Αναλύσεις
Το όραμα της Ευρώπης στην παγίδα του μεταναστευτικού
Η Ευρώπη αυτοκτονεί με το μεταναστευτικό
Γράφει η Κρινιώ Καλογερίδου
Μέχρι να συμπεριλάβω τον Πωλ Βαλερύ στα φοιτητικά μου αναγνώσματα ως Ευρωπαίο στοχαστή πέρα από συμβολιστή ποιητή, έβλεπα την Ελλάδα — ανεξάρτητα απ’ την στρατηγική επιλογή της να γίνει μέλος της Ενωμένης Ευρώπης (πρώην ΕΟΚ) — σαν την αρχή και το τέλος του κόσμου, σαν το πιο πολυσύνθετο φαινόμενο χώρας της οποίας η επιρροή διακτινιζόταν στο παρελθόν και το μέλλον ταυτόχρονα: στον κόσμο που πέρασε και σ’ αυτόν που ερχόταν.
Τώρα που το σκέφτομαι μάλιστα, θυμάμαι πως έβρισκα γοητευτικό το αντιφατικό στοιχείο της ύπαρξής της. Έβρισκα θελκτικό δηλαδή το γεγονός ότι ανήκε σε δύο αντίθετους κόσμους (τον παρελθοντικό και τον μελλοντικό, ο οποίος την αθανάτιζε), την ίδια στιγμή που πατούσε με το ένα πόδι στην Ανατολή και με το άλλο στη Δύση.
Η αγάπη μου για την Ανατολή ήταν δεδομένη όχι τόσο λόγω των σπουδών μου, όσο γιατί οι ”Χαμένες Πατρίδες” της Μικρασίας κυλούσαν στο αίμα μου μαζί με τα νανουρίσματα της γιαγιάς μου, τις αθεράπευτες αναπολήσεις της, τα τραγούδια, τα φαγητά και τις μνήμες από αλλοτινές ζωές που κουβαλούσε εγκιβωτισμένες σε λέξεις της παλιάς πατρίδας της. Λέξεις που έκρυβαν πόνο ψυχής, συγκίνηση και νοσταλγία.
Η αγάπη μου για τη Δύση άργησε να έρθει, ίσως γιατί ήμουν επηρεασμένη απ’ το ιστορικό (μεσαιωνικό) παρελθόν το οποίο ήταν μέσα στα αντικείμενα μελέτης μου. Έτσι, κι όταν ήρθε ακόμα αυτή η αγάπη, ήταν υπό δοκιμή γιατί δεν έπαυε να μου ξυπνά κακές ”βυζαντινές” αναμνήσεις.
Κι αν δεν ήταν ο φλογερός Ευρωπαίος Πωλ Βαλερύ και οι μεταπολεμικοί διάδοχοί του, θα αργούσε ακόμα περισσότερο γιατί ποτέ δεν είδα τη Δύση σαν ”μεγάλη πατρίδα”, όπως την έβλεπαν οι μιμητές της. Ούτε σαν ανταγωνίστρια της δικιάς μας, φυσικά, η οποία εξακολουθούσε να είναι μέσα μου το εξελικτικό γίγνεσθαι της Οικουμένης.
Την έβλεπα μάλλον σαν ξένη, νεόπλουτη κυρία με ελιτίστικη συμπεριφορά, που ήρθε να μας προσφέρει τη στήριξή της μετά την κυπριακή τραγωδία για να γίνουμε δουλικοί μαθητές της αποβάλλοντας τον επαρχιωτισμό που μας διέκρινε, ώστε να εναρμονιστούμε με το ευρωπαϊκό σύνολο και να διευρύνουμε τους ορίζοντές μας πιθηκίζοντας τα ”καινά δαιμόνια” που μας εισήγαγε.
Όχι, δεν ήμουν έτοιμη να αγαπήσω εξαρχής την Ευρώπη, γιατί από κάποια στιγμή και ύστερα την έβλεπα σαν ισοπεδωτική, αφομοιωτική δύναμη, σαν πολιτικό οδοστρωτήρα της διαφορετικότητάς μας.
Σ’ αυτό συνηγορούσε και το γεγονός ότι έβλεπα να τροφοδοτείται και να ανατροφοδοτείται διχαστικά η τάση Ελλήνων διανοουμένων που μιλούσαν υπέρ το δέον εγκωμιαστικά γι’ αυτήν συγκριτικά με την Ελλάδα κραδαίνοντας σαν λάφυρο το χαρτί της αποφοίτησής τους από ξένα πανεπιστήμια.
Όμως όλα αυτά άρχισαν να παίρνουν τις σωστές διαστάσεις τους απ’ τη στιγμή που διάβασα το πρώτο ειλικρινές κείμενο (Paul Valery, έκδοση 1924: ”Ποιος είναι Ευρωπαίος;”) για την Ευρώπη και τους Ευρωπαίους. Κείμενο που διέφερε από ελιτίστικα κείμενα άλλων οι οποίοι δεν έλεγαν καθαρές αλήθειες στο θέμα της πνευματικής καταβολής των κατοίκων της Γηραιάς Ηπείρου.
Αλήθειες που ξεκαθάρισε ο Γάλλος φιλόσοφος αναφέροντας – μεταξύ άλλων – ως ερείσματα στη θεμελίωση της ευρωπαϊκής ιδέας (η οποία συνεχίζει να βρίσκεται υπό συνεχή διαμόρφωση και στον αιώνα μας) τον αρχαιοελληνικό ορθολογισμό, την ρωμαϊκή νομοθεσία– διοίκηση της κοινωνίας και την χριστιανική πνευματικότητα.
Αυτό με οδήγησε στο συμπέρασμα τότε ότι μετά την κατάκτηση του μεγαλύτερου τμήματος της Ελλάδας από τους Ρωμαίους το 146 πΧ (το 147 κατακτήθηκε η Μακεδονία) η κυρίαρχη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έφτιαξε την Ευρώπη με κύρια ”υλικά” την ελληνική σκέψη και τη χριστιανική ιδέα, στα οποία πρόσθεσε τους δικούς της θεσμούς και τους κανόνες οργάνωσης και λειτουργίας του κράτους.
Ήταν ωστόσο μόνο η αρχή, γιατί στο γοργοκύλισμα του χρόνου και της ιστορικής συνέχειας της ηπείρου μας είχαμε την επικράτηση του χριστιανισμού και των δογμάτων του, τους θρησκευτικούς πολέμους, τον Διαφωτισμό, την βιομηχανική και την Γαλλική Επανάσταση, για να ακολουθήσουν στη συνέχεια οι Βαλκανικοί, οι δυο Παγκόσμιοι και οι εμφύλιοι πόλεμοι.
Όλα αυτά ήταν τραντάγματα θεμελιακά, αναγκαία και ικανά να επανακαθορίσουν και να μορφοποιήσουν εκ νέου ξανά και ξανά την βαθύτερη ουσία της πνευματικής καταβολής των Ευρωπαίων, της σκέψης και της διανόησής τους.
Ο επανακαθορισμός είχε σαν συνέπεια να δημιουργηθούν δράσεις και αντιδράσεις, θέσεις και αντιθέσεις σε πεδίο αναίρεσης των πάντων. Ένας επαναστατικός άνεμος αλλαγής προκάλεσε την αφύπνιση της ευρωπαϊκής σκέψης και διανόησης, με αποτέλεσμα οι Ευρωπαίοι να αμφισβητούν τα παλιά κατακτημένα που έγιναν κατεστημένα.
Οι Ευρωπαίοι πολίτες έγιναν σκεπτόμενοι και αυτός ήταν ένας σπουδαίος λόγος για να προχωρήσουν σε μετακινήσεις–μεταναστεύσεις από χώρα σε χώρα εντός της Γηραιάς Ηπείρου, στην προσπάθειά τους να βρουν ή να επιβάλουν τη δημοκρατία, τον διάλογο, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη διανομή των αγαθών.
Να επιβάλλουν, εν τέλει, την ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων & ιδεών και την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων, κάτι που αποτελεί θεμελιώδη αρχή η οποία περιέχεται στο άρθρο 45 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η Ευρώπη, η νέα πολύχρωμη Ευρώπη (ιδιομορφία εξόχως δημοκρατική, που ενέχει όμως μεγάλους κινδύνους σήμερα λόγω της ραγδαίας αύξησης των μουσουλμάνων μεταναστών), είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση του 21ου αιώνα, η οποία αποτελεί εχέγγυο ειρήνης στον κόσμο και εξισορροπητικό παράγοντα — συχνά διαμεσολαβητικό — στις διεθνείς εξελίξεις.
Είναι αυτή που έχει πετύχει ήδη την ενοποίηση του γεωγραφικού χώρου και τη διακίνηση γνώσης, αγαθών, υπηρεσιών και εργαζομένων από τα σύνορα της Ρωσίας ως τον Ατλαντικό ωκεανό, χωρίς να παραβιάσει σύνορα ανεξάρτητων χωρών ή να θίξει δόγματα, τοπικές ιδιαιτερότητες και εθνικούς πολιτισμούς.
Αυτή που έχει πετύχει, μέσα από τα ταμεία συνοχής και αλληλεγγύης προς τα λιγότερο αναπτυγμένα κράτη-μέλη της, την προστασία της υγείας, της εκπαίδευσης, του πολιτισμού, της επικοινωνίας και άλλων κοινωνικών παροχών στους πολίτες του.
Αυτή που έχει πετύχει την εμπέδωση της δημοκρατίας, τη διαμόρφωση κοινής οικονομικής πολιτικής από τα κράτη-μέλη της (οικονομική σύγκλιση ”πλούσιου” Βορρά και ”φτωχού” Νότου) με στόχο την καταπολέμηση της ανεργίας.
Αυτή που έχει πετύχει να αντιμετωπίσει θέματα περιβάλλοντος, περιθωριοποίησης, ρατσισμού, νεοφασισμού, πολύμορφης εγκληματικότητας και ακραίου εθνικισμού, ενώ φρόντισε να διαψεύσει τους φόβους πολλών από μας διατηρώντας τις παραδόσεις που διαμόρφωσαν την πολιτισμική ταυτότητα των κρατών μελών της.
Διατηρώντας, προπάντων, ακέραιο το πνεύμα του ανθρωπισμού, του ορθολογισμού, των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, παράλληλα με την κουλτούρα της αμφισβήτησης, της διεκδίκησης και της ρήξης.
Όλα αυτά φυσικά είναι μεγάλα πλεονεκτήματα για τα κράτη-μέλη της Ενωμένης Ευρώπης και τους πολίτες τους, αλλά το δυστύχημα είναι ότι αποτελούν ταυτόχρονα αφορμή προβλημάτων για όλους. Κι αυτό γιατί την καθιστούν ιδεατό στόχο σε όσους ανά τον κόσμο επιθυμούν να μοιραστούν τα αγαθά της δημοκρατίας μαζί της. Σε όσους επιθυμούν και επιδιώκουν να μεταναστεύσουν μαζικά και παράνομα σ’ αυτήν.
Ναι, η ΕΕ πέτυχε τη διαμόρφωση κοινής προοπτικής προόδου για τους λαούς της. Πέτυχε να μοιράζονται τα κράτη-μέλη της το πνεύμα κοινού ονόματος και πεπρωμένου, αλλά – φευ! – τώρα φαίνεται να λυγίζει μπροστά στην μεγαλύτερη πρόκληση από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η οποία θολώνει το ευρωπαϊκό όραμα: την κρίση του μεταναστευτικού.
Και το χειρότερο είναι ότι – ελέω φιλότουρκης Γερμανίας – έχει πέσει στην παγίδα της Τουρκίας και την παγίδα του Προέδρου της Ταγίπ Ερντογάν ο οποίος εργαλειοποιεί εξακολουθητικά τον μεταναστευτικό στρατό του με στόχο την παραβίαση των συνόρων μας που είναι και σύνορα της Ευρώπης.
Σαν να μην έφτανε μάλιστα ο ”υβριδικός” πόλεμος που μας έχει κηρύξει ο ”σουλτάνος” σε Αιγαίο και Θράκη, εμείς συνεχίζουμε απτόητοι το αυτοκαταστροφικό έργο μας μετατρέποντας το έδαφός μας σε αποθήκη ψυχών της Ευρώπης δια της κατασκευής νέων δομών φιλοξενίας στην νησιωτική και ηπειρωτική Ελλάδα.
Κι αυτό τη στιγμή κατά την οποία εγκαλείται η χώρα μας από οκτώ μη κυβερνητικές οργανώσεις και την ίδια την επίτροπο Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ Ίλβα Γιόχανσον γιατί ”δεν διασφαλίζει βασικά μέσα επιβίωσης στους μετανάστες”…
Κρινιώ Καλογερίδου (Βούλα Ηλιάδου, συγγραφέας))
GEOPOLITICO
Μηνύματα απελπισίας!
Ο καθηγητής Ιωαννίδης πιθανότατα προσπάθησε, με την ομιλία του, χωρίς προοπτική, να υπενθυμίσει ότι η τελευταία ελπίδα, αν και δύσκολα διακρινόμενη, ωστόσο είναι ακόμη ζωντανή
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, Δημοκρατία
Ι. Οι βοριάδες του κ. Ιωαννίδη που απειλούν να σβήσουν το «κεράκι»
ΙΙ. Η άβυσσος που οδηγούν οι αποκαλύψεις του κ. Ιωαννίδη
ΙΙΙ. Και το μέγα ερώτημα που προκύπτει. Ο ελληνικός λαός δεν ακούει; Δεν σκέπτεται; Δεν προβληματίζεται; Δεν αντιδρά;
Αναλύσεις
“Μυρίζει” Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο Σταύρος Καλεντερίδης αναλύει τις επικίνδυνες γεωπολιτικές εξελίξεις που διαμορφώνουν ένα εκρηκτικό σκηνικό ανάμεσα στη Ρωσία και το ΝΑΤΟ.
Η επικίνδυνη κλιμάκωση ανάμεσα στη Ρωσία και το ΝΑΤΟ, οι εξελίξεις στη Βαλτική, οι πολεμικές προετοιμασίες ευρωπαϊκών κρατών και οι παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία βρέθηκαν στο επίκεντρο της νέας ανάλυσης του Σταύρου Καλεντερίδη.
Ο αναλυτής προειδοποίησε ότι οι κινήσεις που πραγματοποιούνται στην ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ ενδέχεται να οδηγήσουν σε ανεξέλεγκτη κλιμάκωση, ενώ άσκησε σφοδρή κριτική στις ευρωπαϊκές ηγεσίες για τη στρατηγική που ακολουθούν απέναντι στη Μόσχα.
Παράλληλα, αναφέρθηκε εκτενώς σε δημοσίευμα της Wall Street Journal για την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, διατυπώνοντας σοβαρά ερωτήματα για τη λειτουργία της αμερικανικής διπλωματίας, τις πολιτικές διασυνδέσεις και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει η ελληνική πολιτική ηγεσία την Ουάσιγκτον.
Η Βαλτική στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης Ρωσίας – ΝΑΤΟ
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο Σταύρος Καλεντερίδης στις εξελίξεις στη Λιθουανία και στη συζήτηση για αλλαγές του συνταγματικού πλαισίου σχετικά με τη φιλοξενία ξένων στρατιωτικών δυνάμεων και όπλων μαζικής καταστροφής.
Σύμφωνα με όσα παρουσίασε, οι σχετικές πρωτοβουλίες συνδέονται με τη δυνατότητα μεγαλύτερης στρατιωτικής παρουσίας συμμαχικών δυνάμεων, ακόμη και με το ενδεχόμενο εγκατάστασης πυρηνικών όπλων.
Υπογράμμισε τη γεωγραφική σημασία της Λιθουανίας, η οποία συνορεύει με τον ρωσικό θύλακα του Καλίνινγκραντ και τη Λευκορωσία, δύο περιοχές ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας για τη ρωσική άμυνα.
Ο Καλεντερίδης εκτίμησε ότι η μεταφορά πρόσθετων στρατιωτικών υποδομών κοντά στα ρωσικά σύνορα είναι πιθανό να προκαλέσει αντίστοιχες κινήσεις της Μόσχας, δημιουργώντας έναν επικίνδυνο φαύλο κύκλο εξοπλιστικής και στρατιωτικής κλιμάκωσης.
Ολλανδία και Γερμανία: Η Ευρώπη προετοιμάζεται για πόλεμο;
Στη συνέχεια της εκπομπής, ο αναλυτής στάθηκε σε τοποθετήσεις και προειδοποιήσεις από την Ολλανδία για το ενδεχόμενο στρατιωτικής αντιπαράθεσης με τη Ρωσία.
Επέκρινε την αντίληψη ότι μια ενδεχόμενη σύγκρουση με τη Μόσχα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως αναπόφευκτη εξέλιξη, επισημαίνοντας ότι τέτοιες δημόσιες τοποθετήσεις εντείνουν το ήδη τεταμένο κλίμα.
Αναφέρθηκε επίσης στη γερμανική αμυντική πολιτική και στη συζήτηση για την περαιτέρω στρατιωτική ενίσχυση της χώρας, εκφράζοντας την ανησυχία ότι η Ευρώπη απομακρύνεται από τη διπλωματική αντιμετώπιση της κρίσης και επενδύει ολοένα περισσότερο στη στρατιωτικοποίηση.
Κατά την εκτίμησή του, η συνεχής προβολή ενός μελλοντικού πολέμου με τη Ρωσία κινδυνεύει να μετατραπεί από σενάριο αποτροπής σε παράγοντα που αυξάνει την πιθανότητα πραγματικής σύγκρουσης.
Γκίλφοϊλ: Το δημοσίευμα της Wall Street Journal και τα 100.000 δολάρια
Σημαντικό μέρος της ανάλυσης αφιερώθηκε στην πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, με αφορμή τις νέες αποκαλύψεις της Wall Street Journal.
Το αμερικανικό δημοσίευμα της 7ης Οκτωβρίου 2026 αναφέρει ότι η Γκίλφοϊλ φέρεται να ζήτησε από τον δωρητή του Ντόναλντ Τραμπ, Έρικ Ντίτερς, να καταβάλει 100.000 δολάρια στον λογαριασμό της στην American Express, λίγο πριν από την ακρόασή της στη Γερουσία για τον διορισμό της στην Αθήνα.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, τα μηνύματα που εξέτασε η αμερικανική εφημερίδα εγείρουν ερωτήματα για ενδεχόμενη ανταλλαγή οικονομικής υποστήριξης με πρόσβαση σε υψηλόβαθμους αξιωματούχους της κυβέρνησης Τραμπ.
Ο Ντίτερς υποστηρίζει ότι είχε ήδη καταβάλει σημαντικά χρηματικά ποσά στη Γκίλφοϊλ για εκδηλώσεις και ομιλίες, ενώ επιδίωκε βοήθεια σε προσωπικές φορολογικές και νομικές υποθέσεις. Η νομική πλευρά της Γκίλφοϊλ αμφισβητεί τη γνησιότητα των επίμαχων μηνυμάτων και συνδέει τις οικονομικές απαιτήσεις της με προηγούμενες επαγγελματικές υποχρεώσεις. Οι ισχυρισμοί δεν συνιστούν από μόνοι τους απόδειξη παράνομης πράξης.
Ο Σταύρος Καλεντερίδης επέκρινε έντονα την ελληνική δημοσιογραφία για την περιορισμένη, κατά την άποψή του, διερεύνηση αντίστοιχων ζητημάτων που αφορούν ξένους διπλωμάτες.
Παράλληλα, συνέδεσε την υπόθεση με το ευρύτερο ζήτημα των σχέσεων εξάρτησης ανάμεσα στην ελληνική πολιτική ηγεσία και την αμερικανική διπλωματία, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα οφείλει να αντιμετωπίζει τους ξένους αξιωματούχους με θεσμική αυτοπεποίθηση και χωρίς πολιτική υποτέλεια.
Ουκρανία: Διπλωματικό παρασκήνιο και ο ρόλος του Τραμπ
Στο ουκρανικό μέτωπο, ο Καλεντερίδης αναφέρθηκε στις επαφές που βρίσκονται σε εξέλιξη για την αναζήτηση διπλωματικής διεξόδου.
Στάθηκε ιδιαίτερα στην προοπτική μιας τριμερούς διαδικασίας ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Ρωσία και την Ουκρανία, εκτιμώντας ότι το Κρεμλίνο θα επιχειρήσει να εξασφαλίσει συγκεκριμένα ανταλλάγματα πριν συναινέσει σε ουσιαστική επανεκκίνηση των διαπραγματεύσεων.
Ένα από τα ζητήματα που ανέδειξε ήταν το ενδεχόμενο προσωρινής συμφωνίας για τον περιορισμό των επιθέσεων σε ενεργειακές εγκαταστάσεις.
Κατά την εκτίμησή του, η Μόσχα ενδέχεται να συνδέσει οποιαδήποτε σχετική παραχώρηση με την ελάφρυνση οικονομικών κυρώσεων ή με άλλες πολιτικές δεσμεύσεις της Δύσης.
Η δυσκολία της διαπραγμάτευσης αποτυπώθηκε και στις δηλώσεις του Κρεμλίνου στις 8 και 9 Οκτωβρίου, όταν η ρωσική πλευρά υποβάθμισε την προοπτική άμεσης επανέναρξης των τριμερών συνομιλιών, χωρίς να αποκλείει μελλοντικές επαφές.
Ζελένσκι – Νότια Κορέα: Νέα διπλωματική αντιπαράθεση
Ο αναλυτής ασχολήθηκε επίσης με τις σχέσεις Ουκρανίας και Νότιας Κορέας, εστιάζοντας σε διαφωνίες που, σύμφωνα με όσα παρουσίασε, προέκυψαν γύρω από την αντιμετώπιση των Βορειοκορεατών αιχμαλώτων πολέμου.
Στάθηκε στην ένταση μεταξύ του Κιέβου και της Σεούλ, καθώς και σε ζητήματα διπλωματικής αξιοπιστίας, σεβασμού και χειρισμού ευαίσθητων εθνικών υποθέσεων.
Η αναφορά αυτή εντάχθηκε στη γενικότερη κριτική του προς τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι και την ουκρανική διπλωματική στρατηγική, την οποία θεωρεί συχνά υπερβολικά συγκρουσιακή ακόμη και απέναντι σε χώρες που μπορούν να υποστηρίξουν την Ουκρανία.
Ενεργειακός πόλεμος και φόβοι για τον χειμώνα
Σημαντική θέση στην εκπομπή είχε και η ενεργειακή διάσταση του ρωσοουκρανικού πολέμου.
Ο Καλεντερίδης αναφέρθηκε στα πλήγματα κατά ενεργειακών εγκαταστάσεων και στις επιπτώσεις τους στην οικονομία, στις υποδομές και στον άμαχο πληθυσμό.
Εκτίμησε ότι η συνέχιση της στρατηγικής αμοιβαίων επιθέσεων μπορεί να επιβαρύνει ιδιαίτερα την Ουκρανία κατά τη χειμερινή περίοδο, με διακοπές ηλεκτροδότησης και αυξημένα προβλήματα λειτουργίας βασικών υπηρεσιών.
Παράλληλα, επισήμανε ότι οι οικονομικές και ενεργειακές επιπτώσεις δεν περιορίζονται στις εμπόλεμες χώρες, αλλά επηρεάζουν την ευρωπαϊκή οικονομία και τους πολίτες.
Το ευρύτερο μήνυμα της ανάλυσης
Ο κεντρικός άξονας της παρέμβασης του Σταύρου Καλεντερίδη ήταν ότι η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον της ασφάλειάς της.
Κατά την άποψή του, η στρατιωτική ενίσχυση της ανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, οι συζητήσεις για πυρηνικά όπλα και η συνεχιζόμενη αντιπαράθεση με τη Ρωσία αυξάνουν τον κίνδυνο μιας σύγκρουσης πολύ μεγαλύτερης από τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Ταυτόχρονα, η κριτική του στην ελληνική πολιτική τάξη και στην αμερικανική διπλωματική παρουσία συνδέεται με την πάγια θέση του ότι η Ελλάδα χρειάζεται μεγαλύτερη εθνική αυτονομία, θεσμική λογοδοσία και ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική.
Η προειδοποίησή του για έναν πιθανό τρίτο παγκόσμιο πόλεμο αποτελεί πολιτικοστρατηγική εκτίμηση και όχι διαπιστωμένη εξέλιξη.
GEOPOLITICO
Καραϊτίδης: Προσοχή στην τουρκική παγίδα! Το καλώδιο και το μήνυμα Ρούμπιο
Ο πρέσβης ε.τ. Δημήτρης Καραϊτίδης παρεμβαίνει στη «Ναυτεμπορική» και αναλύει τις εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις μετά την επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα.
Σαφή προειδοποίηση για τους κινδύνους που κρύβει η διαχείριση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, ιδιαίτερα ενόψει της πόντισης του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου, απηύθυνε ο πρέσβης επί τιμή Δημήτρης Καραϊτίδης, μιλώντας στη «Ναυτεμπορική».
Ο έμπειρος διπλωμάτης ανέλυσε τα μηνύματα της επίσκεψης του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα, τις πιθανές αντιδράσεις της Άγκυρας, τη σημασία της έκδοσης NAVTEX, καθώς και το ζήτημα της επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια.
Κεντρικό μήνυμα της παρέμβασής του ήταν ότι η Ελλάδα οφείλει να προχωρήσει στην άσκηση των δικαιωμάτων της χωρίς να επιτρέψει στην Τουρκία να δημιουργήσει την εντύπωση ότι απαιτείται η άδειά της.
Το μήνυμα Ρούμπιο που δυσκολεύει την Άγκυρα
Αναφερόμενος στις δηλώσεις του Μάρκο Ρούμπιο, ο Δημήτρης Καραϊτίδης εκτίμησε ότι η αμερικανική πλευρά έστειλε ένα αποτρεπτικό μήνυμα προς την Τουρκία.
Όπως επισήμανε, οι τοποθετήσεις του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, ιδιαίτερα στη συνέντευξή του στον Αλέξη Παπαχελά, δείχνουν ότι η Ουάσιγκτον δεν προτίθεται να παραμείνει αδιάφορη μπροστά στο ενδεχόμενο μιας σοβαρής ελληνοτουρκικής κρίσης.
«Η δήλωση θα σας έλεγα ότι είναι αποθαρρυντική για την τουρκική πλευρά», τόνισε ο πρέσβης, υπογραμμίζοντας ότι η Άγκυρα αντιλαμβάνεται πως μια απόπειρα παρεμπόδισης του έργου δεν θα ήταν απλή υπόθεση.
Ωστόσο, απέφυγε να εμφανιστεί καθησυχαστικός.
Η Τουρκία, σύμφωνα με την εκτίμησή του, ενδέχεται να επιδείξει αυτοσυγκράτηση, αλλά δεν μπορεί να αποκλειστεί μια προσπάθεια παρεμπόδισης της πόντισης του καλωδίου.
Ο ίδιος υποστήριξε ότι, εφόσον εκδηλωνόταν μια σοβαρή κρίση, οι Ηνωμένες Πολιτείες πιθανότατα θα παρενέβαιναν, χωρίς όμως να είναι δυνατόν να προβλεφθούν ο χρόνος και ο τρόπος μιας τέτοιας παρέμβασης.
Η μεγάλη παγίδα: Να θεωρηθεί η επικοινωνία με την Τουρκία αίτημα άδειας
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο Δημήτρης Καραϊτίδης στις ενδεχόμενες διπλωματικές επαφές Αθήνας και Άγκυρας μετά την έκδοση NAVTEX για τις εργασίες ηλεκτρικής διασύνδεσης.
Ο πρέσβης δεν τάχθηκε κατά της επικοινωνίας μεταξύ των δύο πλευρών. Αντιθέτως, αναγνώρισε την ανάγκη ύπαρξης διαύλων συνεννόησης, ιδιαίτερα σε περιόδους έντασης.
Έθεσε, όμως, έναν κρίσιμο όρο: καμία επικοινωνία δεν πρέπει να μπορεί να ερμηνευτεί ή να παρουσιαστεί ως άτυπο αίτημα αδειοδότησης από την Τουρκία.
Προειδοποίησε ότι ακόμη και η επιλογή της διπλωματικής φρασεολογίας έχει μεγάλη σημασία, καθώς η τουρκική πλευρά θα μπορούσε να αξιοποιήσει μια ασάφεια για να υποστηρίξει ότι η Ελλάδα αναγνωρίζει εμμέσως δικαιώματα της Άγκυρας στην επίμαχη θαλάσσια περιοχή.
«Η επικοινωνία με τον αντίπαλο δεν είναι κάτι κακό», ανέφερε χαρακτηριστικά, διευκρινίζοντας ότι πρέπει να μεταφέρει τα κατάλληλα μηνύματα και να μην προσφέρεται για παρερμηνείες.
Μάλιστα, εκτίμησε ότι η Τουρκία πιθανότατα θα απαντήσει στην ελληνική NAVTEX με αντι-NAVTEX, προβάλλοντας εκ νέου τις διεκδικήσεις της.
Κατά τον ίδιο, η ουσία βρίσκεται στο να προχωρήσει η Ελλάδα στην υλοποίηση του έργου, χωρίς να επιτρέψει στην Άγκυρα να εμφανίσει οποιαδήποτε ελληνική κίνηση ως υποχώρηση.
«Η σωφροσύνη δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως δειλία»
Ιδιαίτερα κατηγορηματικός ήταν ο Δημήτρης Καραϊτίδης όταν η συζήτηση στράφηκε στο ενδεχόμενο επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια νοτιοδυτικά της Κρήτης.
Ο πρέσβης υποστήριξε ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να αφήνει τις τουρκικές απειλές να καθορίζουν την άσκηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων.
«Δεν πρέπει να υποχωρούμε σε τέτοιο σημείο ώστε η σωφροσύνη να εκλαμβάνεται ως δειλία ή ως αδυναμία», υπογράμμισε.
Τάχθηκε θετικά υπέρ μιας επέκτασης στην περιοχή της Κρήτης, αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι υπάρχει προβληματισμός για τις συνέπειες της τμηματικής επέκτασης των χωρικών υδάτων.
Όπως εξήγησε, μια μερίδα της ελληνικής πλευράς θεωρεί ότι η επέκταση σε περιοχές εκτός Αιγαίου μπορεί να δημιουργήσει την εντύπωση πως η Ελλάδα αποδέχεται την τουρκική επιχειρηματολογία περί ιδιαίτερου καθεστώτος στο Αιγαίο.
Ο ίδιος, ωστόσο, προέκρινε την τμηματική άσκηση του δικαιώματος έναντι της αδράνειας, με τη σαφή επισήμανση ότι η Ελλάδα διατηρεί το δικαίωμα να προχωρήσει σε ανάλογες κινήσεις και στο Αιγαίο.
Η Λιβύη και ο ρόλος της Τουρκίας
Σημαντική θέση στην παρέμβαση κατείχε και η διαπραγμάτευση Ελλάδας–Λιβύης για την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών.
Ο Δημήτρης Καραϊτίδης εκτίμησε ότι η τουρκική επιρροή αποτελεί βασικό παράγοντα που εξηγεί τη διστακτικότητα της λιβυκής πλευράς απέναντι σε μια ουσιαστική συμφωνία με την Αθήνα.
Παρά τις δυσκολίες, κάλεσε την ελληνική διπλωματία να συνεχίσει τις προσπάθειες.
Υπογράμμισε ότι η ύπαρξη δύο ανταγωνιστικών κέντρων εξουσίας στη Λιβύη και η επιρροή της Άγκυρας δεν πρέπει να οδηγήσουν σε εγκατάλειψη των επαφών.
Η Ελλάδα, σημείωσε, οφείλει να επιδιώξει μια συμφωνία που θα είναι αποδεκτή και θα προστατεύει τα ελληνικά δικαιώματα.
Η γεωπολιτική αξία της Ελλάδας πρέπει να αποκτήσει αντίκρισμα
Σχολιάζοντας την ανάδειξη της στρατηγικής σημασίας της Ελλάδας από τον Μάρκο Ρούμπιο, ο πρέσβης αναγνώρισε ότι πρόκειται για θετική εξέλιξη.
Επισήμανε, όμως, ότι η Αθήνα δεν πρέπει να περιορίζεται στην ικανοποίηση από τις ευνοϊκές αμερικανικές δηλώσεις.
Αντίθετα, πρέπει να αξιοποιεί τη γεωγραφική, γεωπολιτική και γεωοικονομική θέση της χώρας, προκειμένου να εξασφαλίζει συγκεκριμένα ανταλλάγματα και ουσιαστικά οφέλη.
Όπως εξήγησε, αυτό απαιτεί σοβαρό σχεδιασμό και προσεκτικά διαμορφωμένα αιτήματα προς την αμερικανική πλευρά.
Παράλληλα, αναγνώρισε ότι οι συζητήσεις υψηλού επιπέδου περιλαμβάνουν και κλειστές συναντήσεις, το περιεχόμενο των οποίων δεν δημοσιοποιείται πάντοτε.
Επομένως, δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι κατά την επίσκεψη Ρούμπιο συζητήθηκαν ζητήματα ή ενδεχόμενα ανταλλάγματα που δεν έγιναν γνωστά.
Στο ίδιο πλαίσιο, ο Δημήτρης Καραϊτίδης εκτίμησε ότι ο ασυνήθιστα ήπιος τόνος που είχε υιοθετήσει ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην ομιλία του στα Ηνωμένα Έθνη θα μπορούσε να συνδέεται με παρασκηνιακές συστάσεις για αποφυγή κλιμάκωσης.
Πρόκειται, πάντως, για εκτίμηση του πρέσβη και όχι για επιβεβαιωμένη πληροφορία σχετικά με αμερικανικές παρεμβάσεις.
Το συμπέρασμα της παρέμβασης
Η βασική θέση του Δημήτρη Καραϊτίδη συνοψίζεται στην ανάγκη μιας ελληνικής εξωτερικής πολιτικής που θα συνδυάζει τη διπλωματική ψυχραιμία με την αποφασιστική υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Οι δηλώσεις Ρούμπιο, κατά την εκτίμησή του, δημιουργούν ένα ευνοϊκότερο διπλωματικό περιβάλλον. Δεν συνιστούν όμως εγγύηση ότι η Τουρκία θα αποφύγει κάθε πρόκληση.
Για τον λόγο αυτό, η Αθήνα καλείται να αξιοποιήσει τη συγκυρία, να προχωρήσει στο έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης και να μην εγκλωβιστεί σε διαδικασίες που θα μπορούσαν να μετατραπούν σε έμμεση αναγνώριση τουρκικών αξιώσεων.
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO3 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας