Διεθνή
Αποψη: Η πολιτική των ΗΠΑ και ο Ερντογάν
Ο Τραμπ δεν είναι ο πρώτος Αμερικανός πρόεδρος που υποτίμησε τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν, όμως οι επιπτώσεις της αδράνειάς του μπορεί να καθορίσουν την υστεροφημία όχι μόνο του ιδίου, αλλά και του διαδόχου του.
MICHAEL RUBIN
Στις 11 Αυγούστου, ο τέως αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν ανακοίνωσε ότι η γερουσιαστής Κάμαλα Χάρις είναι η υποψήφια αντιπρόεδρος. Στην τελική ευθεία της προεκλογικής εκστρατείας, τόσο οι δύο Δημοκρατικοί όσο και ο πρόεδρος Τραμπ θα επιχειρήσουν να ορίσουν το αφήγημα της ηγετικής τους πρότασης. Η ειρωνεία φυσικά είναι ότι, από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και ύστερα, η κρίση που καθορίζει την υστεροφημία κάθε υποψηφίου προέδρου στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής είναι η κρίση που κανείς δεν περίμενε.
Ο Τζορτζ Μπους πατέρας, για παράδειγμα, δεν είχε προβλέψει ότι θα χρειαζόταν να στείλει 70.000 Αμερικανούς στρατιώτες να απελευθερώσουν το Κουβέιτ. Ο Μπιλ Κλίντον ειρωνευόταν την επιτυχία του προκατόχου του στο εξωτερικό με το σύνθημα «It’s the economy, stupid», αλλά εν συνεχεία ενεπλάκη και ο ίδιος στους πολέμους που πυροδότησε η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Ο Τζορτζ Μπους υιός υποσχέθηκε ότι θα εστιάσει σε εσωτερικά ζητήματα, αλλά, μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, έστειλε αμερικανικές δυνάμεις όχι μόνο στο Αφγανιστάν αλλά και στο Ιράκ. Ο Μπαράκ Ομπάμα υποσχέθηκε να σταματήσει τους «ηλίθιους πολέμους», όμως οκτώ χρόνια αργότερα, οι ΗΠΑ είχαν στρατιωτική εμπλοκή όχι μόνο στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, αλλά και στη Συρία και στη Λιβύη. Μπορεί ο Τραμπ να είχε δίκιο ότι οι ΗΠΑ δεν πρέπει να είναι ο χωροφύλακας του πλανήτη, αλλά αντί να μείνει στην Ιστορία ως ειρηνοποιός, θα μείνει ως αυτός που ενθάρρυνε αυταρχικούς ηγέτες με τον θαυμασμό του για τις δικτατορίες και την απέχθειά του για τις συμμαχίες.
Η Ρωσία, η Κίνα και η Βόρεια Κορέα, χώρες που έγιναν στόχοι της αφελούς απόπειρας του Τραμπ να τείνει χείρα φιλίας, συνιστούν απειλές για τον φιλελευθερισμό και την περιφερειακή σταθερότητα. Οι απειλές δεν είναι καινούργιες και οι ΗΠΑ συνεργάζονται με τους συμμάχους τους για την ανάσχεσή τους. Από όλα τα σφάλματα του Τραμπ, ίσως αυτό που οι ιστορικοί θα θεωρήσουν το πλέον αποσταθεροποιητικό είναι η αφέλεια με την οποία προσέγγισε την Τουρκία. Ο Τραμπ δεν ήταν ο πρώτος Αμερικανός πρόεδρος που υποτίμησε τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν, αλλά οι επιπτώσεις της αδράνειας του Τραμπ μπορεί να καθορίσουν την υστεροφημία όχι μόνο του ιδίου, αλλά και του διαδόχου του.
Η αλληλεπίδραση Τουρκίας και Τραμπ ξεκίνησε την ημέρα των εκλογών. Ο υψηλόβαθμος σύμβουλός του και μετέπειτα σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας Μάικ Φλιν δημοσίευσε άρθρο στην εφημερίδα The Hill, η οποία διαβάζεται στο Κογκρέσο. Το άρθρο θα μπορούσε να είναι γραμμένο από Τούρκους πράκτορες, και πράγματι ήταν. Ο Φλιν το υπέγραψε ως τμήμα συμβολαίου μισού εκατομμυρίου δολαρίων, που ήρθε στην επιφάνεια αργότερα. Το γεγονός ότι ο Ερντογάν μπόρεσε τόσο εύκολα να διαφθείρει έναν κορυφαίο σύμβουλο του Τραμπ τον έκανε να πιστέψει ότι μπορεί να δρα με ατιμωρησία.
Η απάντηση του Τραμπ ήταν αδύναμη. Ο Αμερικανός πρόεδρος υποστήριξε μεν την επιβολή κυρώσεων, όταν η Τουρκία έπιασε όμηρο τον Αμερικανό πάστορα Αντριου Μπράνσον, αλλά αυτή ήταν η εξαίρεση στον κανόνα της σιωπής με την οποία χειρίστηκε τη σύλληψη επιστήμονα της NASA και ντόπιων υπαλλήλων της αμερικανικής πρεσβείας. Το Κογκρέσο ήταν εκείνο που κινήθηκε για να μπλοκάρει τα F-35 όταν η κυβέρνηση Τραμπ αδράνησε. Ομοίως, ο Τραμπ εξακολουθεί να αψηφά το Κογκρέσο και να μην επιβάλλει κυρώσεις τύπου CAATSA (για την αντιμετώπιση των εχθρών της Αμερικής) στην Τουρκία μετά την αγορά από την πλευρά της ρωσικών πυραύλων S-400.
Αντί να ενθαρρύνει τη μετριοπάθεια, η άρνηση του Τραμπ να κάνει την Τουρκία να λογοδοτήσει ενθάρρυνε την επιθετικότητα. Η Τουρκία όχι μόνο καταλαμβάνει το ένα τρίτο της Κύπρου, αλλά έχει κατακτήσει και μεγάλο κομμάτι της βόρειας Συρίας. Οι δικαιολογίες περί αντιτρομοκρατικών επιχειρήσεων δεν ευσταθούν: οι τουρκικές δυνάμεις έχουν προχωρήσει σε εθνικές εκκαθαρίσεις και στις δύο περιοχές – την πρώτη την άδειασαν από χριστιανούς και τη δεύτερη από Κούρδους. Η Τουρκία έχει λεηλατήσει φυσικούς πόρους και τώρα προσλαμβάνει βετεράνους του Ισλαμικού Κράτους για να κάνει τη δουλειά της. Με οποιοδήποτε αντικειμενικό κριτήριο, η Τουρκία έχει μετατραπεί σε κράτος που ενισχύει την τρομοκρατία.
Η Κύπρος και η Συρία δεν είναι εξαιρέσεις. Η Τουρκία διατηρεί εδώ και δεκαετίες μικρές βάσεις στο ιρακινό Κουρδιστάν, αλλά πλέον, με τη βοήθεια της έλλειψης ελέγχου από τα μέσα ενημέρωσης λόγω COVID-19, βομβαρδίζει το Ιράκ σε τακτά χρονικά διαστήματα. Τα τουρκικά πλήγματα πυρπολούν χωράφια σε πολύ μεγαλύτερη έκταση από ό,τι το έκανε ποτέ το Ισλαμικό Κράτος. Αξιωματούχοι του ΟΗΕ λένε ότι τα τουρκικά αεροπορικά πλήγματα εμποδίζουν τους Γιεζίντι, που απελευθερώθηκαν από το Ισλαμικό Κράτος, να γυρίσουν στα σπίτια τους. Και ούτε πλήττει η Τουρκία απλά τους αντάρτες του ΡΚΚ. Ολο και περισσότερο φαίνεται ότι προσπαθεί με επιθετικό τρόπο να εμποδίσει το Ιράκ να επωφεληθεί από τις πρόσφατες συμφωνίες για τους πετρελαιαγωγούς και το νερό. Αυτό φαίνεται ότι συνέβη με το πλήγμα της 11ης Αυγούστου, στο οποίο τουρκικά μη επανδρωμένα σκάφη σκότωσαν τους επικεφαλής δύο ιρακινών μονάδων συνοριοφυλακής.
Αυτό μας φέρνει στην Ελλάδα. Ο Ερντογάν κυριολεκτικά σκοτώνει και δεν πληρώνει. Περιτριγυρισμένος από βοηθούς που τον επαινούν σαν σουλτάνο, είναι αποκομμένος από την πραγματικότητα. Οπως ο Σαντάμ Χουσεΐν επιτέθηκε στο Κουβέιτ για να το λεηλατήσει και να καλύψει τη δική του οικονομική κακοδιαχείριση, έτσι και ο Ερντογάν απειλεί ανοικτά την ελληνική επικράτεια ενώ η χώρα του καταρρέει οικονομικά.
Ο κίνδυνος ποτέ δεν ήταν μεγαλύτερος. Με την προσοχή της Ουάσιγκτον στραμμένη αλλού, τον Τραμπ απρόβλεπτο και την Ευρώπη ευάλωτη στον κυνικό εκβιασμό του Ερντογάν στο προσφυγικό, ο Ερντογάν μπορεί να πιστέψει ότι τώρα είναι η στιγμή να αρπάξει το Καστελλόριζο και άλλα ελληνικά νησιά. Με την πιθανότητα να χάσει ο Τραμπ, ίσως ο Ερντογάν θεωρήσει ότι η καλύτερη ευκαιρία του θα είναι στις τελευταίες εβδομάδες της σημερινής προεδρίας. Ούτε ο Τραμπ είναι έτοιμος για κάτι τέτοιο ούτε ο Μπάιντεν. Ας ελπίσουμε να είναι η Ελλάδα. Σε κάθε περίπτωση, η ανάγκη να αντιδράσει σε κάποιον πόλεμο στην Ανατολική Μεσόγειο ίσως φθάσει να επισκιάσει την υστεροφημία όχι μόνο του Τραμπ αλλά ακόμη και του Μπάιντεν.
* Ο κ. Michael Rubin είναι ερευνητής στο American Enterprise Institute της Ουάσιγκτον.
Διεθνή
Ο πρώην επικεφαλής της γερμανικής υπηρεσίας πληροφοριών August Hanning ύποπτος για κατασκοπεία υπέρ του Αζερμπαϊτζάν – Der Spiegel
Η ομοσπονδιακή εισαγγελία ανακοίνωσε τις κατηγορίες σε βάρος του, χωρίς να διευκρινίσει ποιες ξένες χώρες ή υπηρεσίες φέρονται να εμπλέκονται.
Από την εφημερίδα Αζάτ Ορ
Ο πρώην επικεφαλής της γερμανικής Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Πληροφοριών (BND), August Hanning, συνελήφθη την Τρίτη, αντιμετωπίζοντας κατηγορίες για κατασκοπεία, εσχάτη προδοσία και συνεργασία με ξένες υπηρεσίες πληροφοριών, σύμφωνα με το AFP.
Ο Hanning ηγήθηκε της BND από το 1998 έως το 2005. Η ομοσπονδιακή εισαγγελία ανακοίνωσε τις κατηγορίες σε βάρος του, χωρίς να διευκρινίσει ποιες ξένες χώρες ή υπηρεσίες φέρονται να εμπλέκονται. Ωστόσο, σύμφωνα με δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel, το οποίο επικαλείται ανώνυμες πηγές, ο Hanning είχε επαφές με στέλεχος των υπηρεσιών πληροφοριών του Αζερμπαϊτζάν.
Μαζί του συνελήφθη ο πρώην διευθυντής του γραφείου του, Manfred D., ο οποίος παρέμεινε στην υπηρεσία πληροφοριών έως τον Μάρτιο του 2026. Κατηγορείται ότι, κατά την εργασία του για τους διαδόχους του Hanning, απέκτησε απόρρητες πληροφορίες και τις παρέδωσε στον πρώην προϊστάμενό του έναντι αμοιβής.
Μετά την αποχώρησή του από την BND, ο Hanning δραστηριοποιήθηκε ως σύμβουλος στον ιδιωτικό τομέα. Σύμφωνα με τις εισαγγελικές αρχές, η δραστηριότητά του φέρεται να περιλάμβανε την προετοιμασία ενημερωτικού φακέλου για λογαριασμό ξένης υπηρεσίας πληροφοριών, καθώς και τη διαβίβαση πληροφοριών σε πράκτορα άλλης ξένης υπηρεσίας.
Όπως αναφέρει το Der Spiegel, ο συγκεκριμένος φάκελος είχε συνταχθεί για πράκτορα των υπηρεσιών πληροφοριών του Αζερμπαϊτζάν. Οι κατηγορίες δεν συνιστούν απόδειξη ενοχής, ενώ η εσχάτη προδοσία στη Γερμανία μπορεί να επισύρει ποινή ισόβιας κάθειρξης.
Η υπόθεση έρχεται στο προσκήνιο λίγες εβδομάδες μετά την έγκριση από τη γερμανική κυβέρνηση ευρείας μεταρρύθμισης των υπηρεσιών πληροφοριών, η οποία προβλέπει την ενίσχυση των αρμοδιοτήτων τους, μεταξύ άλλων και για τη διεξαγωγή μυστικών επιχειρήσεων.
GEOPOLITICO
Τραμπ: Καμία επίθεση στο Ιράν πριν από τις εκλογές – Το μεγάλο παζάρι για τα Στενά του Ορμούζ
Νέο διπλωματικό παράθυρο ανοίγει στις σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών–Ιράν, μετά τη δήλωση του Ντόναλντ Τραμπ ότι η Ουάσιγκτον δεν πρόκειται να πραγματοποιήσει νέα στρατιωτική επίθεση πριν από τις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές της 3ης Νοεμβρίου. Ο Αμερικανός πρόεδρος κάνει λόγο για παραγωγικές συνομιλίες με την Τεχεράνη, ενώ η ασφαλής επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ βρίσκεται στο επίκεντρο των διαπραγματεύσεων. Την ίδια στιγμή, οι ΗΠΑ αυξάνουν την οικονομική πίεση με νέες κυρώσεις στον ιρανικό σκιώδη στόλο.
Σημαντική μεταβολή στον χρονικό ορίζοντα της αμερικανικής στρατιωτικής πολιτικής απέναντι στο Ιράν σηματοδοτούν οι τελευταίες δηλώσεις του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ.
Σύμφωνα με το Reuters, στις 8 Οκτωβρίου 2026, ο Αμερικανός πρόεδρος ανακοίνωσε ότι δεν προτίθεται να διατάξει νέες στρατιωτικές επιθέσεις εναντίον του Ιράν πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο, που είναι προγραμματισμένες για τις 3 Νοεμβρίου.
Παράλληλα, ανέφερε ότι βρίσκονται σε εξέλιξη παραγωγικές διαπραγματεύσεις μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης, παρά τις σημαντικές διαφωνίες που εξακολουθούν να χωρίζουν τις δύο πλευρές.
Στο επίκεντρο τα Στενά του Ορμούζ
Ένα από τα σημαντικότερα αντικείμενα των συνομιλιών αποτελεί η αποκατάσταση της ασφαλούς ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ.
Η συγκεκριμένη θαλάσσια αρτηρία συνδέει τον Περσικό Κόλπο με τις διεθνείς αγορές και διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη μεταφορά πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου.
Οι διαταραχές στη ναυσιπλοΐα έχουν προκαλέσει αυξημένη αβεβαιότητα στην παγκόσμια ενεργειακή αγορά, επηρεάζοντας τις τιμές των καυσίμων και το κόστος μεταφορών.
Οι δύο πλευρές έχουν ανταλλάξει προτάσεις για τον περιορισμό της έντασης και την επαναλειτουργία της κρίσιμης θαλάσσιας διαδρομής.
Ωστόσο, σύμφωνα με το Reuters, ο Τραμπ απέρριψε την τελευταία ιρανική πρόταση, στοιχείο που καταδεικνύει ότι οι συνομιλίες δεν έχουν ακόμη οδηγήσει σε ουσιαστική συμφωνία.
Το πυρηνικό πρόγραμμα παραμένει αγκάθι
Πέρα από το ζήτημα της ναυσιπλοΐας, σοβαρές διαφορές καταγράφονται και γύρω από το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.
Η Τεχεράνη επιμένει στο δικαίωμά της να συνεχίσει τον εμπλουτισμό ουρανίου και να διατηρήσει πυρηνικό υλικό, ενώ η αμερικανική πλευρά ζητεί ουσιαστικούς περιορισμούς.
Οι διαφωνίες αυτές δυσχεραίνουν τη διαμόρφωση μιας ευρύτερης συμφωνίας ασφάλειας.
Η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα ως σημαντική απειλή, ενώ το Ιράν απορρίπτει τις κατηγορίες ότι επιδιώκει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.
Η επίτευξη συμφωνίας προϋποθέτει επομένως διευθετήσεις τόσο στο ζήτημα των πυρηνικών δραστηριοτήτων όσο και στο πλαίσιο των περιφερειακών εγγυήσεων ασφαλείας.
Νέες κυρώσεις σε 17 πλοία του σκιώδους στόλου
Παρά τις διπλωματικές επαφές, η αμερικανική κυβέρνηση εντείνει την οικονομική πίεση στην Τεχεράνη.
Στις 8 Οκτωβρίου, το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών ανακοίνωσε νέες κυρώσεις εναντίον δικτύων μεταφοράς ιρανικού πετρελαίου και πετροχημικών προϊόντων.
Στο πακέτο περιλαμβάνονται 17 πλοία που οι αμερικανικές αρχές συνδέουν με τη λειτουργία του λεγόμενου σκιώδους στόλου του Ιράν.
Στόχος των κυρώσεων είναι ο περιορισμός των οικονομικών πόρων που, σύμφωνα με την Ουάσιγκτον, χρησιμοποιούνται για τη χρηματοδότηση στρατιωτικών δραστηριοτήτων, πυραυλικών προγραμμάτων και οργανισμών που συνδέονται με τους Φρουρούς της Επανάστασης.
Η ταυτόχρονη χρήση διπλωματίας και κυρώσεων αναδεικνύει τη διττή αμερικανική προσέγγιση: αναζήτηση συμφωνίας από τη μία πλευρά, διατήρηση ισχυρών μοχλών πίεσης από την άλλη.
Το πετρέλαιο αντιδρά στις δηλώσεις Τραμπ
Οι αναφορές του Αμερικανού προέδρου σε διαπραγματεύσεις και αποφυγή νέας στρατιωτικής δράσης συνέβαλαν στη μείωση των τιμών του πετρελαίου κατά την πρωινή συνεδρίαση της 9ης Οκτωβρίου.
Σύμφωνα με το Reuters, το Brent υποχώρησε κοντά στα 103 δολάρια το βαρέλι, καθώς οι αγορές αξιολόγησαν θετικά το ενδεχόμενο περιορισμού της στρατιωτικής έντασης.
Η αποκλιμάκωση, ωστόσο, παραμένει εύθραυστη. Οι πολεμικές επιχειρήσεις στην Υεμένη, η αστάθεια στον Περσικό Κόλπο και οι κίνδυνοι για τις ενεργειακές εγκαταστάσεις εξακολουθούν να δημιουργούν σοβαρές πιέσεις.
Η εσωτερική πολιτική διάσταση στις ΗΠΑ
Η ανακοίνωση Τραμπ πραγματοποιείται λιγότερο από έναν μήνα πριν από τις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές.
Η αύξηση των τιμών της ενέργειας και το οικονομικό κόστος της αντιπαράθεσης με το Ιράν έχουν καταστεί σημαντικά ζητήματα στην εσωτερική πολιτική συζήτηση.
Σύμφωνα με δημοσκόπηση Reuters/Ipsos που επικαλείται το πρακτορείο, το 60% των ερωτηθέντων αποδοκιμάζει τον χειρισμό της κατάστασης από τον Τραμπ.
Η χρονική σύμπτωση της διπλωματικής πρωτοβουλίας με την εκλογική περίοδο προσδίδει πρόσθετη πολιτική διάσταση στις εξελίξεις, χωρίς να αρκεί για να τεκμηριώσει ότι η συγκεκριμένη απόφαση υπαγορεύτηκε αποκλειστικά από εκλογικούς υπολογισμούς.
Η Μέση Ανατολή σε κρίσιμο σταυροδρόμι
Η πιθανότητα περιορισμού της αμερικανοϊρανικής αντιπαράθεσης θα μπορούσε να επηρεάσει σημαντικά τις ευρύτερες γεωπολιτικές ισορροπίες.
