Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Το έλλειμμα του 2009, η μεγάλη έκπληξη και μεγάλοι υπεύθυνοι-σύμβουλοι του ΓΑΠ!!!

Δημοσιεύτηκε στις

Γράφουν: ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΛΛΙΣ, ΕΛΕΝΗ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ

Ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου με τον πρόεδρο του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ σε συνεδρίαση του Eurogroup, στις Βρυξέλλες, την 1η Δεκεμβρίου
Στις 19 Οκτωβρίου 2009, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου ταξιδεύει στο Λουξεμβούργο για να συμμετάσχει στο πρώτο του Eurogroup ως υπουργός Οικονομικών. Λόγω της αλλαγής κυβέρνησης, η Ελλάδα δεν είναι στην ατζέντα, παρότι η προθεσμία για την παρουσίαση δημοσιονομικών μέτρων απέχει μόλις οκτώ ημέρες. Η συνάντηση, λόγω απεργίας γαλακτοπαραγωγών, λαμβάνει χώρα σε έναν πύργο εκτός της πόλης και ξεκινάει με καθυστέρηση.
Στη συνεδρίαση, ο κ. Παπακωνσταντίνου αναφέρει ότι η κυβέρνησή του είχε λάβει ψήφο εμπιστοσύνης μόλις το προηγούμενο βράδυ, εξηγεί τις επιπτώσεις της διεθνούς κρίσης στη χώρα και μετά φτάνει στο διά ταύτα: ενημερώνει τους ομολόγους του ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα της Ελληνικής Δημοκρατίας για το 2009 δεν θα είναι 6% του ΑΕΠ –όπως πρόεβλεπε το σημείωμα που είχε στείλει μόλις 17 ημέρες νωρίτερα στην Κομισιόν η κυβέρνηση Καραμανλή– αλλά 12,5% του ΑΕΠ.


Οπως αναφέρει στην «Κ» ο πρώην υπουργός, έδωσε τρεις εξηγήσεις γι’ αυτή τη μεγάλη απόκλιση. «Είπα ότι ήταν προϊόν του οικονομικού κύκλου –δηλαδή της βαθύτερης του αναμενομένου ύφεσης–, του εκλογικού κύκλου –οι δύο εκλογές σήμαιναν αυξημένες δαπάνες, αλλά και χαλάρωση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού– αλλά και ενός φαινομένου μη καταγραφής. Δεν έδωσα λεπτομέρειες».


Τρομοκρατήθηκαν


Η σημασία της ανακοίνωσης δεν γίνεται άμεσα αισθητή. Μετά τον Ελληνα υπουργό μιλάει ο επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων Χοακίν Αλμούνια, ο οποίος αναφέρει ότι ούτως ή άλλως η Eurostat είχε θέσει υπό αμφισβήτηση τα ελληνικά στοιχεία και ότι θα δώσει εντολή για εις βάθος έρευνα της υπόθεσης. Μόνο ο πρόεδρος της ΕΚΤ Ζαν-Κλοντ Τρισέ, σύμφωνα με τον κ. Παπακωνσταντίνου, αναφέρει ότι το εύρος της μη καταγραφής αποτελεί πρόβλημα που ξεφεύγει από τα ελληνικά σύνορα. Ο Τόμας Βίζερ, ο Αυστριακός πρόεδρος του Euro Working Group, που ήταν παρών στη συνεδρίαση, δηλώνει στην «Κ» ότι στο άκουσμα αυτών των αριθμών από το στόμα του καινούργιου Ελληνα υπουργού «οι υπόλοιποι υπουργοί τρομοκρατήθηκαν. Ομως εκείνη τη στιγμή δεν είχαμε ιδέα ότι οι συνέπειες θα ήταν τόσο συστημικές».


Το ίδιο βράδυ, στη συνέντευξη Τύπου που παραχωρεί, ο πρόεδρος του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ υιοθετεί ένα πιο σκληρό τόνο. «Το παιχνίδι τέλειωσε. Χρειαζόμαστε σοβαρά στατιστικά στοιχεία», τονίζει ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου. Την επόμενη μέρα, στο περιθώριο του Ecofin, o κ. Αλμούνια έχει συνομιλία με τον κ. Παπακωνσταντίνου, στον οποίο μεταφέρει την πίεση που νιώθει και ο ίδιος, ως επόπτης των εθνικών στατιστικών του κρατών – μελών.


Η δήλωση Γιουνκέρ προκάλεσε αίσθηση και έστρεψε για πρώτη φορά τα ανακριτικά φώτα της διεθνούς δημοσιότητας πάνω στην Ελλάδα. Από πολλές απόψεις, ήταν η πρώτη σκηνή του σίριαλ τρόμου που θα τιτλοφορείτο «Η ελληνική κρίση». «Δεν θυμάμαι λεπτομερώς τι σκεφτόμουν εκείνη την ημέρα και δεν ήταν η μοναδική ημέρα που ήμουν θυμωμένος», είχε πει για εκείνη τη μέρα ο κ. Γιουνκέρ, μιλώντας στους «Νέους Φακέλους». Ο υποψήφιος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, σήμερα, για την προεδρία της Κομισιόν είχε προσθέσει, εξηγώντας τον αυστηρό του τόνο, πως «δεν ήταν έκπληξη ότι το έλλειμμα ήταν υψηλότερο από όσο γνωρίζαμε, αλλά ήταν δυσθεώρητα υψηλότερο» και «μέχρι τότε πάντα μας δίνονταν στοιχεία που δεν αντιστοιχούσαν στην πραγματικότητα».


«Ολοι φταίνε…»


Πάντως, ο διευθυντής του οικονομικού ινστιτούτου Μπρούγκελ στις Βρυξέλλες Ζαν Πιζανί υποστηρίζει ότι ευθύνες έχουν και οι Ευρωπαίοι: «Ολοι φταίνε γι’ αυτό. Οταν η Eurostat πρότεινε να στείλει αποστολή στην Αθήνα για να κοιτάξει από κοντά τα στοιχεία, η Γαλλία και η Γερμανία αρνήθηκαν, ακριβώς γιατί δεν ήθελαν η Eurostat να αποκτήσει περισσότερη δύναμη που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον τους στο μέλλον».


Μεταξύ της 20ής Οκτωβρίου του 2009 και του Ιανουαρίου του 2010, η κρίση δεν είχε εκδηλωθεί πλήρως. Στο διάστημα αυτό, παρά τα πολλαπλά σήματα από τις αγορές, η κυβέρνηση Παπανδρέου αδράνησε. Για πολλούς, αυτή η αδράνεια ήταν που οδήγησε τη χώρα στον γκρεμό και στην τρόικα.


Μπορούσε όμως η νέα κυβέρνηση πραγματικά να αποτρέψει τον αποκλεισμό της Ελλάδας από τις διεθνείς αγορές, ακόμα κι αν επέβαλλε άμεσα δραστικά μέτρα λιτότητας; Και γιατί καθυστέρησε τόσο πολύ να δράσει; Για να απαντηθούν τα ερωτήματα, πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή της θητείας της τελευταίας μονοκομματικής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Οταν δύο υπουργοί θέλουν γραφείο με θέα στην πλατεία…
Το βράδυ της Κυριακής 4ης Οκτωβρίου 2009, ο Γιώργος Παπανδρέου φτάνει στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ στην Ιπποκράτους. Το μαζεμένο πλήθος τον υποδέχεται με σημαίες, κόρνες και καπνογόνα. Εχει μόλις κερδίσει πανηγυρικά με 43,9% των ψήφων, 10 μονάδες μπροστά από τη Νέα Δημοκρατία. Τα ένα πράγμα που σίγουρα ξέρει όσον αφορά την οικονομία είναι ότι το έλλειμμα έχει τάση να φτάσει σε διψήφιο νούμερο στο τέλος της χρονιάς – όπως τον έχει ενημερώσει προεκλογικά ο κεντρικός τραπεζίτης της χώρας Γ. Προβόπουλος. Λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές, μιλώντας σε στενό κύκλο, έλεγε ότι «η καλύτερη λύση, όπως μου λένε και διάσημοι Αμερικανοί οικονομολόγοι, θα ήταν να σβήσουμε μονομερώς το χρέος μας. Αλλά αυτά δεν γίνονται βέβαια».


Τρεις μέρες αργότερα, στο κτίριο του πιο σημαντικού υπουργείου εκείνη τη συγκυρία, έχει ξεσπάσει αντιπαράθεση μεταξύ Γ. Παπακωνσταντίνου και Λούκας Κατσέλη για το ποιος θα έχει το καλύτερο γραφείο με θέα στο Σύνταγμα. Είναι ακόμη ασαφές ποιος θα έχει το πάνω χέρι στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης. Ενώ ο κ. Παπακωνσταντίνου ενημερώνει ότι η παράδοση θα γίνει σε αυτόν, την ίδια στιγμή, οι άνθρωποι της κ. Κατσέλη, όπως θυμάται ο απερχόμενος υπουργός Γ. Παπαθανασίου, έχουν μπει στο υπουργικό γραφείο με σκοπό να εγκατασταθούν. Τελικά και οι δύο υπουργοί αποκτούν γραφείο με θέα στην πλατεία. Είναι μία σολομώντειος λύση, που είναι εμβληματική της διάστασης απόψεων στην οικονομική πολιτική που θα ταλανίσει την κυβέρνηση τους ερχόμενους μήνες.


Την επόμενη μέρα ο κ. Παπακωνσταντίνου, μαζί με τον υφυπουργό του, Φίλιππο Σαχινίδη, ξεκινούν καθημερινές οκτάωρες συναντήσεις με τα στελέχη του υπουργείου για να απαντήσουν το πλέον βασικό ερώτημα: Ποιος ξοδεύει τι στο ελληνικό Δημόσιο. Στη μεγάλη αίθουσα συσκέψεων, όπου δεσπόζουν οι φωτογραφίες όλων των προκατόχων του, ο νέος υπουργός ανακαλύπτει καθημερινά δυσάρεστες εκπλήξεις και παραλείψεις. Κάθε απόγευμα κάνει την ίδια ερώτηση: «Αυτά είναι παιδιά;» –εννοώντας αν έχουν αναφερθεί όλες οι τρύπες– και κάθε φορά σηκώνεται ένα χέρι: «Ξέρετε, υπάρχει αυτό το κενό 100 – 200 εκατ.», που δεν εγγράφονται ή υπο-εκτιμώνται, «μία άσπρη τρύπα στα ασφαλιστικά ταμεία, που ανεβοκατεβαίνει κατά το δοκούν, ύποπτοι δείκτες μεταβλητότητας», «700 εκατ. στο ταμείο ασφαλισμένων της ΔΕΗ (εγγράφονταν μόνο στον λογαριασμό αποκρατικοποιήσεων, όχι στον προϋπολογισμό)»… «Κάθε μέρα που περνούσε έβγαιναν σκελετοί από το ντουλάπι», θυμάται ο τότε υπουργός.


«Καμπανάκι»


Στις 9 Οκτωβρίου, τρεις μέρες μετά μία πρώτη συνάντηση, παρόντος του πρωθυπουργού και της κ. Κατσέλη, στην οποία ο κ. Προβόπουλος αποκαλύπτει ότι το ταμειακό έλλειμμα του εννεαμήνου είναι ήδη διψήφιο, ο κ. Παπακωνσταντίνου συναντάται ξανά με τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος. Αμέσως μετά τη νέα αυτή συνάντηση, στην οποία συμμετέχει και ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Φίλιππος Σαχινίδης, o κ. Προβόπουλος, κατόπιν συνεννόησης, προβαίνει στη γνωστή δήλωση ότι «με τη δυναμική που έχει αναπτύξει», το έλλειμμα «θα φτάσει, εάν δεν ξεπεράσει, το 12% του ΑΕΠ». Ο λόγος της δήλωσης, σημειώνει στην «Κ» ο κ. Προβόπουλος, «ήταν για να ηχήσει ένα “καμπανάκι” στην κυβέρνηση και να το αξιοποιήσει έτσι ώστε να απεμπλακεί από τις προεκλογικές της δεσμεύσεις. Κάτι που, δυστυχώς, δεν έγινε», συμπληρώνει.


Ετσι, το «καμπανάκι» και o δημοσιονομικός εκτροχιασμός επί Ν.Δ., αντί να γίνουν o άξονας της στροφής προς ένα φιλόδοξο πρόγραμμα εξυγίανσης των δημοσίων οικονομικών, εντάσσονται σε μία παραδοσιακή στρατηγική μεγιστοποίησης της ευθύνης της προηγούμενης κυβέρνησης. Ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών υποτιμούν την υπονόμευση της ευρωπαϊκής εμπιστοσύνης προς τις ελληνικές αρχές που είχε προκαλέσει η απογραφή του 2004. Η εμπιστοσύνη αυτή, με τις δικές τους αποκαλύψεις, καταρρέει ολοσχερώς.
Πολιτική αντιδικία για το διψήφιο νούμερο
Εκείνη την περίοδο από την πλευρά της Ν.Δ. αναφερόταν ότι το έλλειμμα φούσκωσε προκειμένου να είναι πιο εύκολο για το ΠΑΣΟΚ να πάρει κάποια μέτρα και συγχρόνως να ρίξει το φταίξιμο στην κυβέρνηση Καραμανλή. Για τον Παπακωνσταντίνου αυτό δεν ισχύει. «Θα ήτανε αυτοπυροβολισμός» λέει. «Θα μπορούσαμε να κάνουμε και μία πολιτική λίγο πιο χαλαρή αν θέλετε, με ένα έλλειμμα 10%». Για τον προκάτοχό του Γ. Παπαθανασίου ήταν πολιτική απόφαση «να τα φορτώσεις όλα σε μια χρονιά για να ξεκινήσεις καλύτερα την επόμενη ώστε να μη χρειάζεται να κάνεις κάτι για να μειωθεί το έλλειμμα».


Οι τελευταίες εβδομάδες του Δημήτρη Τζαννίνη ως προέδρου του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων, μέχρι την αντικατάστασή του στις 26 Οκτωβρίου από τον Γιώργο Ζανιά, ήταν ιδιαίτερα δυσάρεστες. Οπως εξιστορεί στην «Κ», την πρώτη εβδομάδα της νέας κυβέρνησης υπεβλήθη σε «ανάκριση» από τον Γ. Παπακωνσταντίνου και τον Φ. Σαχινίδη και στη συνέχεια αντιμετωπιζόταν με διαρκή καχυποψία. Στην πρώτη του συνάντηση με τη νέα πολιτική ηγεσία, όπως λέει, τον ρωτούσαν περισσότερο για το έλλειμμα του 2008 (το οποίο είχε προ ημερών αναθεωρηθεί «ελαφρώς» προς τα πάνω) παρά για την τρέχουσα χρονιά. «Προσπάθησα να τους πω ότι δεν είναι αυτό το κρίσιμο θέμα και ότι αν δεν ανακοινώσουν τα μέτρα που ανέμενε η Κομισιόν ώς τις 27 Οκτωβρίου, θα μπαίναμε σε καθεστώς σκληρής επιτήρησης. Η απάντηση του υπουργού ήταν ότι ίσως αυτό συμφέρει».


Σύμφωνα με τον κ. Τζαννίνη, ο κ. Παπακωνσταντίνου διακατεχόταν από υπερβολική εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορούσε τη διαχείριση των Ευρωπαίων εταίρων, αλλά και των αγορών. Η Ντόρα Μπακογιάννη παρατηρεί ότι η πρώτη εμφάνιση του νέου υπουργού στο Eurogroup ήταν «σαν να μιλά για το εκτελεστικό γραφείο του ΠΑΣΟΚ». «Είπε ότι η Ν.Δ. έδινε ψεύτικα στοιχεία, αλλά παρ’ όλα αυτά θα τηρήσουμε όσα έχουμε υποσχεθεί και θα δώσουμε λεφτά», σημειώνει η πρώην υπουργός Εξωτερικών.


Σύμφωνα με μία μαρτυρία, ο κ. Παπακωνσταντίνου χαρακτήρισε «πολιτική απόφαση» την ανακοίνωση διψήφιου ελλείμματος για το 2009. Οταν ο συγκεκριμένος συνομιλητής επιχείρησε να τον αποτρέψει, λέγοντας ότι η αντίδραση των αγορών θα ήταν τιμωρητική, ο υπουργός δεν έδειξε να πτοείται. Σε νέα επικοινωνία τους κάποιες εβδομάδες αργότερα, αφού είχε γίνει η ανακοίνωση των νέων στοιχείων στο Eurogroup, o κ. Παπακωνσταντίνου ανέφερε τη μη αύξηση των spreads ως απόδειξη ότι είχε δίκιο να μην ανησυχεί. Ο κ. Παπακωνσταντίνου απαντά ότι αν χρησιμοποίησε τη φράση «πολιτική απόφαση», αναφερόταν στη βούληση μη περαιτέρω απόκρυψης της στατιστικής πραγματικότητας.


Η πρόβλεψη και τα στοιχεία


Ο Μανώλης Κοντοπυράκης, τελευταίος επικεφαλής της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, έχει καταγγείλει ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου τον υποχρέωσε δύο φορές να αλλάξει το έλλειμμα του 2009, καθώς εξέταζε διαφορετικά σενάρια για το τι θα στείλει στην Ευρώπη ως πρόβλεψη για το έτος (η πρόβλεψη ήταν τότε ευθύνη του υπουργού). Ο κ. Παπακωνσταντίνου θυμάται ότι τότε είχε καλέσει τον Μ. Κοντοπυράκη στο γραφείο του και τον είχε ρωτήσει: «Πώς είναι δυνατόν να έχει στείλει η χώρα έλλειμμα 6% πρόβλεψη του χρόνου όταν τα ταμειακά στοιχεία δείχνουνε ότι είμαστε ήδη στο 10%;». Σε κάθε περίπτωση, αρνείται κατηγορηματικά ότι του ζήτησε να αλλάξει οτιδήποτε.


Παρότι οι πιο τραβηγμένες θεωρίες περί «φουσκώματος» του ελλείμματος του 2009 από τη νέα κυβέρνηση δεν ευσταθούν –το έργο, άλλωστε της νέας, ανεξάρτητης Ελληνικής Στατιστικής Αρχής εγκρίθηκε χωρίς τους παραδοσιακούς αστερίσκους από τη Eurostat– η μομφή της χαλαρής διαχείρισης τους τελευταίους τρεις μήνες του 2009 έχει μία βάση. Για παράδειγμα, το ΠΑΣΟΚ κατήργησε την τακτοποίηση των ημιυπαίθριων (ο κ. Παπακωνσταντίνου εξηγεί την απόφαση αναφέροντας τα πενιχρά έσοδα, αλλά ήταν πενιχρά γιατί το κόμμα του έχει δεσμευθεί προεκλογικά να καταργήσει το μέτρο), ενώ δεν εισέπραξε το ΕΤΑΚ του 2009. Ακόμα και η έκτακτη εισφορά στις κερδοφόρες επιχειρήσεις, που απέφερε ένα δισ. ευρώ για το 2009, επιχειρήθηκε να καταμετρηθεί το 2010.
Χωρισμένη σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ
Η ανακοίνωση του εξωφρενικού ελλείμματος και οι εξαγγελίες του νέου υπουργού Οικονομικών για ένα νέο ξεκίνημα δημιουργούν προσδοκίες στις διεθνείς αγορές ότι η Ελλάδα επιτέλους προτίθεται να αναλάβει δράση. Τα spreads παραμένουν σε χαμηλά επίπεδα. Ο Γιώργος Παπανδρέου ταξιδεύει στις Βρυξέλλες στα τέλη Οκτωβρίου και γίνεται δεκτός θετικά από τους ομολόγους του, οι οποίοι στηρίζουν την πρόθεσή του να καταπιαστεί με τα βαθύτερα αίτια του ελληνικού προβλήματος, όχι μόνο με το άμεσο, οξύ δημοσιονομικό σύμπτωμα. Ο μόνος που τονίζει την ανάγκη άμεσης μείωσης μισθών και συντάξεων είναι ο επικεφαλής της ΕΚΤ Ζαν-Κλοντ Τρισέ.


Εξαιτίας της περιορισμένης αντίδρασης, τα περισσότερα μέλη του υπουργικού συμβουλίου δεν αντιλαμβάνονται το κρίσιμο των περιστάσεων και ότι δεν θα μπορέσουν να υλοποιήσουν αυτά που υπόσχονταν λίγες μόλις μέρες πριν σε μπαλκόνια, τηλεοπτικά παράθυρα και ομιλίες. Ακόμα και το πάγωμα μισθών πάνω από 2.000 ευρώ στο Δημόσιο θα σταθεί αφορμή για έντονες συζητήσεις για το αν αφορά μεικτές ή καθαρές αποδοχές.


Είναι σαφές από νωρίς ότι η κυβέρνηση είναι διχασμένη. Του ενός στρατοπέδου –πλειοψηφικού τόσο στο υπουργικό συμβούλιο όσο και στο κόμμα– ηγείται η βασική προεκλογική οικονομική σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου και υπουργός Οικονομίας, Λούκα Κατσέλη. Υπέρμαχος της ήπιας προσαρμογής, στηρίζει την άποψη ότι πρέπει οι προεκλογικές δεσμεύσεις να τηρηθούν. Στην αντίπερα όχθη, ο υπουργός και ο υφυπουργός Οικονομικών, που γνωρίζουν καλύτερα από κάθε άλλον την οικονομική κατάσταση της χώρας και δέχονται τα μηνύματα από την Ευρώπη και τις αγορές, πιέζουν για ταχύτερη δημοσιονομική προσαρμογή. Το οικονομικό γραφείο του πρωθυπουργού, με επικεφαλής τον Ηρακλή Πολεμαρχάκη, είναι σαφώς υπέρ της δεύτερης γραμμής, αλλά του λείπει η πολιτική πυγμή. Ο κ. Παπανδρέου παραμένει διχασμένος.


«Είχαμε στην πραγματικότητα χωριστεί σε δύο στρατόπεδα από την πρώτη κιόλας στιγμή», λέει ο τότε υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Ραγκούσης. Οι πρώτες αντιδράσεις για την έμφαση στη δημοσιονομική προσαρμογή, που προτείνουν Παπακωνσταντίνου και Σαχινίδης, είναι ξαφνιάσματος, έκπληξης, δυσπιστίας. Το υπουργικό συμβούλιο αποφασίζει ότι είναι σημαντικό να μην καταστεί αναξιόπιστη η κυβέρνηση από την πρώτη κιόλας μέρα, αλλά και ο πρωθυπουργός προσωπικά: «Δηλαδή άλλα να έχει πει πριν από λίγες εβδομάδες, άλλα να κάνει τις αμέσως επόμενες», λέει ο τότε υπουργός Εσωτερικών. Ο Χρ. Παπουτσής αντιτάσσεται σθεναρά σε οποιαδήποτε περικοπή επιδομάτων και «ελάχιστοι είναι αυτοί που τότε καταλαβαίνουν ότι αν αναγκάζονταν να πάρουν μέτρα αργότερα, η αξιοπιστία θα χανόταν με πολύ χειρότερο τρόπο καθώς πια θα ήταν αποτέλεσμα αποτυχίας της δικής τους πολιτικής και δεν θα λαμβανόταν ως αποτέλεσμα κακής διαχείρισης της προηγούμενης κυβέρνησης», λέει ο κ. Ραγκούσης.


Η κ. Κατσέλη εμμένει και σήμερα ότι οι περικοπές μισθών και συντάξεων ήταν η λάθος επιλογή. Οπως δηλώνει στην «Κ», υπήρχε άλλος δρόμος: «Μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης, από την οποία εξοικονομήσαμε ένα δισ. ευρώ το 2010, αυστηρός ηλεκτρονικός έλεγχος των προμηθειών γενικότερα, εξυγίανση των οικονομικών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Και πλήρης αναδιοργάνωση της φορολογικής διοίκησης και διεύρυνση της φορολογικής βάσης».


«Δεν τολμούσαμε»


Ωστόσο, όπως δηλώνει στην «Κ» ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παπανδρέου, Θεόδωρος Πάγκαλος, που συμμετείχε την περίοδο εκείνη σε μία ολιγομελή ομάδα εργασίας με τον πρωθυπουργό και το οικονομικό επιτελείο, δεν νοούνται πραγματικές περικοπές χωρίς να αγγιχθούν οι μισθοί και οι συντάξεις, που είναι το «σημαντικότερο μέρος» της κρατικής δαπάνης. Προεκλογικά «δεν τολμούσαμε να μιλήσουμε για πάγωμα», παραδέχεται σήμερα ο κ. Πάγκαλος, σημειώνοντας ότι «αν το λέγαμε μαζί με τον Καραμανλή, ίσως να προϊδέαζε τον κόσμο». Την εμμονή, ακόμα και μετεκλογικά, στην περιστολή μόνο της μη μισθολογικής «σπατάλης» και στην πάταξη της φοροδιαφυγής, ο κ. Πάγκαλος την αποδίδει στην επιρροή της Αριστεράς στις τάξεις του ΠΑΣΟΚ, «που έχει καταστρέψει αυτόν τον τόπο». «Η παράδοση της Αριστεράς λέει ότι θα πλήξουμε τη φοροδιαφυγή, τους έχοντες και τους κατέχοντες. Τους έχοντες όμως είναι δύσκολο να τους πλήξεις και παίρνει πολύ χρόνο».


Το τελικό σχέδιο του προϋπολογισμού (20 Νοεμβρίου) προβλέπει μείωση του ελλείμματος του 2010 από 12,5% σε 9,5% του ΑΕΠ. Μέρος της προσαρμογής οφείλεται στη μη επανάληψη εφάπαξ δαπανών (προς την Ολυμπιακή Αεροπορία, για τις εκλογές και –κυρίως– για χρέη νοσοκομείων). Παράλληλα, η κυβέρνηση μένει πιστή στις προεκλογικές δεσμεύσεις για αύξηση δαπανών 2,5 δισ. ευρώ (επίδομα αλληλεγγύης, δαπάνες Παιδείας), ενώ αυξάνονται και οι αγροτικές συντάξεις. Η εισοδηματική πολιτική προβλέπει αυξήσεις 1,5%, αλλά και περιορισμό υπερωριών και επιτροπών. Το συνολικό κονδύλι για τους μισθούς στο Δημόσιο είναι αυξημένο κατά 2,6% σε σχέση με το 2009 (στο προσχέδιο η αύξηση ήταν 3,5%).


Ο κ. Παπακωνσταντίνου αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να υπάρξει συμπληρωματικός προϋπολογισμός. Την ίδια μέρα, ωστόσο, ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι η κυβέρνηση «υλοποιεί τις προεκλογικές της δεσμεύσεις».


Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αμέσως μετά την κατάθεση του προϋπολογισμού εκφράζει επιφυλάξεις για τα μέτρα που περιέχει. Η μείωση του ελλείμματος με αύξηση φορολογικών εσόδων και ελάχιστη μείωση των δαπανών είναι κάτι που δεν αρέσει στους Ευρωπαίους. Συγχρόνως ο Χ. Αλμούνια αφήνει να εννοηθεί ότι προτείνει να παρθούν πρόσθετα μέτρα για τον προϋπολογισμό.
Καθημερινή

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO8 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός8 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις9 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO9 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO9 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή