωνικών δεσμών, δημιουργείται σταδιακά μια σχέση εξάρτησης των ελληνικών νησιών από την τουρκική αγορά.

Η ιστορία άλλωστε έχει αποδείξει ότι το εμπόριο, η οικονομική αλληλεξάρτηση και η καθημερινή συνύπαρξη δεν αποτελούν εγγύηση ότι οι πολιτικές και εθνικές αντιθέσεις θα εξαφανιστούν. Πριν από το 1922 υπήρχαν βαθιές οικονομικές και κοινωνικές σχέσεις μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων. Υπήρχαν κοινές πόλεις, αγορές, εμπορικές συναλλαγές και καθημερινή συνύπαρξη. Όταν όμως οι πολιτικές και εθνικές συνθήκες άλλαξαν, αυτές οι σχέσεις δεν στάθηκαν ικανές να προστατεύσουν τον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας από την τραγωδία που ακολούθησε.

Σήμερα ασφαλώς δεν ζούμε το 1922 και δεν υπάρχει λόγος να αντιμετωπίζουμε την ιστορία ως προφητεία. Υπάρχει όμως λόγος να τη θυμόμαστε ως προειδοποίηση. Η Ελλάδα δεν μπορεί να θεωρεί ότι επειδή οι Τούρκοι επισκέπτονται μαζικά τα νησιά μας, οι ελληνοτουρκικές διαφορές έχουν πάψει να υπάρχουν ή ότι μας αγαπάνε. Βλέποντας στα νησιά μας το 20% ή 30% των μορφωμένων και οικονομικά εύρωστων Τούρκων δεν μπορείς να σχηματίζεις άποψη για το υπόλοιπο 70%.

Η Λέσβος, η Χίος, η Σάμος, η Λήμνος και το Καστελλόριζο δεν είναι απλώς τουριστικοί προορισμοί. Είναι ελληνικά νησιά σε μια περιοχή με ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, όπου εξακολουθούν να υπάρχουν σοβαρές διαφωνίες και διεκδικήσεις. Η οικονομική συνεργασία είναι ευπρόσδεκτη, αλλά δεν πρέπει να μετατρέπεται επ’ ουδενί σε οικονομική εξάρτηση.

Η Ελλάδα πρέπει να καλωσορίζει τους τουρίστες, όπως καλωσορίζει κάθε επισκέπτη που σέβεται την χώρα. Ταυτόχρονα όμως οφείλει να διατηρεί και να ενισχύει την τουριστική της πολυμορφία, ώστε τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου να μην εξαρτώνται υπερβολικά από μια αγορά που προέρχεται από ένα κράτος με το οποίο εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικές στρατηγικές διαφορές.

Η φωτογραφία του Κεμάλ πάνω σε ένα αυτοκίνητο μπορεί να είναι για κάποιον απλώς ένα σύμβολο εθνικής ταυτότητας. Για τους Έλληνες, όμως, η μορφή του δεν είναι πολιτικά ουδέτερη και δεν πρέπει να είναι ευπρόσδεκτοι αυτοί που δεν σέβονται την ιστορία της χώρας που τους φιλοξενεί. Και ακριβώς γι’ αυτό η εικόνα αυτή, δίπλα στην είδηση για την ολοένα μεγαλύτερη τουριστική και οικονομική παρουσία από την Τουρκία στα νησιά μας, πρέπει να μας κάνει να σκεφτούμε ψύχραιμα και λογικά απέναντι στον επεκτατισμό που επιδιώκει η τουρκική κυβέρνηση.

Οι γέφυρες μεταξύ των λαών είναι χρήσιμες. Η οικονομική συνεργασία είναι χρήσιμη. Η ειρήνη είναι απαραίτητη. Αλλά τίποτα από αυτά δεν απαιτεί από την Ελλάδα να ξεχνά την ιστορία της, να υποτιμά τις γεωπολιτικές πραγματικότητες ή να δημιουργεί νέες μορφές οικονομικής εξάρτησης.

Η Ελλάδα μπορεί να είναι ανοιχτή στους επισκέπτες της και ταυτόχρονα απολύτως προσεκτική απέναντι στις στρατηγικές πραγματικότητες. Γιατί η φιλοξενία δεν σημαίνει αφέλεια και η ειρήνη δεν σημαίνει λήθη.