Μια συμφωνία για τα Στενά του Ορμούζ θα συνέβαλλε στη βελτίωση της ασφάλειας των ενεργειακών μεταφορών, ενώ ενδεχόμενη αποτυχία των συνομιλιών θα διατηρούσε τον κίνδυνο νέας κλιμάκωσης.
Το ερώτημα είναι εάν το χρονικό περιθώριο που δημιουργεί η αμερικανική απόφαση θα αξιοποιηθεί για ουσιαστικές διαπραγματεύσεις ή εάν η σύγκρουση θα εισέλθει σε νέα φάση μετά τις εκλογές.
Η αποφυγή άμεσης στρατιωτικής δράσης δεν ισοδυναμεί με ειρηνευτική συμφωνία. Το κρίσιμο στοιχείο θα είναι η επίτευξη συγκεκριμένων δεσμεύσεων για τη ναυσιπλοΐα, το πυρηνικό πρόγραμμα και την περιφερειακή ασφάλεια.
Αναλύσεις
Financial Times: Ενεργοποιείται η αμυντική συμμαχία Τουρκίας–Πακιστάν–Σαουδικής Αραβίας! Ο πόλεμος στην Υεμένη αλλάζει τις ισορροπίες
Σε φάση επιχειρησιακής ενεργοποίησης περνά η τριμερής αμυντική συμφωνία Τουρκίας, Πακιστάν και Σαουδικής Αραβίας, σύμφωνα με τους Financial Times. Η κλιμάκωση των επιθέσεων των Χούθι κατά σαουδαραβικών στόχων κινητοποιεί τον νέο μηχανισμό συλλογικής άμυνας, με την Άγκυρα να εξετάζει συνδρομή σε αεράμυνα και ηλεκτρονικό πόλεμο. Ο Χακάν Φιντάν αποκλείει, προς το παρόν, την τουρκική συμμετοχή σε επιθετικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Υεμένη.
Νέα δεδομένα στην αρχιτεκτονική ασφαλείας της Μέσης Ανατολής δημιουργεί η ενεργοποίηση της αμυντικής συμφωνίας που συνδέει την Τουρκία, το Πακιστάν και τη Σαουδική Αραβία.
Σύμφωνα με δημοσίευμα των Financial Times της 7ης Οκτωβρίου 2026, οι τρεις χώρες ενεργοποίησαν για πρώτη φορά τον μηχανισμό αμοιβαίας άμυνας που συμφωνήθηκε τον Αύγουστο, μετά την κλιμάκωση των επιθέσεων εναντίον σαουδαραβικών στόχων.
Η συμφωνία, γνωστή ως Mecca Joint Defence Agreement, προβλέπει ότι επίθεση εναντίον ενός εκ των συμμετεχόντων μπορεί να αντιμετωπιστεί ως επίθεση εναντίον όλων.
Η διατύπωση αυτή παραπέμπει στη λογική της συλλογικής άμυνας που εφαρμόζει το ΝΑΤΟ, χωρίς όμως να σημαίνει ότι ο νέος μηχανισμός διαθέτει την ίδια οργανωτική δομή και τις ίδιες επιχειρησιακές δυνατότητες.
Η Σαουδική Αραβία ζητά ενίσχυση της άμυνάς της
Οι επιθέσεις των Χούθι κατά αεροδρομίων, στρατιωτικών εγκαταστάσεων και άλλων υποδομών της Σαουδικής Αραβίας έχουν αυξήσει την ανάγκη προστασίας κρίσιμων στόχων.
Το Ριάντ επιχειρεί να περιορίσει την απειλή των πυραύλων και των μη επανδρωμένων αεροσκαφών, διατηρώντας παράλληλα την υποστήριξή του στις δυνάμεις της διεθνώς αναγνωρισμένης κυβέρνησης της Υεμένης.
Η νέα τριμερής συμφωνία προσφέρει στη Σαουδική Αραβία ένα πρόσθετο πλαίσιο στρατιωτικής συνεργασίας, πέρα από τις παραδοσιακές αμυντικές σχέσεις της με τις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες δυτικές χώρες.
Φιντάν: Αμυντική υποστήριξη, όχι επιθετικές επιχειρήσεις
Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν διευκρίνισε, σύμφωνα με το Reuters, ότι η Άγκυρα εξετάζει τρόπους συνδρομής στην άμυνα της Σαουδικής Αραβίας, αλλά δεν σχεδιάζει συμμετοχή τουρκικών στρατευμάτων σε επιθετικές επιχειρήσεις εναντίον των Χούθι.
