Άμυνα

Η Παγκοσμιοποίηση του Τέταρτου Ράιχ

Δημοσιεύτηκε στις

6 Φεβρουαρίου 2022 στις 00:57

από τον

Herland Report: Writes author and scholar Steve Brown*, 4-2-22

Μετάφραση : Μιχαήλ Στυλιανού

Το Παγκόσμιο Τέταρτο Ράιχ: Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ένα κενό εξουσίας έπρεπε να καλυφθεί γρήγορα όπου ένας κόσμος που βρισκόταν σε πόλεμο θα μπορούσε με κάποιο τρόπο να επιστρέψει στην ειρήνη.

Υπό το φως των διδαγμάτων που αντλήθηκαν, αναπτύχθηκε μια κατανόηση ότι η στρατιωτική ισχύς δεν ήταν προαιρετική για το κράτος – να χρησιμοποιείται μόνο για άμυνα – αλλά υποχρεωτική για τη διατήρηση της εξουσίας, μερικές φορές επιθετικά.

Με άλλα λόγια, ο επιθετικός μιλιταριστικός ρόλος του κράτους του δόθηκε μετά τον Β’ Π.Π. γράφει ο συγγραφέας και λόγιος Στιβ Μπράουν, τακτικός συνεργάτης της Her la nd Report.

Πριν από αυτό, ορισμένοι ισχυροί ιδεαλιστές πίστευαν ότι ο κόσμος θα μπορούσε να είναι σε ειρήνη με τον ανταγωνισμό που δεν αντιπροσωπεύεται από τον πόλεμο, αλλά από τις συναλλαγές, το εμπόριο, χωρίς επιστροφή στον μερκαντιλισμό δηλαδή στην εκκολαπτόμενη ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης.

Εκείνη την εποχή, οι καπιταλιστικές θεωρίες για το εμπόριο επικρατούσαν στη Δύση (με σοσιαλιστική ιδεολογία με τη μορφή κρατικού ελέγχου του καπιταλισμού).

Στην Ανατολή μια πιο ριζοσπαστική σοσιαλιστική ιδεολογία – ίσως κατάλληλη για την ανατολική σκέψη και εμπειρία – ευνόησε την κρατική ιδιοκτησία και τον έλεγχο όλης της παραγωγής με ισότητα στη στέγαση, την εκπαίδευση και την υγεία, που επιβλήθηκε από το κράτος. Ως εκ τούτου, ο αμερικανικός καπιταλισμός, ο ευρωπαϊκός κοινωνικός καπιταλισμός και ο ανατολικός κομμουνισμός έγιναν η ιδεολογική τριανδρία δύναμης μετά τον Β’ Ευρωπαϊκό πόλεμο.

Το Παγκοσμιοποιό Τέταρτο Ράιχ: Ιδεολογικά στρατόπεδα είχαν στηθεί από όλες τις πλευρές, σε ανταγωνισμό. Παρόλο που η κρατική ιδιοκτησία της παραγωγής ήταν ανάθεμα στις (περισσότερες) ευρωπαϊκές χώρες και στις ΗΠΑ, ισχυρά πολιτικά στοιχεία στην πραγματικότητα ευνοούσαν τη ριζοσπαστική σοσιαλιστική σκέψη ειδικά στην Ευρώπη.

Εν τω μεταξύ, οι Ηνωμένες Πολιτείες αισθάνθηκαν την ανάγκη να εμποδίσουν οποιαδήποτε τέτοια ριζοσπαστική σοσιαλιστική ιδεολογία και θεώρησαν τους ριζοσπάστες σοσιαλιστές (κομμουνιστές) στην Ασία (Ρωσία-Κίνα) υπαρξιακή απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Άλεν Ντάλες ( αδελφός του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, επικεφαλής της αμερικανικής κατασκοπείας στον Β΄Π.Π. και ιδρυτής αργότερα της C.I.A.) ήξερε ότι το 3ο Ράιχ ήταν κάτι πολύ περισσότερο από δικτατορική διακυβέρνηση από έναν μανιακό – αποκαλύψεις από την Έκθεση του Κόκκινου Οίκου (1944) του το είπαν. Ο Dulles κατάλαβε σιωπηρά την Έκθεση του Κόκκινου Οίκου και τις πληροφορίες που γνώριζε ότι ενέπνευσε μια αμερικανική εκδοχή του κορπορατισμού IG Farben ως πολιτική, μια κρατική συμπαιγνία με τη βιομηχανία για να τροφοδοτήσει τις δυτικές εταιρείες και να αντιμετωπίσει τη ρωσική δύναμη.

Ο Άλεν Ντάλες είχε στενούς δεσμούς με τους Ναζί, και πολλοί ήταν προσωπικοί του φίλοι. Οι προσπάθειες του Ντάλες έσωσαν αρκετούς Ναζί από την κράτηση, ακόμα και την εκτέλεση. Ο Dulles και ο McCloy πήραν τα SS Gehlen στη CIA και αξιοποίησαν τις γνώσεις τους για τις πληροφορίες της Ανατολής (μέσω Gehlen) προς μεγάλο όφελος.

ΣΧΕΤΙΚΆ ΆΡΘΡΑ:

Ομοίως, η ναζιστική επιστήμη ήταν πολύ πιο προηγμένη από ό, τι απεικονίζει η ιστορία, και ο Dulles εκτίμησε αυτή τη βιομηχανική μόχλευση. Ενώ ο Dulles δεν ήταν απαραίτητα ιδεολόγος Ναζί ο ίδιος -οι ιστορικοί προβληματίζονται για αυτό επί πολλά χρόνια.

Τώρα, θυμηθείτε ότι η γερμανική συνθηκολόγηση ήταν αρκετά περίεργη, όπου μόνο η Βέρμαχτ και ο στρατός παραδόθηκαν. Ο κορυφαίος (τότε) Ναζί Καρλ Ντένιτς δεν παραδόθηκε.

Πράγματι, κανένας αξιωματούχος του ναζιστικού κόμματος οποιασδήποτε βαθμίδας δεν υπέγραψε ποτέ κανένα έγγραφο παράδοσης ή δεν υπέγραψε επίσημο κώδικα συνθηκολόγησης. Ούτε στη Ρεμς, ούτε στο Βερολίνο, ή οπουδήποτε αλλού. Αυτό ήταν είτε μια γκάφα είτε μια ευκαιρία για τον Ντάλες, ένα άνοιγμα που ο Ντάλες θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί. Κατά κάποιο τρόπο, ο Allen Dulles ήταν ένας νέος διεθνιστής, αν και όχι με τον τρόπο που συνήθως σκεφτόμαστε έναν.

Συμπερασματικά, ο Ντάλες είδε ότι μια ενωμένη Ευρώπη ευθυγραμμισμένη με τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να αντιταχθεί σθεναρά στην κομμουνιστική και ανατολική επιρροή μετά τον πόλεμο, με έναν περαιτέρω στόχο να νικήσει και να υποτάξει την ανατολική εξουσία. Αυτή η ευθυγράμμιση παρέχει μια ακατέργαστη βάση για το διάδοχο του 3ου Ράιχ, με τη βοήθεια της Τράπεζας Διεθνών διακανονισμών και του τραπεζικού συστήματος μέχρι σήμερα.

Εν συντομία, το 4^ο Ράϊχ της Παγκοσμιοποίησης είναι μια πολιτικά ενωμένη Ευρώπη σύμμαχος των ΗΠΑ, σε σθεναρή αντίθεση προς την Ανατολή… Στην πραγματικότητα, με στόχο να νικήσουμε και να υποτάξουμε τις ανατολικές δυνάμεις στη δυτική κυριαρχία. Με άλλα λόγια, για την παγκόσμια κυριαρχία. (Ακριβώς όπως ήλπιζε το 3ο Ράιχ, ακόμα και αν η Βρετανία και οι ΗΠΑ δεν συνεργάστηκαν τότε!)

Το ιδεολογικό παιχνίδι εδώ είναι αρκετά ενδιαφέρον, διότι η Δύση δεν ήταν απολύτως ιδεολογικά καθολικά αντίθετη με τον σοσιαλισμό ή τον κομμουνισμό, ή την Κίνα· όπως απέδειξε ο Νίξον το 1972. Στοιχεία της δυτικής δομής εξουσίας είχαν υιοθετήσει σοσιαλιστική σκέψη*.

Η πρώτη ομιλία εγκαινίων του Ρούσβελτ για τους «Οικονομικούς Βασιλόφρονες» παρέχει έντονη εικόνα σε σοσιαλιστικά ιδεώδη και ειδοποιεί ότι η κεντρική κυβέρνηση θα παρέμβει στις τραπεζικές και εγκληματικές δραστηριότητες της Wall Street, όποτε είναι προς το συμφέρον της κεντρικής κυβέρνησης να το πράξει.

Επίσης, υπενθυμίζουμε ότι ορισμένοι θεωρητικοί πίστευαν ότι οι δυτικές δυνάμεις ευνοούσαν την πτώση του Τσάρου και υποστήριζαν τους Μπολσεβίκους, σε αυτό το αρχικό σενάριο Ανατολής εναντίον Δύσης / Δύσης εναντίον Ανατολής. Συνοπτικά, ο ιδεολογικός πόλεμος διεξήχθη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με την καπιταλιστική ιδεολογία εναντίον του κομμουνιστικού δόγματος ως βασικά συστατικά στοιχεία, όπου η ιδέα ήταν να δοκιμαστούν θεωρίες μιλιταριστικής και κοινωνικής δύναμης και ελέγχου.

Καθώς αυτός ο πόλεμος εκτυλισσόταν για πολλά χρόνια, οι ριζοσπαστικοί σοσιαλιστές ιδεολόγοι στη Δύση επισκιάστηκαν από καπιταλιστές διεθνιστές, από τη στιγμή που η Wall Street και οι δυτικές νομισματικές δυνάμεις κυριάρχησαν στο παγκόσμιο νομισματικό σύστημα.

Αυτό επιτεύχθηκε, με την πάροδο των ετών, με τη στρατολόγηση και το χρέος των περισσότερων εθνών στο σύστημα δολαρίου ΗΠΑ. Κάπως ανεπίσημα, καθώς η πρώτη τάση εξελισσόταν, είδαμε κομμουνιστές ιδεολόγους όπως ο Κιμ Φίλμπι, ο Ντόναλντ Μακλίν και ο Γκάι Μπέρτζες, (στελέχη της Ιντέλιτζεν Σέρβις), τελικά να διαφεύγουν στη Σοβιετική Ένωση και υπήρχαν πολλοί περισσότεροι.

Ο Joe McCarthy έκανε το έργο της ζωής του να καλλιεργεί την «κόκκινη φοβία» και τα πήγε αρκετά καλά (οικονομικά) από αυτό. Μέχρι το 1962, ακόμα και ο Λι Όσβαλντ ντρεπόταν να αυτοαποκαλείται κομμουνιστής.

Με άλλα λόγια, ο Allen Dulles σωστά υπέθεσε, ή με τη λογική υποπτεύθηκε ότι, ο «δυτικός καπιταλισμός» θα επισκίαζε τον ανατολικό κομμουνισμό, ίσως σε μεγάλο βαθμό με βάση το χρόνο και την εμπειρία του με τις Μεγάλες Τράπεζες, την Ομοσπονδιακή Τράπεζα και την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών… (Η BIS, σε ορισμένους κύκλους, εξακολουθεί να ονομάζεται και σήμερα “η ναζιστική τράπεζα”.)

Έτσι, ο Άλεν Ντάλες κέρδισε. Αντί για την Τέταρτη Διεθνή έχουμε το Παγκοσμιοποιό Τέταρτο Ράιχ που ο Ντάλες ίσως δεν οραματιζόταν πλήρως τότε, αλλά σίγουρα το διευκόλυνε, με απώτερο στόχο να νικήσει τελικά το ανατολικό μπλοκ. Όπως και μετά τον Β’ 2… Ωστόσο, ο Allen Dulles δεν εκτίμησε πλήρως ότι οι δυτικές δημοκρατίες εμπαίζονταν από ό, τι απέμεινε από το Τρίτο Ράιχ για να εξασφαλιστεί η επιβίωσή του.

Τα προεκτεθέντα είναι ένα πολύ σημαντικό σημείο, με το οποίο κανένας πολιτικός επιστήμονας (ή οποιοσδήποτε άλλος!) δεν θα ασχοληθεί σε αυτό το διττό-ψεύτικο δίλημμα εμμονής της ιστορίας.

Εν ολίγοις, μέχρι το 1950 έχουμε τρεις ιδεολογίες με ανταγωνιστικές δομές εξουσίας: 1, “δημοκρατίες” ΗΠΑ-ευρώ (ή αυτό που ήταν κάποτε) 2, ολοκληρωτικός φασισμός που ονομάζουμε ναζισμό και 3, κομμουνιστική κυβέρνηση.

Το Παγκοσμιοποιό Τέταρτο Ράιχ: Αυτό που αγνοείται παγκοσμίως, δεν συνειδητοποιείται ή δεν εκτιμάται, είναι ότι οι ιδεαλιστές του Τρίτου Ράιχ που επέζησαν από τον πόλεμο (και υπήρχαν πολλοί!) εργάζονταν και χειραγωγούσαν τον Dulles και τον McCloy κλπ – και όχι το αντίθετο. Στον ναζιστικό ζήλο τους για παγκόσμια επικράτηση –όπως καθημερινά το βλέπουμε σήμερα- οι διεθνιστές Ναζί πέτυχαν να πραγματοποιήσουν το Οικουμενικό 4ο Ράϊχ με μυστικότητα και μεγάλη πονηριά.

Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι οι Ελίτ του Παγκοσμιοποιού Τέταρτου Ράιχ δεν έχουν Χίτλερ — δεν ενδιαφέρονται για τέτοια. Οι Ελίτ του 4ου Ράιχ δεν έχουν πνευματική θρησκεία ή πίστη. Δεν είναι κατάφωρα ρατσιστές, ούτε αντισημιτικοί… Κατά την άποψή τους, η φυλή, η τιμή και όλα τα συμπαρομαρτούντα ενός Ναζί που περπατάει με το βήμα της χήνας είναι εντελώς άχρηστα.

Τελικά, αυτές οι Ελίτ είναι οι πλούσιοι Δυτικοί Ολιγάρχες και πλουτοκράτες με κοστούμια επιχειρηματιών, παθιασμένοι για την ολοκληρωτική δύναμη και τον έλεγχο… που θεωρούν την Ανατολή υπαρξιακή απειλή για το σύστημα ελέγχου και διακυβέρνησής τους. Κατέκτησαν την εξουσία αγκαλιάζοντας τα φασιστικά ολοκληρωτικά ιδεώδη για τα οποία έχει γράψει και ο Σέλντον Βόλιν, σε αυτό που περιγράφεται ως το αντίστροφο των ΗΠΑ..ολοκληρωτικό κράτος

Τα δυτικά μεγάλα μέσα ενημέρωσης συγχέουν το ζήτημα, παρουσιάζοντας το Τέταρτο Ράιχ ως ένα κίνημα λευκών ρατσιστών, όταν η δυτική ατζέντα παγκοσμιοποίησης δεν είναι πραγματικά τίποτα τέτοιο.

Σημειώστε ότι ενώ αυτοί οι νεοναζιστές ιδεολόγοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν την ιδεολογία ως εργαλείο, ο τελικός έλεγχός τους δεν κινείται από καμία ιδεολογία, αλλά από τεχνικά, πολιτικά, δογματικά και προπαγανδιστικά μέσα.

Επίσης, ο ναζιστικός φασισμός τους διασταυρώνεται με τον Εθνικοσοσιαλισμό, ως μέσο κρατικού καπιταλισμού. Αυτό το βλέπουμε εν μέρει, μέσω του αρπακτικού και διεφθαρμένου τραπεζικού και νομισματικού συστήματος της Wall Street.

Εν συντομία, μέσω αυτής της οιονεί-Allen Dulles παγκόσμιας θεώρησης, η παγκόσμια ειρήνη, ο καλοπροαίρετος καπιταλισμός, ή οποιοδήποτε ιδεολογικό ή νομισματικό σύστημα που αντιπροσωπεύει είτε μια πραγματικά ανταγωνιστική ελεύθερη αγορά – είτε, για παράδειγμα, ένα λειτουργικό σοσιάλ-καπιταλιστικό σύστημα όπως αυτό στην Κίνα – είναι ο πιο θανάσιμος εχθρός του Παγκοσμιοποιού Τέταρτου Ράιχ.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο — όπως επεσήμανε ο Δρ Joseph Farrell στο βιβλίο του Ο Τρίτος Τρόπος — ο Σεργκέι Γκλαζίεφ το 2014 δήλωσε ότι, «οι πραγματικοί Ναζί βρίσκονται στην Ουάσιγκτον».

Φυσικά, τα παραπάνω είναι όλα θαυμάσια θεωρητικά… αλλά τι στοιχεία έχουμε ότι το Παγκόσμιο Τέταρτο Ράιχ υπάρχει πραγματικά;

Το βλέπουμε κάθε μέρα.

Η Δύση δεν ενδιαφέρεται για την ειρήνη. Κανένας δυτικός ηγέτης δεν μιλάει ποτέ για παγκόσμια ειρήνη: Ούτε σε καμία περίπτωση ούτε υπό οιεσδήποτε συνθήκες..

Η Δύση είναι περίπου, πόλεμος, τρόμος, φρίκη, θάνατος, καταστροφή, και κέρδος από αυτά. Πώς μπορούμε να το ξέρουμε; Όχι μόνο με την καταστροφή της Γιουγκοσλαβίας ή της Λιβύης από το ΝΑΤΟ, ούτε και μόνο από το γεγονός ότι υπάρχει το ΝΑΤΟ. Όχι, το ξέρουμε γιατί αυτή είναι η πολεμική κρατική ιδεολογία που μας βομβαρδίζει κάθε μέρα, μέρα με τη μέρα, από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης και ειδικά από τους “ηγέτες” των ΗΠΑ.

Τουλάχιστον είκοσι χρόνια τώρα. (Αλλά στην πραγματικότητα περισσότερο.) Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο πρόεδρος της Ρωσίας σηκώνει τα χέρια του και αναρωτιέται γιατί η Δύση είναι τόσο τρελή …. όπως έκανε και σήμερα. Πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι η πρόθεση των Ναζί να υποδουλώσουν την Ανατολή δεν ηττήθηκε το 1945, ή οποιαδήποτε στιγμή μετά, όπως βλέπουμε με την υπόσχεση δυτικής επίθεσης εναντίον της Κίνας, της Ρωσίας και του Ιράν σήμερα.

Ο Πρόεδρος της Ρωσίας απευθύνεται στον Δημοσιογράφο του Sky News για το “Τέταρτο Ράιχ” της Δύσης :

Το Παγκοσμιοποιό Τέταρτο Ράιχ:

Αυτή είναι τώρα μια πολύ μεγαλύτερη πρόκληση από ό,τι μπορεί να φανταστούν οι Νεοσυντηρητικοί-νέο-φιλελεύθεροι και οι συνδεδεμένοι εταίροι τους στο Τέταρτο Ράιχ, στην Ουάσιγκτον. Εν τω μεταξύ, η Αμερική, η Ευρώπη, η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ θα συνεχίσουν να κάνουν έναν ναζιστικό πόλεμο στον κόσμο…. χωρίς να ακουστεί μια δημόσια λέξη για την ειρήνη.

Υπάρχει ένα ακόμα γεγονός. Υποστηρίζεται ότι η Σοβιετική Ένωση έχασε τον Ψυχρό Πόλεμο. Γεγονός, αλλά και ούτε οι ΗΠΑ τον κέρδισαν εντελώς. Απλά δεν τον έχασαν τόσο άσχημα όσο η Σοβιετική ΄Ενωση. Και υπάρχει και μια περαιτέρω αλήθεια. Ότι ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες νίκησαν τους Ναζί. Και ότι η Δύση έχει βυθιστεί σταδιακά σε αυτή την ιδεολογία, όπου η παρούσα εποχή είναι τέλεια απόδειξη αυτού του γεγονότος…

Τώρα, εναπόκειται στην Κίνα και τη Ρωσία να τους νικήσουν – αυτή τη φορά για πάντα.

*Σε κάποιο βαθμό από ανάγκη (για άλλη μια φορά).

** Για λίγη διασκέδαση, διαβάστε για το νησί Big Diomede (Ρέιγκαν, Γκορμπατσόφ) στη βικιπαίδεια

* Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Ο John Steve Brown είναι ο συγγραφέας του “Ιράκ: ο δρόμος προς τον πόλεμο”, συντάκτης του “Εγκλήματα πολέμου της κυβέρνησης Μπους στο Ιράκ”, “Το περιορισμένο στέκι του Τραμπ” και “Ομοσπονδιακή Τράπεζα: Υπερχρεώνει το νομισματικό σύστημα υπέρ των Ολιγαρχών από το 1913”

Ο Steve Brown είναι ένας αντιπολεμικός ακτιβιστής, ένας δημοσιευόμενος μελετητής για το αμερικανικό νομισματικό σύστημα, και αρθρογράφος Στο Duran, Fort Russ News, Strategika51, Έκθεση Herland, και Ίδρυμα Ron Paul.

The Globalist Fourth Reich – The Herland Report (hannenabintuherland.com)

Σχετικά θέματα

Κριστιάν

Συνέχεια ανάγνωσης

Άμυνα

Μπαλτζώης: «Αν δώσουν Meteor στην Τουρκία, θα αισθανθούμε προδομένοι»

Ο αντιστράτηγος ε.α. και πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ Γιάννης Μπαλτζώης παρεμβαίνει στον Θήτα FM και τη Βασιλική Πολίτου και αναλύει τις κρίσιμες εξελίξεις γύρω από την άμυνα και τα ελληνοτουρκικά.

Δημοσιεύτηκε

2 ώρες πριν

στις

8 Οκτωβρίου 2026

από τον

Ιωάννης Μπαλτζώης

Σοβαρό προβληματισμό για τη διεύρυνση της αμυντικής συνεργασίας της Γαλλίας με την Τουρκία εξέφρασε ο αντιστράτηγος ε.α. και πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ, Γιάννης Μπαλτζώης, σε παρέμβασή του στον Θήτα FM και τη Βασιλική Πολίτου, βάζοντας στο επίκεντρο το ενδεχόμενο η Άγκυρα να αποκτήσει κρίσιμα οπλικά συστήματα ευρωπαϊκής προέλευσης, όπως οι πύραυλοι αέρος-αέρος Meteor.

Παράλληλα, αναφέρθηκε στην επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα, στις νέες αμερικανικές προτάσεις για εξοπλιστικά προγράμματα δισεκατομμυρίων, αλλά και στην ανάγκη να ενισχυθεί επιτέλους ο Στρατός Ξηράς, τον οποίο χαρακτήρισε ουσιαστικά τον «μεγάλο αδικημένο» των ελληνικών εξοπλισμών.

«Υπάρχει πικρία για τη Γαλλία»

Με αφορμή τον οδικό χάρτη αμυντικής συνεργασίας Γαλλίας–Τουρκίας, ο Γιάννης Μπαλτζώης εμφανίστηκε επιφυλακτικός, σημειώνοντας ότι το πλήρες περιεχόμενο της συμφωνίας πρέπει πρώτα να γίνει γνωστό.

Δεν έκρυψε, ωστόσο, την «πικρία» του από τις εξελίξεις, υπενθυμίζοντας ότι η Ελλάδα έχει επενδύσει τεράστια ποσά στην αμυντική σχέση με τη Γαλλία μέσω προγραμμάτων όπως οι φρεγάτες και τα μαχητικά Rafale.

Η Αθήνα, όπως υποστήριξε, θα έπρεπε να έχει εξασφαλίσει ότι ορισμένα στρατηγικής σημασίας οπλικά συστήματα δεν θα καταλήξουν στα χέρια της Τουρκίας.

Ο πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ έκανε μάλιστα σύγκριση με το παρελθόν, υποστηρίζοντας ότι επί δεκαετίες η Γαλλία απέφευγε να προμηθεύει την Τουρκία με συγκεκριμένα συστήματα που είχε αγοράσει η Ελλάδα, αναφέροντας ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τα Mirage.

«Στο παρελθόν απαιτούσαμε και δεν έπαιρναν οι Τούρκοι αυτά τα οπλικά συστήματα», τόνισε.

Η κόκκινη γραμμή των Meteor

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στους πυραύλους Meteor, οι οποίοι βρίσκονται στο ελληνικό οπλοστάσιο μέσω των Rafale και θα μπορούσαν να αποτελέσουν σημαντικό πολλαπλασιαστή ισχύος και για τα τουρκικά Eurofighter.

