Ακολουθήστε μας

GEOPOLITICO

Reuters: Αμυντική συμφωνία-μαμούθ Ελλάδας–ΗΠΑ έως 4 δισ. δολάρια – F-16 Viper, F-35 και προηγμένα όπλα

Νέα δεδομένα στην αμυντική συνεργασία Αθήνας και Ουάσιγκτον δημιουργεί συμφωνία ύψους έως 4 δισ. δολαρίων, την οποία αποκαλύπτει το Reuters. Στο επίκεντρο βρίσκονται η αναβάθμιση επιπλέον ελληνικών F-16 στη διαμόρφωση Viper, η προμήθεια προηγμένων οπλικών συστημάτων και η ενίσχυση των επιχειρησιακών δυνατοτήτων της Πολεμικής Αεροπορίας. Η εξέλιξη έρχεται αμέσως μετά την επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα.

Δημοσιεύτηκε στις

Σε σημαντική διεύρυνση της αμυντικής συνεργασίας τους προχωρούν Ελλάδα και Ηνωμένες Πολιτείες, με το πρακτορείο Reuters να αποκαλύπτει ότι οι δύο χώρες κατέληξαν σε συμφωνία για ένα εκτεταμένο εξοπλιστικό πακέτο, η συνολική αξία του οποίου μπορεί να φθάσει τα 4 δισ. δολάρια.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα της 8ης Οκτωβρίου 2026, το οποίο επικαλείται πηγές με γνώση των σχετικών διαπραγματεύσεων, η συμφωνία περιλαμβάνει αναβαθμίσεις μαχητικών αεροσκαφών, πυραυλικά συστήματα, προηγμένα πυρομαχικά και εξοπλισμό για διαφορετικές πλατφόρμες των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Στο επίκεντρο 37 επιπλέον F-16 Viper

Ιδιαίτερη σημασία αποκτά ο σχεδιασμός αναβάθμισης 37 μαχητικών F-16 Block 50 στην έκδοση Viper, με εκτιμώμενο κόστος περίπου 1 δισ. δολαρίων.

Η εξέλιξη αυτή έρχεται να προστεθεί στο ήδη υφιστάμενο πρόγραμμα αναβάθμισης 82 ελληνικών F-16, διαμορφώνοντας την προοπτική ενός σημαντικά ενισχυμένου στόλου μαχητικών τέταρτης γενιάς.

Παράλληλα, το πακέτο αφορά την απόκτηση προηγμένων όπλων για τα F-16 και τα υπό ένταξη F-35, καθώς και συστημάτων που συνδέονται με τα ελικόπτερα Black Hawk.

Η επιλογή αυτή αποσκοπεί στη βελτίωση της επιχειρησιακής αποτελεσματικότητας των ελληνικών αεροπορικών δυνάμεων και στη μεγαλύτερη διαλειτουργικότητά τους με τις αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις.

F-35 και το νέο ελληνικό εξοπλιστικό πρόγραμμα

Η συμφωνία εντάσσεται στον ευρύτερο σχεδιασμό εκσυγχρονισμού των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, ο οποίος προβλέπει αμυντικές επενδύσεις περίπου 28 δισ. ευρώ έως το 2036.

Η Αθήνα έχει ήδη προχωρήσει στην απόκτηση 20 μαχητικών F-35 και 35 ελικοπτέρων Black Hawk, ενώ στον αμυντικό σχεδιασμό περιλαμβάνεται και η ανάπτυξη του πολυεπίπεδου συστήματος αεράμυνας και αντιπυραυλικής προστασίας «Ασπίδα του Αχιλλέα», με σημαντική συμμετοχή ισραηλινής τεχνολογίας.

Οι νέες προμήθειες ενισχύουν τη διασύνδεση των προγραμμάτων αυτών και την προσπάθεια δημιουργίας ενός ολοκληρωμένου συστήματος αεροπορικής και αντιαεροπορικής ισχύος.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες του Reuters, η χρηματοδοτική επιβάρυνση της νέας συμφωνίας προβλέπεται να κατανεμηθεί σε περισσότερα έτη, ώστε να αποφευχθεί υπέρμετρη πίεση στον κρατικό προϋπολογισμό.

Το μήνυμα προς την Τουρκία

Η νέα αμυντική συνεργασία αποκτά ιδιαίτερη σημασία στο περιβάλλον των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Η Ελλάδα προχωρά στην αναβάθμιση των αεροπορικών δυνατοτήτων της την ώρα που η Τουρκία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει περιορισμούς στην πρόσβασή της στο πρόγραμμα των F-35, εξαιτίας της απόκτησης των ρωσικών S-400.

Το γεγονός αυτό δημιουργεί διαφορετικές συνθήκες στον εξοπλιστικό σχεδιασμό των δύο χωρών, αν και η συνολική ισορροπία ισχύος δεν καθορίζεται αποκλειστικά από την απόκτηση συγκεκριμένων μαχητικών αεροσκαφών.

Η επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα και ο έκτος γύρος του Στρατηγικού Διαλόγου Ελλάδας–ΗΠΑ επιβεβαιώνουν τη σημασία που αποδίδει η Ουάσιγκτον στη διμερή αμυντική συνεργασία, ιδιαίτερα σε μια περίοδο αυξημένης γεωπολιτικής έντασης στην Ανατολική Μεσόγειο.

Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι η συμφωνία δεν αφορά μόνο νέες αγορές, αλλά και τη συγκρότηση ενός μακροπρόθεσμου πλαισίου στρατιωτικού εκσυγχρονισμού. Η οριστικοποίηση των επιμέρους συμβάσεων, τα χρονοδιαγράμματα και το τελικό κόστος κάθε προγράμματος θα καθορίσουν την πρακτική αξία της.

GEOPOLITICO

Μάρκο Ρούμπιο, Δούρειος Ίππος και γεωπολιτική πραγματικότητα!

Η Πνύκα δεν πρέπει να γίνει το σκηνικό μιας νέας αμερικανικής αφήγησης εντυπωσιασμού για τη Δύση. Πρέπει να παραμείνει ο τόπος όπου, συμβολικά τουλάχιστον, η πολιτική εξουσία θυμάται ότι βρίσκεται υπόλογη απέναντι στον άνθρωπο, στην κοινωνία, στο δίκαιο και στην ιστορία. Αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα της Αθήνας.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Γράφει ο Ακαδημαϊκός και Καθηγητής DDDr. Dr. Παναγόπουλος Π. Αλέξιος 
Η Πνύκα, η Ελλάδα, η Ορθοδοξία και η αμερικανική αφήγηση για τη «Δύση». Η Πνύκα δεν είναι αίθουσα δημοσίων και διπλωματικών εντυπωσιασμών και διεθνών σχέσεων ούτε παραχωρείται μαζί με τις διπλωματικές φιλοφρονήσεις.
Είναι ένας από τους κατεξοχήν τόπους της πολιτικής ιστορίας της ανθρωπότητας. Είναι ο χώρος όπου η πολιτική συμμετοχή, ο δημόσιος λόγος και η ευθύνη απέναντι στην πόλη συνδέθηκαν με την ίδια την έννοια της δημοκρατίας.
Γι’ αυτό και η επιλογή της Πνύκας για την ομιλία του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένα απλό πρωτόκολλο.
Ο Ρούμπιο δεν ήρθε απλώς να μιλήσει για την Ελλάδα.
Ήρθε να αφηγηθεί μια συγκεκριμένη ιστορία για τη Δύση, την καταγωγή της, την κρίση της και την ανάγκη ανασυγκρότησης της ισχύος της ή και τη μετάλλαξη της.
Και εδώ αρχίζουν τα πραγματικά ερωτήματα.
Ο ίδιος παρουσίασε μια ιστορική αλυσίδα από την αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη, μέσω της Χριστιανοσύνης και της ευρωπαϊκής παράδοσης, έως την ίδρυση της Αμερικανικής Δημοκρατίας.
Παράλληλα υποστήριξε ότι η Δύση βρίσκεται σε ένα κρίσιμο «σημείο καμπής» και ότι πρέπει να ανακτήσει την αυτοπεποίθηση, τη δύναμη και τη στρατηγική της αποφασιστικότητα.
Η αφήγηση αυτή είναι πολιτικά κατανοητή.
Ιστορικά, όμως, είναι πολύ πιο σύνθετη. Ποια Ελλάδα;
Η Ελλάδα δεν έμεινε στο Δωδεκάθεο. Αυτό είναι ίσως το πρώτο πράγμα που πρέπει να θυμίσουμε σε όσους χρησιμοποιούν την ελληνική αρχαιότητα ως αφετηρία μιας σύγχρονης γεωπολιτικής αφήγησης.
Η Ελλάδα πέρασε από την αρχαία φιλοσοφία, την πόλη-κράτος και τον κλασικό πολιτισμό σε έναν ευρύτερο οικουμενικό ορίζοντα. Και αυτός ο μετασχηματισμός δεν μπορεί να αποκοπεί από τον Χριστιανισμό. Από τον Άρειο Πάγο, όπου ο Απόστολος Παύλος απευθύνθηκε στους Αθηναίους, μέχρι τη διαμόρφωση της χριστιανικής γραμματείας και της ελληνόφωνης πατερικής παράδοσης, η ελληνική ιστορική διαδρομή δεν αποτελεί απλώς προϊστορία της νεότερης «Δύσης».
Αποτελεί μέρος μιας πολύ ευρύτερης οικουμενικής, παγκόσμιας ιστορίας.
Η Αθήνα δεν είναι μόνο ο τόπος του Σωκράτη, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. Είναι και τόπος όπου ο χριστιανικός λόγος συναντήθηκε με την ελληνική φιλοσοφία. Η Ελλάδα δεν σταμάτησε στον Παρθενώνα.
Προχώρησε στον Άρειο Πάγο, στην Εκκλησία του Δήμου και στην Εκκλησία των Πατέρων, στους Έλληνες Πατέρες, στη Νέα Ρώμη, στην Κωνσταντινούπολη και στη βυζαντινή οικουμένη.
Αυτό είναι το ιστορικό συνεχές που δεν πρέπει να εξαφανίζεται μέσα σε μια απλουστευμένη έννοια της «Δύσης».
Ρώμη ναι — αλλά ποια Ρώμη; Ο Ρούμπιο αναφέρεται πράγματι στη Ρώμη. Επομένως, δεν θα ήταν ιστορικά ακριβές να υποστηρίξουμε ότι την παρέλειψε. Το ερώτημα είναι άλλο: Το ποια Ρώμη;
Η Ρώμη δεν τελείωσε στη Δύση. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία συνέχισε να υπάρχει στην Ανατολή για περίπου μία χιλιετία μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Αυτό που σήμερα ονομάζουμε «Βυζάντιο» αυτοπροσδιοριζόταν ως Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η Κωνσταντινούπολη ήταν η Νέα Ρώμη. Και η πολιτισμική της κληρονομιά δεν υπήρξε απλώς ελληνική ή ρωμαϊκή. Υπήρξε ελληνόφωνη, ρωμαϊκή, χριστιανική και οικουμενική. Επηρέασε τους Έλληνες, τους Αρμενίους, τους Σλάβους και άλλους λαούς της Ανατολικής Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου.
Επομένως, όταν παρουσιάζεται μια γραμμή:
Αθήνα → Ρώμη → Χριστιανοσύνη → Ευρώπη → Αμερικανική Δημοκρατία,
οφείλουμε να ρωτήσουμε:
Πού βρίσκεται η Κωνσταντινούπολη;
Πού βρίσκεται η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία;
Πού βρίσκεται η Ορθόδοξη Εκκλησία; Πού βρίσκονται οι Πατέρες της Ανατολής;
Πού βρίσκεται η βυζαντινή πολιτική, η βυζαντινή νομική και θεολογική παράδοση; Πού βρίσκεται ο Μέγας Φώτιος καθηγητής Πανεπιστημίου Μαγναύρας, τότε, και ο κόσμος που δημιουργήθηκε γύρω από τη Νέα Ρώμη; Αυτές δεν είναι λεπτομέρειες. Είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια οικουμενική ιστορία του πολιτισμού και σε μια γεωπολιτικά επιλεγμένη ιστορία της Δύσης.
Από το 1054 και μετά και την οριστική διαμόρφωση του σχίσματος μεταξύ Ανατολής και Δύσης, η ιστορική πορεία του Χριστιανισμού ακολούθησε διαφορετικούς δρόμους.
Η Ορθόδοξη παράδοση δεν αποτελεί περιθωριακή υποσημείωση της ευρωπαϊκής ιστορίας.
Αποτελεί έναν από τους δύο μεγάλους ιστορικούς πόλους του ευρωπαϊκού Χριστιανισμού. Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αποτέλεσε για αιώνες τον πολιτειακό και πολιτισμικό φορέα αυτής της παράδοσης. Και μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453, η ορθόδοξη παράδοση δεν εξαφανίστηκε. Συνέχισε να ζει στην Ελλάδα, στα Βαλκάνια, στους Σλάβους, στην Ορθόδοξη Ρωσία και σε ολόκληρο τον ορθόδοξο κόσμο. Άρα, όταν μιλάμε για «κοινή χριστιανική κληρονομιά», δεν μπορούμε να επιλέγουμε μόνο εκείνα τα τμήματα της χριστιανικής ιστορίας που οδηγούν πολιτισμικά προς τη σύγχρονη Δύση.
Η Χριστιανοσύνη είναι μεγαλύτερη από τη Δύση.
Και η ιστορία της είναι μεγαλύτερη από τη δυτική Ευρώπη. Τι ακριβώς εννοεί «Δύση»; Εδώ βρίσκεται το βαθύτερο ερώτημα της ομιλίας Ρούμπιο. Η «Δύση» παρουσιάζεται ως ένας ενιαίος πολιτισμός που έχει κοινή καταγωγή, κοινές αξίες και κοινό στρατηγικό μέλλον. Αλλά η ιστορία δεν είναι τόσο απλή. Η Δύση υπήρξε αποτέλεσμα πολλών διαφορετικών παραδόσεων: ελληνικής φιλοσοφίας, ρωμαϊκού δικαίου, χριστιανικής θεολογίας, γερμανικών και ευρωπαϊκών πολιτειακών παραδόσεων, Αναγέννησης, Μεταρρύθμισης, Διαφωτισμού, επιστημονικής επανάστασης και νεωτερικότητας.
Και η σύγχρονη Αμερική αποτελεί ένα μεταγενέστερο ιστορικό προϊόν αυτής της σύνθετης πορείας. Δεν είναι η φυσική και αναπόφευκτη κατάληξη ολόκληρης της ελληνικής και χριστιανικής ιστορίας. Η «λογική τάξη του κόσμου» και το μεγάλο ερώτημα, που ο Ρούμπιο έκανε ένα ακόμη ενδιαφέρον βήμα. Υποστήριξε ότι οι αρχαίοι Έλληνες κληροδότησαν στη Δύση την πεποίθηση ότι ο κόσμος μπορεί να κατανοηθεί μέσω της λογικής, της επιστήμης και της αναζήτησης της αντικειμενικής τάξης. Συνέδεσε αυτή την παράδοση με τη φιλοσοφία, την ηθική, τη θρησκεία και τελικά τη δυτικό-χριστιανική φυσικοδικαιική παράδοση της Εσπερίας. Εδώ υπάρχει ένα σοβαρό και γόνιμο σημείο συμφωνίας. Αλλά υπάρχει και ένα τεράστιο ερώτημα.
Μπορεί ο ορθολογισμός της Δύσης να γίνει αυτοκαταστροφικός όταν αποσυνδέεται από την ηθική; Η επιστήμη χωρίς ηθική μπορεί να δημιουργήσει τεράστια ισχύ. Η τεχνολογία χωρίς ανθρωπολογικά όρια μπορεί να μετατραπεί σε μηχανισμό ελέγχου. Η οικονομική ανάπτυξη χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη μπορεί να οδηγήσει σε ακραία συγκέντρωση πλούτου.
Και η στρατιωτική υπεροχή χωρίς διεθνές δίκαιο μπορεί να μετατρέψει την ειρήνη σε προσωρινή ανακωχή μεταξύ ανταγωνιστικών δυνάμεων.
Άρα το πρόβλημα της σύγχρονης Δύσης ίσως δεν είναι ότι έχασε απλώς την «τόλμη» της. Μήπως έχασε το μέτρο της; Από την αρετή στην ισχύ, κι ο Ρούμπιο επικαλείται την ελληνική έννοια της αρετής, της φιλοδοξίας, της αριστείας, της εξερεύνησης και της ανταγωνιστικότητας.
Όμως η αρχαιοελληνική σκέψη γνώριζε και την άλλη πλευρά: την ύβρη, την αλαζονία, το εγωκεντρικό του ορθολογισμού. Η δύναμη χωρίς μέτρο δεν είναι αρετή. Η φιλοδοξία χωρίς δικαιοσύνη δεν είναι μεγαλείο. Η ισχύς χωρίς αυτοπεριορισμό δεν είναι πολιτισμός. Επομένως, η ερώτηση προς τον Ρούμπιο δεν πρέπει να είναι: «Θέλετε μια ισχυρή Δύση;»
Η απάντηση θα ήταν αυτονόητη. Η πραγματική ερώτηση είναι: «Θέλετε μια ισχυρή Δύση που υπόκειται στο δίκαιο ή μια ισχυρή Δύση που θεωρεί ότι η ισχύς της δημιουργεί το δίκαιο;».
Αυτό ίσως είναι το πραγματικό δημοκρατικό δίλημμα. Ποια Αμερική;
Και εδώ βρίσκεται το δεύτερο μεγάλο ερώτημα.
Η Αμερικανική Δημοκρατία έχει σημαντικές δημοκρατικές και συνταγματικές παραδόσεις. Δεν είναι επιστημονικά σοβαρό να ταυτίζεται συλλήβδην με «πλουτοκρατία» ή με οποιαδήποτε ενιαία θρησκευτικοπολιτική δύναμη. Αλλά είναι απολύτως θεμιτό να εξετάζουμε κριτικά:
την επιρροή του μεγάλου κεφαλαίου, τα πολιτικά και ισχυρά Λόμπι, η σχέση οικονομικής και πολιτικής ισχύος, το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, την επιρροή των μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών,
και τον τρόπο με τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες ασκούν την εξωτερική τους πολιτική. Το ίδιο πρέπει να ισχύει για κάθε μεγάλη δύναμη.
Η κριτική δεν πρέπει να μετατρέπεται σε συνωμοσιολογία. Πρέπει να μετατρέπεται σε έλεγχο της εξουσίας. Και η Κίνα; Η εποχή της αδιαμφισβήτητης αμερικανικής μονοπολικότητας έχει παρέλθει. Η Κίνα αποτελεί πλέον κεντρικό παγκόσμιο οικονομικό, τεχνολογικό και στρατηγικό πόλο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει απλώς να «κάνουν στην άκρη» και να αποδεχθούν μια δεύτερη θέση. Η ιστορία δεν είναι πρωτάθλημα στο οποίο η ανθρωπότητα οφείλει να αποφασίσει ποιος θα είναι πρώτος και ποιος δεύτερος. Το πραγματικό ζητούμενο είναι ένα πολυκεντρικό διεθνές σύστημα στο οποίο καμία δύναμη —ούτε η Αμερική, ούτε η Κίνα, ούτε η Ρωσία, ούτε οποιαδήποτε άλλη— δεν θεωρεί ότι θα βρίσκεται πάνω από το διεθνές δίκαιο και το συμφέρον του ανθρώπου.
Ο «Δούρειος Ίππος». Γι’ αυτό ο όρος «Δούρειος Ίππος» μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πολιτική μεταφορά. Όχι για να υποστηριχθεί ότι ο Ρούμπιο είναι πράκτορας κάποιας κρυφής δύναμης.
Αλλά για να τεθεί το ερώτημα: Μήπως η πολιτισμική επίκληση της Ελλάδας χρησιμοποιείται ως όχημα για μια συγκεκριμένη γεωπολιτική αντίληψη της αμερικανικής ηγεσίας; Η Πνύκα γίνεται τότε κάτι περισσότερο από ιστορικός χώρος. Γίνεται σύμβολο. Και τα σύμβολα χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή όταν χρησιμοποιούνται από την πολιτική εξουσία. Γιατί η ιστορία δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για να νομιμοποιεί την ισχύ.
Η ιστορία πρέπει να χρησιμοποιείται για να ελέγχει την ισχύ. Η Πνύκα δεν παραχωρεί τη δημοκρατική νομιμοποίηση.
Η Πνύκα δεν προσφέρει δημοκρατική νομιμοποίηση στον εκάστοτε προσκεκλημένο. Μπορεί να αποκαλύπτει όμως το μέτρο εκείνων που τη διαθέτουν. Εάν ένας ισχυρός πολιτικός επιλέγει να μιλήσει από την Πνύκα για τη δημοκρατία, τότε η Πνύκα του επιβάλλει ένα καθήκον: να θυμηθεί ότι η δημοκρατία γεννήθηκε ως περιορισμός της αυθαίρετης εξουσίας και της ελεγχόμενης δημοκρατίας και της δημοκρατίας υπό επιτροπεία και της νομαρχιακής δημοκρατίας.
Εάν μας μιλά για πολιτισμό, πρέπει να θυμηθεί ότι ο πολιτισμός δεν είναι στρατιωτική ισχύς. Εάν μας μιλά για Χριστιανοσύνη, πρέπει να θυμηθεί ότι η χριστιανική ανθρωπολογία θέτει την ανθρώπινη αξία πάνω από την κρατική ισχύ.
Εάν μιλά για δημοκρατία και ελευθερία, πρέπει να θυμηθεί ότι η ελευθερία χωρίς αλήθεια και ευθύνη μπορεί να μετατραπεί σε ασυδοσία. Και εάν μιλά για τη Δύση, πρέπει να αναγνωρίσει ότι η Ευρώπη δεν τελειώνει στα σύνορα της δυτικής χριστιανοσύνης. Υπάρχει ναι και η Ανατολική Ρώμη.
Υπάρχει το Βυζάντιο.
Υπάρχει η Ορθοδοξία.
Υπάρχει η Ελλάδα.
Υπάρχει ένας ολόκληρος ανατολικός χριστιανικός κόσμος που δεν μπορεί να διαγραφεί από τον χάρτη της ευρωπαϊκής ιστορίας.
Το τελικό ερώτημα. Αυτά τα ξέχασε ο υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών;
Ίσως όχι. Ίσως απλώς επέλεξε μια συγκεκριμένη ιστορική αφήγηση για να υπηρετήσει έναν συγκεκριμένο πολιτικό στόχο. Και αυτό ακριβώς είναι που πρέπει να εξετάσουμε. Γιατί η ιστορία δεν είναι ουδέτερη όταν χρησιμοποιείται από την πολιτική εξουσία. Η επιλογή του τι θυμόμαστε και τι αφήνουμε έξω είναι και αυτή μια μορφή πολιτικής. Η Ελλάδα, επομένως, δεν πρέπει να αισθάνεται κολακευμένη απλώς επειδή ένας Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών επέλεξε την Πνύκα. Πρέπει να αισθάνεται υπεύθυνη. Γιατί η Πνύκα δεν ανήκει ούτε στην Ουάσιγκτον ούτε στις Βρυξέλλες ούτε σε οποιαδήποτε σύγχρονη γεωπολιτική συμμαχία. Ανήκει στην ιστορία της δημοκρατίας. Και η Ελλάδα οφείλει να υπενθυμίζει στους ισχυρούς της γης και της διάφορες Ελίτ και τις Μυστικές Εταιρείες, ότι αυτό που ίσως η ίδια η σύγχρονη Δύση έχει ξεχάσει: Η δύναμη δεν δημιουργεί την αλήθεια. Η ισχύς δεν δημιουργεί το δίκαιο. Ο πολιτισμός δεν είναι εργαλείο γεωπολιτικής νομιμοποίησης.
Και η δημοκρατία δεν είναι διακοσμητικό φόντο για τις ομιλίες των ισχυρών.
Η Πνύκα δεν πρέπει να γίνει το σκηνικό μιας νέας αμερικανικής αφήγησης εντυπωσιασμού για τη Δύση. Πρέπει να παραμείνει ο τόπος όπου, συμβολικά τουλάχιστον, η πολιτική εξουσία θυμάται ότι βρίσκεται υπόλογη απέναντι στον άνθρωπο, στην κοινωνία, στο δίκαιο και στην ιστορία. Αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα της Αθήνας. Και ίσως αυτό είναι το μήνυμα που πρέπει να ακούσει σήμερα όχι μόνο η Αμερική, αλλά ολόκληρη η Δύση. Κι αυτός ο άξονας είναι πιο ακριβής ενώ η πραγματικά ενδιαφέρουσα κριτική είναι: Γιατί η Ρώμη παρουσιάζεται ως γραμμικός πρόγονος της σύγχρονης Δύσης, ενώ η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και η Ορθόδοξη χριστιανική παράδοση ουσιαστικά εξαφανίζονται από αυτή τη γεωπολιτική γενεαλογία;.
Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Το τουρκοκαταριανό μάθημα του Ισραήλ! Τι γνώριζε η Άγκυρα πριν από την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου

Η Άγκυρα παρείχε στη Χαμάς ασφαλές καταφύγιο, χρηματοοικονομικές υποδομές και πολιτική νομιμοποίηση, ενώ αντιτασσόταν σε μια περιφερειακή τάξη που απειλούσε να παρακάμψει την Τουρκία. Αφού η 7η Οκτωβρίου κατέλυσε αυτή την τάξη, το Ισραήλ άρχισε να αντιμετωπίζει την Τουρκία όχι απλώς ως έναν δύσκολο εταίρο, αλλά ως μέρος του στρατηγικού προβλήματος.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Η Τουρκία είχε το κίνητρο, τα μέσα και την ευκαιρία για την 7η Οκτωβρίου

Του Σάι Γκαλ, Israel Hayom

Η Άγκυρα είναι απίθανο να σπεύσει να εγκαταλείψει μια τόσο σημαντική ενίσχυση της αποτρεπτικής της ισχύος. Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Φωτογραφία: AFP, Getty Images.

Δεκαοκτώ ημέρες πριν από την 7η Οκτωβρίου 2023, ο πρώην επικεφαλής των τουρκικών υπηρεσιών πληροφοριών και ο διάδοχός του κάθονταν μαζί με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απέναντι από τον Μπενιαμίν Νετανιάχου. Ο Χακάν Φιντάν ήταν πλέον υπουργός Εξωτερικών· ο Ιμπραχίμ Καλίν διηύθυνε τη ΜΙΤ, την εθνική υπηρεσία πληροφοριών της Τουρκίας. Στο τραπέζι βρίσκονταν η ενέργεια, η τεχνολογία, η τεχνητή νοημοσύνη και η κυβερνοασφάλεια. Τρία χρόνια νωρίτερα, οι δύο άνδρες είχαν καθίσει δίπλα στον Ερντογάν, μαζί με τον ηγέτη της Χαμάς Ισμαήλ Χανίγια — ο Φιντάν τότε διηύθυνε τη ΜΙΤ, ενώ ο Καλίν υπηρετούσε ως εκπρόσωπος του Ερντογάν. Οι φάκελοι της Άγκυρας για το Ισραήλ και τη Χαμάς συναντιούνταν στην κορυφή του τουρκικού κράτους.

Ο φάκελος της Χαμάς είχε επιχειρησιακό χαρακτήρα. Ο Μούσα Ακάρι, βετεράνος των Ταξιαρχιών Κασάμ της Χαμάς, ο οποίος απελευθερώθηκε κατά την ανταλλαγή κρατουμένων για τον Σαλίτ το 2011, αφηγήθηκε ότι ο Ερντογάν έστειλε κυβερνητικό αεροσκάφος για να μεταφέρει τον ίδιο και άλλους εννέα από την Αίγυπτο στην Άγκυρα και δεσμεύθηκε να τους προστατεύει «όπως προστατεύουμε τα δικά μας παιδιά». Οι κυρώσεις του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών προσδιόρισαν τον Ζάχερ Τζαμπαρίν, με έδρα την Τουρκία, ως επικεφαλής των οικονομικών της Χαμάς και σύνδεσμό της με την ιρανική Δύναμη Κουντς, τη Redin Exchange ως δίαυλο διοχέτευσης 10 εκατομμυρίων δολαρίων στις Ταξιαρχίες και ένα μυστικό επενδυτικό χαρτοφυλάκιο άνω των 500 εκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο περιλάμβανε τουρκικές εταιρείες και επιχειρησιακά στελέχη. Η Άγκυρα παρείχε επίσης νομική κάλυψη: ο Χανίγια είχε τουρκική υπηκοότητα, περίπου δώδεκα στελέχη της Χαμάς στην Κωνσταντινούπολη είχαν λάβει ή ανέμεναν τουρκικά έγγραφα ταυτότητας, ενώ στοιχεία εμπορικών μητρώων έδειχναν ότι ο χρηματοδότης της Χαμάς Χισάμ Γιούνις Καφίσεχ είχε πολιτογραφηθεί ως Χασμέτ Ασλάν (Haşmet Aslan). Έγγραφο της Χαμάς, που ανακτήθηκε από την κατοικία του Χάμζα Αμπού Σανάμπ, συνεργάτη του ηγέτη της οργάνωσης στη Γάζα Γιαχία Σινουάρ, προέβλεπε πυρήνες, ασφαλή καταλύματα, δολιοφθορές, δολοφονίες και απαγωγές με ορμητήριο το τουρκικό έδαφος.

Δεν είναι εύλογο να θεωρηθεί ότι η ΜΙΤ δεν τα είχε αντιληφθεί. Η υπηρεσία συνδύαζε τη θεσμικά κατοχυρωμένη δυνατότητα δράσης σε ολόκληρο τον τουρκικό κρατικό μηχανισμό με δυνατότητες συλλογής πληροφοριών σημάτων, κυβερνοπληροφοριών, πληροφοριών εξωτερικού και αντικατασκοπείας, καθώς και με άμεση πρόσβαση στον πρόεδρο· είχε ήδη χαρτογραφήσει ιρανικούς πυρήνες και εξαρθρώσει μηχανισμούς χρηματοδότησης του ISIS σε συνεργασία με συμμαχικές υπηρεσίες. Ο Σινουάρ μπορούσε να αποκρύψει το τελικό σχέδιο μάχης χωρίς να αποκρύπτει ολόκληρο τον μηχανισμό. Για να ευσταθεί η εκδοχή της τουρκικής άγνοιας, θα έπρεπε η ΜΙΤ να είχε χαρτογραφήσει το Ιράν και το ISIS, αλλά όχι τη Χαμάς, να είχε συναντηθεί με ηγέτες της Χαμάς χωρίς να χαρτογραφήσει τα δίκτυά τους και να είχε δεχθεί επί χρόνια προειδοποιήσεις από συμμάχους χωρίς να διαμορφώσει δική της εικόνα πληροφοριών.

Ο Ερντογάν έδωσε αργότερα το όνομά της σε αυτή την πολιτική: η Χαμάς δεν ήταν τρομοκρατική οργάνωση, αλλά νόμιμο κίνημα αντίστασης και πολιτικός δρών. Η Άγκυρα είχε ήδη κάνει την καθοριστική επιχειρησιακή επιλογή: ο μηχανισμός της Χαμάς στην Τουρκία δεν θα διαλυόταν ως εχθρική υποδομή. Αυτή η επιλογή προηγήθηκε των όποιων πληροφοριών διέθετε η ΜΙΤ για την τελική επίθεση.

Ο Νετανιάχου και ο Ερντογάν με φόντο έναν χάρτη της Μέσης Ανατολής. Φωτογραφία: Oren Ben Hakoon, AFP.

Στις 9 Σεπτεμβρίου 2023, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ινδία, η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Ευρωπαίοι εταίροι παρουσίασαν τον Οικονομικό Διάδρομο Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ευρώπης (IMEC), ο οποίος θα συνέδεε την Ινδία με την Ευρώπη μέσω του Κόλπου και του Ισραήλ, παρακάμπτοντας την Τουρκία. Ο Ερντογάν το αντιλήφθηκε αμέσως: «Δεν μπορεί να υπάρξει διάδρομος χωρίς την Τουρκία». Έντεκα ημέρες αργότερα, ο Σαουδάραβας διάδοχος του θρόνου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν δήλωσε ότι η εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ πλησίαζε «κάθε μέρα»· δύο ημέρες μετά, ο Νετανιάχου είπε στα Ηνωμένα Έθνη ότι το Ισραήλ βρισκόταν στο κατώφλι μιας ειρήνης ικανής να μεταμορφώσει τη Μέση Ανατολή.

Από κοινού, αυτές οι εξελίξεις απειλούσαν την ισχύ που αντλούσε η Άγκυρα από τον ρόλο της ως πύλης διέλευσης. Ο IMEC θα μπορούσε να συνδυάσει την κλίμακα της ινδικής οικονομίας, τα κεφάλαια του Κόλπου και την πρόσβαση που προσέφερε το Ισραήλ στην Ευρώπη, υπό αμερικανική αιγίδα και χωρίς την Τουρκία, ενώ η σαουδαραβοϊσραηλινή εξομάλυνση θα αποδυνάμωνε το παλαιστινιακό βέτο στην περιφερειακή ολοκλήρωση. Ένα λειτουργικό παλαιστινιακό κράτος απαιτεί μία ενιαία αρχή, ικανή να κυβερνά, να έχει το μονοπώλιο της ένοπλης ισχύος και να επιβάλλει την εφαρμογή μιας συμφωνίας, και θα περιόριζε ακόμη περισσότερο την τουρκική επιρροή· η Χαμάς διατηρεί τον κατακερματισμό που προσφέρει στην Άγκυρα πρόσβαση στην παλαιστινιακή πολιτική, δυνατότητα άσκησης πίεσης στο Ισραήλ, πεδίο ανταγωνισμού με το Κάιρο, το Ριάντ και το Άμπου Ντάμπι, καθώς και διαμεσολαβητικό ρόλο κάθε φορά που η περιοχή διχάζεται.

Η 7η Οκτωβρίου ανέκοψε και τις δύο αυτές πορείες. Η σαουδαραβοϊσραηλινή εξομάλυνση πάγωσε, ο IMEC έχασε το πολιτικό του θεμέλιο, το παλαιστινιακό βέτο επανεμφανίστηκε και η Άγκυρα επέστρεψε στο διπλωματικό επίκεντρο· μέσα σε δύο εβδομάδες, ο Φιντάν πρότεινε την Τουρκία ως εγγυήτρια μιας ισραηλινοπαλαιστινιακής διευθέτησης. Δεν ήταν απαραίτητο η Τουρκία να επιθυμεί τη σφαγή για να ωφεληθεί από όσα αυτή κατέστρεψε. Στις 20 Οκτωβρίου, ο Φιντάν, έχοντας διευθύνει τη ΜΙΤ επί δεκατρία χρόνια, δήλωσε ότι η Άγκυρα είχε κατανοήσει πως η προπολεμική περιφερειακή αρχιτεκτονική δεν ήταν βιώσιμη και ότι κάποια στιγμή θα ξεσπούσε κρίση. Η Άγκυρα ανέμενε την περιφερειακή ρήξη, γνώριζε τον μηχανισμό της Χαμάς στην Τουρκία και διέθετε τα μέσα για να διεισδύσει σε αυτόν.

Το Ισραήλ γνώριζε τον μηχανισμό της Χαμάς στην Τουρκία, ενώ αποκαθιστούσε πλήρεις διπλωματικές σχέσεις με την Άγκυρα, συναντούσε τον Ερντογάν και ενέτασσε την κυβερνοασφάλεια στη διμερή ατζέντα. Παράλληλα, συντηρούσε τη Χαμάς μέσω της επί χρόνια χρηματοδότησης της Γάζας από το Κατάρ· το Qatargate δημιούργησε αργότερα υποψίες ότι καταριανά χρήματα και επιρροή έφθαναν στον στενό κύκλο του πρωθυπουργού. Η Ιερουσαλήμ πίστευε ότι τα χρήματα, η πρόσβαση και οι μεσάζοντες μπορούσαν να κρατήσουν τη Χαμάς υπό έλεγχο. Αντί γι’ αυτό, η Ντόχα απέκτησε μοχλούς επιρροής, η Άγκυρα διατήρησε τη Χαμάς και η Χαμάς ενίσχυσε τις δυνατότητές της.

Μια κρατική εξεταστική επιτροπή, διορισμένη από τον πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου και όχι από την κυβέρνηση την οποία εξετάζει, θα διερευνήσει αυτή την αρχιτεκτονική που προϋπήρχε της 7ης Οκτωβρίου, όχι απλώς τον φράχτη που παραβιάστηκε, τις προειδοποιήσεις της 6ης Οκτωβρίου ή τις μονάδες που απέτυχαν το επόμενο πρωί. Στο πεδίο της έρευνάς της θα περιλαμβάνονται οι φάκελοι της Τουρκίας και του Κατάρ και τα σημεία στα οποία διασταυρώνονται, η πολιτική διαχείρισης της Χαμάς και όσα γνώριζε το Ισραήλ πριν από την επίθεση. Οι έρευνες της Μοσάντ και της Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών περιλαμβάνουν ήδη διαβαθμισμένα ευρήματα για εξωτερικούς δρώντες και σχέσεις συνεργασίας με άλλες υπηρεσίες· η Επιτροπή θα παραλάβει ένα πολύ ευρύτερο σύνολο στοιχείων.

Το Ισραήλ έμαθε το τουρκοκαταριανό μάθημα με αίμα και πολύ αργά. Πλέον αποκλείει την παρουσία τουρκικών και καταριανών δυνάμεων στη Γάζα και απορρίπτει την Άγκυρα και την Ντόχα ως θεματοφύλακες της μεταπολεμικής τάξης. Οι πρώην οικοδεσπότες της Χαμάς δεν θα εποπτεύσουν το μέλλον της Γάζας.

Το ίδιο μάθημα μεταμόρφωσε τον τουρκικό φάκελο του Ισραήλ. Η συλλογή πληροφοριών για την Τουρκία αυξήθηκε, η Χαμάς με έδρα την Τουρκία εντάχθηκε στον ισραηλινό επιχειρησιακό σχεδιασμό και, τον Δεκέμβριο του 2023, ο Ρόνεν Μπαρ, τότε επικεφαλής της Σιν Μπετ, της ισραηλινής υπηρεσίας εσωτερικής ασφάλειας, κατονόμασε τον Λίβανο, το Κατάρ και την Τουρκία ως θέατρα επιχειρήσεων στα οποία το Ισραήλ θα έφθανε στους ηγέτες της Χαμάς. Το πλήγμα στην Ντόχα τον Σεπτέμβριο του 2025 μετέτρεψε το δόγμα σε προηγούμενο. Το καταφύγιο στο εξωτερικό δεν εξασφάλιζε πλέον ασυλία.

Η διευρυμένη συλλογή πληροφοριών αποκάλυψε επίσης τους κινδύνους που ενυπήρχαν στις σχέσεις συνεργασίας της ΜΙΤ με άλλες υπηρεσίες. Το 2025, ο σερ Ρίτσαρντ Μουρ, τότε επικεφαλής της βρετανικής MI6, χαρακτήρισε τον Φιντάν και τον Καλίν «άψογους επαγγελματίες και στενούς φίλους». Αυτή η εγγύτητα αυξάνει την έκθεση σε κίνδυνο όταν οι ιεραρχήσεις των απειλών αποκλίνουν. Ακόμη και η ανάθεση μιας αποστολής συλλογής πληροφοριών αποτελεί πληροφορία: ένα αίτημα συλλογής αποκαλύπτει τους στόχους, τα κενά και τις προτεραιότητες μιας υπηρεσίας. Η ανάθεση στη ΜΙΤ συλλογής πληροφοριών για έναν δρώντα που η Άγκυρα σκοπεύει να διατηρήσει μπορεί να εκθέσει την υπηρεσία που ζητά τις πληροφορίες πριν ακόμη απαντήσει η ΜΙΤ.

