Ακολουθήστε μας

GEOPOLITICO

Μητσοτάκης από τον ΟΗΕ: «Η Ελλάδα είναι γεφυροποιός χώρα, όχι κράτος-ταραξίας» – Μήνυμα στην Τουρκία για casus belli και Δίκαιο της Θάλασσας

Ηομιλία του Έλληνα πρωθυπουργού είχε έναν σαφή γεωπολιτικό πυρήνα. Η Ελλάδα θέλει να εμφανίζεται ως δύναμη που στηρίζει το υφιστάμενο διεθνές σύστημα, το Διεθνές Δίκαιο, την ελευθερία των θαλασσών και τις συμμαχικές συνεργασίες, σε αντιδιαστολή με πολιτικές αναθεωρητισμού και απειλών.

Δημοσιεύτηκε στις

Σαφές μήνυμα προς την Τουρκία έστειλε ο Κυριάκος Μητσοτάκης από το βήμα της 81ης Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, παρουσιάζοντας την Ελλάδα ως δύναμη σταθερότητας, ασφάλειας και συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή και επαναφέροντας στο προσκήνιο το ζήτημα του τουρκικού casus belli.

«Η Ελλάδα είναι γεφυροποιός χώρα, όχι κράτος-ταραξίας», ήταν η χαρακτηριστική αποστροφή του πρωθυπουργού, ο οποίος επιχείρησε να σκιαγραφήσει τον ρόλο της χώρας σε ένα περιβάλλον αυξανόμενων γεωπολιτικών εντάσεων, από το Αιγαίο και την Κύπρο έως τη Γάζα, τη Συρία και την Ουκρανία.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέμεινε ότι η Ελλάδα λειτουργεί ως «πυλώνας σταθερότητας και ειρήνης» στην ευρύτερη περιοχή, συνδέοντας αυτή τη θέση με την προσήλωσή της στο Διεθνές Δίκαιο, την ελευθερία της ναυσιπλοΐας και τη διατήρηση ανοικτών διαύλων συνεννόησης με τις γειτονικές χώρες.

Το μήνυμα στην Άγκυρα

Ιδιαίτερο βάρος στην ομιλία του είχε η αναφορά στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Ο πρωθυπουργός τόνισε ότι η Αθήνα εξακολουθεί να επιδιώκει τη διατήρηση της ηρεμίας και του διαλόγου με την Τουρκία, χωρίς όμως να μεταβάλλει τις πάγιες ελληνικές θέσεις.

Επανέλαβε ότι, για την Ελλάδα, η βασική και μόνη διμερής διαφορά που μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης αφορά την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Η θέση αυτή έχει διατυπωθεί επανειλημμένα από την ελληνική κυβέρνηση και τις τελευταίες εβδομάδες.

Το πλαίσιο, όπως ξεκαθάρισε, δεν μπορεί να είναι άλλο από το Διεθνές Δίκαιο και ειδικότερα τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Το μήνυμα ήταν σαφές: η Αθήνα επιθυμεί διάλογο, αλλά δεν αποδέχεται τη διεύρυνση της ατζέντας με ζητήματα που η ελληνική πλευρά δεν αναγνωρίζει ως διμερείς διαφορές.

«Εστία έντασης» το casus belli

Στο ίδιο πλαίσιο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναφέρθηκε ευθέως στην απειλή πολέμου που εξακολουθεί να διατηρεί η Τουρκία σε περίπτωση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο.

Ο πρωθυπουργός χαρακτήρισε το casus belli «εστία έντασης», επισημαίνοντας ουσιαστικά ότι η ύπαρξή του δεν μπορεί να συμβαδίζει με τις αρχές της καλής γειτονίας και με μία πραγματική προσπάθεια εξομάλυνσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Η αναφορά δεν ήταν τυχαία.

Η Αθήνα έχει συνδέσει το τελευταίο διάστημα ακόμη πιο στενά την άρση του casus belli με την προοπτική ουσιαστικής βελτίωσης των σχέσεων με την Άγκυρα. Ο πρωθυπουργός είχε δηλώσει στις 7 Σεπτεμβρίου ότι η απειλή πολέμου του 1995 πρέπει να ανακληθεί, υπογραμμίζοντας ότι δεν μπορεί μία χώρα να επιδιώκει στενότερες σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση και ταυτόχρονα να διατηρεί ενεργή απειλή πολέμου εναντίον κράτους-μέλους.

Δίκαιο της Θάλασσας και ελεύθερη ναυσιπλοΐα

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδωσε ιδιαίτερη έμφαση και στην ελευθερία της ναυσιπλοΐας.

«Το Δίκαιο της Θάλασσας πρέπει να ισχύει ανεμπόδιστα. Η ελεύθερη ναυσιπλοΐα πρέπει να εφαρμόζεται παντού», ήταν το βασικό μήνυμα της ομιλίας του.

Η αναφορά αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία οι θαλάσσιες οδοί έχουν μετατραπεί σε κεντρικό πεδίο γεωπολιτικού ανταγωνισμού, τόσο στην Ανατολική Μεσόγειο όσο και στην Ερυθρά Θάλασσα.

Ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε και στην ευρωπαϊκή επιχείρηση «Ασπίδες», στην οποία η Ελλάδα έχει ενεργό ρόλο, ως παράδειγμα της ελληνικής συμμετοχής στην προστασία της διεθνούς ναυσιπλοΐας και των εμπορικών διαδρομών.

«Κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου» η κατοχή στην Κύπρο

Ξεχωριστή αναφορά έγινε στο Κυπριακό.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπενθύμισε ότι 52 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή, τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας εξακολουθεί να τελεί υπό τουρκική κατοχή, χαρακτηρίζοντας την κατάσταση «κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου».

Η ελληνική πλευρά εξακολουθεί να στηρίζει μία λύση επανένωσης της Κύπρου στη βάση των αποφάσεων και ψηφισμάτων του ΟΗΕ, απορρίπτοντας λύσεις που θα παγίωναν τη διχοτόμηση.

Η αναφορά αυτή εντάσσεται στη διαχρονική θέση της Αθήνας ότι το Κυπριακό παραμένει πρωτίστως ζήτημα παράνομης εισβολής και κατοχής και όχι απλώς μία διμερής διαφορά μεταξύ δύο κοινοτήτων.

Γάζα και λύση δύο κρατών

Στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής, ο πρωθυπουργός επανέλαβε την ελληνική υποστήριξη στη λύση των δύο κρατών.

Όπως ανέφερε, οι Παλαιστίνιοι θα πρέπει στο μέλλον να αναλάβουν τον έλεγχο της Γάζας, με τελικό στόχο τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους που θα συνυπάρχει με το Ισραήλ σε συνθήκες ασφάλειας.

Το μήνυμα εντάσσεται στην προσπάθεια της Αθήνας να διατηρεί ταυτόχρονα τη στρατηγική σχέση με το Ισραήλ και τον ρόλο μιας χώρας που επιδιώκει να λειτουργεί ως γέφυρα με τον αραβικό κόσμο.

Ο ίδιος ο Μητσοτάκης είχε άλλωστε επισημάνει πρόσφατα ότι η στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα εγκαταλείπει τον ρόλο της ως «χώρα γέφυρα» στη Μέση Ανατολή.

Μήνυμα για τους χριστιανούς της Συρίας

Αναφορά υπήρξε και στη Συρία, με τον πρωθυπουργό να υπογραμμίζει ότι η Ελλάδα επιθυμεί μία σταθερή χώρα, χωρίς διώξεις σε βάρος των Ελληνορθόδοξων και των άλλων χριστιανικών κοινοτήτων.

Η προστασία των θρησκευτικών μειονοτήτων έχει αποκτήσει αυξημένη σημασία στην ελληνική διπλωματική ατζέντα, ιδιαίτερα μετά τις αναταράξεις που έχουν σημειωθεί στη Συρία και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Σταθερή στήριξη στην Ουκρανία

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επανέλαβε επίσης τη στήριξη της Ελλάδας προς την Ουκρανία, συνδέοντας το ουκρανικό μέτωπο με τη γενικότερη ελληνική θέση υπέρ του σεβασμού της κυριαρχίας, της εδαφικής ακεραιότητας και του Διεθνούς Δικαίου.

Η Αθήνα, όπως υπογράμμισε, παραμένει στο πλευρό του Κιέβου από την έναρξη της ρωσικής εισβολής.

Η οικονομία ως εργαλείο γεωπολιτικής ισχύος

Μέρος της ομιλίας αφιερώθηκε και στην ελληνική οικονομία.

Ο πρωθυπουργός υποστήριξε ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας μειώνεται ταχύτερα από εκείνο οποιασδήποτε άλλης χώρας του ΟΟΣΑ, ενώ αναφέρθηκε στην αύξηση των επενδύσεων και στις αναβαθμίσεις της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας.

Η οικονομική ανάκαμψη παρουσιάστηκε όχι απλώς ως εσωτερικό επίτευγμα, αλλά ως στοιχείο που ενισχύει τη διεθνή θέση και την αξιοπιστία της Ελλάδας.

Η Ελλάδα ως ενεργειακή γέφυρα

Στο ίδιο πλαίσιο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέδειξε τον ρόλο της χώρας ως ενεργειακού και γεωπολιτικού κόμβου μεταξύ Ευρώπης, Ανατολικής Μεσογείου και Μέσης Ανατολής.

Η Αθήνα επενδύει σε έργα ηλεκτρικών διασυνδέσεων και ενεργειακών υποδομών, θεωρώντας ότι η γεωγραφική θέση της Ελλάδας μπορεί να της προσδώσει αυξημένη στρατηγική σημασία.

Στην πρόσφατη δημόσια τοποθέτησή του στη ΔΕΘ, ο πρωθυπουργός είχε δώσει ιδιαίτερη έμφαση στο έργο GREGY για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας και Αιγύπτου, αλλά και στη σημασία των ευρύτερων έργων συνδεσιμότητας στην περιοχή.

Μητσοτάκης για AI: «Ο άνθρωπος πρέπει να έχει τον απόλυτο έλεγχο»

Η ομιλία έκλεισε με μία διαφορετική, αλλά εξίσου στρατηγική πρόκληση: την Τεχνητή Νοημοσύνη.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπογράμμισε ότι η ραγδαία ανάπτυξη της AI απαιτεί διεθνείς κανόνες, θεσμικές δικλίδες και, πάνω απ’ όλα, διατήρηση του ανθρώπινου ελέγχου.

Το μήνυμά του ήταν ότι η τεχνολογική εξέλιξη δεν μπορεί να αφεθεί χωρίς όρια, συγκρίνοντας την ανάγκη διακυβέρνησης της Τεχνητής Νοημοσύνης με ιστορικές προσπάθειες ελέγχου τεχνολογιών τεράστιας ισχύος, όπως η πυρηνική ενέργεια.

Το βασικό μήνυμα της Αθήνας

Πίσω από τις αναφορές στην Κύπρο, τη Γάζα, τη Συρία, την Ουκρανία, την ενέργεια και την Τεχνητή Νοημοσύνη, η ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη είχε έναν σαφή γεωπολιτικό πυρήνα.

Η Ελλάδα θέλει να εμφανίζεται ως δύναμη που στηρίζει το υφιστάμενο διεθνές σύστημα, το Διεθνές Δίκαιο, την ελευθερία των θαλασσών και τις συμμαχικές συνεργασίες, σε αντιδιαστολή με πολιτικές αναθεωρητισμού και απειλών.

Και προς την Τουρκία, το μήνυμα ήταν διπλό: η Αθήνα αφήνει ανοικτή την πόρτα του διαλόγου, αλλά η διατήρηση του casus belli και η αμφισβήτηση πάγιων ελληνικών θέσεων εξακολουθούν να αποτελούν σοβαρά εμπόδια για μία πραγματική και ουσιαστική εξομάλυνση των σχέσεων.

Είναι ο άγνωστος Χ, αλλά φυσικό πρόσωπο που βοηθάει στην παραγωγή ειδήσεων στο Geopolitico.gr, αλλά και τη δημιουργία βίντεο στο κανάλι του Σάββα Καλεντερίδη. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ανθρώπινο αλγόριθμο λόγω του όγκου των δεδομένων και πληροφοριών που αφομοιώνει καθημερινώς. Είναι καταδρομέας με ειδικότητα Χειριστή Ασυρμάτων Μέσων.

GEOPOLITICO

Διπλωματική στροφή της Αιγύπτου στη Λιβύη: Άνοιξε ξανά η πρεσβεία στην Τρίπολη μετά από 12 χρόνια

Σημαντική αλλαγή στη διπλωματική προσέγγιση της Αιγύπτου απέναντι στη Λιβύη σηματοδοτεί η επαναλειτουργία της αιγυπτιακής πρεσβείας στην Τρίπολη, έπειτα από 12 χρόνια. Η κίνηση του Καΐρου αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς η Αίγυπτος υπήρξε ένας από τους βασικότερους υποστηρικτές του στρατάρχη Χαλίφα Χάφταρ, ο οποίος ελέγχει μεγάλο μέρος της ανατολικής Λιβύης και βρίσκεται σε αντιπαράθεση με την κυβέρνηση της Τρίπολης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Έπειτα από περισσότερο από μία δεκαετία απουσίας, η Αίγυπτος επαναφέρει τη διπλωματική της παρουσία στην πρωτεύουσα της Λιβύης, προχωρώντας σε μια κίνηση που αποτυπώνει την προσπάθεια αναπροσαρμογής της πολιτικής της απέναντι στη γειτονική χώρα.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του αιγυπτιακού υπουργείου Εξωτερικών, η πρεσβεία στην Τρίπολη επαναλειτούργησε επισήμως, σηματοδοτώντας ένα νέο κεφάλαιο στις σχέσεις του Καΐρου με τις αρχές της δυτικής Λιβύης.

Από τη στήριξη στον Χάφταρ στην προσέγγιση με την Τρίπολη

Η εξέλιξη παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον εξαιτίας των πολιτικών και στρατιωτικών ισορροπιών που έχουν διαμορφωθεί στη Λιβύη μετά την ανατροπή του Μουαμάρ Καντάφι.

Η Αίγυπτος είχε ταχθεί επί σειρά ετών στο πλευρό του Χαλίφα Χάφταρ, ο οποίος αποτελεί τον ισχυρότερο στρατιωτικό παράγοντα στην ανατολική Λιβύη.

Η επαναλειτουργία της πρεσβείας στην Τρίπολη δείχνει ότι το Κάιρο επιδιώκει πλέον να ενισχύσει τους διαύλους επικοινωνίας και με τη δυτική πλευρά της χώρας, χωρίς αυτό να συνεπάγεται αυτομάτως εγκατάλειψη των σχέσεών του με την ανατολική Λιβύη.

Δώδεκα χρόνια διπλωματικής απουσίας

Η αιγυπτιακή πρεσβεία είχε κλείσει το 2014, όταν η κλιμάκωση των συγκρούσεων στη Λιβύη οδήγησε πολλές ξένες διπλωματικές αποστολές στην αποχώρηση από την Τρίπολη.

Εκείνη την περίοδο η χώρα οδηγήθηκε σε βαθύτερη πολιτική και θεσμική διαίρεση, με αντίπαλα κέντρα εξουσίας στην ανατολική και τη δυτική Λιβύη.

Η επιστροφή της αιγυπτιακής διπλωματικής αποστολής αποτελεί επομένως ένα ουσιαστικό βήμα αποκατάστασης της παρουσίας του Καΐρου στην πρωτεύουσα.

Αμπντελάτι: Βαθιές οι ιστορικές και πολιτισμικές σχέσεις

Κατά την τελετή επαναλειτουργίας της πρεσβείας, ο υπουργός Εξωτερικών της Αιγύπτου, Μπαντρ Αμπντελάτι, αναφέρθηκε στους ιστορικούς δεσμούς που συνδέουν τους δύο λαούς.

Όπως δήλωσε, η ιστορική σημασία του κτιρίου της πρεσβείας αντανακλά το βάθος των ανθρώπινων και πολιτισμικών σχέσεων ανάμεσα στην Αίγυπτο και τη Λιβύη.

Η διπλωματική κίνηση του Καΐρου αποκτά πρόσθετη βαρύτητα σε μια περίοδο κατά την οποία η Λιβύη εξακολουθεί να αντιμετωπίζει βαθιές εσωτερικές διαιρέσεις και ανταγωνισμούς για τον έλεγχο των πολιτικών και στρατιωτικών θεσμών.

Νέα δεδομένα στις σχέσεις Καΐρου–Τρίπολης

Η επαναλειτουργία της πρεσβείας πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2026, παρουσία του Αιγύπτιου υπουργού Εξωτερικών και εκπροσώπων της λιβυκής κυβέρνησης. Η εξέλιξη επιβεβαιώνεται τόσο από το Reuters όσο και από το αιγυπτιακό υπουργείο Εξωτερικών.

Στο περιθώριο της επίσκεψής του, ο Αμπντελάτι συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας, Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπεϊμπά, με αντικείμενο την ενίσχυση της διμερούς συνεργασίας.

Για την Αθήνα, οι κινήσεις του Καΐρου έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς η Λιβύη αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για τις θαλάσσιες οριοθετήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Η προσέγγιση της Αιγύπτου με την Τρίπολη δεν σημαίνει από μόνη της αλλαγή θέσης στο ζήτημα των θαλάσσιων ζωνών, αναδεικνύει όμως τη σημασία των διπλωματικών επαφών με όλα τα λιβυκά κέντρα εξουσίας.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Θεόδωρος Ατματζίδης: Η Αθήνα οφείλει να απαντήσει χωρίς υπεκφυγές στις δηλώσεις Φιντάν – Ζητήθηκε τουρκική άδεια για το καλώδιο;

Σοβαρά ερωτήματα για το διπλωματικό παρασκήνιο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου και τον πραγματικό ρόλο της Τουρκίας στις διαδικασίες αδειοδότησης θέτει ο υποστράτηγος ε.α. και στρατηγικός αναλυτής Θεόδωρος Ατματζίδης. Με αφορμή τη δήλωση του Χακάν Φιντάν ότι «επιλύθηκε το ζήτημα με τις NAVTEX», εξετάζει τις γαλλοτουρκικές επαφές για τις έρευνες του Abeille Marengo και προειδοποιεί για τον κίνδυνο η διπλωματική ενημέρωση να παρουσιαστεί ως αποδοχή τουρκικού δικαιώματος συναίνεσης. Παρά τις επίσημες διαβεβαιώσεις της Αθήνας ότι η αδειοδότηση έγινε αποκλειστικά από τις ελληνικές αρχές, ο αρθρογράφος ζητεί σαφείς απαντήσεις για το περιεχόμενο των επαφών με την Άγκυρα, επισημαίνοντας ότι το πραγματικό διακύβευμα είναι η αποτροπή ενός επικίνδυνου προηγουμένου άτυπης συναπόφασης στην Ανατολική Μεσόγειο.

Δημοσιεύτηκε

στις

Φιντάν: «Επιλύθηκε το ζήτημα με τις NAVTEX» – Το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου και η τουρκική παγίδα: Ποιος τελικά έδωσε την άδεια σε ποιον;

Του Θεόδωρου Ατματζίδη, Υποστράτηγος ε.α. Senior Manager | Security & Defence Consultant | Strategic Analyst

Η δήλωση του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Χακάν Φιντάν ότι «επιλύθηκε το ζήτημα με τις NAVTEX» για τις εργασίες του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου προκαλεί εύλογα ερωτήματα, τα οποία η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει με σαφήνεια. Τι ακριβώς επιλύθηκε και με ποιους όρους; Υπήρξε απλώς διπλωματική ενημέρωση της Τουρκίας ή κάποια μορφή συνεννόησης που επέτρεψε στην Άγκυρα να εμφανιστεί ως παράγοντας που έδωσε τη συγκατάθεσή του για την πραγματοποίηση των εργασιών;

Το ζήτημα υπερβαίνει κατά πολύ μια διαφωνία για την έκδοση ναυτικών οδηγιών. Αγγίζει την άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, τη στρατηγική σχέση Ελλάδας–Κύπρου και την προσπάθεια της Τουρκίας να αποκτήσει ρόλο ρυθμιστή των εξελίξεων στην Ανατολική Μεσόγειο.

Το χρονικό της αντιπαράθεσης

Στις 6 Νοεμβρίου 2026, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε την ολοκλήρωση των προβλεπόμενων διαδικασιών αδειοδότησης για τις εργασίες έρευνας και πόντισης του καλωδίου στο πλαίσιο του Great Sea Interconnector (GSI). Η σχετική αίτηση είχε υποβληθεί από τη γαλλική εταιρεία NEXANS, για λογαριασμό της εταιρείας GSI, ενώ η άδεια εκδόθηκε από τον υπουργό Εξωτερικών, κατόπιν θετικής γνωμοδότησης της αρμόδιας διυπουργικής επιτροπής. Ακολούθησε η έκδοση της ελληνικής NAVTEX 1411/26 από τον σταθμό Ηρακλείου της Υδρογραφικής Υπηρεσίας του Πολεμικού Ναυτικού, για τις σχετικές δραστηριότητες. [1][2]

Αντίστοιχα, η Κυπριακή Δημοκρατία εξέδωσε τη δική της NAVTEX 345/26, μέσω του σταθμού Λάρνακας, για τις έρευνες στο τμήμα που αφορά την κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), με ισχύ από τις 19 Νοεμβρίου 2026 έως τις 19 Μαρτίου 2027. [1]

Η τουρκική αντίδραση ήταν άμεση. Με την αντι-NAVTEX 1105/26 και σχετική ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, η Άγκυρα χαρακτήρισε τις εργασίες παράνομες, υποστηρίζοντας ότι τμήμα της περιοχής βρίσκεται εντός της υφαλοκρηπίδας που διεκδικεί και ότι απαιτείται προηγούμενη τουρκική συναίνεση. Επανέφερε, μάλιστα, τα όρια που έχει γνωστοποιήσει στα Ηνωμένα Έθνη από τον Μάρτιο του 2020, στη βάση των τουρκικών διεκδικήσεων που συνδέονται με το τουρκολιβυκό μνημόνιο. [3]

Η τουρκική στάση αποκαλύπτει ότι η Άγκυρα δεν περιορίζεται στην αμφισβήτηση συγκεκριμένων θαλάσσιων περιοχών. Επιδιώκει να καταστήσει αποδεκτή την αντίληψη ότι σημαντικές δραστηριότητες στην Ανατολική Μεσόγειο πρέπει να περνούν μέσα από τη δική της έγκριση ή συναίνεση.

Το γαλλικό παρασκήνιο και το ζήτημα της άδειας

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι πληροφορίες που δημοσίευσε η «Καθημερινή» σχετικά με τις επαφές της Γαλλίας με την Τουρκία για τις ερευνητικές δραστηριότητες του γαλλικού πλοίου Abeille Marengo.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα της 6ης Νοεμβρίου, η γαλλική πλευρά βρισκόταν σε επικοινωνία με την Άγκυρα, η οποία επιθυμούσε η σχετική συνεννόηση να αποτυπωθεί γραπτώς μέσω διπλωματικών διαύλων. Ακόμη πιο αποκαλυπτική ήταν η τοποθέτηση διπλωματικής πηγής κοντά στην τουρκική προεδρία, σύμφωνα με την οποία η τουρκική πλευρά θα εξέλαμβανε τη γαλλική προσέγγιση ως αίτημα χορήγησης άδειας από την Τουρκία. [4]

Αυτή η διατύπωση δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.

Είναι άλλο πράγμα μια διπλωματική ενημέρωση, με σκοπό την αποφυγή επεισοδίων και την ασφάλεια ενός ερευνητικού πλοίου, και εντελώς διαφορετικό η αναγνώριση ότι η Τουρκία διαθέτει αρμοδιότητα να εγκρίνει ή να απορρίπτει εργασίες σε περιοχές όπου η Ελλάδα ή η Κυπριακή Δημοκρατία ασκούν τα δικαιώματά τους.

Εδώ βρίσκεται και η ουσία του στρατηγικού προβληματισμού. Εάν η Ελλάδα, έστω και μέσω της Γαλλίας, επιχείρησε να ζητήσει από την Τουρκία όχι απλώς να ενημερωθεί, αλλά να εγκρίνει ή να επιτρέψει την πραγματοποίηση των ερευνών, τότε η εξέλιξη αυτή θα είχε σοβαρές γεωπολιτικές συνέπειες. Θα δημιουργούσε την εντύπωση ότι η άσκηση δικαιωμάτων από την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία εξαρτάται από την αποδοχή μιας τρίτης χώρας, η οποία αμφισβητεί ακριβώς αυτά τα δικαιώματα.

Μια τέτοια προσέγγιση θα δημιουργούσε ένα προηγούμενο με επιπτώσεις πολύ πέρα από το συγκεκριμένο έργο. Η Τουρκία θα μπορούσε να επικαλείται στο μέλλον την ίδια διαδικασία ως ένδειξη ότι η ελληνική και κυπριακή πλευρά αποδέχονται στην πράξη την ανάγκη προηγούμενης τουρκικής συναίνεσης για δραστηριότητες στην περιοχή. Ακόμη και αν δεν υπήρχε ρητή νομική αναγνώριση, η επανάληψη μιας τέτοιας πρακτικής θα μπορούσε να ενισχύσει την τουρκική επιχειρηματολογία και να δυσχεράνει τη διαχείριση μελλοντικών κρίσεων.