Ο Μπαλτζώης περιέγραψε τον Meteor ως ένα εξαιρετικά προηγμένο όπλο αέρος-αέρος, με πολύ μεγάλη εμβέλεια και υψηλή ταχύτητα, υπογραμμίζοντας τη σημασία του για την εναέρια μάχη πέραν του οπτικού ορίζοντα.

Για το ενδεχόμενο παραχώρησης του συγκεκριμένου όπλου στην Τουρκία ήταν κατηγορηματικός:

«Τότε θα αισθανθούμε προδομένοι».

Έθεσε, όμως, και ένα κρίσιμο ερώτημα προς την ελληνική πλευρά:

Ζήτησε πράγματι η Αθήνα από το Παρίσι να αποκλειστεί η Τουρκία από συγκεκριμένα γαλλικά οπλικά συστήματα;

«Αν δεν συμφωνήσαμε σε αυτό, τότε κάπου πρέπει να ψαχτούμε. Κάτι δεν κάνουμε καλά», ανέφερε, αφήνοντας σαφείς αιχμές για τον τρόπο με τον οποίο διαπραγματεύεται η Ελλάδα τις μεγάλες αμυντικές συμφωνίες της.

«Το ότι παίρνουν και οι Τούρκοι δεν είναι καλό για εμάς»

Ο αντιστράτηγος ε.α. στάθηκε στη γενικότερη προσπάθεια της Άγκυρας να εισέλθει βαθύτερα στο ευρωπαϊκό αμυντικό οικοσύστημα.

Η συνεργασία τουρκικών εταιρειών με μεγάλους ευρωπαϊκούς ομίλους, σε συνδυασμό με την προσπάθεια προμήθειας Eurofighter και τη διεύρυνση των σχέσεων με τη Γαλλία, δημιουργεί, κατά τον ίδιο, νέα δεδομένα για την Ελλάδα.

«Το ότι παίρνουν και οι Τούρκοι δεν είναι καλό για εμάς», ήταν η χαρακτηριστική του τοποθέτηση.

Γιατί θεωρεί τόσο σημαντική την επίσκεψη Ρούμπιο

Μεγάλο μέρος της συζήτησης αφορούσε την επίσκεψη του Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα.

Ο Γιάννης Μπαλτζώης τόνισε ότι η παρουσία του ίδιου του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών στον στρατηγικό διάλογο έχει ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα, σε αντίθεση με προηγούμενες περιπτώσεις κατά τις οποίες οι ΗΠΑ εκπροσωπούνταν από χαμηλότερου επιπέδου αξιωματούχους.

Υπενθύμισε επίσης ότι ο Ρούμπιο, από την περίοδο που ήταν γερουσιαστής, είχε ταχθεί επανειλημμένα υπέρ ελληνικών και κυπριακών θέσεων στο Κογκρέσο.

«Τα εθνικά θέματα τα ξέρει πάρα πολύ καλά», επισήμανε.

Την ίδια ώρα, εξέφρασε την εκτίμηση ότι πίσω από τη δημόσια εικόνα των καλών σχέσεων Τραμπ–Ερντογάν τα πράγματα είναι περισσότερο σύνθετα.

Κατά την ανάλυσή του, παρά τη θερμή ρητορική της Ουάσιγκτον απέναντι στον Τούρκο πρόεδρο, οι ΗΠΑ εξακολουθούν να καθυστερούν κρίσιμα εξοπλιστικά ζητήματα της Τουρκίας.

Μπαλτζώης για ΗΠΑ και Τουρκία: «Παίζουν καθυστερήσεις»

Ο πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ υποστήριξε ότι η Ουάσιγκτον χρησιμοποιεί τις καθυστερήσεις ως μέσο άσκησης πίεσης απέναντι στην Άγκυρα.

Αναφέρθηκε στα F-16 και στα κιτ εκσυγχρονισμού, λέγοντας ότι η Τουρκία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σημαντικές δυσκολίες ως προς την υλοποίηση όσων επιδιώκει.

Παρομοίασε μάλιστα την αμερικανική τακτική με τις καθυστερήσεις σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα:

«Πετάνε την μπάλα στην εξέδρα και καθυστερεί ο αγώνας. Αυτό κάνουν αυτή τη στιγμή».

Κατά τον Μπαλτζώη, πρόκειται για συνειδητή πρακτική της αμερικανικής διοίκησης, όταν δεν επιθυμεί να προχωρήσει γρήγορα στην υλοποίηση μιας συμφωνίας.

Πακέτο δισεκατομμυρίων από τις ΗΠΑ

Ο Γιάννης Μπαλτζώης αναφέρθηκε εκτενώς και στις νέες εξοπλιστικές ανάγκες της Ελλάδας από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σύμφωνα με όσα παρουσίασε στην εκπομπή, στο τραπέζι βρίσκονται προγράμματα συνολικής αξίας αρκετών δισεκατομμυρίων, που αφορούν μεταξύ άλλων:

πυραύλους και κατευθυνόμενα όπλα,
νέα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου για τα F-16 Viper,
υποστήριξη ελληνικών F-16,
υποστήριξη των ελικοπτέρων MH-60 του Πολεμικού Ναυτικού και των Black Hawk,
καθώς και πιθανή ενίσχυση του Στρατού Ξηράς με τεθωρακισμένα οχήματα Stryker.

Έδωσε ιδιαίτερο βάρος στην ανάγκη να αποκτήσει η Πολεμική Αεροπορία πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς για τα F-16 Viper και τα μελλοντικά F-35.

«Ο Στρατός Ξηράς είναι ο μεγάλος αδικημένος»

Ο Μπαλτζώης χαιρέτισε επίσης τις συζητήσεις για ενίσχυση του Στρατού Ξηράς με Stryker.

«Μακάρι να τα πάρουμε, γιατί υστερούμε πάρα πολύ», σημείωσε, προσθέτοντας:

«Ο Στρατός είναι ο μεγάλος αδικημένος».

Η παρατήρηση αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς μεγάλο μέρος των ελληνικών εξοπλιστικών προγραμμάτων των τελευταίων ετών έχει επικεντρωθεί στην Πολεμική Αεροπορία και το Πολεμικό Ναυτικό.

Drones και νέος τρόπος πολέμου

Στη συζήτηση τέθηκε και το ζήτημα των drones, καθώς τα πεδία των συγκρούσεων από την Ουκρανία μέχρι τη Μέση Ανατολή έχουν αναδείξει τον καθοριστικό ρόλο των μη επανδρωμένων συστημάτων.