Σχόλιο Αρντάς Γιαγουπιάν: Η Αρμενία αποτελεί σήμερα ένα πραγματικό παράδειγμα του ίδιου πολιτικού πειράματος: «ας αυξήσουμε τις οικονομικές σχέσεις, ας ανοίξουμε τα σύνορα, ας δημιουργήσουμε αλληλεξάρτηση και αυτό θα βοηθήσει στην ειρήνη»

Ούτε ήρεμα νερά είναι ούτε τρικυμία. Είναι μπατάκι. Η Τουρκία άλλη μια φορά βρίσκει και κάνει. Και αυτό πότε; Όταν υπάρχει διεθνής και καταλυτικός μάρτυρας που είναι ο οικολογικός χάρτης του ΟΗΕ, ο από 20ης Δεκεμβρίου 2019 γιος και copy paste του Χάρτη της Σεβίλλης, τον οποίον όμως οι εν Αθήναις άνωθεν, αποσιωπούν και αποκρύπτουν. Ενώ οποιοδήποτε και αν είναι το Διεθνές Δικαιοδοτικό όργανο εξέτασης, θα αρκεί μια ματιά και μόνο, για να σταλούν αμφότερα τα λεγόμενα θαλάσσια πάρκα στον αγύριστο. Με παρέα τους, τη “Γαλάζια Πατρίδα” και το μνημόνιο Άγκυρας Τρίπολης.

Όμως η Αθήνα συνολικά αποφεύγει τη χρήση του ακρωνυμίου του παγκόσμια αποδεκτού όρου της ΑΟΖ της UNCLOS. Αυτό διότι ενυπάρχει μάλλον η σημαδιακή λέξη: “Αποκλειστική”.

Η Κυβέρνηση συνηθίζει το “Υφαλοκρηπίδα”, οι Αντιπολιτεύσεις ζητούν σκληρότερη αντιμετώπιση.

Η δε Ε. Ε. με την παλιά της τέχνη κόσκινο, αν και αντέγραψε το Χάρτη της Σεβίλλης, μετονόμασε την ΑΟΖ, σε θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό!

Πάρε λόγια πάνε στο παζάρι. Στο οποίο βέβαια οφείλει κανείς να υποκλίνεται στους γείτονες, μια και οι 2 από τις 599 ληφθείσες συντεταμένες του πάρκου στο Βόρειο Αιγαίο, που ως γνωστόν αρκούν να ορίσουν μια ευθεία γραμμή, αυτή δεν είναι άλλη από τον 25ο και κάτι Μεσημβρινό, ώστε να δοθεί συνέχεια στα παζάρια!

Λεζάντα εικόνας: Συγκριτική απεικόνιση: Αριστερά, η γραμμή ΑΒ του θαλάσσιου Αττίλα στον 25,30 Μεσημβρινό. Δεξιά, η εσκεμμένη απουσία συντεταγμένων, που αποτελεί την άλλη όψη της γεωπολιτικής απαγωγής του Καστελόριζου. (Πηγή εικόνας: εφ. Η Καθημερινή, επεξεργασία από τον συγγραφέα)

Όμως κανείς τους δεν μπήκε στον κόπο να δει ότι ο νέος θαλάσσιος εισβολέας, στο μεν Βόρειο Αιγαίο, απέχει 55 μίλια από τις Μικρασιατικές Ακτές και στην Ανατολική Μεσόγειο στα 40 με 50, ούτε ότι στην πρώτη περίπτωση είναι μια ανάσα από τον 25ο Μεσημβρινό και στη δεύτερη με τη γεωπολιτική απαγωγή του συμπλέγματος Καστελόριζου, η Τουρκία χτίζει το ορμητήριο για την κατάληψη όλης της Ανατολικής Μεσογείου. Και μέχρι τότε είπε να πάρει εκδίκηση και από τους δυο παγκόσμιους διαδρόμους BRI και IMEC που την έκαναν bypass, ακυρώνοντας ταυτόχρονα την επανένωση του θαλάσσιου Ελληνισμού, που την εγγυάται η ΑΟΖ του απαχθέντος Καστελόριζου,

Τελευταία γελώ με τα τρικ που χρησιμοποιούν. Επειδή κατάλαβαν ότι το “υφαλοκρηπίδα” και το “αναφαίρετο δικαίωμα της επέκτασης στα 12 μίλια”, δεν πουλάνε πλέον, πέραν από τη φασίζουσα λέξη “επέκταση”, κάποιοι φωτισμένοι των Αθηνών λένε τις φράσεις “δυνητική ΑΟΖ” και “δυνητικά χωρικά ύδατα. Θυμίζουν τους υπουργούς του έτους 2000, και τη φράση: “Λειτουργική Εγνατία”! της οποίας ακόμη και σήμερα, το έτος 2026, υπάρχουν ανολοκλήρωτα τμήματα!!

___________________

Διδυμότειχο, Αύγουστος 2026,