Αυτό είναι το στρατηγικό ρίσκο: η διπλωματική επικοινωνία, εάν δεν οριοθετηθεί με σαφήνεια, να μετατραπεί σταδιακά σε αποδοχή ενός καθεστώτος άτυπης συναρμοδιότητας. Η αποφυγή ενός επεισοδίου αποτελεί θεμιτό και αναγκαίο στόχο. Η αναζήτηση, όμως, τουρκικής άδειας για την άσκηση δικαιωμάτων που η Ελλάδα θεωρεί ότι της ανήκουν είναι εντελώς διαφορετικό ζήτημα.

Η ελληνική κυβέρνηση, διά του υφυπουργού Εξωτερικών Τάσου Χατζηβασιλείου, δήλως, τουλάχιστιν λεκτικά, στις 7 Νοεμβρίου ότι η άδεια ζητήθηκε και χορηγήθηκε αποκλειστικά από την Ελλάδα και ότι δεν υπήρξε συνεννόηση Αθήνας–Άγκυρας για την αδειοδότηση. Παράλληλα, διευκρινίστηκε ότι τυχόν άτυπη ενημέρωση της Τουρκίας από τη γαλλική πλευρά δεν συνιστά αναγνώριση δικαιωμάτων ή δικαιοδοσίας τρίτης χώρας. [5]

Αυτή είναι η επίσημη ελληνική θέση και πρέπει να αξιολογηθεί με βάση τα πραγματικά δεδομένα. Παραμένει, ωστόσο, ένα ουσιαστικό ερώτημα: τι ακριβώς περιελάμβαναν οι επαφές της γαλλικής πλευράς με την Άγκυρα και γιατί η τουρκική πλευρά τις παρουσιάζει ως διαδικασία εξασφάλισης άδειας;

Η Αθήνα οφείλει να διαχωρίσει με απόλυτη σαφήνεια τρία διαφορετικά πράγματα:

  • την ενημέρωση μιας τρίτης χώρας,
  • τη διπλωματική συνεννόηση για την αποφυγή έντασης και
  • την αναζήτηση της συναίνεσής της.

Η σύγχυση μεταξύ αυτών των εννοιών δεν είναι απλώς ζήτημα διατύπωσης. Μπορεί να έχει συνέπειες για τη θέση της χώρας σε μελλοντικές διαπραγματεύσεις και αντιπαραθέσεις.

Πώς παρουσιάζει η Τουρκία τις εξελίξεις

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η κάλυψη του ζητήματος από τον τουρκικό Τύπο. Σε δημοσίευμά του στις 6 Νοεμβρίου 2026, το τουρκικό ειδησεογραφικό μέσο TRHaber χρησιμοποίησε τον χαρακτηριστικό τίτλο «Yunanistan’ın elektrik planı Türkiye’ye takıldı: Fransa Ankara’nın kapısında», δηλαδή «Το ηλεκτρικό σχέδιο της Ελλάδας προσέκρουσε στην Τουρκία: Η Γαλλία στην πόρτα της Άγκυρας». [8]

Το δημοσίευμα παρουσιάζει τις γαλλοτουρκικές διπλωματικές επαφές ως αναγκαίο βήμα για την επανέναρξη των ερευνών του Abeille Marengo. Αναφέρεται ειδικότερα στην επαφή της Γαλλίδας πρέσβειρας στην Άγκυρα, Isabelle Dumont, με τον Τούρκο υφυπουργό Εξωτερικών Mehmet Kemal Bozay, καθώς και στην απαίτηση της τουρκικής πλευράς για προηγούμενη γραπτή ενημέρωση σχετικά με τις ερευνητικές δραστηριότητες.

Παράλληλα, επαναφέρει την επιχειρηματολογία του Χακάν Φιντάν ότι η Τουρκία δεν αντιτίθεται κατ’ αρχήν στην ηλεκτρική διασύνδεση, αλλά επιδιώκει προηγούμενη ενημέρωση και συντονισμό για τις δραστηριότητες στις θαλάσσιες περιοχές που διεκδικεί.

Η συγκεκριμένη δημοσιογραφική προσέγγιση έχει πολιτική σημασία. Η τουρκική αφήγηση παρουσιάζει τη διπλωματική επικοινωνία της Γαλλίας με την Άγκυρα ως ένδειξη ότι η Τουρκία αποτελεί αναγκαίο παράγοντα για την προώθηση του έργου. Η διαφορά ανάμεσα στην ελληνική και την τουρκική προσέγγιση είναι εμφανής: η Αθήνα μιλά για αποκλειστική ελληνική αρμοδιότητα αδειοδότησης, ενώ η Άγκυρα επιχειρεί να παρουσιάσει την προηγούμενη ενημέρωση και τη διπλωματική επικοινωνία ως αναγκαία προϋπόθεση για την πραγματοποίηση των ερευνών. Κατά την άποψή μου, τη σύγχυση και την ασάφεια που επικρατούν τις προκαλέσαμε σε μεγάλο βαθμό εμείς, με τις ασαφείς και αντιφατικές δηλώσεις μας σχετικά με τις προθέσεις και τις τελικές αποφάσεις της γαλλικής πλευράς.

Το δημοσίευμα βέβαια δεν αποδεικνύει ότι η Ελλάδα ή η Γαλλία αναγνώρισαν τουρκικό δικαίωμα συναίνεσης. Αποκαλύπτει, όμως, τον τρόπο με τον οποίο η Τουρκία επιχειρεί να παρουσιάσει τις εξελίξεις στο εσωτερικό της ως επιβεβαίωση της δικής της διπλωματικής επιρροής στην Ανατολική Μεσόγειο.

Εξίσου ενδιαφέρουσα είναι η ευρύτερη ενεργειακή διάσταση της τουρκικής επιχειρηματολογίας. Ο Φιντάν έχει υποστηρίξει ότι η Τουρκία θα μπορούσε να αποτελέσει εναλλακτική ενεργειακή διαδρομή για την περιοχή, προβάλλοντας τη δυνατότητα μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας μέσω του τουρκικού εδάφους αντί της κατασκευής δαπανηρών υποθαλάσσιων διασυνδέσεων. Η θέση αυτή καταδεικνύει ότι η Άγκυρα επιδιώκει να συνδέσει τις θαλάσσιες διεκδικήσεις της με τον ευρύτερο ενεργειακό σχεδιασμό της Ανατολικής Μεσογείου. [8]

Τι σημαίνει τελικά η δήλωση Φιντάν;

Η δήλωση του Τούρκου υπουργού ότι το ζήτημα επιλύθηκε δημιουργεί μια ενδιαφέρουσα αντίφαση. Ενώ η Άγκυρα εμφανίζεται να μιλά για διευθέτηση, η τουρκική αντι-NAVTEX εξακολουθεί να ισχύει και η επίσημη τουρκική θέση επιμένει στην ανάγκη εξασφάλισης της δικής της συναίνεσης. Επιπλέον, το ρεπορτάζ της αγγλόφωνης «Καθημερινής» στις 7 Νοεμβρίου επισημαίνει ότι οι επαφές Παρισιού–Άγκυρας δεν φαίνεται να έχουν οδηγήσει σε συμφωνία αποδεκτή από την τουρκική πλευρά. Οι λεπτομέρειες των διπλωματικών ανταλλαγών παραμένουν αδιευκρίνιστες. [6]

Υπάρχουν, επομένως, τρεις πιθανές ερμηνείες.

Πρώτον, η Γαλλία προχώρησε σε ενημέρωση της Τουρκίας, χωρίς να ζητήσει άδεια και χωρίς να αναγνωρίσει οποιαδήποτε τουρκική αρμοδιότητα. Σε αυτή την περίπτωση, δεν προκύπτει ελληνική υποχώρηση.

Δεύτερον, υπήρξε κάποια διπλωματική συνεννόηση για την αποφυγή παρεμπόδισης των ερευνών, χωρίς αναγνώριση τουρκικών δικαιωμάτων. Και αυτή η εκδοχή θα μπορούσε να είναι θεμιτή, υπό την προϋπόθεση ότι δεν δημιουργεί δεσμεύσεις για το μέλλον.

Τρίτον, η γαλλική ή άλλη εμπλεκόμενη πλευρά αποδέχθηκε, έστω και εμμέσως, ότι η πραγματοποίηση των ερευνών προϋποθέτει τουρκική συναίνεση. Εάν αυτό συνέβη, θα επρόκειτο για εξαιρετικά σοβαρή εξέλιξη, καθώς θα ενίσχυε την τουρκική επιδίωξη να μετατρέψει τις μονομερείς διεκδικήσεις της σε πρακτικά αποδεκτό καθεστώς συναπόφασης.

Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν επαρκή δημόσια στοιχεία που να αποδεικνύουν καμία από τις τρεις εκδοχές. Αυτό, όμως, δεν απαλλάσσει την ελληνική κυβέρνηση από την υποχρέωση να εξηγήσει τι ακριβώς συζητήθηκε και ποιο ήταν το περιεχόμενο της επικοινωνίας της γαλλικής πλευράς με την Άγκυρα.

Το πραγματικό διακύβευμα είναι γεωπολιτικό

Το Great Sea Interconnector είναι έργο προϋπολογισμού περίπου 1,9 δισ. ευρώ, το οποίο αναπτύσσεται από τον Ανεξάρτητο Διαχειριστή Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΑΔΜΗΕ). Στόχος του είναι η ηλεκτρική διασύνδεση της Ελλάδας με την Κύπρο και, σε επόμενο στάδιο, η επέκταση προς το Ισραήλ. Η σημασία του είναι ενεργειακή, οικονομική και γεωστρατηγική, καθώς περιορίζει την ενεργειακή απομόνωση της Κύπρου και ενισχύει τη σύνδεσή της με το ευρωπαϊκό ενεργειακό σύστημα. [7]

Η Τουρκία αντιλαμβάνεται αυτή τη διάσταση. Η ολοκλήρωση του έργου ενισχύει τον άξονα Ελλάδας–Κύπρου και δημιουργεί νέες δυνατότητες συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο, χωρίς να εξαρτάται από τις γεωπολιτικές επιδιώξεις της Άγκυρας.

Η τουρκική στρατηγική της «Γαλάζιας Πατρίδας» επιδιώκει την αμφισβήτηση των θαλάσσιων δικαιωμάτων Ελλάδας και Κύπρου και την επιβολή μιας αντίληψης περιφερειακής συνδιαχείρισης. Η επαναλαμβανόμενη έκδοση αντι-NAVTEX, οι παρεμβάσεις σε ερευνητικές δραστηριότητες και η επίκληση του τουρκολιβυκού μνημονίου εντάσσονται σε αυτή τη στρατηγική.

Η μεγαλύτερη επιτυχία της Άγκυρας θα ήταν να καταστήσει σταδιακά αυτονόητο ότι κάθε έργο ενεργειακής ή άλλης στρατηγικής σημασίας στην περιοχή χρειάζεται προηγουμένως τη δική της έγκριση. Μια τέτοια εξέλιξη θα δημιουργούσε προηγούμενο με συνέπειες πολύ ευρύτερες από το συγκεκριμένο καλώδιο.

Η ευθύνη της Αθήνας και η επόμενη δοκιμασία

Η πραγματική δοκιμασία βρίσκεται πλέον στο πεδίο. Η αναχώρηση του Abeille Marengo και η έναρξη των ερευνών θα δείξουν εάν η Τουρκία περιορίζεται σε διπλωματικές διαμαρτυρίες και αντι-NAVTEX ή εάν θα επιχειρήσει να παρεμποδίσει επιχειρησιακά την υλοποίηση του έργου. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της «Καθημερινής» στις 7 Νοεμβρίου, το πλοίο αναμενόταν να αναχωρήσει στις 9 Νοεμβρίου, ενώ η εξέλιξη των ερευνών θα αποτελέσει κρίσιμο δείκτη της τουρκικής στάσης. [6]

Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να διασφαλίσει ότι η διαδικασία θα συνεχιστεί βάσει των αδειών που εξέδωσαν οι αρμόδιες ελληνικές και κυπριακές αρχές, χωρίς να δημιουργηθεί οποιαδήποτε εντύπωση ότι η Άγκυρα διαθέτει δικαίωμα έγκρισης ή αρνησικυρίας.

Η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να διατηρεί ανοικτούς τους διπλωματικούς διαύλους και να επιδιώκει την αποφυγή μιας κρίσης. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να συγχέεται με την αναζήτηση άδειας από την Τουρκία. Εάν η ελληνική πλευρά, έστω μέσω της Γαλλίας, προσέφυγε στην Άγκυρα για να εξασφαλίσει την έγκρισή της, τότε θα πρέπει να εξηγηθεί ποια στρατηγική σκοπιμότητα εξυπηρετούσε μια τέτοια επιλογή και με ποιες εγγυήσεις αποτράπηκε η δημιουργία προηγουμένου.

Η διπλωματία οφείλει να υπηρετεί την αποκλιμάκωση, χωρίς να μεταβάλλει το πλαίσιο μέσα στο οποίο ασκούνται τα δικαιώματα της χώρας. Η διάκριση αυτή είναι θεμελιώδης. Η ενημέρωση δεν συνιστά αναγνώριση δικαιοδοσίας, η επικοινωνία δεν ισοδυναμεί με συναίνεση και η αποφυγή ενός επεισοδίου δεν πρέπει να οδηγεί σε πρακτικές που μπορούν να αξιοποιηθούν ως αποδοχή των τουρκικών διεκδικήσεων.

Το ερώτημα, όμως, δεν είναι εάν η Τουρκία δήλωσε ότι το πρόβλημα επιλύθηκε. Είναι εάν, μέσα από τη διαδικασία που προηγήθηκε, επιχειρεί να εμφανιστεί ως χώρα που έχει πλέον λόγο στην έγκριση ενός έργου μεταξύ δύο κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Και η Αθήνα πρέπει να απαντήσει χωρίς υπεκφυγές.

Η Ανατολική Μεσόγειος δεν χρειάζεται νέους άτυπους μηχανισμούς συναπόφασης, ούτε τετελεσμένα που οικοδομούνται μέσα από τη σταδιακή εξοικείωση με μονομερείς διεκδικήσεις. Χρειάζεται σαφείς κανόνες, σεβασμό στο διεθνές δίκαιο και κράτη που γνωρίζουν να υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους χωρίς να μετατρέπουν την αποφυγή της έντασης σε παραχώρηση αρμοδιοτήτων.

Γιατί τελικά, το κρίσιμο ερώτημα είναι ποιος διατηρεί το δικαίωμα να αποφασίζει.

Και αυτό δεν μπορεί να το καθορίζει η επικοινωνιακή διαχείριση μιας διπλωματικής αντιπαράθεσης, αλλά το διεθνές δίκαιο και οι πραγματικές αρμοδιότητες των κρατών.

Γιατί εάν η υλοποίηση ενός στρατηγικού έργου Ελλάδας και Κύπρου εξαρτάται στην πράξη από την αποδοχή μιας τρίτης χώρας που αμφισβητεί τα δικαιώματά τους, τότε δεν πρόκειται απλώς για μια διπλωματική διευθέτηση. Πρόκειται για μια εξέλιξη που μπορεί να επηρεάσει συνολικά τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο και να δημιουργήσει προηγούμενο για τις μελλοντικές ενεργειακές και γεωπολιτικές πρωτοβουλίες της Ελλάδας και της Κύπρου.

Πηγές

[1] Καθημερινή, 6 Νοεμβρίου 2026, «Εκδόθηκε η NAVTEX για το Abeille Marengo – Ξεκινούν οι έρευνες για το καλώδιο».

[2] Reuters, 6 Νοεμβρίου 2026, Greece advances Cyprus power link, grants permits for surveys and cable works.

[3] Καθημερινή/eKathimerini, 6 Νοεμβρίου 2026, ρεπορτάζ για την ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών και την αντι-NAVTEX της Άγκυρας.

[4] Καθημερινή, 6 Νοεμβρίου 2026, «Οι απαιτήσεις της Τουρκίας για το καλώδιο – Επαφές με τη Γαλλία για το Abeille Marengo».

[5] ΕΡΤnews, 7 Νοεμβρίου 2026, δηλώσεις του υφυπουργού Εξωτερικών Τάσου Χατζηβασιλείου για την ελληνική αδειοδότηση και τις επαφές με την Τουρκία.

[6] eKathimerini, 7 Νοεμβρίου 2026, Cable project faces major test.

[7] Reuters, 6 Νοεμβρίου 2026, Greece advances Cyprus power link, grants permits for surveys and cable works.

[8] TRHaber, 6 Νοεμβρίου 2026, Yunanistan’ın elektrik planı Türkiye’ye takıldı: Fransa Ankara’nın kapısında.

 

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Ποιος ελέγχει πραγματικά το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου; Οι αποκαλύψεις πρώην δικαστή

Σοβαρά ερωτήματα για τη διαφάνεια, τη λογοδοσία και την εσωτερική ισορροπία εξουσιών στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αναδεικνύει ο Νικόδημος Καλλιντέρης, παρουσιάζοντας την κριτική του πρώην δικαστή Boštjan M. Zupančič. Στο επίκεντρο της ανάλυσης βρίσκεται ο ρόλος της μόνιμης Γραμματείας του Δικαστηρίου, η οποία, σύμφωνα με τον Zupančič, ασκεί δυσανάλογη επιρροή στην επεξεργασία των προσφυγών και στη διαμόρφωση των αποφάσεων, σε βάρος του ουσιαστικού ελέγχου από τους ίδιους τους δικαστές. Η συζήτηση επεκτείνεται στην ανάγκη ενίσχυσης της αιτιολόγησης των απορριπτικών αποφάσεων και στη θεσμική θωράκιση της ανεξαρτησίας του Δικαστηρίου.

Δημοσιεύτηκε

στις

Οι δικαστές έρχονται και παρέρχονται. Η γραμματεία παραμένει.

Γράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης, Νομικός (ΜΔΕ Δημοσίου Δικαίου)

Σε άρθρο του με τίτλο «Ποιος ελέγχει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου;» (“Who Controls the European Court of Human Rights?”), ο Boštjan M. Zupančič, πρώην δικαστής του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ασκεί έντονη κριτική στον τρόπο λειτουργίας του Δικαστηρίου, υποστηρίζοντας ότι η μόνιμη Γραμματεία του (Registry) διαθέτει στην πράξη δυσανάλογη εξουσία έναντι των ίδιων των δικαστών.

Ο Boštjan M. Zupančič, αντλώντας στοιχεία από την προσωπική του εμπειρία και το βιβλίο του “On the European Court of Human Rights: An Insider’s Retrospective (1998–2016)”, θέτει ένα θεμελιώδες ερώτημα: Ελέγχουν οι δικαστές την προετοιμασία των αποφάσεών τους ή είναι η διοίκηση του Δικαστηρίου εκείνη που καθορίζει τι βλέπουν οι δικαστές;

Κατά τον Zupančič, οι νομικοί της Γραμματείας διαδραματίζουν κομβικό ρόλο στην επεξεργασία των προσφυγών, καθώς επιλέγουν τα πραγματικά περιστατικά που παρουσιάζονται στους δικαστές, προσδιορίζουν τα νομικά ζητήματα και συντάσσουν σχέδια αποφάσεων. Επομένως, η παράλειψη ενός εγγράφου ή επιχειρήματος μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά την έκβαση μιας υπόθεσης, χωρίς ο δικαστής να αντιληφθεί ποτέ την παράλειψη.

Ιδιαίτερη κριτική ασκεί στην απόρριψη προσφυγών χωρίς επαρκή και εξατομικευμένη αιτιολογία. Όπως επισημαίνει, χιλιάδες υποθέσεις απορρίπτονταν χωρίς ουσιαστική νομική αιτιολόγηση κατά τη διάρκεια της θητείας του. Μολονότι το 2017 θεσπίστηκε σύστημα αναλυτικότερης αιτιολόγησης των αποφάσεων μονομελούς δικαστή, θεωρεί ότι εξακολουθούν να υφίστανται προβλήματα διαφάνειας. Υποστηρίζει ότι μια αναιτιολόγητη απόρριψη εμποδίζει τον προσφεύγοντα να διαπιστώσει εάν η απόφαση οφείλεται σε ορθή νομική κρίση, παρανόηση ή αυθαιρεσία.

Ένα δεύτερο κρίσιμο ζήτημα αφορά τη θεσμική ανισορροπία μεταξύ δικαστών και μόνιμων υπαλλήλων. Οι δικαστές υπηρετούν μία μη ανανεώσιμη εννεαετή θητεία, ενώ τα στελέχη της Γραμματείας μπορούν να παραμένουν επί δεκαετίες. Σύμφωνα με τον πρώην δικαστή, απαιτούνται δύο έως τρία χρόνια για να κατανοήσει ένας νεοδιορισμένος δικαστής τους πραγματικούς μηχανισμούς λειτουργίας του θεσμού. Αντίθετα, οι μόνιμοι υπάλληλοι διατηρούν τη θεσμική μνήμη, τις εσωτερικές σχέσεις και την επιρροή τους ανεξαρτήτως των αλλαγών στη σύνθεση του Δικαστηρίου.

Ο Zupančič συνδέει το πρόβλημα με τη διοικητική και οικονομική εξάρτηση του ΕΔΔΑ από το Συμβούλιο της Ευρώπης, επισημαίνοντας ότι οι δικαστές δεν ασκούν πλήρη έλεγχο στο προσωπικό της Γραμματείας. Παράλληλα, επικαλείται προσωπική καταγγελία του σχετικά με τη συμπεριφορά της Γραμματείας, η οποία απορρίφθηκε, κατά τον ίδιο, χωρίς επαρκή ενημέρωση για τη διαδικασία διερεύνησής της. Διευκρινίζει, πάντως, ότι αυτό δεν αποδεικνύει την καταγγελλόμενη παραβατική συμπεριφορά.

Καταλήγοντας, ζητεί αποτελεσματικό δικαστικό έλεγχο της προετοιμασίας των υποθέσεων, ουσιαστική αιτιολόγηση των απορριπτικών αποφάσεων και ανεξάρτητες διαδικασίες διερεύνησης διοικητικών παραπτωμάτων.

Το βασικό του συμπέρασμα συνοψίζεται στη φράση: «Οι δικαστές έρχονται και παρέρχονται. Η Γραμματεία παραμένει». Κατά την άποψή του, το Δικαστήριο οφείλει να διοικείται πραγματικά από τους δικαστές του και όχι να περιορίζεται στην τυπική επικύρωση αποφάσεων που έχουν διαμορφωθεί από τον μόνιμο διοικητικό μηχανισμό.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Ιστορία - Πολιτισμός28 λεπτά πριν

Έρνεστ Χέμινγουεϊ και οι δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις από τη Μικρασιατική Καταστροφή

Μια λιγότερο γνωστή πτυχή της Μικρασιατικής Καταστροφής και του ξεριζωμού των Ελλήνων και Αρμενίων της Ανατολικής Θράκης αναδεικνύεται μέσα από...

GEOPOLITICO43 λεπτά πριν

Διπλωματική στροφή της Αιγύπτου στη Λιβύη: Άνοιξε ξανά η πρεσβεία στην Τρίπολη μετά από 12 χρόνια

Σημαντική αλλαγή στη διπλωματική προσέγγιση της Αιγύπτου απέναντι στη Λιβύη σηματοδοτεί η επαναλειτουργία της αιγυπτιακής πρεσβείας στην Τρίπολη, έπειτα από...

Αναλύσεις58 λεπτά πριν

CNN: Το μεγαλύτερο πυρηνικό μυστικό του Ισραήλ και τα 60 χρόνια σιωπής – Γιατί απειλείται τώρα να αποκαλυφθεί

Από ένα «εργοστάσιο υφασμάτων» στην έρημο Νεγκέβ έως τις 90 πυρηνικές κεφαλές που εκτιμάται ότι διαθέτει το Ισραήλ. Το CNN...

Άμυνα1 ώρα πριν

«Ομπρέλα» ασφαλείας: Η Γαλλίδα ΥΠΕΘΑ αποκαλύπτει το παρασκήνιο για τις 4 φρεγάτες FDI και τη συμμαχία με την Αθήνα

Στη συνέντευξη που παραχώρησε στα «ΝΕΑ», η Κατρίν Βοτρίν μιλάει για τη σημασία της ελληνογαλλικής προσέγγισης, τις προοπτικές συνεργασίας μεταξύ...

Γενικά θέματα2 ώρες πριν

Νέα σύμβαση των Ναυπηγείων Σαλαμίνας με τη Naval Group για τη συμμετοχή τους στο πρόγραμμα των σουηδικών φρεγατών FDI

Η ελληνική ναυπηγική βιομηχανία διευρύνει το αποτύπωμά της στη διεθνή εφοδιαστική αλυσίδα του προγράμματος FDI

Δημοφιλή