Ο πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ εμφανίστηκε συγκρατημένα αισιόδοξος για τις ελληνικές κινήσεις στον συγκεκριμένο τομέα.

«Κάτι κάνουμε. Προχωράμε», ανέφερε, επισημαίνοντας ότι η χώρα αρχίζει να εισέρχεται πιο ενεργά στην ανάπτυξη και παραγωγή τέτοιων συστημάτων.

Η «βόμβα» στο τέλος της συνέντευξης

Λίγο πριν από την ολοκλήρωση της παρέμβασής του, ο Γιάννης Μπαλτζώης προχώρησε και σε μία πολιτική αναφορά, επικαλούμενος δημοσίευμα του Αλέξη Τάρκα.

Μετέφερε τον ισχυρισμό ότι στην Ουάσιγκτον υπάρχει εκτίμηση για τις μελλοντικές πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα και συνέδεσε αυτή την εκτίμηση με την προσπάθεια να κλείσουν εγκαίρως σημαντικές συμφωνίες κατά την επίσκεψη Ρούμπιο.

Πρόκειται για ισχυρισμό που ο ίδιος απέδωσε ρητά σε σχετικό δημοσίευμα και όχι για επίσημη θέση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Η αναφορά προκάλεσε την αντίδραση της Βασιλικής Πολίτου, η οποία σχολίασε χαρακτηριστικά:

«Ρίξατε μία βόμβα, κύριε Μπαλτζώη».

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Ελληνική NAVTEX για αεροναυτική άσκηση στη θάλασσα του Καστελλόριζου

Αεροναυτική άσκηση χωρίς πυρά, νοτιοανατολικά της Ρόδου και στις θαλάσσιες προσβάσεις του συμπλέγματος του Καστελλόριζου

Δημοσιεύτηκε

20 ώρες πριν

στις

7 Οκτωβρίου 2026

από τον

ΧΑΚ

Αεροναυτική άσκηση χωρίς πυρά, νοτιοανατολικά της Ρόδου και στις θαλάσσιες προσβάσεις του συμπλέγματος του Καστελλόριζου, προβλέπει η NAVTEX 1249/26 της Υδρογραφικής Υπηρεσίας του Πολεμικού Ναυτικού, από τον Σταθμό Ηρακλείου. Πρόκειται για την ευρύτερη περιοχή στην οποία η Άγκυρα έχει επιχειρήσει να επιβάλει τη μονομερή οριοθέτηση του θαλάσσιου πάρκου Φέτιγιε–Κας.

Η ναυτιλιακή προειδοποίηση εκδόθηκε στις 5 Οκτωβρίου και προσδιόριζε ως χρόνο διεξαγωγής της άσκησης την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2026, από τις 05:00 έως τις 09:00 UTC, δηλαδή από τις 08:00 έως τις 12:00 ώρα Ελλάδας.

Στο μήνυμα αναγράφονται ρητά οι γεωγραφικοί προσδιορισμοί «KASTELORIZO SEA» και «SOUTHEAST OF RODOS ISLAND», ενώ διευκρινίζεται ότι οι αεροναυτικές ασκήσεις προβλέπονταν χωρίς εκτέλεση πυρών. Παράλληλα, καλούνται οι ναυτιλλόμενοι να αποφεύγουν τη διέλευση από την αναφερόμενη περιοχή.

Ο έλεγχος των επτά συντεταγμένων επιβεβαιώνει ότι η NAVTEX αφορά τον θαλάσσιο χώρο νοτιοανατολικά της Ρόδου, με το βόρειο τμήμα της περιοχής να προσεγγίζει το σύμπλεγμα Μεγίστης, Ρω και Στρογγύλης. Το πολύγωνο εκτείνεται αρκετά νοτιότερα, έως το γεωγραφικό πλάτος 35°03΄ Βόρεια, και δυτικά έως το γεωγραφικό μήκος 28°10΄ Ανατολικά.

Τα όρια που αναφέρονται στη NAVTEX είναι:

Σημείο	Βόρειο πλάτος	Ανατολικό μήκος
1	36°05,00΄	28°44,00΄
2	36°02,40΄	29°20,58΄
3	36°09,28΄	29°29,82΄
4	36°08,50΄	29°34,58΄
5	36°06,48΄	29°37,77΄
6	35°03,00΄	29°38,00΄
7	35°30,00΄	28°10,00΄

Η γεωγραφική θέση της αναγγελθείσας άσκησης αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον λόγω της τουρκικής απόφασης για το θαλάσσιο πάρκο Φέτιγιε–Κας. Η οριοθέτηση που παρουσίασε η Άγκυρα εκτείνεται στη θαλάσσια περιοχή γύρω από το Καστελλόριζο και πέραν των τουρκικών χωρικών υδάτων, προκαλώντας την αντίδραση της Αθήνας.

Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών είχε επισημάνει ότι η μονομερής ανακήρυξη τουρκικών πάρκων πέραν της τουρκικής αιγιαλίτιδας ζώνης δεν παράγει έννομα αποτελέσματα ούτε μπορεί να δημιουργήσει τετελεσμένα. Στο πεδίο όμως η Τουρκία προσπαθεί να επιβάλλει το τουρκολιβυκό μνημόνιο και τα φαντάσματα της Κάσου διαψεύδουν τις κυβερνητικές δικαιολογίες.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Καμπανάκι για Ελλάδα! Γαλλία και Τουρκία μπαίνουν σε νέα αμυντική εποχή

Ο Οδικός Χάρτης Άγκυρας–Παρισιού ανοίγει δρόμο για στενότερη στρατιωτική συνεργασία – SAMP/T και Meteor αλλάζουν τα δεδομένα και δημιουργούν ερωτήματα για τη στρατηγική σχέση Ελλάδας–Γαλλίας

Δημοσιεύτηκε

3 ημέρες πριν

στις

5 Οκτωβρίου 2026

από τον

ΧΑΚ

Η υπογραφή Οδικού Χάρτη Αμυντικής Συνεργασίας ανάμεσα στην Τουρκία και τη Γαλλία δεν είναι μία τυπική διπλωματική κίνηση και ασφαλώς δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη από την Αθήνα.

Άγκυρα και Παρίσι συμφώνησαν να εμβαθύνουν τον στρατηγικό τους διάλογο, να αυξήσουν τις στρατιωτικές επαφές και να εξετάσουν νέα πεδία συνεργασίας. Η τουρκική πλευρά μιλά ήδη για μετάβαση από τα «θετικά μηνύματα» σε συγκεκριμένη αμυντική συνεργασία.

Για την Ελλάδα, όμως, το ζήτημα δεν είναι απλώς ότι η Γαλλία συνομιλεί με την Τουρκία. Το κρίσιμο είναι τι ακριβώς είναι διατεθειμένη να δώσει στο τουρκικό οπλοστάσιο και κατά πόσο αυτό μπορεί να επηρεάσει την ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Από τον στρατηγικό εταίρο της Ελλάδας στον εξοπλιστικό διάλογο με την Άγκυρα

Η εξέλιξη αποκτά ιδιαίτερο βάρος επειδή η Γαλλία δεν είναι για την Ελλάδα ένας απλός σύμμαχος στο ΝΑΤΟ.

Αθήνα και Παρίσι έχουν υπογράψει από το 2021 Στρατηγική Εταιρική Σχέση για την Άμυνα και την Ασφάλεια, η οποία περιλαμβάνει ρήτρα αμοιβαίας στρατιωτικής συνδρομής σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης κατά της επικράτειας της μίας πλευράς. Η συμφωνία ανανεώθηκε τον Απρίλιο του 2026 για ακόμη πέντε χρόνια.

Πάνω σε αυτή τη σχέση οικοδομήθηκε ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής αμυντικής στρατηγικής των τελευταίων ετών: Rafale, φρεγάτες FDI, κοινές ασκήσεις και στενός στρατηγικός διάλογος.

Τώρα, όμως, το Παρίσι ανοίγει ταυτόχρονα έναν θεσμοθετημένο δρόμο αμυντικής συνεργασίας και με την Άγκυρα.

Αυτό δεν ακυρώνει την ελληνογαλλική συμφωνία. Δημιουργεί, όμως, μια προφανή αντίφαση συμφερόντων, ιδίως εάν η νέα συνεργασία οδηγήσει στην ενίσχυση κρίσιμων τουρκικών στρατιωτικών δυνατοτήτων.

Το πρώτο καμπανάκι: SAMP/T

Το πιο σοβαρό ζήτημα αφορά το SAMP/T.

Η Τουρκία επιδιώκει εδώ και χρόνια την απόκτηση του γαλλοϊταλικού συστήματος αεράμυνας μεγάλου βεληνεκούς και, σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, η γαλλική αντίσταση σε μία τέτοια συμφωνία έχει υποχωρήσει σημαντικά. Οι συζητήσεις συνδέονται και με τον σχεδιαζόμενο τουρκικό ολοκληρωμένο θόλο αεράμυνας «Steel Dome».

Για την Ελλάδα, μία πιθανή τουρκική απόκτηση SAMP/T δεν είναι αδιάφορη.

Θα ενίσχυε σημαντικά την τουρκική αντιαεροπορική και αντιπυραυλική άμυνα και θα δυσκόλευε τον επιχειρησιακό σχεδιασμό της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας σε περίπτωση κρίσης.

Ακόμη σημαντικότερο θα ήταν ένα ενδεχόμενο πλαίσιο συμπαραγωγής ή μεταφοράς τεχνολογίας, καθώς η Άγκυρα επιδιώκει σταθερά όχι μόνο την αγορά συστημάτων αλλά και την ενσωμάτωση ξένης τεχνογνωσίας στη δική της αμυντική βιομηχανία.

Σε αυτή την περίπτωση, το Παρίσι δεν θα πουλούσε απλώς ένα όπλο στην Τουρκία. Θα βοηθούσε στην ενίσχυση της μακροπρόθεσμης τουρκικής αμυντικής αυτονομίας.

Το δεύτερο καμπανάκι: Meteor

Ακόμη πιο άμεσα αφορά την Ελλάδα η πιθανότητα πρόσβασης της Τουρκίας στον πύραυλο Meteor.

Ο Meteor αποτελεί βασικό όπλο των ελληνικών Rafale και ένα από τα σημαντικότερα ποιοτικά πλεονεκτήματα της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας στον αέρα.

Εάν η Τουρκία αποκτήσει το ίδιο βλήμα και καταφέρει να το ενσωματώσει σε νέα μαχητικά αεροσκάφη, ένα μέρος αυτού του ελληνικού πλεονεκτήματος περιορίζεται.

Δεν σημαίνει ότι εξισώνονται αυτομάτως οι δυνατότητες των δύο αεροποριών. Σημαίνει όμως ότι η Άγκυρα αποκτά πρόσβαση σε όπλο της ίδιας τεχνολογικής κατηγορίας, με μεγάλη ακτίνα εμπλοκής και ισχυρή δυνατότητα μάχης πέραν οπτικής επαφής.

Αυτό είναι στοιχείο που η Αθήνα δεν μπορεί να αντιμετωπίζει ως μια ακόμη εμπορική απόφαση της γαλλικής αμυντικής βιομηχανίας.

Η Γαλλία παίζει σε δύο ταμπλό

Η εικόνα είναι πλέον σαφής.

Η Γαλλία διατηρεί στρατηγική αμυντική σχέση με την Ελλάδα, αλλά ταυτόχρονα επιδιώκει να αποκαταστήσει και να διευρύνει τη σχέση της με την Τουρκία.

Από τη γαλλική σκοπιά αυτό μπορεί να είναι απολύτως συμβατό: το Παρίσι επιδιώκει γεωπολιτική επιρροή, αμυντικές εξαγωγές και ισχυρή παρουσία στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας.

Για την Αθήνα όμως υπάρχει ένα πολύ απλό ερώτημα:

Μπορεί μία χώρα να αποτελεί στρατηγικό αμυντικό εταίρο της Ελλάδας και ταυτόχρονα να εξοπλίζει την Τουρκία με συστήματα που μεταβάλλουν την ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο;

Η απάντηση δεν είναι νομική. Είναι στρατηγική.

Η ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής παραμένει – αλλά δεν αρκεί από μόνη της

Η ελληνογαλλική συμφωνία είναι σαφής: σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης κατά της επικράτειας μίας από τις δύο χώρες προβλέπεται αμοιβαία βοήθεια και συνδρομή, ακόμη και με χρήση ένοπλης ισχύος.

Αυτό αποτελεί σημαντική στρατηγική δέσμευση.

Όμως η Ελλάδα δεν μπορεί να βασίζει ολόκληρη την αποτρεπτική της στρατηγική στην υπόθεση ότι ένας σύμμαχος θα παρέμβει σε μία μελλοντική κρίση.

Το ουσιαστικότερο είναι να μην επιτρέπεται στο μεταξύ η σταδιακή συρρίκνωση του ελληνικού ποιοτικού πλεονεκτήματος.

Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο στο οποίο πρέπει να εξεταστεί η γαλλοτουρκική συνεργασία.

Η Άγκυρα προσπαθεί να σπάσει την απομόνωση από τη Δύση

Η συμφωνία με το Παρίσι εντάσσεται και σε μια ευρύτερη τουρκική στρατηγική.

Η Τουρκία επιδιώκει να επανενταχθεί βαθύτερα στα δυτικά αμυντικά δίκτυα, χωρίς να εγκαταλείψει την αυτόνομη στρατηγική της.

Συνομιλεί με τις ΗΠΑ για F-35 και κυρώσεις CAATSA, με την Ευρώπη για Eurofighter, SAMP/T και Meteor και ταυτόχρονα αναπτύσσει τα δικά της drones, πυραύλους και συστήματα αεράμυνας.

Ο στόχος είναι προφανής: να αποκτήσει πρόσβαση στη δυτική τεχνολογία χωρίς να χάσει τη δυνατότητα να ασκεί ανεξάρτητη περιφερειακή πολιτική.

Η προσέγγιση με τη Γαλλία εντάσσεται ακριβώς σε αυτή τη στρατηγική.

Τι πρέπει να κρατήσει η Αθήνα

Η Ελλάδα δεν έχει λόγο να δραματοποιήσει μία συμφωνία της οποίας το ακριβές εξοπλιστικό περιεχόμενο δεν έχει ακόμη δημοσιοποιηθεί.

Έχει όμως κάθε λόγο να ζητήσει καθαρές απαντήσεις.

Άλλο πράγμα ο στρατηγικός διάλογος Γαλλίας–Τουρκίας και άλλο η μεταφορά στην Άγκυρα συστημάτων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν απέναντι στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.

Το όριο βρίσκεται εκεί.

Για την Αθήνα το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι αν η Γαλλία θέλει καλές σχέσεις με την Τουρκία.

Είναι εάν αυτές οι σχέσεις θα χρηματοδοτηθούν και θα οικοδομηθούν πάνω στην ενίσχυση του τουρκικού στρατιωτικού πλεονεκτήματος απέναντι στην Ελλάδα.

Και ειδικά σε SAMP/T, Meteor και μεταφορά τεχνολογίας, η ελληνική κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να ζητήσει σαφείς εξηγήσεις από έναν εταίρο με τον οποίο έχει υπογράψει όχι μια απλή εμπορική συμφωνία, αλλά μια στρατηγική αμυντική εταιρική σχέση.

Γιατί οι στρατηγικές συμμαχίες δεν κρίνονται μόνο από τις υπογραφές.

Κρίνονται και από το ποιον εξοπλίζεις όταν τα συμφέροντα των συμμάχων σου συγκρούονται.

Καμπουρίδης: “Συμφωνία ενίσχυσης διαλόγου και προπαγάνδα”

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Τουρκικού Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, στις 03 Οκτωβρίου υπεγράφη ο “Οδικός Χάρτης Αμυντικής Συνεργασίας” μεταξύ της Τουρκίας και της Γαλλίας….

Πρόκειται για μια Συμφωνία “ενίσχυσης του στρατιωτικού διαλόγου με απώτερο σκοπό το αμοιβαίο όφελος”…

Πρόκειται για μια Συμφωνία η οποία προήλθε μετά από την επίσκεψη μελών του Γαλλικού Κοινοβουλίου στην Τουρκία το 2025 για αναζήτηση κοινών τόπων συνεργασίας.

Τουρκικά ΜΜΕ σχολίασαν το θέμα με συγκρατημένη αισιοδοξία τονίζοντας ότι η Συμφωνία αυτή δεν αναφέρει πουθενά θέματα προμήθειας των πυραύλων meteor για τα τουρκικά Eurofighter, του Γαλλοιταλικου Αντιαεροπορικου – Αντιβαλλιστικου Συστήματος SAMP/T κλπ.

Αντιθέτως ελληνικοί κύκλοι υπερθεματισαν, υπερτονίζοντας τη σημασία αυτής της Συμφωνίας αναφέροντας ότι αυτή διεμβολιζει την Αμυντική Συμφωνία Ελλάδας – Γαλλίας και επιπλέον εμφανίζοντας τη γαλλική πλευρά να δίνει το πράσινο φως για τους πυραύλους meteor!!!!

Το αβάσιμο αυτού του ισχυρισμού φαίνεται και από το γεγονός ότι στις επιτροπές Τουρκίας και Γαλλίας οι οποίες υπέγραψαν τη Συμφωνία αυτή, δεν υπήρχαν αξιωματούχοι του τομέα Αμυντικής Βιομηχανίας των δύο χωρών!!!

Δεν υφίσταται τέτοιο θέμα και επιπλέον δεν υφίσταται και καμία πρόοδος στο θέμα της προμήθειας του Αντιβαλλιστικου – Αντιαεροπορικου Συστήματος SAMP-T στην Τουρκία αφού η Άγκυρα επιδιώκει απόκτηση τεχνολογίας και συμπαραγωγή, κάτι το οποίο δεν το συζητά η Γαλλοιταλικη πλευρά!!!

Σίγουρα μια τέτοια Συμφωνία Τουρκίας – Γαλλίας δεν είναι καλή εξέλιξη για τον Ελληνισμό όμως πρόκειται για ένα πλαίσιο έναρξης διαλόγου και τίποτα περισσότερο…

Η Τουρκία έχει πολλά ανοιχτά θέματα με τη Γαλλία και σύγκρουση συμφερόντων στο γεωπολιτικό πεδίο και ο διάλογος αυτός είναι καταδικασμένος να αποτύχει.!!!

Καλό είναι εμείς οι ίδιοι να μην “ρίχνουμε νερό στον μύλο” της τουρκικής προπαγάνδας!!!