Το Ισραήλ μοιράστηκε διαβαθμισμένες πληροφορίες και συγκεκριμένες περιπτώσεις τουρκικών πρακτικών που στρέφονταν εναντίον των συμφερόντων των ίδιων των εταίρων της Τουρκίας. Η ΜΙΤ προειδοποίησε τους Φρουρούς της Επανάστασης του Ιράν για Κούρδους μαχητές που κινούνταν προς το Ιράν· το ίδιο τουρκικό επιχειρησιακό περιβάλλον συνέδεε τη χρηματοδότηση της Χαμάς με το Foxtrot, ένα σουηδικό εγκληματικό δίκτυο που υπηρετούσε τις ιρανικές υπηρεσίες πληροφοριών, ενώ η New Way Group Global, με έδρα την Τουρκία, υπηρετούσε τη ρωσική στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών, την GRU. Η Τουρκία ήταν το σημείο διασταύρωσης. Στις υπηρεσίες που ενημερώθηκαν, οι πρακτικές συνεργασίας έχουν αλλάξει αναλόγως: η συνεργασία με την Άγκυρα και η έκθεση στην Άγκυρα αντιμετωπίζονται πλέον ως ξεχωριστές αποφάσεις, με τις πηγές, τους στόχους και τα αιτήματα συλλογής πληροφοριών να τηρούνται σε διακριτά, στεγανά πεδία.

Το Ισραήλ αντιμετωπίζει πλέον τη Χαμάς και το Ιράν, τη Συρία και την Κύπρο, το Αιγαίο και τη Λιβύη, τη Ρωσία και το ΝΑΤΟ, τη διπλωματία και τις υπηρεσίες πληροφοριών ως ένα ενιαίο τουρκικό στρατηγικό σύστημα. Στη Συρία, η εκτίμηση μετατράπηκε σε δράση παρεμπόδισης, όταν το Ισραήλ έπληξε αεροπορικές βάσεις που είχε εξετάσει η Άγκυρα, πριν μπορέσει η Τουρκία να τις μετατρέψει σε στρατιωτικό βάθος. Η υπό τουρκική κατοχή βόρεια Κύπρος βρίσκεται στον ίδιο επιχειρησιακό χάρτη: είναι η πλησιέστερη τουρκική πλατφόρμα στρατιωτικών επιχειρήσεων και πληροφοριών προς το θέατρο επιχειρήσεων του Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο. Εάν η Άγκυρα χρησιμοποιήσει το κατεχόμενο βόρειο τμήμα ως όπλο, η αποκατάσταση της κυπριακής κυριαρχίας καθίσταται ισραηλινός στόχος ασφαλείας και ο τερματισμός του τουρκικού στρατιωτικού ελέγχου κοινή αποστολή του Ισραήλ, της Ελλάδας και της Κύπρου.

Η εγγύηση συλλογικής άμυνας του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ δεν επαναχαράσσει αυτόν τον χάρτη. Η τουρκική υπηκοότητα δεν επεκτείνει την προστασία του ΝΑΤΟ στη Χαμάς και η τουρκική κατοχή δεν επεκτείνει το έδαφος του ΝΑΤΟ στη βόρεια Κύπρο. Το πλήγμα κατά της Χαμάς σε τουρκικό έδαφος αποτελεί επιχειρησιακή επιλογή· η Άγκυρα δεν μπορεί να κατασκευάσει ασυλία υπό την ομπρέλα της Συμμαχίας με τουρκικά διαβατήρια ή τουρκικές σημαίες.

Το αν η ΜΙΤ γνώριζε την ώρα της επίθεσης δεν αποτέλεσε ποτέ το καθοριστικό κριτήριο. Η Τουρκία γνώριζε τη Χαμάς σε επιχειρησιακό επίπεδο· η Ιερουσαλήμ γνώριζε τον μηχανισμό της στην Τουρκία· και η 7η Οκτωβρίου κατέστρεψε την περιφερειακή τάξη, την ανάδυση της οποίας η Άγκυρα είχε κάθε λόγο να αποτρέψει. Το Ισραήλ ανοικοδομεί τώρα αυτή την τάξη μαζί με τους εταίρους του, γύρω από μια αρχιτεκτονική που δεν περνά πλέον από την Άγκυρα.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Για ένα Ελληνικό καινούριο κόσμο Μέγα!

Η Ελλάς μπορεί! Μπορεί να καταστεί πλανητική κομβική πολιτισμική και πολιτική δύναμη ειρήνης!

Δημοσιεύτηκε

στις

Γράφει ο Νίκος Ταμουρίδης Αντγος (ε.α)-Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ

Η χώρα μας, η Ελλάδα, θα έπρεπε φυσιολογικά να αποτελεί πολιτικό και πολιτιστικό πρότυπο παγκόσμιας εμβέλειας, αξιοποιώντας το όνομα, την γεωπολιτική της αξία, την τεράστια πολιτιστική της κληρονομιά, την ιστορία της, την κλασσική παιδεία, την μοναδική-υπέροχη ελληνική γλώσσα, τις πλουτοπαραγωγικές της πηγές, την ευφυΐα των Ελλήνων, την πολεμική αρετή και την ναυτοσύνη.

Αντιθέτως ζει σε ένα θυελλώδες περιβάλλον κρίσης αξιών, που μετετράπη σε κρίση πρωτίστως πνευματική, αλλά και πολιτική, οικονομική, κοινωνική και εθνική. Ένας πραγματικός ιδιότυπος κατακλυσμός καταπνίγει το Γένος. Μέσα στο έλεος αυτού του καταστροφικού κατακλυσμού, ο Ελληνικός λαός, ως άλλος Νώε, είναι καταδικασμένος αυτός ο ίδιος να κατασκευάσει την κιβωτό του!

Ο Ελληνισμός έχει τεράστια πνευματικά αποθέματα, με τα οποία έχει την δύναμη να αναγεννηθεί και να μεγαλουργήσει ξανά. Αρκεί να ενεργοποιηθεί η κρίσιμη μάζα των αγνών Ελλήνων πατριωτών, οι οποίοι «πνευματικά ελεύθεροι» και ενωμένοι να ορθώσουν ανάστημα και να αναλάβουν τις τύχες του Γένους μας στα χέρια τους.

Απαιτείται όσο ποτέ άλλοτε επιστροφή στις αξίες! Να θυμηθούμε και να πορευτούμε σύμφωνα με τις βασικές ανθρώπινες αρχές.

Αυτό σημαίνει ότι, αρχικά στο εσωτερικό πλαίσιο επιβάλλεται η ανατροπή του σαθρού και ενίοτε προδοτικού πολιτικού κατεστημένου. Απαιτείται ριζική ανανέωση, αλλαγή νοοτροπίας και χάραξη νέας πορείας. Στο πλαίσιο των αναγκαίων κοινωνικών και πολιτικών ισορροπιών απαιτείται μια νέα έκφραση της γνήσιας πολιτικής δημοκρατίας.

Άμεσος πολιτικός στόχος θα πρέπει να είναι η βαθιά και ριζική ανανέωση του δημόσιου βίου, η εισαγωγή ενός νέου πολιτικού ήθους, η αναμόρφωση των λειτουργιών της Πολιτείας με νέο ελληνοκεντρικό Σύνταγμα, θεσμικές αλλαγές και τολμηρές μεταρρυθμίσεις.

Η νέα «πολιτική» θα απορρίπτει τις ολιγαρχίες του σκληρού συντηρητισμού και του αθεϊστικού μαρξιστικού κομμουνισμού και προ παντός την καπηλεία των ιδεών, τον πολιτικό φενακισμό και τον αδίστακτο αμοραλισμό των δημαγωγών και των επαγγελματιών του δήθεν προοδευτισμού. Θα αρνείται τον διαλεκτικό υλισμό και τον αθεϊσμό. Θα στηρίζεται στον ανθρωπισμό, την χριστιανική ηθική και την ελληνική φιλοσοφία του μέτρου και του άριστου.

Προφανής είναι λοιπόν η ανάδειξη νέων πολιτικών δυνάμεων, οι οποίες θα γαλβανίσουν το αλλοτριωμένο πνεύμα των Ελλήνων και θα διεγείρουν την θύελλα, η οποία θα αλλάξει την πολιτική οπτική τους!

Κάθε νέα πολιτική κίνηση πρέπει να αγκαλιάζει όλους τους πολίτες, ανεξάρτητα από την κοινωνική τους θέση, το επάγγελμα και την οικονομική τους κατάσταση. Να είναι αδογμάτιστη, ριζοσπαστική και ανανεωτική. Να υπηρετεί μόνο τα ιδεώδη του Ελληνισμού και να ατενίζει στους θόλους της εθνικής κιβωτού που κατασκεύασε ο Ελληνισμός για την σωτηρία του. Εκεί όπου οι πατέρες μας έστησαν την ελευθερία μαζί με την πίστη και δίπλα τους τοποθέτησαν την ισονομία, την αδελφοσύνη, την αξιοπρέπεια και την αρετή των Ελλήνων.

Στο πλαίσιο της αφύπνισης και της ενεργοποίησης των Ελλήνων πολιτών, θα πρέπει να αξιοποιήσουμε πλήρως την άυλη και υλική μας αξεπέραστη κληρονομιά. Από την θαυμάσια πανελλήνια ιστορία μας, θα πάρουμε ως παραδείγματα εκείνες τις στιγμές τις νικηφόρες, τις περίλαμπρες, τις περιλάλητες, τις δοξασμένες, τις απαράμιλλες. Θα τις διδάξουμε στους Έλληνες και στις Ελληνίδες κάθε ηλικίας και με κεντρική ιδέα την ειρήνη θα φτιάξουμε ένα ελληνικό καινούριο κόσμο Μέγα! Μην ξεχνάμε ότι είμαστε ένας πολεμικός λαός, που λατρεύει την ειρήνη!

Η ύψιστη αυτή πρόκληση απευθύνεται στην καρδιά των αγνών Ελλήνων πατριωτών, που μάχονται μεν αλλά μεμονωμένα, οπότε η δυναμική του αγώνα τους εξαντλείται γρήγορα. Από την απόφασή τους θα εξαρτηθεί η πορεία της φιλτάτης πατρίδας μας! Από την ελεύθερη δε πορεία της Ελλάδας μπορεί να προέλθει και η συντριβή των δηλητηριωδών πλοκαμιών της απάνθρωπης και ανώμαλης νέας παγκόσμιας τάξης!

Ας ενώσουμε λοιπόν τις δυνάμεις μας, ας αγωνιστούμε έτσι ώστε η Ελλάδα μας να εξέλθει από τα χαρακώματα της κατάθλιψης, να υψώσει ανάστημα και να μεγαλουργήσει ξανά!

Η Ελλάς μπορεί! Μπορεί να καταστεί πλανητική κομβική πολιτισμική και πολιτική δύναμη ειρήνης!

 

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO15 δευτερόλεπτα πριν

Reuters: Αμυντική συμφωνία-μαμούθ Ελλάδας–ΗΠΑ έως 4 δισ. δολάρια – F-16 Viper, F-35 και προηγμένα όπλα

Νέα δεδομένα στην αμυντική συνεργασία Αθήνας και Ουάσιγκτον δημιουργεί συμφωνία ύψους έως 4 δισ. δολαρίων, την οποία αποκαλύπτει το Reuters....

GEOPOLITICO22 λεπτά πριν

Μάρκο Ρούμπιο, Δούρειος Ίππος και γεωπολιτική πραγματικότητα!

Η Πνύκα δεν πρέπει να γίνει το σκηνικό μιας νέας αμερικανικής αφήγησης εντυπωσιασμού για τη Δύση. Πρέπει να παραμείνει ο...

Αναλύσεις1 ώρα πριν

Η σχέση ΕΕ–Ινδίας μπορεί να εξελιχθεί από τις σημαντικότερες γεωπολιτικές σχέσεις των επόμενων δεκαετιών

Η πολιτική ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων για τη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου ΕΕ–Ινδίας, σε συνδυασμό με την προώθηση μιας νέας Συνεργασίας Ασφάλειας...

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Πώς ερμήνευσε η Τουρκία τα μηνύματα του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών από την Αθήνα;

Ο Ρούμπιο παρουσίασε την Αθήνα ως εταίρο που προσφέρει λύσεις στην άμυνα, την ενέργεια και τη διαχείριση των συνόρων

GEOPOLITICO13 ώρες πριν

Το τουρκοκαταριανό μάθημα του Ισραήλ! Τι γνώριζε η Άγκυρα πριν από την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου

Η Άγκυρα παρείχε στη Χαμάς ασφαλές καταφύγιο, χρηματοοικονομικές υποδομές και πολιτική νομιμοποίηση, ενώ αντιτασσόταν σε μια περιφερειακή τάξη που απειλούσε...

Δημοφιλή