Η πιθανή τουρκική συμβολή επικεντρώνεται σε τεχνική υποστήριξη, συστήματα αεράμυνας και δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου.
Παράλληλα, εξετάζεται συνεργασία για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στην Ερυθρά Θάλασσα, η οποία έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία λόγω των επιθέσεων σε εμπορικά πλοία και της έντασης γύρω από τα Στενά Μπαμπ ελ Μαντέμπ.
Σημειώνεται ότι η πλήρης κοινοβουλευτική επικύρωση της συμφωνίας από την Τουρκία παραμένει σε εκκρεμότητα. Συνεπώς, πρέπει να διακρίνεται η πολιτική ενεργοποίηση του μηχανισμού από την πραγματική ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων.
Ο στρατιωτικός ρόλος του Πακιστάν
Το Πακιστάν διαθέτει μακροχρόνιους δεσμούς στρατιωτικής συνεργασίας με τη Σαουδική Αραβία και σημαντικές δυνατότητες σε προσωπικό, αεροπορικά μέσα και στρατιωτική εκπαίδευση.
Η συμμετοχή του στη νέα τριμερή συμφωνία προσδίδει πρόσθετο βάρος στον μηχανισμό ασφαλείας που επιδιώκει να αναπτύξει το Ριάντ.
Οι Financial Times αναφέρουν ότι το Ισλαμαμπάν είχε ήδη αναπτύξει αεροπορικά μέσα στη Σαουδική Αραβία τον Απρίλιο, αλλά οι πλήρεις επιχειρησιακές λεπτομέρειες της τρέχουσας συνδρομής δεν έχουν δημοσιοποιηθεί.
Επομένως, οι αναφορές περί άμεσης πακιστανικής συμμετοχής σε συγκεκριμένους βομβαρδισμούς της Υεμένης δεν πρέπει να θεωρούνται επιβεβαιωμένες χωρίς πρόσθετα στοιχεία.
Η Τουρκία επιδιώκει μεγαλύτερο ρόλο στον Κόλπο
Η συμμετοχή της Άγκυρας στον τριμερή μηχανισμό αντανακλά την προσπάθειά της να ενισχύσει την παρουσία της στις δομές ασφαλείας του Κόλπου.
Η Τουρκία διαθέτει σημαντική αμυντική βιομηχανία, εμπειρία στην ανάπτυξη μη επανδρωμένων συστημάτων και τεχνογνωσία στον ηλεκτρονικό πόλεμο.
Για τη Σαουδική Αραβία, αυτές οι δυνατότητες μπορούν να αποτελέσουν χρήσιμη συμπληρωματική υποστήριξη στην αντιμετώπιση πυραυλικών επιθέσεων και επιθέσεων με drones.
Παράλληλα, η συνεργασία με το Πακιστάν διευρύνει το γεωγραφικό αποτύπωμα του νέου αμυντικού σχήματος, συνδέοντας τη Μέση Ανατολή με τη Νότια Ασία.
Νέα περιφερειακή εξίσωση
Η ενεργοποίηση της συμφωνίας συνιστά αξιοσημείωτη εξέλιξη, καθώς τρεις μεγάλες περιφερειακές δυνάμεις επιχειρούν να αναπτύξουν έναν κοινό μηχανισμό αντιμετώπισης απειλών.
Το εγχείρημα, ωστόσο, βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο.
Η πραγματική αποτελεσματικότητά του θα κριθεί από τον επιχειρησιακό συντονισμό, τις δυνατότητες ταχείας ανάπτυξης μέσων, την πολιτική βούληση των συμμετεχόντων και την ικανότητα αποτροπής νέων επιθέσεων.
Η εξέλιξη παρουσιάζει ενδιαφέρον και για την Ελλάδα, καθώς η ενίσχυση του στρατιωτικού αποτυπώματος της Τουρκίας στον Κόλπο μπορεί να επηρεάσει τις ευρύτερες περιφερειακές συνεργασίες και τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο.
-
Αναλύσεις3 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO3 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας