Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια των άρθρων
 «Γιατί μια Γιάλτα Β’;», 15 Ιουνίου 2021.
 «Μπάιντεν-Πούτιν, μια Γιάλτα Β’ παρά ένα νέο Βερολίνο», 22 Ιουνίου 2021.
 «Η πολιτική αρχιτεκτονική της νέας Μέσης Ανατολής», 7 Σεπτεμβρίου 2021.
 «Προς την ειρήνη στη Συρία και τον Λίβανο», 28 Σεπτεμβρίου 2021.

Η εφαρμογή των συμπερασμάτων της συνόδου κορυφής ΗΠΑ-Ρωσίας στη Γενεύη (γνωστή ως «Γιάλτα Β’»), της 16ης Ιουνίου 2021, συνεχίζεται. Φαίνεται ότι οι παραχωρήσεις που έκανε η Ουάσιγκτον στη Μόσχα είναι πολύ πιο σημαντικές από ό, τι πιστεύεται. Ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν συνεχίζει να βάζει τον κόσμο σε τάξη όχι μόνο στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, αλλά και στην Αφρική και την Ασία. Ουσιαστικές αλλαγές είναι ήδη ορατές σε τέσσερις μήνες. Σύμφωνα με τη ρωσική παράδοση, τίποτα δεν ανακοινώνεται, αλλά όλα θα αποκαλυφθούν μαζικά όταν τα πράγματα γίνουν μη αναστρέψιμα.

ΟΙ ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΕΣ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΔΕΧΤΕΙ ΤΗΝ ΗΤΤΑ ΤΟΥΣ

Στις αρχές Σεπτεμβρίου 2021, οι Ηνωμένες Πολιτείες άφησαν να εννοηθούν ότι επέτρεψαν στη Χεζμπολάχ να παραβιάσει τους νόμους του εμπάργκο των ΗΠΑ στη Συρία και το Ιράν και να προμηθεύεται ιρανικό καύσιμο μέσω της Συρίας. Στη συνέχεια, η Ιορδανία άνοιξε ξανά τα σύνορά της με τη Συρία. Τέλος, ο αγγλοσαξονικός τύπος ξεκίνησε μια σειρά άρθρων με στόχο την εκκαθάριση του προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ από τα εγκλήματα για τα οποία κατηγορούταν και την αποκατάστασή του. Όλα ξεκίνησαν με ένα άρθρο στο The Observer, την κυριακάτικη έκδοση του The Guardian , με τίτλο «Ο παρίας Άσαντ πουλήθηκε στη Δύση ως κλειδί της ειρήνης στην Εγγύς Ανατολή» («Outcast Assad Sold to the West as Key to Peace in the Middle East») [1].

Το ένα πράγμα οδηγώντας στο άλλο, το Newsweek ανάρτησε ορθά κοφτά τον Σύρο πρόεδρο στο εξώφυλλο κάτω από τον τίτλο: «Επιστρέφει», ακολουθούμενο από τη λεζάντα: «Σε έναν θρίαμβο επί των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Σύρος ηγέτης Μπασάρ αλ Άσαντ ζητά μια θέση στην παγκόσμια σκηνή» [2]. Η ηλεκτρονική έκδοση της εβδομαδιαίας εφημερίδας το κάνει ακόμη πιο λιανά με τη λεζάντα μιας φωτογραφίας που μιλάει για την «υποτιθέμενη» χημική επίθεση στη Γκούτα, όπου οι πρόεδροι των ΗΠΑ και της Γαλλίας, Μπαράκ Ομπάμα και Φρανσουά Ολάντ, είχαν κατηγορήσει ονομαστικά το «εγκληματικό καθεστώς» ότι είχε περάσει την «κόκκινη γραμμή». Αντίο, λοιπόν, στη δεκαετή ρητορική του «Ο Μπασάρ πρέπει να φύγει!».

Η στρατιωτική ήττα που παραδέχτηκε ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν στη Γενεύη τον Ιούνιο αφομοιώνεται τώρα από τον αγγλοσαξονικό Τύπο. Η υπόλοιπη Δύση δεν μπορεί παρά μόνο να ακολουθήσει.

Η αποκατάσταση της Συρίας στη διεθνή σκηνή βρίσκεται σε εξέλιξη: η Ιντερπόλ έχει λάβει διορθωτικά μέτρα για να τερματίσει τον παραγκωνισμό της, ο βασιλιάς Αμπντουλάχ Β’ της Ιορδανίας και ο σεΐχης Μοχάμεντ μπιν Ζάιντ των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων γνωστοποίησαν ότι «είχαν μιλήσει με τον πρόεδρο Άσαντ. Ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, Φίλιππο Γκράντι, πήγε διακριτικά στη Δαμασκό για να συζητήσει, επιτέλους, για την επιστροφή των εξόριστων. Οι Δυτικοί είχαν εναντιωθεί επί μια δεκαετία και πλήρωναν αδρά στις χώρες που τους φιλοξενούσαν, προπαντός για να μην τους αφήσουν να επιστρέψουν στα σπίτια τους.

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΘΥΜΑ ΤΟΥ ΔΙΠΛΟΥ ΤΗΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν παρουσίασε στο κοινοβούλιο του την ανανέωση της αποστολής του στρατού του για την καταπολέμηση των Κούρδων τρομοκρατών του PKK στο Ιράκ και τη Συρία· δύο χώρες τις οποίες κατέχεται παράνομα.

Παίζει ένα διπλό παιχνίδι: μέλος του ΝΑΤΟ, διαπραγματεύεται όπλα με την Ουάσιγκτον (80 μαχητικά αεροσκάφη F-16 και 60 κιτ εκσυγχρονισμού για τον στόλο τoy), αλλά διαπραγματεύεται άλλα με τη Μόσχα, από την οποία έχει ήδη αγοράσει S-400 : ένα ριψοκίνδυνο παιχνίδι που φτάνει στο τέλος του. Η Ουάσιγκτον και η Μόσχα φέρνουν όπλα στη Συρία και μπορεί να έχουν ενωθεί για να βάλουν την Άγκυρα στη θέση της, όπως έκαναν, το 1956, με το Λονδίνο, το Τελ Αβίβ και το Παρίσι κατά τη διάρκεια της αποστολής στο Σουέζ. Σε αντίθεση με ό, τι φαίνεται, η Ρωσία γνωρίζει ότι δεν θα καταφέρει να χωρίσει την Τουρκία από τις ΗΠΑ. Πολεμά ενάντια στον τουρκικό στρατό στη Λιβύη και τη Συρία, θυμάται την προσωπική δέσμευση του προέδρου Ερντογάν στην Τσετσενία και γενικότερα την αντίθεση Ρωσίας και Οθωμανών.

Ο συριακός στρατός έκλεισε προς όφελός του τη μάχη της Νταράα (νότια Συρία), επιτρέποντας στην Ιορδανία να ανοίξει ξανά τα σύνορά της. Οι τζιχαντιστές προτίμησαν να καταθέσουν τα όπλα εκεί παρά να καταφύγουν στην Ιντλίμπ, υπό την προστασία του τουρκικού στρατού. Από εδώ και στο εξής, τα συριακά στρατεύματα συγκεντρώνονται μπροστά από τo κατεχόμενο κυβερνείο της Ιντλίμπ (βόρεια της χώρας), έτοιμα να απελευθερώσουν το έδαφός τους.

Ο δυτικός τύπος δεν έδωσε πληροφορίες για αυτή τη φοβερή μάχη, δεδομένου ότι η Νταράα δεν θα μπορούσε να είχε απελευθερωθεί χωρίς τη διακριτική αποχώρηση του Ισραήλ και των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο πληθυσμός, που έχει υποφέρει πολύ, δείχνει προς το παρόν να μισεί τόσο τους συμπατριώτες του όσο και τους χθεσινούς συμμάχους του που τον εγκατέλειψαν.

Η Τουρκία στρέφεται σταδιακά εναντίον όλων των εταίρων της. Ανταγωνίζεται τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γαλλία στην Αφρική. Ο στρατός της πολεμά στη Λιβύη. Διαθέτει στρατιωτική βάση στη Σομαλία, υποδέχεται στρατιώτες του Μάλι που εκπαιδεύονται στο έδαφός της, πουλά όπλα στην Αιθιοπία και την Μπουρκίνα και έχει υπογράψει συμφωνία συνεργασίας με τον Νίγηρα (για να μην αναφέρουμε τη στρατιωτική της βάση στο Κατάρ και τη συμμετοχή της στην σύγκρουση Αζερμπαϊτζάν-Αρμενίας).

Η υπόθεση Osman Kavala, που πήρε το όνομά της από αυτόν τον αριστερό επιχειρηματία που έγινε άνθρωπος του Τζορτζ Σόρος στην Τουρκία, που συνελήφθη το 2017, δεν προμηνύεται καλό. Δέκα κράτη – συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, της Γαλλίας και της Γερμανίας – κυκλοφόρησαν στα κοινωνικά δίκτυα μια επιστολή απαιτώντας την άμεση απελευθέρωση του κατηγορούμενου που κατηγορείται για συμμετοχή στην απόπειρα στρατιωτικού πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016. Στις 22 Οκτωβρίου, ο πρόεδρος Ερντογάν αντέδρασε αποστρεφόμενος τους σχετικούς πρέσβεις με τη συνηθισμένη του αλαζονεία: «Εσείς θα δώσετε μάθημα στην Τουρκία; Ποιός νομίζετε ότι είστε;».

Η προσωπική θέση του προέδρου Ερντογάν φαίνεται όλο και πιο λεπτή. Ένας άνεμος εξέγερσης πνέει εντός του ίδιου του πολιτικού κόμματος του. Μπορεί να τον ευχαριστήσουν οι ίδιοι οι δικοί του άνθρωποι αν τα πράγματα πηγαίνουν άσχημα για τη χώρα του στην Ιντλίμπ.

Ο ΛΙΒΑΝΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΑΣΤΡΑΦΤΕΡΗΣ ΕΠΟΜΕΝΗΣ ΜΕΡΑΣ ΚΑΙ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν φαίνεται αποφασισμένος να αφήσει τον Λίβανο στη Ρωσία και να εκμεταλλευτεί τα κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου που βρίσκονται μεταξύ του Λίβανου και του Ισραήλ. Έστειλε τον επί χρόνια Ισραηλινοαμερικανό σύμβουλό του, Amos Hochstein, για να μετακινηθεί μεταξύ Βηρυτού και Τελ Αβίβ. Η παρουσία του επιβεβαιώνει την εξαιρετική σημασία του θέματος. Αυτός ο αξιωματικός του IDF ήταν σύμβουλος του Τζο Μπάιντεν όταν ήταν αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Τότε, το 2015, είχε ήδη χειριστεί αυτόν τον φάκελο και είχε σχεδόν καταλήξει σε συμφωνία. Μπορεί να τα καταφέρει, εφόσον αυτός ο ανήθικος επιχειρηματίας γνωρίζει τόσο τον πολιτικό φάκελο όσο και τους τεχνικούς περιορισμούς της εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων. Προωθεί την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων χωρίς να επιλύεται το ακανθώδες ζήτημα των συνόρων. Οι δύο χώρες θα μπορούσαν να προβούν σε κοινή εκμετάλλευση και να μοιραστούν τα κέρδη κατόπιν προηγούμενης συμφωνίας.

Στον Λίβανο, οι ηγέτες των ομολογιακών ομάδων προσπαθούν με όλους τους πιθανούς ελιγμούς να διατηρήσουν την ισχύ τους που τελειώνει, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα καταστρέψουν το μέλλον της χώρας.

Η Βουλή ενέκρινε δύο τροπολογίες στον εκλογικό νόμο μέσα στη νύχτα. Η πρώτη στοχεύει να αλλάξει την ημερομηνία των βουλευτικών εκλογών, που αρχικά είχαν προγραμματιστεί για τις 8 Μαΐου, για να διεξαχθούν στις 27 Μαρτίου. Οι μουσουλμάνοι ζητούσαν να είναι σε θέση να διεξάγουν αποτελεσματικά την εκστρατεία τους καθώς έπεφτε στη μέση του εορταστικού μήνα του Ραμαζανιού. Αλλά η νέα ημερομηνία φαίνεται να είναι ένας τρόπος για να αποτραπεί ο στρατηγός Abbas Ibrahim, ο επικεφαλής της αντικατασκοπείας, να εκλεγεί και να διαδεχθεί τον πρόεδρο του κοινοβουλίου Nabbi Berry. Το σύνταγμα απαιτεί πράγματι οι ανώτεροι αξιωματούχοι να έχουν εγκαταλείψει τα καθήκοντά τους έξι μήνες πρίν να μπουν στην πολιτική.

Ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν είχε σχεδιάσει να αναπτύξει γαλλικά στρατεύματα για να «ασφαλίσουν» τα εκλογικά γραφεία. Στις 8 Μαΐου, πιθανότατα δεν θα είναι πλέον πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας και τίποτα δεν αποδεικνύει ότι ο διάδοχός του θα εγκρίνει την απόφασή του. Στις 27 Μαρτίου όμως θα συνεχίσει να είναι στην εξουσία.

Η δεύτερη τροπολογία αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούν να ψηφίζουν οι ομογενείς του εξωτερικού. Δεν θα ορίσουν βουλευτές του εξωτερικού, αλλά θα ψηφίσουν βουλευτές από την εκλογική περιφέρεια καταγωγής τους. Ορίσμένοι ελπίζουν να αλλάξουν σημαντικά τα αποτελέσματα με αυτόν τον τρόπο. Για να πούμε την αλήθεια, όλα αυτά δεν είναι πολύ σημαντικά στο βαθμό που το εκλογικό σύστημα καθορίζει εκ των προτέρων τον αριθμό των βουλευτών ανά ομολογιακή ομάδα χωρίς σχέση με τη δημογραφική πραγματικότητα· ένα καλό παράδειγμα εκλογών χωρίς δημοκρατία.

Η άλλη μεγάλη συζήτηση είναι η έρευνα για την έκρηξη στο λιμάνι της Βηρυτού στις 4 Αυγούστου 2020. Ο δικαστής Tarek Bitar αντιμετωπίζει μια σειρά από ασυλίες, ξεκινώντας από αυτή του πρώην πρωθυπουργού Hassan Diab, ο οποίος στο τέλος των καθηκόντων του κατέφυγε στις Ηνωμένες Πολιτείες και αποτελεί αντικείμενο εντάλματος σύλληψης. Η Χεζμπολάχ, η οποία πλήρωσε το τίμημα για την έρευνα για τη δολοφονία του Ραφίκ Χαρίρι, δεν θέλει η έρευνα να ακολουθήσει αυτό το παράδειγμα, αλλά έρχεται σε αντίθεση με το απόρρητο της έρευνας. Τελικά, ζήτησε έντονα την παραίτηση του δικαστή και οργάνωσε μια διαδήλωση για το σκοπό αυτό. Φτάνοντας μπροστά σε μια χριστιανική συνοικία, η πομπή δέχτηκε επίθεση από μέλη των λιβανέζικων Δυνάμεων του Samir Geagea. Σκότωσαν επτά σιίτες και τραυμάτισαν περίπου 30 άλλους. Αναζωπυρώνεται το φάσμα του εμφυλίου. Δεν είναι γνωστό εάν οι λιβανέζικες Δυνάμεις έδρασαν από μόνες τους ή, με προσχεδιασμένο τρόπο, με την παρότρυνση της Σαουδικής Αραβίας, της οποίας ο χριστιανός Samir Geagea αναδείχθηκε πρωταθλητής.

Η ΑΡΓΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΩΝ ΕΧΘΡΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΙΡΑΝ

Η Μόσχα προσεγγίζει το ζήτημα της ισραηλινο-ιρανικής σύγκρουσης στο σύνολό του. Τα δύο κράτη εκφωνούν υπερπολεμικές ομιλίες το ένα εναντίον του άλλου, αλλά η πρακτική τους είναι εντελώς διαφορετική. Στην πραγματικότητα αλληλεπιδρούν μεταξύ τους ενάντια σε ορισμένες πολιτικές τάσεις στο εσωτερικό. Η πτώση του Μπέντζαμιν Νετανιάχου (μαθητής του αποικιοκρατικού στοχαστή Βλαντιμίρ Τζαμποτίνσκι) ανοίγει το δρόμο για τη συμφιλίωση.

Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες επέβαλαν κυρώσεις κατά της Τεχεράνης για να την αναγκάσουν να εγκαταλείψει το στρατιωτικό πυρηνικό της πρόγραμμα, η Ρωσία δεν πίστεψε ποτέ ότι το τελευταίο συνεχίστηκε μετά το 1988. Κατά τις διαπραγματεύσεις 5 + 1 του 2013-15 που κατέληξαν στη Συμφωνία της Βιέννης για την πυρηνική ενέργεια του Ιράν, η Μόσχα δεν απαιτούσε το τέλος του πυρηνικού προγράμματος, αλλά τη δυνατότητα να διασφαλιστεί ότι δεν θα γίνει στρατιωτικό. Αυτή είναι ακόμα η θέση της. Οι τρέχουσες συζητήσεις επικεντρώνονται σε τεχνικές λεπτομέρειες όπως η εγκατάσταση καμερών ελέγχου στους ιρανικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής.

Η βραδύτητα με την οποία η Τεχεράνη αντιμετωπίζει αυτό το πρόβλημα λειτουργεί εναντίον της. Βέβαια, η κυβέρνηση Raïssi διαπραγματεύεται αυτό το διάστημα με τη Σαουδική Αραβία, η οποία, όσον την αφορά, καθηστερεί την εξομάλυνση των σχέσεων της με το Ισραήλ. Ο πρόεδρος Ebrahim Raïssi ελπίζει να επιτύχει μια κατανομή ρόλων με το Ριάντ και να την ανακοινώσει τη στιγμή που θα υποχωρήσει στην πυρηνική επιτήρηση, αλλά οι Σαουδάραβες γίνονται ανυπόμονοι και μπορούν επίσης να τον βλάψουν όπως φαίνεται με την επίθεση στους διαδηλωτές της Χεζμπολάχ στη Βηρυτό.

Οι Ισραηλινοί, από την άλλη πλευρά, επισημαίνουν ότι η Τεχεράνη δεν βασίζεται απλώς στις ξένες σιιτικές κοινότητες όπως ισχυρίζεται, αλλά σε όλες τις αντι-ισραηλινές δυνάμεις είτε είναι σιίτες είτε όχι. Έτσι το Ιράν προμηθεύει όπλα στη σουνιτική Χαμάς. Είναι μια συμμαχία ακόμη πιο επικίνδυνη αφού η Χαμάς είναι το παλαιστινιακό παρακλάδι της Αδελφότητας των Αδελφών Μουσουλμάνων, που υποστηρίζεται από την Τουρκία και το Κατάρ και όχι από τη Σαουδική Αραβία. Στη μουσουλμανική κοινότητα, δεν υπάρχουν πλέον δύο στρατόπεδα (σιίτες / σουνίτες), αλλά τρία (Ιράν / Σαουδική Αραβία / Τουρκία και Κατάρ).

Η Μόσχα προχωρά υπομονετικά με το Τελ Αβίβ. Ο στόχος είναι να πειστεί το Ισραήλ να επιστρέψει το κατεχόμενο Γκολάν στη Συρία παρέχοντάς του εγγυήσεις για τη μη επίθεση του Ιράν και την απόσυρσή του από τη Συρία.

ΤΟ ΜΑΛΙ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΔΟΞΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΡΩΣΙΑ

Η ήττα της Δύσης στη Συρία έχει απρόβλεπτες συνέπειες στην Αφρική. Όλοι έχουν καταλάβει ότι η Τάξη του Κόσμου έχει ανατραπεί και ότι είναι καλύτερο να είσαι σύμμαχος της Μόσχας παρά της Δύσης. Ενώ ορισμένα αφρικανικά κράτη επιδιώκουν να διαφοροποιήσουν τη στρατιωτική τους υποστήριξη στρέφοντας προς την Τουρκία, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και το Μάλι ήταν τα πρώτα που αμφισβήτησαν τη δυτική βοήθεια.

Από το 2018, η Ρωσία υποστηρίζει την κυβέρνηση της Κεντρικής Αφρικής στην επίλυση των φυλετικών συγκρούσεων, που διατηρούνται από τη Γαλλία, οι οποίες έχουν βυθίσει τη χώρα σε εμφύλιο πόλεμο. Όμως η Μόσχα αρνήθηκε να αναπτύξει τα στρατεύματά της όσο η κατάσταση παρέμενε ασταθής και προτίμησε να στείλει μια ιδιωτική στρατιωτική εταιρεία, τον Όμιλο Wagner του Yevgeny Prigojine. Το 2019, η κυβέρνηση υπέγραψε ειρηνευτική συμφωνία με τις 14 κύριες ένοπλες ομάδες της χώρας. Η χώρα έχει σταθεροποιηθεί, αλλά η κυβέρνηση εξακολουθεί να ελέγχει μόνο ένα μικρό μέρος.

Το Μάλι είναι άμεσο θύμα της ανατροπής της Λιβυκής Αραβικής Τζαμαχίριας το 2011. Ο Μουαμάρ Καντάφι εργαζόταν για τη συμφιλίωση των Αράβων και μαύρων, η δολοφονία του ξύπνησε πολέμους αιώνων, αφενός με την αποκατάσταση της δουλείας στη χώρα του και αφετέρου, την επιθυμία για αραβική κυριαρχία στους μαύρους πληθυσμούς στο Μάλι. Αυτή η σύγκρουση εκφράζεται μέσω της ώθησης των Αράβων τζιχαντιστών στο βόρειο τμήμα της χώρας. Προς το παρόν, οι γαλλικές δυνάμεις της επιχείρησης Barkhane προσπαθούν να αποτρέψουν την ανασύσταση ενός Ισλαμικού Εμιράτου στο Σαχέλ. Πρακτικά, αυτό σημαίνει την αποτροπή της κατάκτησης μιας περιοχής με καθιστικό μαύρο πληθυσμό από νομάδες Άραβες τζιχαντιστές, αλλά όχι την καταπολέμηση των οργανώσεών τους.

Στις 8 Οκτωβρίου, ο πρωθυπουργός του Μάλι, Choguel Kokalla Maïga, έσκασε το απόστημα δηλώνοντας στο RIA Novosti ότι η ίδια η Γαλλία εκπαιδεύει τους τζιχαντιστές στο στρατόπεδό της στο Kidal, στο οποίο είχε απαγορεύσει να εισέλθουν στις δυνάμεις του Μάλι [3]. Η συνέντευξη μεταδόθηκε ευρέως από τις ρωσικές τηλεοράσεις, αλλά δεν έφτασε στα γαλλικά ερτζιανά. Το πολύ, η Le Monde δημοσίευσε μια διευκρίνιση του Choguel Kokalla Maïga, αλλά με αυτή τη δήλωση διαψεύδει μόνο τις διαπραγματεύσεις του με τον Όμιλο Wagner και επιβεβαιώνει ότι μιλά με τη Μόσχα… για τον Ομίλο Wagner.

Η κατηγορία για την χειραγώγηση των τζιχαντιστών είναι πολύ εύλογη: στην αρχή της επέμβασης της, η Γαλλία είχε κρατήσει τους στρατιωτικούς της, έτσι ώστε να αφήσουν χρόνο για να υποχωρήσει η διαχείριση των τζιχαντιστών από το Κατάρ. Άλλοι τζιχαντιστές, στη Συρία αυτή τη φορά, οργάνωσαν διαδηλώσεις για να καταγγείλουν το γαλλικό διπλό παιχνίδι που τους υποστήριζε στη Μέση Ανατολή ενώ ανακοίνωνε ότι τους μαχόταν στην Αφρική. Όταν ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ είχε δηλώσει την έκπληξη του στον τότε Γάλλο ομόλογό του, Λοράν Φάμπιους, ο τελευταίος του είχε απαντήσει γελώντας ότι αυτό ήταν η realpolitik .

Η χούντα του συνταγματάρχη Assimi Goïta (μαθητή του τριτοκοσμικού επαναστάτη Thomas Sankara) βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία για να αμυνθεί από τους τζιχαντιστές που εποπτεύονται από τη Γαλλία. Η Μόσχα αναμένεται να προχωρήσει όπως στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και να στείλει χίλιους άνδρες από την Ομάδα Βάγκνερ για να αποκαταστήσουν την πολιτική ειρήνη. Η υπηρεσία της ρωσικής ιδιωτικής στρατιωτικής εταιρείας αναμένεται να πληρωθεί από την Αλγερία.

Η ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΙΘΕΤΑΙ ΥΠΟ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ

Mε γρήγορη διαδοχή, η Κίνα [4] και η Βόρεια Κορέα φέρονται να έουν εκτοξεύσει υπερηχητικούς πυραύλους. Η Κίνα το αρνείται, αλλά η Βόρεια Κορέα το διακηρύσσει δυνατά και καθαρά. Οι Αμερικανοί ειδικοί, οι βουλευτές των ΗΠΑ και οι στρατηγοί των ΗΠΑ είναι τρομοκρατημένοι επειδή η χώρα τους αποτυγχάνει να κατακτήσει αυτήν την τεχνολογία που τους καθιστά ευάλωτους. Αυτός ο τύπος πυραύλων βασίζεται σε σοβιετική τεχνολογία. Ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν είχε ανακοινώσει ενώπιον της Ομοσπονδιακής Συνέλευσης, το 2019, ότι η Ρωσία βρισκόταν στα πρόθυρα να ελέγξει αυτούς τους πυραύλους με πυρηνικά φορτία, ικανούς να χτυπήσουν οπουδήποτε στη Γη χωρίς να αναχαιτιστούν [5]. Δεδομένου ότι φαίνεται αδύνατο η Κίνα και πολύ περισσότερο η Βόρεια Κορέα να έχουν φτάσει ξαφνικά σε αυτό το τεχνικό επίπεδο, οι ειδικοί θεωρούν ομόφωνα ότι η Ρωσία τους έχει δώσει μια εκδοχή του δικού της όπλου.

Αυτή η μεταφορά τεχνολογίας φέρεται να έλαβε χώρα πριν από την ανακοίνωση της Συμμαχίας Αυστραλίας/Ηνωμένου Βασιλείου/ΗΠΑ (AUKUS). Εκμηδενίζει τις προσπάθειες της Ουάσινγκτον ενάντια στο Πεκίνο και την Πιονγκγιάνγκ. Οι Δυτικοί όχι μόνο έχουν υποστεί μια τρομερή ήττα στη Συρία που τους αναγκάζει να αποδεχτούν μια Νέα Παγκόσμια Τάξη, η «αντιπυραυλική τους ασπίδα» είναι ανίσχυρη, οι στρατοί τους είναι πλέον εντελώς ξεπερασμένοι!